«Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε»

Κάποτε εἶχε πάει ἕνας κοσμικὸς στὴν Σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, γιὰ νὰ γίνη Μοναχός. Οἱ Πατέρες ὅμως τῆς Σκήτης δὲν τὸν δέχονταν, γιατί, ἐκτὸς ποὺ ἦταν ράθυμος καὶ ἀμελής, ἦταν καὶ πολὺ σκανδαλοποιὸς καὶ δημιουργοῦσε συνέχεια θέματα.

Ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἀναπαυόνταν στὴν Σκήτη, παρακάλεσε τοὺς Πατέρες νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ μένη ὡς λαϊκὸς καὶ νὰ ἐργάζεται καμιὰ φορά.

Ἔτσι λοιπὸν πέρασε τὴν ζωή του μὲ ρᾳθυμία καὶ ἀμέλεια μέχρι τὴν ὥρα τοῦ θανάτου του, ποὺ ἔπεσε πιὰ στὸ κρεβάτι καὶ ψυχορραγοῦσε. Οἱ Πατέρες ὅμως τοῦ συμπαραστέκονταν καὶ βρίσκονταν συνέχεια κοντά του.

Μία μέρα ὁ ἑτοιμοθάνατος εἶχε ἔλθει σὲ ἔκσταση καὶ ἔκανε νοήματα. Οἱ Πατέρες ἀποροῦσαν τί νὰ συμβαίνη! Ὅταν συνῆλθε τοὺς διηγήθηκε τὸ ἑξῆς φοβερό:

Εἶδα τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ μ’ ἕνα χαρτὶ στὰ χέρια του, ποὺ εἶχε ὅλες τὶς ἁμαρτίες μου, καὶ μοῦ εἶπε:

«Βλέπεις, αὐτὰ ἐδῶ τὰ ἔκανες ὅλα, γι’ αὐτὸ ἑτοιμάσου νὰ πᾶς στὴν κόλαση».

Τότε ἐγὼ τοῦ λέω:

«Γιὰ κοίταξε, ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα, ὑπάρχει τὸ ἁμάρτημα τῆς κατακρίσεως»

Ψάχνει ὁ Ἀρχάγγελος καὶ μοῦ λέει:

«Ὄχι, δὲν ὑπάρχει».

«Ὁπότε, τοῦ λέω, δὲν πρέπει νὰ πάω στὴν κόλαση, σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Κύριος. «Μὴ κρίνετε καὶ οὐ μὴ κριθῆτε» (Λουκ. στ΄, 37).

Τότε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἔσχισε τὸ χαρτὶ μὲ τὰ ἁμαρτήματά μου. Ἔτσι, Πατέρες μου, θὰ πάω στὸν Παράδεισο.

Ὅταν μοῦ εἴχατε πεῖ ὅτι δὲν κάνω γιὰ Μοναχὸς στὴν Σκήτη καὶ ἐργαζόμουν ὡς λαϊκὸς καὶ ἐκκλησιαζόμουν στὸν Κυριακὸ τὶς ἑορτές, εἶχα ἀκούσει τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. ζ΄, 1) καὶ εἶπα: «Ταλαίπωρε, τοὐλάχιστον αὐτὸ νὰ ἐφαρμόσης», καὶ αὐτὸ μὲ ἔσωσε δίχως ἄλλον κόπο».

Μόλις τελείωσε αὐτὰ τὰ λόγια, παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Πηγή Βιβλίο ”Ἁγιορεῖται Πατέρες”