Ένας από τους βασικούς θεμελιωτές της εβραιοχριστιανικής εκκλησίας,
η οποία κατέλαβε και κατέστρεψε την ελληνοκεντρική πρωτοχριστιανική εκκλησία των τριών πρώτων μ.Χ αιώνων., ήταν ο Ιωάννης ο “Χρυσόστομος”.
Ας δούμε τι είπε αυτός ο…φωτισμένος κατά πολλούς άνθρωπος, για τους Έλληνες και το Ελληνικό πνεύμα :
( από την επίσημη πατρολογία MIGNE τα αποσπάσματα παρακάτω)
«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια. Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους. Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».
(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Ξ’, 59.369-370)
«Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους»
(«Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”», 60.407)
«Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;».
(«Ερμηνεία εις την “Α΄ Κορινθίους επιστολήν”» , Ομιλία Δ’, 61.34)
«Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα. Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη. Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων. Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων».
(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 11-12, 15, 40)
«Όλα αυτά τα λόγια της ελληνικής μωρίας, είναι παραληρήματα που προκαλούν το γέλιο. Διότι όπως ακριβώς εάν κάποιος αποτολμά να σημαδεύει τον ουρανό με το τόξο του προσπαθώντας να τον κάνει κομμάτια με τα βέλη του ή να αποστερέψει τον ωκεανό με το να τον αδειάζει με τα χέρια του, δεν θα υπάρχει κανένας εύθυμος που δεν θα γελάσει μαζί του, αλλά οι σοβαρότεροι θα χύσουν πολλά δάκρυα (για τα χάλια του). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Έλληνες μας αντιμιλούν, είναι καλό να γελάς εις βάρος τους και να κλαις για λογαριασμό τους. Διότι αυτοί επιχειρούν πολύ πιο κενόδοξα πράγματα απ’ αυτόν που ελπίζει ότι μπορεί να τραυματίσει τον ουρανό ή να αδειάσει τη θάλασσα».
(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 21)
«Όπου η μνήμη των μαρτύρων, εκεί και η ντροπή των Ελλήνων».
(«Εις τον άγιον ιερομάρτυραν Βαβύλαν», παρ. β’)
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα».
(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Α’, 59.31)
«Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Εκτός κι αν ο γονέας είναι Έλληνας».
(«Προς Eφεσίους επιστολήν», Oμιλία KA’, παρ. α’)
«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της “Παλαιάς Διαθήκης”), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων».
(«Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα»)
«Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων); Οι ψαράδες (Απόστολοι) και ο σκηνοποιός (Παύλος) διέδωσαν το έργο τους όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά και στη γλώσσα των βάρβαρων, κάτι που οι Έλληνες μόνο στον ύπνο τους θα φαντάζονταν».
(«Ομιλία Η’, λεχθείσα εν τη εκκλησίᾳ τη επὶ Παύλου, Γότθων αναγνόντων, και πρεσβυτέρου Γότθου προομιλήσαντος», παρ. α’)
Σχόλιο :
Αυτός που τα έγραψε αυτά ήταν ένας από τους κύριους θεμελιωτές του Εβραιοχριστιανισμού. Προσέξτε το δαιμονικό μίσος του εναντίον των Ελλήνων. Μιλά ενάντια στις ελληνικές γνώσεις νομίζεις και ήταν αντίθετες με αυτές του Χριστού. Κι όμως Έλληνίδες γυναίκες (οι Σίβυλλες) είχαν τη χάρη και προφήτευαν για τον ερχομό του Χριστού. Οι Έλληνες περίμεναν τον Χριστό, όχι οι Εβραίοι του Γιαχβέ-Σατάν.
Ο Χριστός επιβεβαίωσε όλες τις γνώσεις που είχαν δώσει οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί και αποκάλυψε ακόμη περισσότερα. Τα κείμενα αυτά και των Ελλήνων φιλοσόφων και των διδασκαλιών του Χριστού, υπήρχαν και τα μελετούσαν οι πρώτοι χριστιανοί. Όταν ήρθαν οι αντίχριστοι και ανθέλληνες εγκάθετοι της μαύρης μασονίας με την προβιά του χριστιανού τα έκαψαν όλα. Κατέστρεψαν την εκκλησία του Χριστού και έφτιαξαν την ανίερη παν-αίρεση του μωσαϊκού νόμου η οποία ένωνε τη νοοτροπία του θεού των Εβραίων, του Γιαχβέ με αυτή του λυτρωτή Ιησού Χριστού.
Αυτός ο άνθρωπος τιμάται ως ένας εκ των τριών ιεραρχών οι οποίοι εορτάζονται ως
προστάτες των ελληνικών γραμμάτων. Απ ότι διαβάσατε παραπάνω, εσείς τι πιστεύετε ; Κατά πόσο ισχύει κάτι τέτοιο ; Προστάτεψε ο “Χρυσόστομος” τα ελληνικά γράμματα και τις ελληνικές γνώσεις ; ή μήπως τις καταδίκασε σε αφανισμό ;
Πως μπορεί να δέχεται κάποιος ότι ένας άνθρωπος που λέει τέτοια πράγματα διέσωσε και προστάτεψε τα ελληνικά γράμματα ; Επίσης σε ποια γράμματα αναφερόμαστε, αφού οι επιστήμες στο Μαύρο Γιαχβεδοκρατικό Βυζάντιο ήταν υπό διωγμό ; Τα αρχαία ελληνικά συγγράμματα καιγόταν δημοσίως και σωρηδόν όπως και οτιδήποτε ήταν αντίθετο των εβραϊκών κειμένων και των εντολών του Γιαχβέ που υπήρχαν μέσα σε αυτά.
Ο Τζόζεφ Μακ Κέιμπ (συγγραφέας) έχει πεί :
«Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο».
Πως να παράγει κάτι αξιόλογο ; Αφού “γράμματα” θεωρούνταν τότε μόνο τα θρησκευτικά συγγράμματα των “φωτισμένων” πατέρων της Εκκλησίας και τα λοιπά σκοταδιστικά θρησκευτικά κείμενα. Οι γνώσεις των Ελλήνων κάηκαν και μαζί τους και η αλήθεια του Χριστού, η οποία βρισκόταν σε χιλιάδες χειρόγραφα μέσα στις εκατοντάδες βιβλιοθήκες που έκαψαν οι σκοταδιστές εβραιοχριστιανοί, οι εχθροί της γνώσης και της αλήθειας.
Η Γνώση αυτή μια μέρα θα αναστηθεί αφού ό,τι κι αν κάνουν δεν μπόρεσαν, ούτε θα μπορέσουν ποτέ να τη σκοτώσουν. Είτε το θέλουν οι υπηρέτες του σκότους είτε όχι, ο Ιησούς Χριστός Νικά και το θέλημα του Χριστού είναι να έχουν οι άνθρωποι τη Γνώση.
Όταν έγινε η συνάντηση του Χριστού και των Ελλήνων, ο Ιησούς Χριστός είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθει ο Υιός του Ανθρώπου.» (Κατά Ιωάννην -12,23). Βέβαια το αρχικό κείμενο περιείχε και κάποια ακόμη λόγια, τα οποία οι εντεταλμένοι ανθέλληνες μασόνοι ιερείς (μεταξύ σε αυτούς και ο “Χρυσόστομος”) που κατασκεύασαν τον Εβραιοχριστιανισμό – Ορθοδοξία εξαφάνισαν επίσης από παντού. Έγραφε το κείμενο:
«Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθεί ο υιός του ανθρώπου.» (Το παρακάτω λείπει από κάθε ευαγγέλιο) «Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον ηκριβωμένον. Λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην.»
Δηλαδή : Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο γιος του ανθρώπου. Διότι η Ελλάς είναι η μόνη που γεννά ανθρώπους,(είναι) φυτό ουράνιο και θεϊκό βλάστημα (βλαστός) κι αυτό είναι εξακριβωμένο. (Η Ελλάς) γεννώντας το λογισμό (συλλογισμό) έκανε κτήμα της την Επιστήμη.
Το παραπάνω βρέθηκε σε χειρόγραφο του Ευσεβίου του Παμφίλου Επισκόπου Καισαρείας, 265μ.Χ. εκκλησιαστικού ιστορικού, από τον καθηγητή Ε.Πρόκου το 1974 στις βιβλιοθήκες του Βατικανού.
Έτσι ακριβώς όπως το είπε ο Χριστός έγινε, και έτσι θα γίνεται, για όσο θα υπάρχει αυτός ο κόσμος, αφού είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, ο Χριστός (και όχι ο Εβραιοχριστιανισμός- Ορθοδοξία της μαύρης μασονίας που κατέστρεψε κάθε ελληνική και πραγματική χριστιανική γνώση) και το ανυπότακτο ελληνικό ελεύθερο πνεύμα ήταν και θα είναι ένα.
Επιλεξτε να γινετε οι πρωτοι που θα εχετε προσβαση στην Πληροφορια του Stranger Voice
Greek
Kαι υπήρξε τόσο το μένος των βαρβάρων χριστιανών “ταγών” κατά του Ελληνισμού ώστε, το ίδιο ρασοφόρο χριστιανικό κτήνος, ο Ιωάννης Χρυσόστομος (κοπρόστομος!) δε δίστασε να προσλάβει ακόμη και μισθοφόρους για να γκρεμίσει Ελληνικά μνημεία:
«Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ’ τα βασιλικά ταμεία, αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν.» Θεοδώρητου, Εκκλησιαστική Ιστορία (Τομ. 5ος σελίδες 328 – 330)
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ
ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΙΟΣ- ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ .
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΧΡΟΝΟ
ΠΕΡΙΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ 70 Μ.Χ.
ΛΕΩ ΠΕΡΙΠΟΥ (ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ)
ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ,ΟΥΤΕ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΑΙΣΘΗΤΗ
ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ.
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΔΑ.
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΤΟΣΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑΝ, ΕΙΧΑΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΥΔΟΙ
ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΥΙΟΥ-ΛΟΓΟΥ.
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΕΝΩ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ(ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ)
ΑΥΤΟΙ ΡΩΤΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ(ΓΙΑ ΕΜΑΣ) ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΤΑΥΤΙΖΟΥΝ.
ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΓΡΑΠΤΩΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Ο ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΣ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΥΚΟΛΑ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ ΠΟΙΑ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ
ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ(ΕΜΑΣ)
ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΙΩΣΗΦ ΤΗΣ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ
ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΘΕΝΤΟΣ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΟΥΣΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ.
ΑΚΛΟΝΗΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΚΝΥΕΙ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ
ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΕΠΙΒΑΡΥΝΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΑ .
ΣΤΟ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΜΕ ΧΛΕΥΑΣΕΣ,
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ!
Καλημερα σε σενα και σε ολη την παρεα. Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα.
Η ευρέως διαδεδομένη άποψη είναι ότι τα βιβλία της Αγίας Γραφής είναι «θεόπνευστα», ενώ τα γεγονότα που περιγράφουν είναι απολύτως ακριβή. Η πραγματικότητα απέχει πραγματικά πολύ… Αμέτρητα αποσπάσματα από τη Βίβλο αμφισβητούνται ή αποδίδονται σε άλλους συγγραφείς, όπως για παράδειγμα το απόσπασμα που χρησιμοποιήθηκε για να τεκμηριώσει το αλάθητο του Πάπα (Κατά Ματθαίον 16,16-19).Αλλά ακόμα και ανώτεροι εκκλησιαστικοί παράγοντες υποβαθμίζουν τη σημασία των Ευαγγελίων, αναφέροντας ότι: «Πηγή της πίστεώς μας δεν είναι τα Ευαγγέλια… αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια… όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/4/2006).
Ένα πρόσωπο που ενσαρκώνεται τον Υιό του Θεού δε θα πέρναγε απαρατήρητο από κανέναν κάτοικο της γης, όσο και απομακρυσμένος κι αν ήταν από τον τόπο της ιεροφάνειας. Τα παράδοξα φυσικά γεγονότα και τα απίστευτα θαυματουργικά συμβάντα που λέγεται πως συνόδεψαν ολόκληρη τη διαδρομή της ζωής του, χωρίς να καταγραφούν από κανένα ιστορικό, ακόμα και από τους σύγχρονους Ιουδαίους, μας βάζουν σε σοβαρές υποψίες.
Ο «συμπαντικός συναγερμός» κατά το Ματθαίο, με την εμφάνιση του άστρου πάνω από τη Βηθλεέμ κατά τη διάρκεια της γέννησής του, η συσκότιση του ήλιου, κατά το Μάρκο, σε ολόκληρη τη γη, στη διάρκεια του θανάτου του. Η Ανάσταση, κατά το Λουκά, και η εμφάνισή του στους αγαπημένους του μαθητές, παρά την υπερβολή τους, συνοψίζουν με θαυμαστά γεγονότα τη ζωή του «θεανθρώπου», έτσι όπως αξίζει στον Υιό του Υψίστου να μνημονευτεί από τους ανθρώπους που τον πίστεψαν. Όμως όλα αυτά βρίσκονται στη σφαίρα της φαντασίας και του παραλόγου, για λόγους που δεν άπτονται, για την ώρα, με το θέμα μας.
Από την εποχή εκείνη περισσότερο αρμόδιος να καταγράψει τέτοια γεγονότα ήταν ο Αλέξανδρος ο Μύνδιος,(2) που σαν σύγχρονος Charles Fort, σε ολόκληρη τη ζωή του κυνηγούσε. Τα βιβλία του είναι γεμάτα παράξενα φυσικά φαινόμενα και μυστήρια συμβάντα. Οι αναγνώστες των συνοπτικών ευαγγελίων θα απογοητευτούν, διαβάζοντας τον Αλέξανδρο Μύνδιο, γιατί στα γραφτά του δε θα βρουν τίποτα απ όσα «μνημονεύονται» στην Καινή Διαθήκη. Όπως θα απογοητευθούν και όσοι αναζητήσουν οτιδήποτε σχετικό στην πλούσια «Φυσική Iστορία» (Naturalis Historia) του Πλίνιου του πρεσβύτερου, που έζησε από το 23 μέχρι το 79 όπου πέθανε από τις αναθυμιάσεις της έκρηξης του Βεζούβιου που παρακολουθούσε καταγράφοντας το συγκλονιστικό γεγονός. Αλλά αν τέτοια συμπαντικά και παγκόσμια φαινόμενα του παραλόγου πέρασαν απαρατήρητα από τους ειδικούς συγγραφείς, τους κυνηγούς του παράδοξου που μια ζωή τα αναζητούσαν, διανοούμενοι Ιουδαίοι, φιλόσοφοι, κυνηγοί της ιεροφάνειας, όπως ήταν ο Φίλων της Αλεξάνδρειας που έζησε ακριβώς εκείνη την εποχή στη μεγαλύτερη Ιουδαϊκή κοινότητα της διασποράς, θα έπρεπε κάτι να έχει ακούσει για τον Ιησού. Ζώντας μία δωδεκάδα χρόνια πριν τη υποτιθέμενη γέννηση του Ιησού και πεθαίνοντας άλλα τόσα μετά από αυτόν, ο Φίλων ήταν ο πιο κατάλληλος για να επιβεβαίωνε την ύπαρξη του περιβόητου Ιησού. Όμως κι αυτός την αγνοεί. Το ότι ζει στην Αλεξάνδρεια δε δικαιολογείται με κανένα τρόπο η άγνοιά του. Ο ίδιος άλλωστε θεωρεί την πόλη αυτή, με τον πολυάριθμο Εβραϊκό πληθυσμό πόλη εβραϊκή.
ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Άρθρο-καταπέλτης εναντίον των επιδοτούμενων «ελληνολατρών»! Ο Σωκράτης πίνει το κώνειο: Ένα έγκλημα της ειδωλολατρείας, που «ξεχνούν» οι…αρχαιολάτρες ΠΟΙΟΙ ΑΔΙΚΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ; Του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου-Καθηγητού Ζούμε δυστυχώς στην εποχή των μεγάλων ανατροπών και συνάμα των πρωτόγνωρων εκτροπών. Προαιώνια και….πανανθρώπινα συστήματα άξιων τίθενται για πρώτη φορά τόσο επιτακτικά σε αμφισβήτηση και επιχειρείται η προβολή νεοφανών ιδεών και αντιλήψεων, όπως οι αρχές και τα διδάγματα του διαβόητου αποκρυφιστικού πλέγματος της «Νέας Εποχής». Για να επιταχυνθεί η πνευματική σύγχυση του συγχρόνου άνθρωπου και να γίνουν πιο «εύπεπτες» οι νεοεποχίτικες δοξασίες επιχειρείται η ανάδυση αρχαίων ξεχασμένων πνευματικών και θρησκευτικών απορριμμάτων, τα οποία η ιστορία είχε θέσει στο περιθώριο εδώ και πολλούς αιώνες. Ο σύγχρονος αποκρυφιστικός κυκεώνας χρειάζεται επειγόντως δεκανίκια, τα οποία αναζητεί στον πρωτογονισμό των αρχαίων παγανιστικών θρησκευμάτων, και τα οποία «βαπτίζει» ως «λαμπρές θρησκείες, χάρη στις οποίες αναπτύχθηκε ο παγκόσμιος πολιτισμός»! Πρόκειται βεβαίως για κλασική περίπτωση κακοποίησης της ιστορικής αλήθειας, η οποία απευθύνεται στους αδαείς και στους διακείμενους εχθρικά η αδιάφορα στη χριστιανική πίστη, καθ’ ότι αυτή είναι ο κύριος στόχος των σκοτεινών κύκλων του «υδροχοϊκού» αποκρυφισμού. Στον πολύπαθο τόπο μας ομάδες φανατικών «αρχαιολατρών», διαπνεόμενες απόλυτα από το πνεύμα της «Νέας Εποχής», έχουν εγείρει τα τελευταία χρόνια μια άνευ προηγουμένου προβολή της ξεχασμένης εδώ και δεκαοκτώ αιώνες αρχαιοελληνικής θρησκείας, «το πιο, κατ’ αυτούς, υψηλό επίτευγμα του ανθρωπίνου πνεύματος»! Εξαπολύουν μια πρωτόγνωρη και λυσσώδη επίθεση κατά της Εκκλησίας, χαρακτηρίζοντας την ως «σκοταδιστικό κατασκεύασμα των Εβραίων, ως ταφόπλακα του πολιτισμού, ως κατακτητή και ξένο σώμα στον Ελληνισμό και ως καταστροφέα της Ελλάδος»! Ταυτόχρονα αποθεώνουν την αρχαία Ελλάδα, υπερτονίζοντας, όλα εκείνα τα στοιχεία που εξυπηρετούν τους νεοταξικούς στόχους. Επιχειρούν επίσης (παραποιώντας την ιστορική πραγματικότητα) να εξωραΐσουν την αρχαία θρησκεία και να την καταστήσουν «ως τη μόνη ελληνική θρησκεία», αναβιώνοντας όπως θα δούμε κάθε πτυχή της. Αλλά η επαναφορά στο προσκήνιο απορριπτέων από την ιστορική πορεία στοιχείων σημαίνει αφύσικη επιλογή. Εν προκειμένω επαναφορά και προβολή της αρχαιοελληνικής παγανιστικής θρησκείας, με όλο τον πρωτογονισμό της, αποτελεί ύβρη και καταφρόνηση των αρχαίων προγόνων μας, οι όποιοι απέρριψαν αυτοί πρώτοι την ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως δεισιδαίμονα θρησκεία. Η αρχαιοελληνική θρησκεία προέρχεται, αποδεδειγμένα πια, από τις θρησκευτικές παραδόσεις των Αρίων, τμήματα των οποίων υπήρξαν και τα λεγόμενα «ελληνικά» φύλα (Αχαιοί, Ίωνες, Δωριείς, κλπ). Με την εγκατάσταση τους στον ελληνικό χώρο, εγκατέλειψαν την απρόσωπη φυσιολατρία τους και μετάλλαξαν τους απρόσωπους «θεούς» των Ινδοευρωπαίων σε πρόσωπα. Αυτή ήταν μια από τις σημαντικότερες πνευματικές μεταρρυθμίσεις τού απώτερου παρελθόντος. Αυτό δε σήμανε βεβαίως και την αποβολή του πρωτογονισμού, που κουβαλούσε μαζί της και που θα τον διατηρήσει (στη λαϊκή μορφή της) ως το τέλος της. Το αδίστακτο και σκοταδιστικό ιερατείο δεν θα επιτρέψει μεταμορφώσεις στο τελετουργικό επίπεδο, γιατί μέσω τού πρωτογονισμού μπορούσαν οι ιερείς και οι άλλοι πολυπληθείς παράγοντες της θρησκείας να εκμεταλλεύονται τους όχλους. Απόδειξη η σύνδεση με τη θρησκεία των απειράριθμων μαντείων, όπου οι ιερείς μάντεις μέσα σ’ ένα κλίμα αφάνταστου σκοταδισμού, δεισιδαιμονίας και πρωτογονισμού, θησαύριζαν καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας. Έστω για παράδειγμα το πασίγνωστο άντρο του αποκρυφισμού και του άνθελληνισμού, οι Δελφοί, που αποτελούσε το κέντρο της εκμετάλλευσης όλου τού αρχαίου κόσμου. Όλοι οι επιφανείς μελετητές συμφωνούν πως οι αρχαίες θρησκείες, και χωρίς εξαίρεση η αρχαιοελληνική, ήταν η «βαριά βιομηχανία» στην αρχαιότητα! Ο πλούτος που έρεε στα μαντεία, και ιδιαίτερα στους Δελφούς είναι απερίγραπτος. Από το απώτερο παρελθόν το δελφικό «Ιερό» λειτουργούσε ως παγκόσμιο νομισματο-πιστωτικό σύστημα, κάτι σαν το σημερινό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στο οποίο κατέφευγαν οι πόλεις – κράτη για να δανειστούν με επαχθείς όρους! Ο μέγιστος μυθοποιός όλων των εποχών Αίσωπος τον 7ο π.Χ. αιώνα επισκέφτηκε το μαντείο των Δελφών και διαπίστωσε πως «Φοίβος άνευ χαλκού ου μαντεύεται»! Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί οικτρά από την ιερατική δελφική σπείρα! Οι τέσσερις φονικότατοι «ιεροί πόλεμοι» που προκάλεσε το δελφικό μαντείο, και οι όποιοι αποδεκάτισαν τους Έλληνες για τριακόσια χρόνια (696-332 π.Χ.) έγιναν για τη διασφάλιση των εσόδων του. Όλες οι ατέλειωτες εμφύλιες συρράξεις των αρχαίων, ακόμα και αυτού του αδελφοκτόνου πελοποννησιακού πολέμου, έγιναν με την υποδαύλιση τού ιερατείου των Δελφών, με σκοπό πάντα την απόδοση στο «ιερό» της «δεκάτης» από τα λάφυρα των πολέμων! Τέλος αξίζει να αναφέρουμε την προδοτική και ανθελληνική στάση του μαντείου των Δελφών κατά τους περσικούς πολέμους, που είχε συνταχθεί με τους Πέρσες και διέτασσε τους Έλληνες με τους ψευτοχρησμούς του να υποταχτούν στους ασιάτες εισβολείς, γεγονός που στοίχησε τη ραγδαία παρακμή του στους ύστερους χρόνους! Ορέγονται οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» να ανασυστήσουν τα «μυστήρια» της αρχαίας θρησκείας, όπως τα ελευσίνια, τα καβείρια κλπ. Όμως μελετώντας κάποιος τις λίγες (έστω) αρχαίες πληροφορίες, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει ότι αυτά ήταν συνάρτηση πνευματιστικών τελετουργιών και απάτης. Διαπρεπείς αρχαίοι σοφοί, όπως ο Αισχύλος, ο Διογένης ο κυνικός, ο Αλκιβιάδης, ο Λουκιανός ο Σαιαοσατέας και άλλοι άσκησαν κριτική και λοιδόρησαν αυτόν τον σκοταδιστικό θεσμό, που σκοπό είχε την ολοκληρωτική επιρροή της θρησκείας στους ανθρώπους! Χαρακτηρίζουν τα πολυπληθή παράσιτα της αρχαίας θρησκείας ως «σπουδαίες προσωπικότητες», (μάγους, μάντεις, ορφεοτελεστές, μητραγύρτες, εξορκιστές, καθαρτές μιασμάτων, τσαρλατάνους θρησκειοθεραπευτές, θαυματοποιούς, γόητες, φαρμακούς κλπ), όπως για παράδειγμα τους διαβόητους μάγους και αγύρτες: Αγλαόφαμο, που δίδαξε τη μαγεία στον Πυθαγόρα, Ερμότιμο τον Κλαζομένιο, Αριστέα Προκόννησο, τη μάγισσα Αγλαονίκη, τον Απολλώνιο Τυανέα, τον Αλέξανδρο Αβονοτειχίτη, τον Επιμενίδη Κνώσιο, τον Μάξιμο τον Εφέσιο, κλπ. Ας μελετήσουν τον Πλάτωνα να δουν με ποιο τρόπο αντιμετωπίζει ο μεγάλος σοφός όλον αυτόν τον συρφετό του σκοταδισμού, της αγυρτείας και της δεισιδαιμονίας. Αποκαλούν την αρχαία θρησκεία «μήτρα του πολιτισμού και της επιστήμης». Θέλουν να λησμονούν πως εξαιτίας της θρησκείας καταδιώχτηκαν άγρια όλοι οι σοφοί της αρχαίας Ελλάδος και έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από πεντακόσιοι γνωστοί επιστήμονες, μόνο στην Αθήνα! Στο ενεργητικό της αρχαίας θρησκείας υπήρχαν πρακτικές που με τα σημερινά κριτήρια δε δικαιολογούνται με τίποτε. Οι ανθρωποθυσίες, συνηθέστατο φαινόμενο στο απώτερο παρελθόν, αν και περιορισμένο στους πρόσφατους ιστορικούς χρόνους, ήταν τελετουργικό της αρχαίας θρησκείας, τουλάχιστον ως τον 4ο μ. Χ. αιώνα, σύμφωνα με σαφή μαρτυρία του νεοπλατωνικού Πορφυρίου. Η επαίσχυντη «Ιερή Πορνεία» ασκούνταν στους ναούς της Αφροδίτης καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας. Η ανθρωπολατρία είχε πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά τον 4ο π. Χ. αιώνα. Οι διονυσιασμοί ευθύνονταν για την εξάπλωση της ανηθικότητας και τού εγκλήματος στις λαϊκές μάζες. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι θρησκευτικοί σύλλογοι των «Βακχών» τέθηκαν εκτός νόμου, επί ποινή θανάτου, για τις ανείπωτες εγκληματικές πράξεις που γινόταν κατά τις εορτές του Διονύσου! Η άσκηση της μαγείας από τους νεοπλατωνικούς είχε πάρει παροιμιώδεις διαστάσεις στους ύστερους χρόνους. Κανένας μας δεν αρνείται ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι δημιούργησαν πολιτισμό και μάλιστα τη βάση του παγκόσμιου πολιτισμού. Όμως ο πολιτισμός αυτός δημιουργήθηκε ξέχωρα από την επίσημη θρησκεία και το ιερατείο της, διότι αυτή στάθηκε απόλυτα εχθρική απέναντι στην επιστήμη και τους επιστήμονες, παρ’ όλο που ο πολιτισμός είχε και θρησκευτικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη για επιστημονική διερεύνηση σε ολόκληρο το φάσμα της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής γραμματείας, παρά μόνο πλεονάζουν ανόητες, γραώδεις, παράλογες και άκρως ανήθικες μυθοπλασίες, στις οποίες οι αρχαίοι έδιναν νόημα κατά το δοκούν. Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, οι όποιοι έβαλαν τα θεμέλια της επιστήμης, έδρασαν ερήμην της θρησκείας. Ο υπέροχος Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (6ος π. Χ. αιώνας) είναι ο πρώτος που έθεσε το μοχλό της εκθεμελίωσης του σαθρού αρχαιοελληνικού θρησκευτικού οικοδομήματος, με τη σαφέστατη μονοθεϊστική του διακήρυξη. Ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Παρμενίδης, ο Αναξαγόρας παραμέρισαν τις θρησκευτικές δοξασίες και τους μύθους, πρόταξαν τη λογική εμπειρία και παρατήρηση και θεμελίωσαν την επιστήμη. Ο βαθυστόχαστος Ηράκλειτος θεμελιώνει τον ενοθεϊσμό και στηλιτεύει τον πρωτογονισμό της θρησκείας, όπως λ.χ. οι βακχισμοί. Ο Πυθαγόρας εναντιώθηκε στην ηθική κατάπτωση της θρησκείας και ίδρυσε «αιρετική» ασκητική ομάδα με πνευματικό υπόβαθρο. Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος κατάγγειλε την επαίσχυντη «ιερή πορνεία» και απόδειξε την ξενική προέλευση των «θεών». Οι παρεξηγημένοι σοφιστές δάσκαλοι κατάδειξαν τα παράλογα και τρωτά στοιχεία της αρχαίας θρησκείας και εισήγαγαν τον σκεπτικισμό. Ο μέγιστος των φιλοσόφων Σωκράτης απέρριψε τη δεισιδαίμονα πολυθεϊστική θρησκεία και εισήγαγε «καινά δαιμόνια», που για την ενέργεια του αυτή έχασε τη ζωή του από το αδίστακτο ιερατείο. Ο Πλάτων εξοβέλισε τον Όμηρο και τον Ησίοδο από την εκπαίδευση, ως αρνητικά πρότυπα για τους νέους. Ο Αριστοτέλης παρά λίγο να χάσει τη ζωή του από τα παράσιτα τού ιερατείου των Αθηνών πεθαίνοντας εξόριστος στη Χαλκίδα. Ο Θεόφραστος στηλίτευσε τη δεισιδαιμονία και το βάρβαρο τελετουργικό των θυσιών. Ο Φειδίας, ο μέγιστος καλλιτέχνης όλων των εποχών, έχασε τη ζωή του από το ειδωλολατρικό ιερατείο. Οι μεγάλοι τραγικοί ποιητές κατάδειξαν τα απαράδεκτα για το θείον ελαττώματα των «θεών». Ο Αισχύλος επιχείρησε να κάνει γνωστά τα σκοταδιστικά «ελευσίνια μυστήρια», ο Ευριπίδης φανέρωσε με τον πιο παραστατικό τρόπο την ανηθικότητα των «θεών» και το μίσος τους για τους ανθρώπους. Ο πατέρας της ιατρικής επιστήμης Ιπποκράτης προσπάθησε να αποδεσμεύσει την ιατρική επιστήμη από τα χέρια των ιερέων και τα σκοταδιστικά «ασκληπιεία», όπου διαδραματίζονταν σκηνές αφάνταστης δεισιδαιμονίας και τσαρλατανισμού. Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς διακωμώδησε με τον πιο σαρκαστικό τρόπο τα παράλογα τερτίπια της αρχαίας θρησκείας. Ο Αλκιβιάδης διακωμώδησε τα «ελευσίνια μυστήρια» και εναντιώθηκε σφοδρά στην απίστευτη δεισιδαιμονία της εποχής του. Το ίδιο και ο ποιητής ιερών ασμάτων Διαγόρας ο Μήλιος και ο μαθηματικός Θεόδωρος. Ο επικούρειοι φιλόσοφοι, από σφοδρή αντίδραση κατά τού θρησκευτικού κατεστημένου έφτασαν σε ακρότητες, όπως ο Λουκρήτιος (95-55 π.Χ.). Για οικονομία χώρου δεν μπορούμε να παραθέσουμε τις αναρίθμητες περιπτώσεις εναντίωσης των αρχαίων σοφών, επιστημόνων και καλλιτεχνών στο θρησκευτικό κατεστημένο της αρχαίας θρησκείας. Μπορούμε όμως να αναφέρουμε απερίφραστα πως δεν υπάρχει περίπτωση σοφού η επιστήμονα που να είχε παγιδευτεί απόλυτα και άκριτα στην επιρροή της θρησκείας και τού σκοταδιστικού ιερατείου και να ακολούθησε πιστά την πρωτόγονη λαϊκή μορφή των δοξασιών και τελετουργιών της! Δε μπορούμε να ταυτίσουμε τους μεγάλους αυτούς άνδρες με τον συρφετό τού Ιερατείου, των μάντεων, των οιωνοσκόπων, των ορφεοτελεστών, των γυρολόγων αγυρτών και όλα τα άλλα παράσιτα της αρχαίας θρησκείας, αφού όλοι αυτοί οι σοφοί είχαν δημιουργήσει μια ιδεοκρατική φιλοσοφική θρησκευτική πίστη, μονοθεϊστικής βάσης, εντελώς ξέχωρη από τη λαϊκή θρησκεία τού 99% του λαού. Όμως από τις επίσημες εκπεφρασμένες επιθυμίες των συγχρόνων μας «αρχαιολατρών» συμπεραίνουμε ότι επιθυμούν να νεκραναστήσουν και να επιβάλουν στους νεοέλληνες τη λαϊκή μορφή της θρησκείας που ακολουθούσε το 99% των αρχαίων προγόνων μας, αυτή που απορρίφτηκε από το σύνολο των μορφωμένων ανθρώπων, οι όποιοι δημιούργησαν τον κλασικό πολιτισμό. Οι πιο πολλές από τις «αρχαιολατρικές» ομάδες έχουν συστήσει ιερατεία και τελετουργικά, ανάλογα με αυτά της αρχαιοελληνικής λαϊκής θρησκείας, ιεροφάντες και μάντεις. Έχουν δηλώσει πως σκοπεύουν να συστήσουν μαντεία και οιωνοσκοπεϊα. Στήνουν βωμούς για θυσίες, στους οποίους για την ώρα προσφέρουν αναίμακτες θυσίες. Προβαίνουν σε υπαίθριες ιεροπραξίες και κάνουν σπονδές και χοές για να «αποκτήσουν» την εύνοια των «θεών» τους, ανάλογες με αυτές των αρχαίων ιερέων. Ενθαρρύνουν τους διονυσιασμούς, τις εκστάσεις και τις πυροβασίες. Ομιλούν για ενύπνια, οράσεις και «θείες» αποκαλύψεις. Εκτελούν τελετές αποτροπής μιασμάτων. Καθιερώνουν και «ιεροποιούν» χώρους και αντικείμενα. Πιστεύουν σε απόκρυφες δυνάμεις της φύσεως και σε προικισμένους τόπους με «θεϊκή» δύναμη. Όλα αυτά όμως δεν έχουν καμιά σχέση με τις ιδεοκρατικές θρησκευτικές αντιλήψεις των αρχαίων σοφών και των επιστημόνων, τα οποία είχαν απορρίψει με βδελυγμία. Γι’ αυτό θεωρούμε πως η οποιαδήποτε «εμπλοκή» τους σε αυτές τις μορφές θρησκευτικότητας αποτελεί φρικτή ύβρη και κατάφορη αδικία προς αυτούς, οι όποιοι χάραξαν φωτεινή πορεία για την ανθρωπότητα, απαλλαγμένη από πρωτογονισμούς και παράλογα. Δε μπορούν να αναμιγνύουν τους Έλληνες σοφούς και να τους ταυτίζουν με τη λαϊκή θρησκεία, διότι η ιδεοκρατική φιλοσοφική τους θρησκευτικότητα ουδέποτε αποτέλεσε θρησκευτικό σύστημα, αλλά μόνο δυναμική θρησκευτική αναζήτηση. Οι φιλοσοφικές σχολές των Πυθαγορείων, των Ελεατών, του Πλάτωνα, τού Αριστοτέλη, των Στωικών, των Κυνικών και βέβαια των Επικούρειων ήταν απόλυτα απαλλαγμένες από ιερείς, τελετουργικά, θυσίες, κλπ. Στις ασύστολες και αστήρικτες κατηγορίες των «αρχαιολατρών» ότι δήθεν η Χριστιανική Ορθοδοξία αδίκησε τον Ελληνισμό απαντούμε με επιχειρήματα και σθένος πως αυτοί που πραγματικά τον αδικούν είναι εκείνοι. Εξυπηρετώντας τις επιδιώξεις της «Νέας Εποχής» -τού κατ’ εξοχήν ανθελληνικού πνευματικού κλίματος- και θέλοντας να δώσουν στήριγμα στο σύγχρονο αποκρυφιστικό κατασκεύασμα της, ανασύρουν τα πρωτόγονα θρησκευτικά απορρίμματα της αρχαιότητας, εκθέτοντας έτσι ανεπανόρθωτα τη διαχρονική ελληνικότητα. Μειώνουν επίσης τα εκατομμύρια των νεοελλήνων ορθοδόξων, με τον χαρακτηρισμό της εθελοδουλίας στη «χριστιανική σκλαβιά», παραβλέποντας οι αυτόκλητοι «σωτήρες» μας το γεγονός, πως το αθάνατο ελληνικό πνεύμα δεν υπήρξε ποτέ δουλικό, διότι έχει τη δύναμη να αποτινάσσει την οποιαδήποτε ανελευθερία. Στον πνευματικό τομέα επίσης ουδέποτε υπήρξε στατικό, αλλά στη διαχρονική του πορεία είναι εκλεκτικό, έχοντας τη διάκριση να αποβάλλει κάθε παρείσακτη σαθρότητα, όπως ήταν η ινδοευρωπαϊκή θρησκευτική παράδοση, δηλαδή η αρχαία θρησκεία, η οποία επιβλήθηκε στους κατοίκους της Ελλάδος από τις ημιάγριες ορδές των ασιατικών στεπών. Ο,τι παραμένει ως αξία στην ελληνική ψυχοσύνθεση είναι απόλυτα φιλτραρισμένο και βεβαιωμένο. Μια τέτοια ύψιστη αξία είναι η Ορθοδοξία, η οποία υπάρχει εδώ και είκοσι αιώνες, ως η ζώσα πνοή, στο σώμα τού Ελληνισμού. Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία αληθινή άξια και τρόπος υπάρξεως για τους Έλληνες, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα είχε προ πολλού αποβληθεί από αυτούς ως πνευματικό απόρριμμα, όπως αποβλήθηκε η αρχαία θρησκεία, ως απαξία, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια! -http://hellas-orthodoxy.blogspot.com
ΠΡΟΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗ…
Οι χριστιανοί πρέσβευαν με πάθος πως τάχα η Μαντική Τέχνη των προγόνων μας ήταν μία «πλάνη». Παρόλα ταύτα, εκτός από τους απηνείς διωγμούς που οργάνωσαν επί αιώνες για να ξηλώσουν από προσώπου γης αυτή την «πλάνη» προσέδωσαν στα υποτιθέμενα «τελευταία» «λόγια» της Πυθίας μεγάλη εγκυρότητα και βαρύτητα και τα χρησιμοποίησαν ως τρανταχτό τάχα επιχείρημα κατά των Εθνικών, επί αιώνες.(Πείτε στον βασιλιά, ότι στο χώμα κείτεται ο έντεχνος αυλός, ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα. Χάθηκε και το νερό που μιλούσε) Έστω ότι ο Χριστιανισμός δέχεται ειλικρινά την αλήθεια και βαρύτητα του εν λόγω «χρησμού». Τότε οφείλει να δέχεται και την σοβαρότητα και βαρύτητα ΟΛΩΝ των χρησμών που έδινε η Πυθία, γιατί είναι μάλλον παράλογο να χρησμοδότησε αυτή σε διάρκεια τριών περίπου χιλιετιών μία μόνο φορά σωστά.
(Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία αληθινή άξια και τρόπος υπάρξεως για τους Έλληνες, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα είχε προ πολλού αποβληθεί από αυτούς ως πνευματικό απόρριμμα) Ερωτηση . Αν το ισλαμ δεν ειναι αληθινη αξια γιατι δεν το αποβαλουν τα δισεκατομμυρια πιστων ως πνευματικό απόρριμμα ? Η Αγια Γραφη λεει οτι η ανοησια ειναι συνδεδεμενη με την καρδια του παιδιου. Απο τα σχολια σας ομως προκυπτει οτι η ανοησια ειναι κοινο χαρακτηριστικο των χριστιανων. Σε λιγο θα σας αναγνωριζουν λογο της ανοησια σας και οχι γιατι ειστε ακολουθοι του Χριστου.
Ο ανωθεν πυροβολημενος με τα μυαλα στα καγκελα γραφει οτι οι αρχαιοι ελληνες απέρριψαν την θρησκεια τους ως πνευματικό απόρριμμα πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. ( Ιστορια του ελληνικου εθνους τομ 9 σλ 128 επισεις ο χριστιανισμος συνεχισε να εδραιωνεται και με αλλον τροπο με την καθημερινη και σταδιακη καταπολεμηση της ειδωλολατρειας.Απο τα χρονια βεβαια του θεοδοσιου του μεγαλου και του Αρκαδιου τους ειδωλολατρες [ελληνες] τους καταδιωκαν ποικιλοτροπα μεσω των νομων που ειχαν εκδοθει εναντιον τους .Ωστοσο και οι ΜΟΝΑΧΟΙ τους κατετρεχαν ειτε οι ιδιοι ειτε δινοντας την συγκαταθεση τους για βαρβαρικες επιδρομες.Ωστοσο ειναι επισεις βεβαιο οτι την υπομονη των ειδωλολατρων ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΜΨΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟΣ ουτε η ευγλωττια των αρχιερεων εκεινων ουτε ο ζηλος των μοναχων.Αυτο μαρτυρουν επισημα οι διαταξεις που εκδοθηκαν επανειλημμενα εναντιον τους τα χρονια του Θεοδοσιου του μικρου Μετα τους τεσσερις νομους που ειχαν εκδοθει νωριτερα εναντιον τους ο νομος 25 του 426 διεταζε την εκ νεου καταστροφη των ναων γεγονος που βεβαιωνει οτι υπηρχαν ακομη. Ο συγχρονος Θεοδωρητος αναφερεται στον νομο του 426 και λεει οτι με διαταγη του αυτοκρατορα οι τελευταιοι ειδωλολατρικοι ναοι η καταστραφηκαν η μετατραπηκαν σε χριστιανικες εκκλησιες.Σελ 193 Ο Μαλαλας μιλωντας για την βασιλεια του Ιουστινιανου βεβαιωνει οτι εγινε μεγαλος διωγμος εναντιων των ελληνων και οτι ο ιδιος ο βασιλιας απαγορευσε στους ελληνιζοντες να πολιτευονται και οτι αφου συγκεντρωθηκαν οι ελληνες [ειδωλολατρες] οδηγηθηκαν με πομπη στους βωμους τα βιβλια τους καθως και οι εικονες των μισητων Θεων και αγαλματα καηκαν.Στον Θεοφανη διαβαζουμε οτι ο Ιουλιανος παρασυρθηκε αναιδως προς τον ελληνισμο Ο ιδιος ονομαζει των διωγμο κατα των ειδωλολατρων ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ. Σελ 194
Η Κατασταση αυτη δεν ηταν δυνατον να διαρκεσει για παντα Τα τελευταια λειψανα της αρχαιας θρησκειας εξαφανιστηκαν τον 9 αιωνα.Η ελληνικη ποιηση, η φιλοσοφια ,η φιλολογια και η ιστορια ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ δεν επαψαν να καλλιεργουνται απο τις ταξεις των λογιων.)
WIKIPEDIA: ΜΑΛΑΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ: Ο συγγραφέας στηρίζεται στον Ευσέβιο Καισαρείας και άλλους συγγραφείς και φαίνεται πως αναμιγνύει πραγματικές ιστορίες με ΜΥΘΟΥΣ και εικόνες από την Βίβλο
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ αν πιστευεις οτι ο πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας Ευσέβιος της Καισαρείας ειναι αναξιοπιστος οπως και η Αγια Γραφη τοτε παω πασο.Παραθετω απο (ΤΜΗΜΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Ειδίκευση Ιστορίας της Εκκλησίας ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ σελ 26 Με την επίσημη εξόντωση του παγανισμού πάντως, ο Chuvin θεωρεί ότι συνδέεται περισσότερο ο Ιουστινιανός κατά τον 6 ο αι. μ.Χ., καθώς στα χρόνια της βασιλείας του υπήρχε απώλεια της ελευθερίας συνείδησης. Κατά συνέπεια πολλοί Εθνικοί διάλεξαν είτε ένα λαθραίο τρόπο ζωής, είτε την αποχώρηση σε απομακρυσμένες ενδοχώρες Το 529 μ.Χ. ο Ιουστινιανός έθεσε σε ισχύ όλα τα διατάγματα των προκατόχων του, ενώ συγχρόνως
ίσχυσαν κι όλα τα νέα μέτρα που πήρε κατά των μη-ορθοδόξων. Η τέλεση θυσιών επέφερε πλέον βαριές ποινές, ενώ όσοι, αν και είχαν βαπτιστεί,εμμένανε στην προγονική θρησκεία τους και συλλαμβάνονταν να κάνουν θυσίες τιμωρούνταν επίσης με θάνατο.Ωστόσο το μεγαλύτερο χτύπημα ενάντια στους ειδωλολάτρες δόθηκε ενάντια στο κυριότερο στήριγμά τους, το κλασικό εκπαιδευτικό σύστημα και τις σχολές τους.) Απο τις πολλες σφαλιαρες που εφαγες χαζεψες.
Δεν αναφέρομαι στον Ευσέβιο. Έκανα copy/paste όλη την πρόταση. Το σημαντικό είναι ότι ο Μαλάλας αναμειγνύει ιστορικές αλήθειες με ΜΥΘΟΥΣ. Έγραφε δηλαδή κατά κάποιον τρόπο μυθιστόρημα. Εκτός αυτού, παραδέχεσαι ότι ο μόνος τρόπος λατρείας των ειδώλων ήταν η θυσία. Οπότε οι ολύμπιοι ήταν αυτοί που μαστούρωναν από την τσίκνα των σφαγείων, που ήταν και σε καθημερινή βάση. Άσε τα άλλα με την παιδεία… Ρε γιατρέ ώρες ώρες αναρωτιέμαι, αφού γνωρίζεις την σωστή απάντηση για τις φιλοσοφικές σχολές, γιατί το κάνεις αυτό; Ο Ιουστινιανός δεν έκλεισε καμία σχολή. Απλά σταμάτησε τη χρηματοδότηση της σχολής του Πλάτωνα. Και μόνον αυτής. Εσείς τα παρουσιάζετε λες και βγήκαν σεργιάνι με αλυσίδες και λουκέτα και κλείνανε τα πάντα ή τα απαγόρευαν.
ΜαζοχΙΣΜΟΣ – χριστιανΙΣΜΟΣ εθ-ΙΣΜΟΣ Ειναι αυτο που λεμε τα θελει ο κωλος σου.
Η ελληνική παιδεία και ο πολιτισμός στο Βυζάντιο: Στὴ βυζαντινὴ παιδεία ἡ Ἐκκλησία κατεῖχε σημαντικὸ ρόλο. Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ μικρὰ παιδιὰ τὰ μάθαιναν σὲ σχολεῖα ποὺ διατηροῦσε ἡ Ἐκκλησία (ἀνάγνωση, γραφή, γραμματική, ψαλμούς, μουσική, ἱερὰ ἱστορία). Μετὰ τὴ βασικὴ αὐτὴ ἐκπαίδευση ἀκολουθοῦσε ἡ γενικὴ ἐγκύκλιος παιδεία, ὅπου τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ διδάσκονταν γραμματική, ρητορική, ποιητική, ἱστορία, φιλοσοφία καὶ μαθηματικά. Ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς διδάσκονταν Ὅμηρο, Ἡσίοδο, Πίνδαρο, κείμενα τοῦ Δημοσθένους, τοῦ Λυσίου, βασικὲς φιλοσοφικὲς ἀρχὲς τοῦ Πλάτωνος καὶ τοῦ Ἀριστοτέλους, παράλληλα μὲ κείμενα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ (Ψαλτήριο, Παροιμίαι Σολομῶντος κ.ἄ.) καὶ τοὺς Πατέρες. Ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν ἀνώτερες σπουδὲς μποροῦσαν νὰ φοιτήσουν σὲ πανεπιστημιακὰ ἱδρύματα ποὺ διατηροῦσαν τὸ κράτος καὶ ἡ Ἐκκλησία. Οἱ αὐτοκράτορες μερίμνησαν ἰδιαιτέρως γιὰ τὶς ἀνώτερες σπουδές. Ἤδη ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο εἶχε ἱδρυθεῖ καὶ λειτουργοῦσε στὴν Κων/πολη ἀνώτερο ἐκπαιδευτήριο, τὸ ὁποῖο ἐπὶ Θεοδοσίου Β’ (425) ἀναδιοργανώθηκε καὶ ἔμελλε νὰ ἀποτελέσει κορυφαῖο ἐκπαιδευτικὸ ἵδρυμα πανεπιστημιακοῦ ἐπιπέδου, γνωστὸ ὡς Πανδιδακτήριον, μὲ συνεχῆ λειτουργία ὣς τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι πρὶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Πανδιδακτηρίου ὑπῆρχαν σὲ ἄλλες πόλεις τῆς Αὐτοκρατορίας ἀνώτερες σχολὲς φημισμένες, ὅπως οἱ σχολὲς Φιλοσοφίας καὶ Ρητορικῆς στὴν Ἀθῆνα, τὸ «Μουσεῖον» τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἡ Νομικὴ Σχολὴ τῆς Βηρυττοῦ, ἡ Ἀντιόχεια, ὅπου δίδασκε ὁ μέγας διδάσκαλος τῆς ρητορικῆς Λιβάνιος. Διδασκόταν στὸ Πανδιδακτήριον ἑλληνικὴ καὶ λατινικὴ ρητορική, γραμματικὴ καὶ φιλολογία, ἡ νομικὴ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία (στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας ἐντασσόταν καὶ ἡ ἰατρική, οἱ ἰατροφιλόσοφοι). Ἡ νομοθεσία προέβλεπε κτηριακὴ ὑποδομή, κρατικὴ μισθοδοσία τῶν καθηγητῶν, τίτλους καὶ προνόμια κοινωνικά. Ἡ ἐπιλογὴ τῶν καθηγητῶν γινόταν μὲ αὐστηρὰ κριτήρια ἐπιστημονικῆς γνώσης καὶ ἤθους. Μεγάλες μορφὲς σπούδασαν καὶ ἐδίδαξαν ὡς καθηγητὲς τοῦ Πανδιδακτηρίου, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Λέων ὁ Φιλόσοφος καὶ Μαθηματικὸς (9ος αἰ), ὁ Μιχαὴλ Ψελλός, ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Ἰω. Ξιφιλίνος (11ος αἰ), ὁ Εὐστάθιος, μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (12ος αἰ), οἱ Γεώργιος ὁ Ἀκροπολίτης καὶ Θεόδωρος Μετοχίτης, ἀμφότεροι Μεγάγοι Λογοθέτες τοῦ κράτους, ὁ Γεώργιος Σχολάριος, γιὰ νὰ ἀναφέρουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ γνωστὰ ὀνόματα. Ἡ μέριμνα τῶν αὐτοκρατόρων γιὰ τὴ διαρκῆ ἀναβάθμιση τοῦ Πανδιδακτηρίου, ποὺ μὲ τὴν ἀδιάκοπη λειτουργία του ἀπὸ τὸν 4ο ὣς τὸν 15ο αἰ. ἐλάμπρυνε τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ Βυζαντίου, ὑπῆρξε συνεχής. Προστίθενται καὶ νέες ἕδρες. Τὸν 9ο αἰ. τὸ Πανδιδακτήριο μεταφέρεται στὸ ἀνάκτορο τῆς Μαγναύρας καὶ ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ Λέοντος τοῦ Μαθηματικοῦ δίδεται νέα ὤθηση στὴ διδασκαλία τῶν μαθηματικῶν, τῆς γεωμετρίας, τῆς ἀστρονομίας. Τὸν 11ο αἰ. ἱδρύεται ἰδιαίτερη Νομικὴ Σχολὴ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Μαγναύρας. Παράλληλα, μὲ τὴν παρότρυνση καὶ τὴν ἐνίσχυση τῶν αὐτοκρατόρων ἱδρύονται δημόσιες βιβλιοθῆκες στὶς μεγάλες πόλεις τῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ ἐπίπεδο τῆς μόρφωσης στὸ Βυζάντιο παρέμεινε πάντοτε ὑψηλό. Ἡ φήμη τοῦ Πανδιδακτηρίου ὡς ἀνωτέρου μορφωτικοῦ ἱδρύματος ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς αὐτοκρατορίας. Στὴν ὕστερη περίοδο τοῦ Βυζαντίου πολλοὶ Δυτικοευρωπαίοι, κυρίως Ἰταλοί, ἔρχονται στὴν Κων/πολη γιὰ νὰ συμπληρώσουν τὶς σπουδές τους, ἐνῷ πολλοὶ λόγιοι τοῦ Βυζαντίου, καθηγητὲς καὶ δάσκαλοι πανεπιστημιακοί, καταφεύγουν στὴν Δύση καὶ διδάσκουν στὶς ἀκαδημῖες τῆς Ρώμης, τῆς Φλωρεντίας, τῆς Πάδοβας, τοῦ Παρισίου. Ἔτσι, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, τὸ Πανδιδακτήριο καθίσταται γέφυρα γνώσεως καὶ ἀνθρωπιστικῆς παιδείας μεταξὺ Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς. Αὐτὴ ἡ γόνιμη σύζευξη ἑλληνισμοῦ καὶ χριστιανισμοῦ ὑπῆρξε μία εὐτυχὴς συνάντηση γιὰ τὸν πολιτισμὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ διαμόρφωση μίας νέας ἑλληνικότητας τῶν Μέσων Χρόνων. Οἱ Μεγάλοι Καππαδόκες Πατέρες τοῦ 4ου αἰ. εἶχαν φοιτήσει στὶς περίφημες ἐθνικὲς σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὰ ἔργα τους εἶναι γεμάτα ἀπὸ παραπομπὲς σὲ κλασσικοὺς συγγραφεῖς. Μάλιστα, ὁ Μέγας Βασίλειος ἔγραψε εἰδικὴ πραγματεία γιὰ τὴν ὠφέλεια τὴν προερχόμενη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γραμματεία («Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο γραμμάτων», P.G. 31, 564-589). Νικήτας Χωνιάτης ἤ Ἀκομινᾶτος (περ.1155-1216), ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἱστορικοὺς, ὄντας αὐτόπτης μάρτυρας τῆς κατάληψης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους στὶς 13 Ἀπριλίου 1204. Ἡ ἐκτίμηση τῆς παιδείας καὶ ἡ ἐνασχόληση μὲ αὐτὴν ἦταν φυσικὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μία τεράστια παραγωγὴ ἔργων θεολογικῶν, φιλοσοφικῶν, λογοτεχνικῶν, μὲ πηγὴ ἐμπνεύσεως τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ πρότυπο φιλολογικὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γραμματεία. Μπροστὰ στὴν ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας νὰ ὑπερασπισθεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη ἀπὸ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες καὶ τὶς κατηγορίες τῶν ἐθνικῶν, ἀναπτύχθηκε μία ἐκκλησιαστικὴ γραμματεία ποὺ κάλυπτε πολλοὺς τομεῖς: ἀπολογητική, ἀντιρρητική, ἀντιαιρετική, δογματική, ἑρμηνευτικὴ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ὁμιλητική, κηρυγματική, ρητορική, ὑμνολογία, ποιητική, ἁγιολογική, συναξαριακή, λόγοι ἐπίσημοι, ἐγκωμιαστικοί, πανηγυρικοί, ποιμαντικὲς ἐπιστολὲς κ.ἄ. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν εὐρεῖα μόρφωση, θεολογικὴ καὶ φιλοσοφική, εὐρύτερα ἀνθρωπιστική, καὶ αὐτὸ φαίνεται τόσο ἀπὸ τὶς σπουδές τους ὅσο καὶ ἀπὸ τὰ γραφόμενά τους. Εἶναι γνωστὸν π.χ. ὅτι ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶχαν φοιτήσει στὴν Ἀθῆνα, καὶ εἶχαν διδάσκαλο τὸν φημισμένο ρήτορα καὶ φιλόσοφο Λιβάνιο, καὶ παράλληλα εἶχαν γνώσεις ἰατρικῆς, ἀστρονομίας, γεωμετρίας. Στὰ κείμενά τους ὑπάρχει πλῆθος παραπομπῶν σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς, ἡ δομή τους θυμίζει ρητορικὰ σχήματα τῶν ρητόρων τῆς ἀρχαιότητας (ὄχι τυχαίως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπεκλήθη ὡς «ὁ χριστιανὸς Δημοσθένης»). Ὁ Μέγας Βασίλειος «Εἰς τὴν Ἑξαήμερον» περιέχει πολλὰ στοιχεῖα ποὺ φανερώνουν βαθειὰ ἐπιστημονικὴ γνώση τῆς κοσμολογίας καὶ τῆς ἀστρονομίας. Ὁ Συνέσιος, ἐπίσκοπος Πτολεμαΐδος τῆς Κυρήνης, βαθὺς γνώστης τῆς πλατωνικῆς φιλοσοφίας, τῆς ἀριθμητικῆς καὶ τῆς γεωμετρίας, διατηροῦσε ἐπαφὴ καὶ ἀντήλλασσε ἀπόψεις μὲ τὴν ἐθνικὴ Ὑπατία, τὴ μεγάλη μαθηματικὸ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς ἔγραψε χιλιάδες στίχους σὲ ἄπταιστη ὁμηρικὴ γλῶσσα καὶ σὲ ὁμηρικὸ δακτυλικὸ ἑξάμετρο, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὰ ἔργα του φανερώνεται βαθὺς γνώστης τῆς φιλοσοφικῆς καὶ ἀνθρωπολογικῆς ὑποστάσεως τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας στὰ δογματικὰ καὶ ἑρμηνευτικά του ὑπομνήματα χρησιμοποιεῖ πλῆθος παραπομπῶν σὲ Ἕλληνες συγγραφεῖς. Μορφωμένοι καὶ λόγιοι ἱεράρχες μερίμνησαν ἰδιαιτέρως γιὰ τὴ διάσωση καὶ τὴ διάδοση τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε τὸν πατριάρχη Μέγα Φώτιο, τὸν πανεπιστήμονα αὐτόν, τὸν βυζαντινὸν Ἀριστοτέλη, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ Krumbacher, ὁ ὀποῖος μὲ τὴ «Μυριόβιβλό» του διασώζει ἀποσπάσματα ἀπωλεσθέντων ἔργων κλασσικῶν συγγραφέων, ποὺ τὰ παρουσιάζει καὶ τὰ ἀξιολογεῖ φιλολογικά, καὶ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὸν κάθε συγγραφέα. Τὸ ἔργο τοῦ Φωτίου συνέχισε ὁ μαθητής του Ἀρέθας, ἐπίσκοπος Καισαρείας (9ος αἰ), ὁ ὁποῖος ὀργάνωσε εἰδικὸ ἐπιτελεῖο καὶ μὲ συνεργάτες του ἐπιδόθηκε στὴ συλλογὴ ἑλληνικῶν χειρογράφων, τὴν ἀντιγραφή τους καὶ παράλληλα τὸν ὑπομνηματισμὸ καὶ τὴν φιλολογικὴ κριτικὴ τῶν κειμένων. Κώδικες μὲ σχόλια τοῦ Ἀρέθα ἀναφερόμενα στὸ σύνολο σχεδὸν τῆς ἑλληνικῆς γραμματείας καὶ οἱ σημειώσεις του στὰ χειρόγραφα ἀποδεικνύουν τὴν εὐρεῖα κλασσικὴ παιδεία καὶ τὸ γνήσιο φιλολογικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Τὴν ἴδια ἐποχὴ (9ος αἰ) στὴν Μονὴ Στουδίου ὁ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ὀργανώνει εἰδικὸ ἐργαστήριο περισυλλογῆς καὶ ἀντιγραφῆς ἀρχαίων χειρογράφων (βιβλιοθήκη, scriptorium) καὶ τὸ ἴδιο συμβαίνει σὲ πολλὲς μονὲς (Πάτμου, Ἁγίου Ὄρους, Μετεώρων, Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ, μονὲς ποὺ σήμερα κατέχουν τὶς μεγαλύτερες διασωθεῖσες συλλογὲς ἑλληνικῶν χειρογράφων). Τὸν 12ο αἰ. δεσπόζει ἡ μορφὴ τοῦ ἁγίου Εὐσταθίου, ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Κάτοχος σὲ βάθος τῆς κλασσικῆς παιδείας, συνεχίζει τὴ φιλολογικὴ παράδοση τῶν προκατόχων του λογίων ἱεραρχῶν. Τὰ σχόλιά του, τὰ προλεγόμενα καὶ οἱ παρεκβολές του στὰ ὁμηρικὰ ἔπη διατηροῦν τὴν ἐπιστημονική τους ἀξία ὣς τὶς μέρες μας καὶ μελετῶνται ἀπὸ τοὺς σύγχρονους φιλολόγους, ἐνῷ σημαντικὸ γιὰ φιλολογικὴ ἐπιστήμη εἶναι τὸ λεξικογραφικὸ ἔργο τοῦ Σουΐδα (10ος αἰ). Ἀλλὰ καὶ οἱ μεγάλες πόλεις διαθέτουν δημόσιες βιβλιοθῆκες. Ἡ μεγαλύτερη καὶ πλουσιότερη ἦταν αὐτὴ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀξιόλογες ἀτομικὲς συλλογὲς χειρογράφων διέθεταν καὶ οἱ λόγιοι τῆς ἐποχῆς. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι πολλὰ ἑλληνικὰ χειρόγραφα καταστράφηκαν μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους (1204). Ἀλλὰ καὶ ἡ πλειοψηφία τῶν αὐτοκρατόρων τοῦ Βυζαντίου εἶχαν ἀξιόλογη παιδεία καὶ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν συνέγραψαν δικά τους ἔργα. Ὁ Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις, αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας (1254-1258), συνέγραψε θεολογικὲς καὶ φιλοσοφικὲς μελέτες, ἐνῷ τὸ ἀριστούργημά του εἶναι ὁ Μέγας Παρακλητικὸς Κανὼν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὁ Ἰωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνὸς (1341-1355) συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν ἡσυχαστικὴ ἔριδα τῆς ἐποχῆς, στὶς θεολογικὲς συζητήσεις ποὺ ἐγίνοντο, ἐνῷ συνέγραψε πραγματεία ὑπὲρ τῶν ἡσυχαστικῶν ἀπόψεων καὶ κατὰ τῆς κακοδοξίας τοῦ Βαρλαάμ, λόγους ἀντιρρητικοὺς κατὰ Ἰουδαίων καὶ Μωαμεθανῶν, Βυζαντινὴ Ἱστορία σὲ 4 βιβλία. Ἐγκατέλειψε τὸν αὐτοκρατορικὸ μανδύα γιὰ νὰ ἐνδυθεῖ τὸ μοναχικὸ ράσο. Θεωρεῖται ὁ θεολογικότερος τῶν αὐτοκρατόρων. Ὁ Μανουὴλ Β’ Παλαιολόγος (1391-1425) συνέγραψε καὶ αὐτὸς θεολογικὲς πραγματεῖες (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος) καὶ ἀντιρρητικοὺς κατὰ τοῦ μωαμεθανισμοῦ, καθὼς καὶ ὕμνους, τροπάρια, προσευχές. Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι στὸ Βυζάντιο ἐπικρατεῖ τὸ πρότυπο τοῦ πεπαιδευμένου βασιλέως, τοῦ αὐτοκράτορος φιλοσόφου, τοῦ ἡγεμόνος ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ διοικητικά του καθήκοντα ἔχει καὶ ἄλλα ἐνδιαφέροντα κοινωνικὰ καὶ ἀνθρωπιστικά. Δίπλα στοὺς αὐτοκράτορες στέκονται ἰσότιμα στὸ πλευρό τους ἀξιόλογες αὐτοκράτειρες μὲ ἀνάλογα πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα. Ἀκόμη καὶ λίγα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὑπάρχουν αὐτοκράτορες Παλαιολόγοι μὲ ἀνθρωπιστικὰ ἐνδιαφέροντα καὶ θεολογικὲς προσεγγίσεις διαλεγόμενοι μὲ τὴ δυτικὴ σκέψη καὶ τὸ Ἰσλάμ. Τὸ πρότυπο τοῦ ἡγεμόνος ἀνθρωπιστῆ, προστάτη τῶν τεχνῶν καὶ τῶν γραμμάτων, ποὺ θὰ ἐπικρατήσει στὴν Ἰταλικὴ Ἀναγέννηση μὲ τοὺς Μεδίκους, Σφόρτσα κ.ἄ., ἔχει προηγηθεῖ ἱστορικὰ κατὰ πολλοὺς αἰῶνες ἐνσαρκούμενο στοὺς βυζαντινοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες καὶ μάλιστα σὲ δύσκολες ἱστορικὰ περιόδους. Νὰ ὑπενθυμίζουμε ἁπλῶς συγκριτικὰ ὅτι στὴ Δύση ἡγεμόνες καὶ βασιλεῖς μεγάλων κρατῶν μετὰ δυσκολίας ἤξεραν πολλὲς φορὲς γραφὴ καὶ ἀνάγνωση. Ὅταν στὴν Ἀνατολὴ ὑπῆρχαν πεπαιδευμένοι λόγιοι αὐτοκράτορες, στὴ Δύση ἐπικρατοῦσε τὸ πυκνὸ σκοτάδι, κοινωνικὸ καὶ πνευματικό, τῶν μαύρων χρόνων τοῦ Μεσαίωνα. Στὴν ἕως τώρα παρουσίαση διαφόρων τομέων τῆς βυζαντινῆς κοινωνίας, διαπιστώσαμε ὅτι αὐτὴ διακρινόταν ἀπὸ ἀξιοζήλευτικη πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ζωτικότητα καὶ δημιουργικότητα σὲ ὁλόκληρο τὸ φάσμα της. Ἀκόμη καὶ στὴν ὕστερη φάση τῆς αὐτοκρατορίας, ποὺ ἐδαφικά, οἰκονομικὰ καὶ στρατιωτικὰ ἦταν ἐξασθενημένη, ἐμφάνιζε ἀξιόλογη πνευματικὴ ἰκμάδα, μία τελευταία Παλαιολόγεια ἀναγέννηση. Μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως (1453), ποὺ σηματοδότησε τὸν θάνατο τῆς Αὐτοκρατορίας, δὲν σήμανε ταυτόχρονα καὶ τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ της. Τὸ Πατριαρχεῖο Κων/πόλεως καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπετέλεσαν τὸ συνεκτικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τῶν ὑπόδουλων , ποὺ μὲ τὸ θρησκευτικό τους κῦρος καὶ τὴν πνευματική τους ἀκτινοβολία ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπηρεάζουν τὸν ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ Βυζάντιο ἐξακολούθησε νὰ ὑπάρχει καὶ μετὰ τὴν Ἅλωση ὡς πολιτισμός, ὡς πίστη, ὡς τρόπος ζωῆς, ὥστε δικαίως ὁ Ρουμάνος ἱστορικὸς N. Iorga νὰ μιλάει γιὰ «τὸ Βυζάντιο μετὰ τὸ Βυζάντιο» ( Byzance apres Byzance). Ἀλλὰ καὶ στὴ Δύση τὸ ὕστερο Βυζάντιο μετέδωσε τὴν τελευταία του πνευματικὴ ἀναλαμπή. Λόγιοι λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση κατέφυγαν φυγάδες στὴ Δύση μεταφέροντας μαζί τους χειρόγραφα μὲ ἀρχαιοελληνικὰ κείμενα, ἀναζωπυρώνοντας τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Δυτικῶν γιὰ τὴν μελέτη τῶν κλασσικῶν συγγραφέων τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας στὴν σκέψη τοῦ Πλάτωνος καὶ τὴν ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Λόγιοι ὅπως οἱ Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, Πλήθων Γεμιστός, Βησσαρίων, Δήμ. Χαλκοκονδύλης, Ἰω. Ἀργυροπουλος, Ἰανὸς Λάσκαρις, δίδαξαν σὲ Πανεπιστήμια τῆς Ρώμης, τῆς Πάδοβας, τῆς Φλωρεντίας, τοῦ Παρισίου, τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ φιλοσοφία, συνέβαλαν στὴν ἵδρυση τῆς Πλατωνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Φλωρεντίας, συμμετεῖχαν στὴ συγκέντρωση χειρογράφων, τὴν ἀντιγραφή τους καὶ τὴν μετάφραση σὲ ἄλλες γλῶσσες. Ἔτσι λοιπὸν οἱ λόγιοι αὐτοὶ «φυγάδες», καθὼς σκορπίσθηκαν στὶς χῶρες τῆς Δύσεως, ἔγιναν οἱ φορεῖς τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ οἱ πρόδρομοι τοῦ κοσμοπολίτικου ἰδεώδους. «Στὴν εὐρωπαϊκὴ σύνθεση τὸ Βυζάντιο, πραγματικὴ «Πρωτο Εὐρώπη», προσέφερε στὴ Δύση μὲ τὸν θάνατό του τὰ ἀνθρωπιστικὰ ἐκεῖνα στοιχεῖα ποὺ διαμόρφωσαν τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τοῦ νεότερου κόσμου (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, τομ. Ι΄, σελ. 357), βοηθῶντας τὴ Δύση νὰ ἀνακαλύψει ξανὰ τὴν πολιτιστική της ταυτότητα στὴν κληρονομιὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ἀνθρωπισμοῦ καὶ νὰ προχωρήσει στὴν Ἀναγέννηση τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν Τεχνῶν ἀφήνοντας πίσω της τὸν σκοτεινὸ Μεσαίωνα. ΠΗΓΗ: http://hellinon.net/2017/04/17/η-ελληνική-παιδεία-και-ο-πολιτισμός-στ/
ΠΡΟΣ ΕΜΠΕΔΩΣΗ…
Το Βυζάντιο σφράγισε τις φιλοσοφικές σχολές και στη θέση τους ίδρυσε εκκλησιαστικές σχολές για την προώθηση της χριστιανικής θρησκείας.(Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και ο πατριάρχης Σέργιος ίδρυσαν τις πρώτες εκκλησιαστικές σχολές στην Πόλη. Σκοπός τους ήταν να εκπαιδεύσουν τους μαθητές τους, ώστε να γίνουν μέλη της εκκλησίας ακολουθώντας τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις, διδάσκοντας από μικρή ηλικία στα παιδιά τα Ιερά Γράμματα κι έχοντας ως βάση τη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση. Η Πολιτεία απ’ την άλλη μεριά, ενδιαφέρθηκε περισσότερο για τη «δευτεροβάθμια» εκπαίδευση απ’ όπου θα έβγαιναν καταρτισμένα στελέχη για να υπηρετήσουν τις ανάγκες της διοίκησης του κράτους. Ωστόσο, η Εκκλησία ασκούσε με πολλούς τρόπους, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων αλλά και πολύ αργότερα, τον σημαντικό της ρόλο σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.) Το Βυζάντιο έκαψε τα φιλοσοφικά συγγράμματα και στη θέση τους διέδωσε τον Σχολαστικισμό: Δηλαδή την υποταγή της φιλοσοφίας στη θρησκεία. Θεμέλιο του Βυζαντίου υπήρξε το Δόγμα και οι ρήσεις των Πατέρων της Εκκλησίας. Ο συγγραφέας Τζόζεφ Μακ Κέιμπ παραδέχθηκε: «Το Βυζάντιο επί δέκα ολόκληρους αιώνες δεν κατόρθωσε να παράγει ούτε ένα βιβλίο που να διαβάζεται σήμερα από έναν καλλιεργημένο άνθρωπο».
Τι είπε ο Τζόσεφ Μακ Κέιμπ; Ποιος είναι πάλι αυτός ο τιτανομέγιστος συγγραφέας; Αποστομοτικό επιχείρημα.
Για σας η αληθεια απο οποιο στομα και αν βγει ειναι κατάπτυστη.
Χααχααχααχα!!!Να’σαι καλα γελασαμε παλι…σε καλο μας!
Α.Τα 23 Τελώνια είναι 23 έλεγχοι που υφίσταται η ψυχή του ανθρώπου μετά το θάνατό του για συγκεκριμένα αμαρτήματα. Σε κάθε έλεγχο εξετάζετε η ψυχή για ένα συγκεκριμένο αμάρτημα. Αν δεν έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα προχωρά στο επόμενο τελώνιο και αν κατορθώσει και περάσει και το εικοστό τρίτο τελώνιο φτάνει μπροστά στην Πύλη του Παραδείσου. Αν όμως έχει υποπέσει σ’ αυτό το αμάρτημα, τότε τα τελώνια αυτού του ελέγχου την αρπάζουν και την οδηγούν στο σκοτεινό Άδη, όπου περιμένει την Τελική Κρίση στη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να οδηγηθεί τελικά στην Κόλαση.
1. το τελωνιο της κακολογιας
2. το τελωνιο της υβρης
3. το τελωνιο του φθονου
4. το τελωνιο του ψεματος
5. το τελωνιο του θυμου και της οργης
6. το τελωνιο της υπερηφανιας
7. το τελωνιο της βλασφημιας
8. το τελωνιο της φλυαριας και της ανοησιας
9. το τελωνιο του τοκου και του δολου
10. το τελωνιο της τεμπελιας και του υπνου
11. το τελωνιο της φιλαργυριας
12. το τελωνιο της μεθης
Η ΜΟΝΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΩΔΥΝΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΓΓΕΛΟΥΣ-ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΑΘΟΥ ΘΕΟΥ.
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΟΣΟ ΖΟΥΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΟΥ ΥΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ(ΣΩΜΑ,ΥΛΗ)
ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝ ΘΕΟ ,ΥΙΟ ΛΟΓΟ
ΜΕ ΤΟ ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ.ΑΡΑ ΕΙΔΑΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕ
ΟΛΗ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ.
ΕΓΩ ΕΧΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΧΑΡΗ.
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ.
Η βασιλεια του Θεου στο Ματ 16.28 σχετιζεται με την δευτερη ελευση και την κριση. Διαβαζουμε στο 16.27 (Διότι μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά την πράξιν αυτού) Και το συμφραζομενο εδαφιο (νεοελληνικη μεταφραση) Ματθ 24.30 ( Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης και θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής.) Ο φιλος σου ο ΠΔ σε παλαιοτερη συζητηση ισχυριστηκε οτι οι μαθητες του ειδαν την βασιλεια του Θεου οταν ο Χριστος μεταμορφωθηκε μπροστα τους.Αντιθετα εσυ λες οτι ειδαν την βασιλεια του Θεου την πεντηκοστη. Τελικα και οι δυο σας ειστε για τα μπαζα.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΣΤΟΣ(ΑΓΑΘΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ+ΛΟΓΙΚΗ)
ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ
ΘΕΟΥ.
ΕΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ(ΚΑΚΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΣ ΧΩΡΙΣ
ΛΟΓΙΚΗ) ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ.
Μία πίστη που δεν μπορεί να επιζήσει μετά από σύγκρουση με την αλήθεια δεν αξίζει πολλούς θρήνους Arthur C. Clarke
Μία αλήθεια που δεν μπορεί να επιζήσει μετά από σύγκρουση με την πίστη δεν αξίζει πολλούς θρήνους αλλά πολλά γέλια.
asxetos adais
Στη Μεταμορφωση ειπα οτι ειδαν πως ειναι η βασιλεια των ουρανων.Κατα την Πεντηκοστη αρχισε να εγκαθισταται η βασιλεια του Θεου στη γη,με την ελευση του Αγιου Πνευματος και την ιδρυση της Εκκλησιας.Η Εκκλησια απο τοτε αγωνιζεται να εγκαταστησει τη βασιλεια του Θεου στις καρδιες των ανθρωπων.Η Εκκλησια ειναι ο Χριστος παρατεινομενος εις τους αιωνες.Δηλ.η Εκκλησια ειναι ο Χριστος που κινειται και περπατα αναμεσα μας σε ολους τους αιωνες.
ΠΔ μηπως σε λενε ριζο και οπως θελεις τα γυριζεις ? Παραθετω απο δικο σου σχολιο (ΠΔ. 24 Φεβρουαρίου 2017 @ 02:25 ..Το αλλο θεμα,…΄΄αμην λεγω υμιν,οτι εισιν τινες των ωδε εστηκοτων οιτινες ου μη γευσονται θανατου εως αν ιδωσιν την βασιλειαν του Θεου εληλυθειαν εν δυναμει΄΄,καθ’ολους τους Πατερες της Εκκλησιας εξεπληρωθη οταν οι μαθητες Πετρος,Ιακωβος και Ιωαννης,εγιναν μαρτυρες της Μεταμορφωσεως του Κυριου και της εμφανισης του Μωυση και του Ηλια.)
Εσυ τα αντιλαμβανεσαι διαφορετικα αυτα που γραφω.Εγραφα στις 24 Φεβρουαριου….Η Βασιλεια του Θου εχει δυο χαρακτηριστικα__1ον) την επιγεια μορφη της,σ’αυτον τον κοσμο δηλ. που ταυτιζεται με την Εκκλησια,οπου μπορουμε να απολαυσουμε τα αγαθα της Βασιλειας του Θεου.Δηλ. εσωτερικη γαληνη,ελευθερια,ισοτητα,πνευματικη πληροτητα,αγαπητικες σχεσεις,απελευθερωση απο το κακο κλπ___2ον)Τη μελλουσα,τελεια και ενδοξη μορφη της,με την ανασταση των νεκρων και τη Δευτερα Παρουσια,οπου ολα θα ανακαινιστουν,θα γινουν αφθαρτα και θα υπαρχουν για παντα.Οπου ο ανθρωπος,αναστημενος,αφθαρτος, πνευματικος, θα απολαμβανει τα αγαθα του Θεου,θα ζει αιωνιως κοντα του και θα Τον δοξολογει.Η Βασιλεια του Θεου δηλ.ηρθε και υπαρχει αλλα βιωνεται μερικως σ’αυτον τον κοσμο.Με την Δ.Π. ομως θα ειναι αιωνια,τελεια και στην ολοκληρωμενη της μορφη.Και συμπληρωνω,για να διευκρινησω,στη Μεταμορφωση οι τρεις μαθητες,ειδαν πως θα ειναι η τελεια και ενδοξη μορφη της Βασιλειας του Θεου.Και ηταν οι μονοι Αγιοι που την ειδαν πριν πεθανουν.Οι υπολοιποι Αγιοι τη γευονται μετα θανατον η για καποιες στιγμες σ’αυτη τη ζωη,οταν ειναι πολυ ψηλα πνευματικως.
ΠΔ θα σου απαντησω παρακατω
ΠΟΙΟΙ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΝΑΟΥΣ;
Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού
Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων
Πολλά από τα «νεοεθνικά» ρεύματα, που δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα, ισχυρίζονται συχνά, ότι oι χριστιανοί κατέστρεψαν τους ναούς, τα ιερά και τα αγάλματα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, καταστρέφοντας, έτσι, έργα τέχνης και μνημεία πολιτισμού. Για να στηρίξουν αυτό τον ισχυρισμό τους, επιστρατεύουν μεμονωμένα περιστατικά και προβάλλουν περιπτώσεις ακραίας συμπεριφοράς ως την επίσημη γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας κατά της αρχαίας θρησκείας.
«Η Ορθοδοξία κατέστρεψε τους ναούς μας», λένε1. Σε ερώτηση: «Τι πρόσφερε η Ορθοδοξία στους Έλληνες;», δίδεται η απάντηση: «Την καταστροφή όλων των ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών»2. Οι χριστιανοί «έκαψαν όσα βιβλία δεν τους βόλευαν, βεβήλωσαν τα ελληνικά ιερά, κομμάτιασαν τα αγάλματα, γκρέμισαν τους ελληνικούς ναούς, καταλήστεψαν τον εθνικό πληθυσμό»3. Σε συκοφαντικό άρθρο κατά του Χριστιανισμού, υποστηρίζεται για τους χριστιανούς, ότι «Η πρώτη τους κίνηση ήταν να καταστρέφουν τους ναούς και τα αγάλματα των Ελλήνων στερώντας έτσι τον κόσμο από ανεπανάληπτα δημιουργήματα της αρχαίας τέχνης, για να μη μείνει ίχνος από τη “βδελυρή θρησκεία των ειδώλων”»4. Υπήρχε, λένε, ένα κατευθυντήριο «σχέδιο», το οποίο κατηύθυνε τις «χριστιανικές μάζες» ώστε να καταστρέψουν ό,τι ελληνικό. «Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε εμείς οι Έλληνες», γράφουν, «ότι τα ακρωτηριασμένα αγάλματα που θαυμάζουμε σήμερα στα μουσεία, οι ερειπωμένοι ναοί μπροστά στους οποίους εκστασιάζονται οι καλλιτεχνικές φύσεις και οι αρχαιόφιλοι… δεν είναι παρά τα φτωχικά λείψανα τρομερoύ μακελλειoύ που σπάραξε την ελληνική χώρα (και όχι μόνο αυτή) από τον 4ο ως τον 6ο τουλάχιστο αιώνα της χρονολογίας μας»5.
Συχνά, για να ενοχοποιήσουν το Βυζάντιο, επικαλούνται τις επιδρομές του Αλάριχου κατά της Ελλάδος το 396 μ.Χ. και τις καταστροφές που προξένησε στους αρχαίους ναούς6. Όμως, ένα τέτοιο «επιχείρημα» αποδεικνύεται έωλο, «δείγμα της πιο χονδροειδούς προπαγάνδας ή άγνοιας» εκ μέρους των «νεοεθνικών». Και τούτο διότι, αποκρύπτουν ότι ο Αλάριχος δεν ήταν Βυζαντινός αλλά Γότθος, όπως και oι μοναχοί που τον συνόδευαν στις καταστροφές ήταν αιρετικοί αρειανοί, τους οποίους ο ίδιος ο Θεοδόσιος είχε καταδιώξει ένα χρόνο πρίν7.
Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπήρξαν, κατά την πορεία της επικράτησης του Χριστιανισμού, και περιπτώσεις ανεξέλεγκτης εκδικητικής συμπεριφοράς των επί αιώνες καταδιωκομένων Χριστιανών κατά των θρησκευτικών συμβόλων των πρώην διωκτών τους. Ή, ακόμη, και αυστηρές αυτοκρατορικές αποφάσεις εναντίον εκπροσώπων της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας ή νόμοι που επέβαλλαν το κλείσιμο των ειδωλολατρικών ναών. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β’ υπέγραψε και νόμο με εντολή καταστροφής ναών και ιερών της αρχαίας θρησκείας. Όμως, όλα αυτά, δεν ήταν ούτε μια γενικευμένη τακτική έναντι των αρχαίων ναών, ούτε πολύ περισσότερο η στάση της Εκκλησίας.
Ο Χριστιανισμός αρχίζει να επικρατεί στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται είναι: από τότε και στο εξής καταστράφηκαν oι αρχαίοι ναοί ή μήπως πολλοί απ’ αυτούς ήταν ήδη κατεστραμένοι ή εγκαταλελειμμένοι; Γιατί, για να μιλήσει κανείς για καταστροφές αρχαίων ναών από τους χριστιανούς προ του Μ. Κωνσταντίνου είναι εξ ολοκλήρου παράλογο.
Σ’ αυτό το ερώτημα έχουν απαντήσει ειδικοί και εγκρατείς των ιστορικών πραγμάτων επιστήμονες. Εμείς εδώ θα περιοριστούμε να επιστρατεύσουμε κείμενα που προέρχονται από τους ίδιους τους οπαδούς και εκπροσώπους του σύγχρονου πολυθεϊσμού, μέσα από τα οποία αποδεικνύεται περίτρανα, ότι πολλοί ναοί και Ιερά της αρχαίας ελληνικής θρησκείας είχαν υποστεί ολοκληρωτικές καταστροφές και βανδαλισμούς αιώνες πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού.
Και πρωτίστως, θα επικαλεσθούμε κείμενα επιφανούς εκπροσώπου του «Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών», ο οποίος καίτοι τάσσεται μ’ εκείνους που ισχυρίζονται, ότι oι χριστιανοί κατέστρεψαν τα αρχαία μνημεία, εν τούτοις, ομολογεί, καταγράφοντας Ιστορικά γεγονότα, ποια ήταν πράγματι η κατάσταση των αρχαίων ελληνικών Ιερών μερικούς αιώνες πριν ο Χριστιανισμός εδραιωθεί, ως η επικρατούσα θρησκεία. Και βεβαίως, η γνώμη του είναι ιδιαιτέρως βαρύνουσα, γι’ αυτό θα μεταφέρουμε εδώ αυτούσια τα δικά του κείμενα.
Ο συγγραφέας, λοιπόν, στο τρίτομο έργο του «Υπέρ της των Ελλήνων νόσου», τόμ. Γ’, «Η συρρίκνωση της αρχαίας ψυχής», (ο τρίτος τόμος του βιβλίου φέρει τόν υπότιτλο «Ες έδαφος φέρειν»), μας πληροφορεί ότι ήδη από τον 3ο π. Χ. αιώνα αρχίζει η καταστροφή ελληνικών πόλεων και ιερών από επιδρομείς. Επικαλούμενος τον Κυρ. Σιμόπουλο, γράφει ότι πρώτοι οι Αιτωλοί, τον 3ο π.Χ. αιώνα, «απογύμνωσαν ή κατέστρεψαν τα ιερά και τους τόπους λατρείας που αποτελούσαν τον κυριότερο συνδετικό ιστό, τον θρησκευτικό δεσμό μεταξύ των κρατουπόλεων… Το 219 π. Χ. ο στρατηγός της αιτωλικής Συμπολιτείας Σκόπας, κυριεύει το Δίον την ιερή πόλη των Μακεδόνων και καταστρέφει τα πάντα. Γκρεμίζει όλα τα κτίσματα, πυρπολεί και τους χώρους λατρείας. Τα ίδια και στο ιερό της Δωδώνης από τον στρατηγό των Αιτωλών Δωρίμαχο. Καταπάτησε κάθε ιερό και όσιο γράφει ο Πολύβιος»8.
Στην συνέχεια, ο Φίλιππος με τους Μακεδόνες του, σε αντίποινα, «πυρπόλησαν και κατεδάφισαν τα ιερά και ανέτρεψαν η κατέστρεψαν 2.000 ανδριάντες». Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην Αιτωλία, αλλά προχώρησαν και στην Αττική, το 200 π. Χ., όπως εξιστορεί ο Λίβιος, όπου «Κατέστρεψαν και τα μνημεία και ανέσκαψαν τους τάφους διασκορπίζοντας τα οστά των νεκρών»9.
Ακολουθούν οι επιδρομές των Ρωμαίων, που κράτησαν δύο ολόκληρους αιώνες και έφεραν πράγματι «ες έδαφος» πόλεις, ναούς, ιερά και αγάλματα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το 194 π. Χ., ο Τίτος Φλαμίνιος, μετά την νίκη του κατά του Φιλίππου, «στέλνει καραβιές ολόκληρες από κλεμμένα μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα για να κοσμήσουν το θρίαμβο του στη Ρώμη»10.
Το 189 π.Χ., «ο Μάρκος Φούλβιος Νοβιλίορ λεηλατεί σύμφωνα με την καταγραφή του Πολύβιου την Αμβρακία συμπεριλαμβανομένων και των Ιερών της και στέλνει σα λάφυρα στη Ρώμη, αγάλματα, επιγραφές και θησαυρούς»11. Το 181 π.Χ., «η Σύγκλητος είχε ρίξει στην πυρά τα έργα των Πυθαγορείων»12.
Το 87 π.α.χ.χ.13, «ο άξεστος Σύλλας, καταστρέφει την Αθήνα που είχε συμπαραταχθεί με τον Μιθριδάτη, και αμέτρητα αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής και θησαυροί, γίνονται αντικείμενα λεηλασίας και μεταφέρονται στη Ρώμη, συμπεριλαμβανομένης της ονομαστής βιβλιοθήκης του Απελλικώνος και του περίφημου πίνακα του Ζεύξιδος… Ο ίδιος άρπαγας στρατοκράτης ήταν επίσης αυτός που άρπαξε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Αλαλκομένειου ιερού της Βοιωτίας, έβαλε χέρι στα ιερά της Επιδαύρου… της Ολυμπίας και των Δελφών»14.
Το 55 π.α.χ.χ., «ο φοβερός Βέρρης… λεηλάτησε τα καλλιτεχνήματα και τους θησαυρούς όλης της νότιας Ελλάδας, έκλεψε το χρυσό από τον Ναό της Αθηνάς στην Αθήνα… άρπαξε από την Τένεδο το λατρευτικό άγαλμα του τοπικού ημίθεου Τέννητος, καταλήστεψε τον πανάρχαιο Ναό της Ήρας στη Σάμο, το Ναό της Αρτέμιδος στην Πέργαμο, λεηλάτησε όλα τα μνημεία της Ασπένδου στην Παμφυλία»15.
«Ο Αύγουστος… κλέβει από την Τεγέα και μεταφέρει στη Ρώμη το περίφημο άγαλμα της Αλέας Αθηνάς… Ο Καλιγούλας διάλεγε ελληνικές προτομές και πρόσταζε να τις αποκεφαλίζουν και να προσθέσουν σε αυτές το δικό του κεφάλι… Ο Νέρωνας, κλέφτης επίσης πεντακοσίων χάλκινων γλυπτών από τους Δελφούς…»16.
Συμπερασματικά, ο εν λόγω συγγραφέας μας πληροφορεί ότι οι Ρωμαίοι «μέσα σε λιγώτερο από δύο αιώνες τη μετέτρεψαν (την Ελλάδα) σε ερειπωμένη επαρχία τους, σε μια χώρα όπου “οι λίθοι μόνον” θύμιζαν “τη σεμνότητα και το μέγεθος της Ελλάδος” (Δίων Χρυσόστομος)». Και καταλήγει: «ο Παυσανίας (σσ. 2ος μ. Χ. αι.) ουσιαστικά θα δει και θα περιγράψει μια χώρα ερειπωμένη και ολιγάνθρωπη, της οποίας αρκετές πόλεις είναι ήδη έρημες, τα δε ιερά είναι κατά πλειοψηφία χορταριασμένα και με γκρεμισμένες τις στέγες… Ο Ρωμαίος ποιητής Γιουβενάλλης… θα γράψει επίσης και τα εξής:… Σήμερα δεν μπορείς να αρπάξεις από αυτούς, όταν πατήσεις το φτωχό τους τόπο, τίποτε άλλο από μερικά βόδια και φοράδες, τους εφέστιους Θεούς από το σπιτικό τους και κανένα περίεργο άγαλμα, αν έχει μείνει κανένα στα ιερά τους…»17.
Αυτά εξιστορεί με εθνικό πόνο ο εκπρόσωπος του Τ.Σ.Ε.Ε. και μας βρίσκει συμπάσχοντας, γιατί έχει απόλυτο δίκιο. Όμως, πως συμβιβάζονται όλα αυτά μ’ εκείνα τα «αποφθεγματικά» που ακούσαμε πιο πάνω, ότι οι χριστιανοί «έκαψαν όσα βιβλία δεν τους βόλευαν, βεβήλωσαν τα ελληνικά ιερά, κομμάτιασαν τα αγάλματα, γκρέμισαν τους ελληνικούς ναούς, καταλήστεψαν τον εθνικό πληθυσμό», και ότι η Ορθοδοξία προσέφερε «Την καταστροφή όλων των ναών, των έργων τέχνης και των βιβλιοθηκών»;
Παρόμοιες «ομολογίες» συναντάμε και σε άλλα περιοδικά. Επιλεκτικά μεταφέρουμε εδώ δύο ακόμη αντιπροσωπευτικά κείμενα που προέρχονται από περιοδικά του «νεοεθνικού» νεοπολυθεϊστικού «χώρου»: «Οι πληροφορίες που παραδίδουν ο Παυσανίας, ο Στράβων και ο Πολύβιος για τις εκτεταμένες επιχειρήσεις αρπαγής ελληνικών έργων τέχνης εντυπωσιάζουν, όσον αφορά στους αριθμούς και την αξία των μνημείων, που μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Πεντακόσια αγάλματα από τους Δελφούς, τρεις χιλιάδες από τη Ρόδο και εκατοντάδες γλυπτά και έργα ζωγραφικής από την Κόρινθο έγιναν λεία κατακτητών. Ό,τι είχε απομείνει μέχρι την επικράτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του Βυζαντίου, έγινε στόχος για καταστροφή από το νέο μισελληνικό καθεστώς, με την ανοχή και τις ευλογίες του οποίου «αλώνιζαν» ορδές βαρβάρων και λαφυραγωγούσαν, ό,τι εύρισκαν στο δρόμο τους. Εκτός απ’ αυτούς όμως και οι χριστιανοί του ελλαδικού χώρου δεν ήταν άμοιροι μιαρών πράξεων. Όχι μόνον κατέστρεφαν κτήρια και ακρωτηρίαζαν αγάλματα, αλλά πωλούσαν “δι’ ολίγα τάλλαρα” τα τεμάχιά τους σε ξένους επισκέπτες»18.
Τα ίδια επαναλαμβάνει και άλλο περιοδικό του «χώρου»: «Η λεηλασία του Ελληνικού πολιτισμού προσλαμβάνει δραματικές διαστάσεις επί Νέρωνος, ο οποίος “Πεντακόσιας θεών τέ αναμίξ αφείλετο και ανθρώπων εικόνας χαλκάς” (Παυσανίας, Φωκικά 71). Μεταξύ των κλοπιμαίων ήσαν και η πασίγνωστη Κόρη του Anzio, η Κασσάνδρα, ο έρως του Πραξιτέλους, ο θνήσκων Γαλάτης, ο ο Απόλλων του Σκόπα, η «εύκνημα» Αμαζόνα του Στρογγυλίωνος και ένα μικρό άγαλμα του Αλεξάνδρου, το οποίο είχε επιχρύσωση… Οι αυτοκράτορες και οι πλούσιοι Ρωμαίοι, αφού πρώτα έσβηναν τα επιγράμματα από τις βάσεις των αγαλμάτων, έκοβαν τα κεφάλια και στη θέση τους έβαζαν το μαρμάρινο ομοίωμα του δικού τους κεφαλιού»19.
Ας σημειωθεί, ότι η μαρτυρία του Παυσανία πρέπει να θεωρηθεί ως ιδιαιτέρως βαρύνουσα, αφού το έργο του «Περιήγησις της Ελλάδος», έχει γραφεί μεταξύ των ετών 160 και 180 μ. Χ.
Αυτά, λοιπόν, μας πληροφορούν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των ελληνικών «νεοεθνικών» ρευμάτων, οι όποιοι στη συνέχεια καταγγέλλουν τον Χριστιανισμό ως τον μοναδικό διώκτη και καταστροφέα αρχαίων ναών, αγαλμάτων και βιβλιοθηκών. Δηλαδή, οι Ρωμαίοι δεν κατέστρεψαν τους αρχαίους ναούς αφήνοντας «μόνον τους λίθους»; Οι ρωμαίοι αυτοκράτορες δεν αποκεφάλιζαν τα αγάλματα για να αντικαταστήσουν τις κεφαλές τους με τα ομοιώματα των δικών τους «άμυαλων» κεφαλών; Δεν έκαψαν βιβλία και βιβλιοθήκες20, δεν έφεραν «ες έδαφος» τα αριστουργήματα της ελληνικής τέχνης, αλλά και αυτόν το ίδιο τον ελληνικό πολιτισμό; Και όλα αυτά τα έκαναν μόνον οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες και οι χριστιανοί; Αν είναι δυνατόν αυτό να λέγεται ιστορία και αντικειμενικότητα!
Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι Χριστιανοί, μέχρι και τις ημέρες του Μ. Κωνσταντίνου, όχι μόνον βρίσκονταν κάτω από φρικτούς και αιματηρούς διωγμούς, που ανέδειξαν 11 εκατομμύρια μάρτυρες της Πίστεως μέσα στους τρεις πρώτους χριστιανικούς αιώνες, αλλά και αποτελούσαν τον 4ο μ. Χ. αιώνα το 5% μόνον του πληθυσμού της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ποσοστό που δεν άλλαξε σημαντικά ακόμη και τους πρώτους χρόνους μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού. Διερωτάται κανείς: άραγε τον 4ο αιώνα, που άρχισε να επικρατεί ο Χριστιανισμός, όλοι αυτοί οι κατεστραμένοι ναοί, τα ιερά, και τα αγάλματα είχαν πάλι ανακατασκευαστεί;
Η ιστορική αλήθεια όμως είναι ότι, όσοι σώζονται από τους αρχαίους ναούς οι περισσότεροι το οφείλουν στο γεγονός ότι πέρασαν στη χρήση των Χριστιανών. Αν σώζεται σήμερα ο Παρθενώνας το σπουδαιότερο αρχαιοελληνικό μνημείο ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο), το Ερεχθείο, το ωρολόγιο του Κυρρήστου και τόσοι άλλοι ναοί στον Ελλαδικό χώρο και έξω απ’ αυτόν, αυτό οφείλεται στο ότι μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς. Πολλά δε από τα αριστουργήματα τέχνης που διασώθηκαν και κυρίως αγάλματα, οφείλουν τη διάσωση τους στη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για τη διακόσμησή της.
Παρατηρεί ο κ. Ιωάν. Τσέντος: «Οι Βυζαντινοί φύλασσαν όλους αυτούς τους θησαυρούς ευλαβικά, και τους θεωρούσαν στολίδι της πρωτεύουσάς τους, πράγμα που αποδεικνύει πρώτον μεν ότι δεν έτρεφαν αυτό το υποτιθέμενο μίσος προς ό,τι το αρχαίο, αλλά θεωρούσαν αυτά τα αγάλματα μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, και δεύτερον ότι είχαν την αισθητική που τους επέτρεπε να εκτιμήσουν την ομορφιά και την αξία τους… δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως όποιο μνημείο τον αρχαίου ελληνικού πολιτισμού σώζεται σήμερα στην Ελλάδα, οφείλει τη σωτηρία του στην προστατευτική ασπίδα τον Βυζαντίου»21.
Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να καταλογισθεί η ευθύνη των σημερινών ερειπίων αρχαίων ναών στους Χριστιανούς. Μήπως δεν υπάρχουν σήμερα και αναρίθμητοι Χριστιανικοί ναοί ερειπωμένοι ή εξαφανισμένοι; Από τα μέσα του 4ου αι. έως και τον 6ο αι. μ. Χ., μόνο στην Αθήνα και τα περίχωρα, υπήρχαν είκοσι δύο χριστιανικές Βασιλικές. Πολλές απ’ αυτές είναι γνωστές σήμερα μόνον από τα ερείπιά τους. Ασφαλώς οι παλαιοχριστιανικές αυτές Βασιλικές δεν οφείλουν την ερήμωσή τους σε αντιχριστιανικούς διώκτες και καταστροφείς. Ο χρόνος, η φθορά, τα φυσικά φαινόμενα συνετέλεσαν στην ερήμωσή τους, καίτοι οι χριστιανοί που τις οικοδόμησαν, όχι μόνον υπήρχαν τότε για να τους χρησιμοποιήσουν στη λατρεία τους, αλλά και αποτέλεσαν πλέον το μόνο θρησκευτικό στοιχείο της Ελλάδος. Ως παραδείγματα μερικών από τις πολλές ερειπωμένες παλαιοχριστιανικές Βασιλικές, που δεν υπάρχουν σήμερα, αναφέρομε τις Βασιλικές της Αγ. Τριάδος (δυτικά του Παρθενώνα), του Ασκληπιείου (νότια του βράχου της Ακρόπολης), του Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτη (δυτικά της Ακρόπολης), του Ιλισσού (ανατολικά των Στηλών του Ολυμπίου Διός Αρδηττού), του Ολυμπιείου (βόρεια των Στήλων του Ολυμπίου Διός), της Παναγιάς της Πέτρας (στον Ιλισσό) κ.α.22.
Θέλουν να αγνοούν, δηλαδή, οι σύγχρονοι «παγανιστές» ότι οι περισσότεροι αρχαίοι ναοί, όπως και οι παλαιοχριστιανικοί αργότερα, καταστράφηκαν από κατακτητές, από πολεμικές συγκρούσεις, από λεηλασίες και πυρκαγιές, από σεισμούς και θεομηνίες και άλλα φυσικά φαινόμενα.
Οι ισχυρισμοί όμως των σημερινών πολυθεϊστών, αποδεικνύονται μεροληπτικοί, αντιϊστορικοί, προκατειλημμένοι, και αστήρικτοι. Γενικεύουν αυθαίρετα ακραία και μεμονωμένα περιστατικά και διαστρεβλώνουν βάναυσα την ιστορική αλήθεια. Επαναλαμβάνομε, ότι δεν αρνούμαστε περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς και φανατισμού από μέρους του Χριστιανικού όχλου και καταστροφές ναών και αγαλμάτων. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι καταπιεσμένοι Χριστιανοί κατέστρεψαν αρχαίους ναούς και αγάλματα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να γενικοποιούμε τα πράγμα τα και να αποδίδουμε την φυσική φθορά της αρχαιοελληνικής θρησκείας και των ιερών της σε μια τακτική και σ’ ένα «σχέδιο» του Χριστιανισμού για την επικράτησή του.
Όπως σημειώνει ο κ. Ιωάν. Τσέντος, «είναι εντελώς σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενον να υπήρξαν εκείνη την εποχή και κάποιες εκδηλώσεις φανατισμού. Ο ισχυρισμός όμως ότι οι χριστιανοί και το Βυζάντιο προέβησαν φερ’ ειπείν σε συστηματική καταστροφή των αρχαίων αγαλμάτων, αποτελεί ασύστολο ψεύδος»23.
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος παρατηρεί:«Οπωσδήποτε, οι καταστροφές των ειδωλολατρικών ναών στην Ελλάδα δεν οφείλονταν σε θρησκευτικές συγκρούσεις. Η Ελλάδα είχε σε πολύ μεγάλο βαθμό ρημάξει και καταστραφεί, πριν την αναγνώριση του χριστιανισμού ως θρησκείας, όταν ακόμη οι χριστιανοί ήσαν θύματα μεγάλων διωγμών ή και δεν είχαν καν εμφανισθεί στην ιστορία. Ήδη στην ελληνιστική εποχή, δεν είναι λίγες οι πόλεις που είχαν μετατραπεί σε μικρή ομάδα χαμόσπιτων, με σπασμένα αγάλματα και ερειπωμένους ναούς».
«Το μαντείο της Δωδώνης είχε σταματήσει προ πολλού να λειτουργεί και ήταν ερείπια, μας πληροφορεί ο Στράβων στα Γεωγραφικά του, τα οποία είχαν ήδη ολοκληρωθεί περίπου το 7 π.Χ. Ο Στράβων, επισημαίνει μάλιστα ότι όχι μόνο το μαντείο της Δωδώνης, αλλά και όλα τα άλλα μαντεία της Ελλάδος είχαν ουσιαστικά σβήσει στα χρόνια του»24.
Ο καθηγητής κ. Βασ. Μπακούρος σημειώνει: «Όπως αποδεικνύει η έγκυρη επιστημονική έρευνα με βάση αρχαιολογικά ευρήματα (…., βλ. Ν. Παπαχατζή, Η θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1996) τα περισσότερα ειδωλολατρικά ιερά ή ναοί δεν καταστράφηκαν ούτε μετασκευάστηκαν σε χριστιανικά τεμένη, απλώς εγκαταλείφθηκαν»25.
Και ο π. Γεώργ. Μεταλληνός υπογραμμίζει: «Τις παρατηρούμενες καταστροφές αποδίδουν οι αρχαιολόγοι στους σεισμούς, τις βαρβαρικές επιδρομές (4ο – 6ο αι.) και την εγκατάλειψη. Τα αρχαία μνημεία των Αθηνών και των Δελφών έμειναν απείραχτα από τους χριστιανούς. Η μετατροπή τους σε χριστιανικές εκκλησίες δείχνει περίτρανα τη συνείδηση της ιστορικής συνέχειας. Όσο και αν αυτό δεν ικανοποιεί τους σημερινούς αρχαιολάτρες26».
Σε επιστολή του προς τον π. Γεώργιο Μεταλληνό, ο αρχαιολόγος Άγγ. Χωρέμης γράφει: «Αυτό που πράγματι έγινε είναι καταστροφές και ακρότητες σε τοπικό επίπεδο, από φανατικούς εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες, κυρίως εναντίον αγαλμάτων αρχαίων θεοτήτων με συνηθέστερο το φαινόμενο της ρινοκοπής και καταστροφής των προσώπων. Οι άνθρωποι αυτοί εξαγρίωναν τον όχλο, πράγμα όχι δύσκολο, αν σκεφτούμε ότι μόλις 75-80 χρόνια χώριζαν την εποχή αυτή από τους φοβερούς διωγμούς των Διοκλητιανού και Γαλερίου (+311) και 55-60 χρόνια από τον “ηπιότερο” διωγμό τον Λικινίου (310-324), τον εξαγριωμένο αυτόν όχλο τον εξαπέλυαν να κάψει και να καταστρέψει ο,τιδήποτε “εθνικό” εύρισκε μπροστά του. Αυτό όμως ουδέποτε υπήρξε πολιτική τον Μεγάλου Θεοδοσίου και, όταν έγινε, προσπάθησε να το σταματήσει και να το θεραπεύσει»27.
Κλείνομε την σύντομη αυτή επισκόπηση με τις επισημάνσεις του κ. Θαν. Παπαθανασίου, σε εμπεριστατωμένη μελέτη του δημοσιευμένη στο περιοδικό «Σύναξη». Μεταξύ των άλλων, γράφει: «σε όλο το σώμα των ιερών κανόνων… απουσιάζουν απολύτως κανόνες που να επιβάλλουν τον “εκχριστιανισμό” των εθνικών και σχεδόν απολύτως κανόνες που να επιτάσσουν την καταστροφή των παγανιστικών ιερών». Για τις διατάξεις νη’ και πδ’ της Συνόδου της Καρθαγένης (419 μ.Χ.), με τις οποίες ζητείται από τους βασιλείς να εξαλείψουν «τα εγκαταλείμματα των ειδώλων τα κατά πάσαν την Αφρικήν», παρατηρεί ότι «πρόκειται για τοπικού χαρακτήρα πρωτοβουλία, που αφορούσε συγκυρίες της λατινικής Εκκλησίας στη Βόρεια Αφρική». Η ίδια σύνοδος, εξ’ άλλου, ζητούσε από τους επισκόπους να καταστρέψουν και τα «χριστιανικά ναΐδρια», που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες χριστιανούς (κανών πγ’)28.
Είναι, λοιπόν, φανερό ότι εθελοτυφλούν, οι σύγχρονοι «εθνικοί», προσπαθώντας επίμονα να βρουν οργανωμένο «σχέδιο» των Χριστιανών για την καταστροφή των αρχαίων ναών και μεθοδεύσεις
1. Περιοδ. «Διϊπετές», τ. 31, σ. 34δ.
2. Στο ίδιο, τ. 43, σ. 36.
3. Περιοδ. «Άβατον», τ. 6, σ. 44.
4. Μάρ. Πλωρίτης, εφημ. «Το Βήμα», 11.6.2000.
5. Περιοδ. «Διϊπετές», τ. 27, σσ. 2627. Βλ. και περιοδ. «Απολλώνειο Φως», τ. 70, σ. 66.
6. Βλ. Στεφ. Μυτιληναίου, Ο Μονοθεϊσμός στην αρχαία Ελλάδα…, σσ. 11 εξ.
7. Βλ. περισσότερα και αναίρεση αυτού του ισχυρισμού στο Στ. Φανού, Οδηγός βιβλίων για την αρχαία Ελλάδα, τόμ. Β’, σσ. 318 εξ.
8. Βλ. Ρασσιά, Υπέρ της των Ελλήνων νόσου, τόμ Β’, Η συρρίκνωση της αρχαίας ψυχής, σ. 50.
9. Αυτόθι, από το βιβλίο του Κυρ. Σιμόπουλου, Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Ύποτέλεια, Αθήνα, 1990.
10. Αυτόθι, σ. 58.
11. Αυτόθι, σ. 60.
12. Αυτόθι.
13. Πριν. απαρχήν. χριστιανικής. χρονολογίας.
14. Αυτόθι, σ. 61, (υπογραμμίσεις δικές μας).
15. Αυτόθι.
16. Αυτόθι, σ. 62.
17. Αυτόθι, σσ. 6263, (και δικές μας υπογραμμίσεις).
18. Μάρ. Μαμανέα, Η λεηλασία μιας αμύθητης καλλιτεχνικής κληρονομιάς. Η αργυρολογία και απολιτισιά των Ρωμιών, περιοδ. «Δαυλός», τ. 241, σσ. 155-534.
19. Βασ. Μισύρη, Οι βάρβαροι κτυπάνε την Ελλάδα, «Ές έδαφος φέρειν», περιοδ. «Ιχώρ», τ. 27, σ. 52.
20. Για την τύχη των Βιβλιοθηκών, βλ. άρθρο: Έκαψαν οι Χριστιανοί την περίφημη Βιβλιοθήκην της Αλεξάνδρειας από μένος, μίσος και λύσσαν κατά της αρχαίας ελληνικής και λατινικής γραμματείας;, περιοδ. «Εκ του περισσού της καρδίας», διμην. περιοδικόν φυλλάδιον Ι. Ν. Αγ. Στεφάνου Ν. Ιωνίας, τ. 28.
21. Ιωάν. Τσέντου, Χριστιανισμός και αρχαία ελληνική τέχνη, περιοδ. «Ακτίνες», τ. 624, σσ. 256257.
22. Βλ. ένθετο του περιοδικού «Τόλμη», «Παλαιοχριστιανικές Βασιλικές Αθηνών». Και π. Βασ. Γεωργόπουλου, Οι νεοπαγανιστικές φαντασιώσεις και τα ιστορικά δεδομένα, μέρη Η’ και Θ’, εφημερ. «Στύλος Ορθοδοξίας», α.φ. 89, 90.
23. Ένθ. ανωτ. σ. 255.
24. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη Αρχιεπ. Αθηνών, Ελληνισμός προσήλυτος. Η μετάβαση του Ελληνισμού από την αρχαιότητα στο χριστιανισμό, σ. 111.
25. Βασ. Μπακούρου, Απάντηση σε επιστολές, περιοδ. «Τρίτο Μάτι», τ. 93, ένθετο σ. 9.
26. π. Γεωργ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, σ. 132.
27. Αυτόθι, σ. 158.
28. Θαν. Παπαθανασίου, (Αυτο)Κριτική ερμηνεία της καταστροφής παγανιστικών ιερών από χριστιανούς, περιοδ. «Σύναξη», τ. 69, σ. 63.
Ιστορια του ελληνικου εθνους τομ 9 σελ 187 ειδαμε τους οχλους [χριστιανοι] και πριν απο την εκδοση των νομων και μετα, παραβιαζοντας τους,να επιχειρουν συχνα και ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΤΟ ληστρικες επιδρομες και καταστροφες των ιερων καθως και αρπαγες των πλουσιων αφιερωματων και των περιουσιων τους.Το χειροτερο μαλιστα ειναι οτι οι οχλοι αυτοι [χριστιανοι] μερικες φορες σκοτωσαν ορισμενους απο τους πιο επιφανεις εκπροσωπους της αρχαιας ζωης )
Το σπάσιμο των ειδώλων καταδικάστηκε από τη σύνοδο της Ελβίρα (306 μ.Χ.), η οποία, στον 60ο κανόνα της αποφάσισε ότι κάθε Χριστιανός που θα καταδικαζόταν σε θάνατο από τους Ρωμαίους επειδή έσπασε αγάλματα, δεν θα καταγραφόταν ως μάρτυρας. Η σύνοδος της Καρθαγένης (419 μ.Χ.) επιφόρτισε τους επισκόπους με την καταστροφή χριστιανικών ναϊδρίων που είχαν ανεγερθεί αυθαίρετα από δεισιδαίμονες Χριστιανούς (κανόνας πγ΄). Ότι οι καταστροφές των παγανιστικών αρχαιοτήτων ήταν αυθαίρετες προσωπικές πράξεις Χριστιανών κι όχι συλλογικές ή επίσημες ενέργειες της Εκκλησίας βασισμένες σε εκκλησιαστικά κείμενα αποδεικνύεται από την πλήρη απουσία εκκλησιαστικών κανόνων (νόμων) οι οποίοι να υπαγορεύουν ή να προστάζουν / προτρέπουν τους Χριστιανούς να καταστρέφουν παγανιστικά μνημεία. Εσφαλμένες ενέργειες και παρεκτροπές κάποιων επισκόπων ή μοναχών ασφαλώς και δεν σημαίνουν ότι αποτελούσαν πολιτική της Εκκλησίας. Ουδέποτε η Εκκλησία (δηλαδή τα επίσημα συλλογικά όργανά της) επιφόρτησε επισκόπους με την καταστροφή παγανιστικών ιερών. Ο αγιος Αυγουστίνος το 399 αποτρέπει τους Χριστιανούς της Καρθαγένης από την εισβολή στις ιδιοκτησίες των εθνικών προκειμένου να καταστρέψουν τα είδωλά τους. Είναι προτιμότερο, έγραφε, να ξερριζώσουμε τα είδωλα από τις καρδιές τους και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, αντί να αποπνέουμε μένος εναντίον τους (Αυγουστίνος, Sermo LXII, 17 και 18, PL 38, 423A).
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ οπως και ο ΠΔ κυκλοφορεις με τα μισα σου εγκεφαλικα κυτταρα,τα αλλα μισα καηκαν μετα απο την συγκρουση σου με τον Μεγαλοσαυρο. Ποιοι κατεστρεψαν τους ναους ? (ειδαμε τους οχλους [χριστιανοι] και πριν απο την εκδοση των νομων και μετα, παραβιαζοντας τους,να επιχειρουν συχνα και ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΤΟ ληστρικες επιδρομες και καταστροφες των ιερων καθως και αρπαγες των πλουσιων αφιερωματων και των περιουσιων τους.) Τα ευκολως εννοουμενα παρα και λειπονται.
Αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος Αύγουστοι, προς Ευτυχιανό, έπαρχο του πραιτωρίου Ανατολής, 10 Ιουλίου 398, Θεοδοσιανός κώδικας 16.10.16:«Εάν υπάρχουν ακόμη ναοί σε επαρχιακές περιοχές, να καταστραφούν χωρίς φασαρία ή οχλαγωγία. Γιατί μόνο όταν θα έχουν γκρεμισθεί και εξαλειφθεί από προσώπου γης, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η δεισιδαιμονία».Αυτοκράτορες Αύγουστοι Θεοδόσιος (Β’) και Βαλεντινιανός, 14 Νοεμβρίου 435 μ.Χ., Θεοδοσιανός κώδικας 16. 10. 25: «Διατάσσουμε όλα τα ιερά και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμα άθικτοι, να καταστραφούν. Οποιος παραβλέψει αυτόν τον νόμο θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου»…Αυτοκράτορας Ιουστινιανός, Ιουστινιάνειος κώδικας 1.11.10: «Επειδή έχουν συλληφθεί μερικοί που διακατέχονται από την πλάνη των ανόσιων και μιαρών Ελλήνων…. αν επιμείνουν, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών».Καταστροφείς των ναων ήταν το μακρύ χέρι της Εκκλησίας, η ίδια η αυτοκρατορία, οι ίδιοι οι αυτοκράτορες, άγιοι της Εκκλησίας μας κάποιοι απ’ αυτούς, που από το 319 έως το 529 εξέδωσαν δεκάδες νόμους κατά της ειδωλολατρίας, διατάσσοντας τον θάνατο των ειδωλολατρών.
WIKIPEDIA: Ο Μέγας Θεοδόσιος κατά τα αρχικά έτη της διακυβέρνησής του, εφήρμοσε μια μετριοπαθή θρησκευτική πολιτική, κυρίως λόγω της παρουσίας ουκ ολίγου πληθυσμού, που εξακολουθούσε ακόμα να έχει ως πίστη την «εθνική» θρησκεία. Σε κάθε περίπτωση, ενίσχυσε περαιτέρω την χριστιανική πίστη, χωρίς να μεταβάλει ουσιαστικά με κάποια διάταξη το περιεχόμενο της πολιτικής αντιμετώπισης της «εθνικής» θρησκείας, με εξαίρεση το 383 όταν και απαγόρευσε με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας τους ΟΠΟΙΟΝ ΤΕΛΟΥΣΕ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ ΘΥΣΙΩΝ (τελικά κι ο Δίας μαστούρωνε με την τσίκνα από τα σφάγια;). Λίγο νωρίτερα, το 380 σε συνεννόηση με το Γρατιανό, ο οποίος αν και δεν ήταν ο διάδοχος στο Δυτικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας, κατείχε όμως στα χέρια του την εξουσία, είχε απαγορεύσει όλες τις θρησκείες πλην της χριστιανικής, που όμως λόγο της μετριοπαθούς πολιτικής του, δεν τις εξεδίωξε. H μεγαλύτερη σπουδή του Θεοδοσίου αφορούσε κατά κύριο λόγο την αντιμετώπιση των αιρετικών ομάδων, δηλαδή όσων διαφωνούσαν με τις αποφάσεις της Ά Οικουμενικής συνόδου. Έτσι θέλοντας να εξουδετερώσει την εσωτερική διάσπαση του Χριστιανισμού, συγκάλεσε, όπως και ο Κωνσταντίνος, σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη (Β’ Οικουμενική) το 381 για την καταπολέμηση των Αρειανών –που δεν είχαν εκλείψει– η οποία συμπλήρωσε το Σύμβολο της Πίστης. Ο διορισμός ως επάρχου της Ανατολής, του Ματέρνου Κυνηγίου το 384, φαίνεται πως αποτέλεσε την αφετηρία πιέσεων στους εναπομείναντες «εθνικούς» και ειδωλολάτρες. Την ίδια εποχή κατά τον ιστορικό Σωκράτη, καταστραφήκαν πολλοί ναοί των εθνικών και ειδωλολατρών, κατά κύριο λόγο στην Αίγυπτο και τη Συρία, ενώ πολλοί άλλοι μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς. Ο Θεοδόσιος αντιλαμβανόμενος όμως ότι αυτή η πολιτική ήταν αδιέξοδη, φρόντισε με το θάνατο του Κυνηγίου το 388, να τον διαδεχθεί ο Ευτόλμιος Τατιανός, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα μετριοπαθής σε θρησκευτικά ζητήματα και ο οποίος με την άνοδό του στο επαρχιακό αξίωμα, έπαυσε πλήρως τους διωγμούς, ενώ με διατάγματα ΥΠΟ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ, απαγόρευε τις καταστροφές ναών.
Η πολιτική του Μεγάλου Θεοδοσίου όμως οξύνθηκε μετά το 392 όταν στη Δύση ο Φλάβιος Ευγένιος και πολλοί αριστοκράτες εθνικοί, με προεξάρχοντα τον στρατηγό Αρβογάστη, στήριξαν υποψηφιότητα για τον Αυτοκρατορικό θρόνο, τον πρώην έμπιστο του Θεοδοσίου και εθνικό Νικόμαχο Φλαβιανό. Ο ίδιος μάλιστα αγωνίστηκε με πάθος για την αναβίωση της παλαιάς θρησκείας, φτάνοντας σε σημείο να υποσχεθεί, πως σε περίπτωση εκλογής του, θα μετατρέψει σε στάβλους το χριστιανικό ναό του Αμβροσίου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ σελ 23 (Η βασιλεία του Θεοδόσιου Α’ σημειώνει μια καμπή στην ιστορία της νέας Αυτοκρατορίας, που την απομακρύνει από τις ρωμαϊκές παραδόσεις. Εννοώ τη βίαιη ρήξη με την ειδωλολατρία,που προκλήθηκε από τα αυτοκρατορικά μέτρα.Πράγματι κατά τη βασιλεία του Θεοδόσιου, ο χριστιανισμός γίνεται η θρησκεία του Κράτους. Εναντίον των ειδωλολατρών εφαρμόστηκαν μέτρα που πήραν συχνά το χαρακτήρα πραγματικων διώξεων.)
Ιστορια του ελληνικου εθνους τομ 9 σελ 128 (Απο τα χρονια βεβαια του θεοδοσιου του μεγαλου και του Αρκαδιου τους ειδωλολατρες [ελληνες] τους καταδιωκαν ποικιλοτροπα μεσω των νομων που ειχαν εκδοθει εναντιον τους )
Στα 1685 η Βενετία ήταν μεγάλο κράτος. Ήταν θαλασσοκράτειρα όπως περίπου σήμερα ή Αγγλία. Η Ελλάδα ήταν τότε επαρχία τουρκική, και η Βενετία ήθελε να την κατάκτηση. Στέλνει λοιπόν η Βενετία στην Πελοπόννησο τον αρχιστράτηγο Μοροζίνη με στρατό 10.000 άνδρες να την κυριέψει. Από το στρατό αυτό 4.000 άνδρες ήταν μισθοφόροι, Γερμανοί και άλλοι ευρωπαίοι με αρχηγό τον κόμη Καινιξμάρκ από τη Σουηδία παν φημιζόταν ως άριστος. στρατιωτικός. Η Πελοπόννησος κυριεύεται εύκολα από τον Μοροζίνη, γιατί τον βοήθησαν και οι Έλληνες κάτοικοί της. Ό Μοροζίνης σταθμεύει με το στρατό του στην Κόρινθο και σκέφτεται, αν πρέπει να προχώρηση στην Αττική. Στα 1686 οι Αθηναίοι στέλνουν στην Κόρινθο κρυφά επιτροπή και προσκαλούν το Μοροζίνη να πάει να καταλάβει την Αθήνα. Τον βεβαιώνουν ότι θα τον συνδράμουν με τρόφιμα και με πολεμιστές.
Ό στόλος της Βενετίας μεταφέρει το στρατό του Μοροζίνη κάνοντας το γύρο της Πελοποννήσου και αγκυροβολεί στο Καλαμάκι του Ισθμού.Οι Τούρκοι αγγαρεύουν τους Έλληνες της Αθήνας και επισκευάζουν βιαστικά τα τείχη της Ακρόπολης. Γκρεμίζουν το ναό της Απτέρου Νίκης και με τις πέτρες του χτίζουν πυροβολείο στο ίδιο μέρος.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1687, το πρωί, οι Τούρκοι είδαν από την Ακρόπολη τον βενετικό στόλο στον Πειραιά να αποβιβάζει στρατό και πολεμοφόδια και τους έπιασε φόβος και τρόμος. Τρέχουν με τα γυναικόπαιδα τους με κλάματα στην Ακρόπολη φορτωμένοι με ρούχα και τρόφιμα. Είναι 2.500 ψυχές.
Ο τουρκικός στρατός (500 στρατιώτες), γυρίζει τα χριστιανικά σπίτια και μαζεύει τους Έλληνες για να μεταφέρουν στην Ακρόπολη πολεμοφόδια και τροφές για 3.000 άτομα (2.500 λαό και 500 στρατό )και διάφορα έπιπλα Ως το μεσημέρι είχαν όλα μεταφερθεί. Στην πόλη της Αθήνας έμειναν μόνοι οι Έλληνες κάτοικοί της 7.000- 7.500. ψυχές που έτρεμαν κι αυτοί από το φόβο τους, γιατί περίμεναν από ώρα σε ώρα στρατό τουρκικό από τη Θήβα με το Σερασκέρη, ο οποίος θα στρατοπέδευε στα σπίτια τους. Φοβούνταν ακόμη ότι οι Τούρκοι θα κατέβαιναν από την Ακρόπολη, να λεηλατούν και να σφάζουν όποτε ήθελαν. Έκρυψαν, λοιπόν, οι Αθηναίοι τα πολύτιμα τους πράγματα στο χώμα, σε λάκκους και σε πηγάδια και περίμεναν την τύχη τους.
23 Σεπτεμβρίου 1687 ο στρατός του Μοροζίνη ξεκινά από τον Πειραιά με κανόνια για την Αθήνα. Αλίμονο, όμως! Ό μικρός αυτός στρατός της Βενετίας ο οποίος διαφήμιζε ότι πολεμά για να ελευθέρωση τους χριστιανούς από τους βαρβάρους, έγινε φοβερός, όπως ο μεγάλος στρατός του Ξέρξη.
Ο μεγάλος στρατός του Ξέρξη έκαψε τον εκατόμπεδο του Παρθενώνα.
Ο μικρός στρατός του Μοροζίνη ανατίναξε τον Παρθενώνα.
Ο μικρός στρατός του Μοροζίνη υπερτέρησε το μεγάλο στρατό του Ξέρξη σε βαρβαρότητα!
Την νύχτα ό Καίνιξμαρκ ως αρχηγός της πολιορκίας τοποθετεί στο μεταξύ των λόφων Φιλοπάππου – Πνύκας:
15 κανόνια στη σημερινή εκκλησούλα του Αι – Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη.
9 κανόνια λίγο πιό πέρα στην Πνύκα.
3 μεγάλους όλμους τοποθετεί κάτω από τον Άρειο Πάγο κοντά στο σημερινό Αι-Διονύση, και
2 άλλους μεγάλους όλμους κατά το τέρμα της σημερινής, οδού Βουλής και Κυδαθηναίων όπου περίπου ή σημερινή εκκλησία Σωτήρα του Λυκοδήμου.
Οι Τούρκοι είχαν 10 κανόνια επάνω στους τοίχους του Ωδείου Ηρώδου του Αττικού και τοποθετούσαν αλλά στο ναό Απτέρου Νίκης (πού τον είχαν οχυρό) και άλλα στα Προπύλαια.
Ή Ακρόπολη ήταν – στοιβαγμένη από 3.000 Τούρκους, στρατό λαό και γυναικόπαιδα. Τριακόσια περίπου σπιτάκια πού ήταν επάνω στην Ακρόπολη ήταν γεμάτα και το ύπαιθρο γεμάτο από σωρούς επίπλων, ρούχων, τροφίμων, γυναικόπαιδων και δεν μπορούσε να βάδιση άνθρωπος- χωρίς να πατήσει επάνω τους.
Η μπαρούτη και οι αποθήκες των τροφίμων (λάδι, κρασί, στάρι) ήταν κυρίως στον Παρθενώνα και λίγη μπαρούτη στα Προπύλαια, γιατί οι βόμβες δεν μπορούσαν να τρυπήσουν τους τοίχους τους.
Όλη αυτή τη νύχτα (23 Σεπτεμβρίου 1687) οι Τούρκοι κτυπούν με τα 10 κανόνια (του Ωδείου) τους Ενετούς στον “Αι – Δημήτρη Λομπαρδιάρη για να τους εμποδίσουν να στήσουν το κανόνια τους και σκότωσαν 15 στρατιώτες και ένα ταγματάρχη.
24 Σεπτεμβρίου 1687 τα κανόνια των Ενετών αρχίζουν να κτυπούν την Ακρόπολη με ομοβροντίες. Ό αξιωματικός που διευθύνει τις πυροβολαρχίες δεν ξέρει να κανονίσει τη γέμιση των κανονιών και άλλες βόμβες χτυπούσαν χαμηλά στις σκάλες των Προπυλαίων και άλλες ξεπερνούσαν την Ακρόπολη και έπεφταν στα σπίτια της Πλάκας γύρω στο σημερινό Φανάρι του Διογένη.
Άλλοι στρατιώτες και μηχανικοί έφτασαν τη νύχτα στη βορινή, πλευρά της Ακρόπολης στη σπηλιά Ά-γραύλου και άρχισαν να κάνουν υπόνομο στο βράχο της Ακρόπολης για να την ανατινάξουν! Οι Τούρκοι τους κατάλαβαν και σκότωσαν τον διευθυντή μηχανικό τους και πολλούς στρατιώτες. Και η εργασία σταμάτησε ! Οι Ενετοί κανονιοβολούν αδιάκοπα την Ακρόπολη χωρίς να την πετυχαίνουν!
25 Σεπτεμβρίου 1687, κανόνισαν τη βολή τους. Χτυπούν τα Προπύλαια να τα χαλάσουν. Μία βόμβα μπήκε στα Προπύλαια σε διαμέρισμα που ήταν μικρή αποθήκη με μπαρούτη. Ή μπαρούτη πήρε φωτιά και ιδού το πρώτο θύμα: Τεράστιες φλόγες φωτιάς φωτίζουν τον ουρανό και ένα τμήμα των Προπυλαίων γκρεμίζεται. Και ενώ οι τεράστιες φλόγες φωτίζουν την Ακρόπολη και τους γύρω λόφους, οι Ιταλοί στρατιώτες του Μοροζίνη και οι Γερμανοί μισθοφόροι του, τρελοί από χαρά φωνάζουν: “Βίβα λα νόστρα ρεμ-πούμπλικα = Ζήτω ή δημοκρατία μας!”. – Νίκη! Ζήτω ο μέγας κόμης Καίνιξμαρκ!”.
26 Σεπτεμβρίου 1687, όλες οι πυροβολαρχίες με συγκεντρωτικό πυρ εξακολουθούν να χτυπούν τα Προπύλαια για να τα ρίξουν, για να μπουν από εκεί οι Ενετοί στην Ακρόπολη. Το απόγευμα όμως ή διαταγή αλλάζει και δίνεται νέα με το παράγγελμα: Όλα τα κανόνια “χτυπάτε τον Παρθενώνα!”.
Γιατί ή μεταβολή αυτή;
Γιατί πιθανόν κάποιος Έλληνας όμηρος ή Τούρκος στρατιώτης κατέβηκε από την Ακρόπολη κρυφά και πήγε στους Ενετούς και τους Είπε ,ότι ο Παρθενώνας; είναι ή γενική αποθήκη της μπαρούτης και των τροφών των Τούρκων.
Ό βομβαρδισμός συνεχίζεται ως το βράδυ: Όλα τα κανόνια και οι όλμοι χτυπούν από τέσσερα μέρη τον
Παρθενώνα!
Νύχτωσε. Είναι πανσέληνος, ο ουρανός των Αθηνών αιθριώτατος και ο ορίζοντας διαυγής. Οι γύρω λόφοι και τα βουνά της Αττικής ορατά, μάρτυρες του δράματος πού έμελλε να συμβεί…
Επάνω στον Ιερό Βράχο έστεκε μεγαλοπρεπής και ακλόνητος κυρίαρχος της Ακρόπολης ο Παρθενώνας ο ναός της Παλλάδας Αθηνάς. Ούτε ο μιναρές στη δυτική γωνιά του, ούτε τα γύρω του βρωμερά τουρκικά κτίρια αμαύρωναν την πάλλευκη αγνότητα και μεγαλοπρέπεια του. Οι θεοί του Ολύμπου που τους σκάλισε το χέρι ενός Φειδία, στέκουν γαλήνιοι και ατάραχοι στα αετώματα του.
Δύο χιλιάδες εκατό τριάντα εφτά χρόνια στέκει εκεί επάνω έτσι ο Παρθενώνας, η θεία αυτή δόξα της ανθρώπινης μεγαλοφυΐας. Κατά το διάστημα αυτό είδε βάρβαρους επιδρομείς Ασίας και Ευρώπης να ρυπαίνουν τους βωμούς του, να τον χτυπούν με μανία, αλλά να μη μπορούν να τον καταστρέψουν!
‘Η ώρα ήταν πλέον μισή μετά τα μεσάνυχτα της 26 προς την 27 2επτεμβρίου 1687, όταν από κάποιο φεγγίτη της στέγης του Παρθενώνα, που είχαν ξεχάσει να φράξουν οι Τούρκοι, έπεσε, μία βόμβα μέσα ακριβώς στη μεγάλη αποθήκη της μπαρούτης.
Μία φοβερή έκρηξη κλόνισε από τη ρίζα τον Ιερό Βράχο. Το λεκανοπέδιο της Αττικής χόρεψε όλο σαν από μεγάλο σεισμό. Τεράστιες φλόγες ξεπήδησαν από την κορυφή της Ακρόπολης προς τα ύψη και ο ουρανός της Αττικής φωτίσθηκε με λάμψεις κόκκινες σαν κόλαση. Ο Παρθενώνας σκεπαζόταν από τις φλόγες! Οι θεοί του Ολύμπου γίνονταν κομμάτια και έπεφταν με πάταγο από τους αιθέριους θρόνους τους. Ό ναός της Παλλάδας σωριαζόταν κάτω και τα συντρίμματά του έφτασαν μέχρι των στρατοπέδων των Ενετών!
Το θέαμα των φλογών, οι κρότοι των τινασσομένων Ιερών μαρμάρων του Παρθενώνα, οι αλαλαγμοί 2.500 γυναικόπαιδων της Ακρόπολης, ή κόλαση αυτή που παρουσιαζόταν στα μάτια των στρατιωτών του Μο-ροζίνη γέννησε τόσον ενθουσιασμό μεταξύ τους ώστε να αγκαλιάζονται και να φιλιόνται για το ανέλπιδο κατόρθωμα τους και να φωνάζουν: “Ζήτω ή δημοκρατία μας! Ζήτω 6 Καίναξμαρκ!”.·
Μ. Στασινόπουλος.
http://www.oodegr.com/oode/epitheseis/gavras_1.htm
pronews.gr/portal/20170308/genika/istoria/70/gkremisma-toy-parthenona-apo-ton-ypoylo-morozini-lokatelli-foto
Και όχι μόνο αυτά φίλε μου. Αφού έριξαν την λάσπη τους και τα γελοία ψέματά τους, στο τέλος παρέθεσαν τις ιστορικές αναφορές για την καταστροφή της Ακρόπολης. ΙΔΟΥ: Καταγεγραμμένες καταστροφές: …………………………………….
Το 267 μ.Χ. χρονολογείται η πρώτη καταστροφή του ναού από τους Έρουλους, οι οποίοι κατέλαβαν την Αθήνα και πυρπόλησαν τον Παρθενώνα. Καταστράφηκε η αρχική στέγη, ολόκληρη η εσωτερική κιονοστοιχία, ενώ έπαθαν σοβαρές ζημιές οι τοίχοι του σηκού……………………………………….
Το 529 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός διατάζει το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών της αρχαιότητας. Ο Χριστιανισμός επιβάλλεται και ο Παρθενώνας γίνεται εκκλησία της του Θεού Σοφίας…………………………..
Το 1205 μ.Χ. οι Φράγκοι καταλαμβάνουν την Αθήνα και ο Παρθενώνας γίνεται ο καθεδρικός ναός τους……………………………
Το 1456 μ.Χ. ο Τούρκος Ομάρ Τουραχάν, στρατηγός του Μωάμεθ, κυριεύει την Αθήνα και ο Παρθενώνας μετατρέπεται σε τζαμί……………………..
Το 1687 μ.Χ. ο Μοροζίνι πολιορκεί τους Τούρκους στην Ακρόπολη. Μια οβίδα πέφτει στον Παρθενώνα με αποτέλεσμα την ανατίναξη του κτηρίου, μεγάλα τμήματα του οποίου καταστράφηκαν……………………………….
Το 1801 μ.Χ. ο ThomasBruce , κόμης του Έλγιν, πρεσβευτής της Αγγλίας στην Υψηλή Πύλη, κατάφερε να αποσπάσει από τον σουλτάνο φιρμάνι με το οποίο του δινόταν η άδεια να αφαιρέσει από τις χώρες που βρίσκονταν στη δικαιοδοσία του σουλτάνου όποια αρχαιότητα ήθελε. Έτσι, ο Έλγιν απέσπασε από την Ακρόπολη διάφορα γλυπτά. Στην προσπάθειά του να αρπάξει όσο περισσότερα μπορούσε, προκάλεσε ανυπολόγιστες ζημιές. Το 1815 το Βρετανικό Μουσείο αγόρασε από τον Έλγιν τα γλυπτά του Παρθενώνα………………….
Μετά από αυτές τις πραγματικές ιστορικές αναφορές, βλέπουμε ότι τελικά ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ. Εκτός κι αν η χρήση του Παρθενώνα ως χριστιανικού ναού, θεωρείται καταστροφική αλλά μη γελάσω…
Πρεπει λοιπον να προσπαθησουμε να συντονηστουμε με τις ενεργειες του Νεου Αιωνα του Υδροχοου που ξεκινησε εδω και μερικες 10ετιες για να εκφραζουμε την ΑΝΑΓΚΗ της συζηγου του Χρονου-Αιωνα. Οι παλιες συνταγες και των μεν και των δε ειναι εκτος τοπου και χρονου και οι αμυνες της Ορθοδοξιας εχουν εξασθενισει και για αυτο θα πρεπει ολοι να με ακολουθησετε γιατι ο νεος updated ultra boosted Χρυσο-στομος που φτυνει φωτιες εκφραζει την ΑΝΑΓΚΗ του Νεου Αιωνα και για αυτο αλλωστε αναποφεφυκτα θα γινω ο Πατριαρχης του Νεου Βυζαντιου αλλα και ο Αυτοκρατορας του νεου συμπαντος και ταυτοχρονα θα γινω και ο Μεγας Αλεξανδρος = Απολωνας που περιμενει ο Λιακοπουλος και ο Μαρμαρωμενος και τα παντα ολα και τελικα ανποφευκτα ο πλανητης θα γινει και παλι Ελληνικος και θα υποταχθει στην απαραμιλλη γοτειτα μου και στην Ελληνικη μου μεγαλειοτητα. Απλα βασσικα θα πρεπει να ερθετε ολοι στην αγγαλια του πατερουλη σας για να εισπραξετε ολοι και το φασκελωμα που σας αρμοζει και επειτα θα γινουμε ολοι μια ευτυχισμενη οικογενεια και θα παμε ολοι μαζι να λειτουργησουμε στην Αγια Σοφια η οποια θα γινει και παλι το θρησκευτικο και πολιτισμικο κεντρο του συμπαντος. Τα πραγματα ειναι πολυ απλα και εσεις τα κανετε δυσκολα. Απο την μια πλευρα οι Σατανιστες νομιζουν οτι εκφραζουν τις ενεργειες της εποχης του Υδροχοου και δηλαδη του σπορου του Νεου Αιωνα THE AQUARIAN SEED = 888 = HE IS AQUARIUS = HIS NAME IS MICHAEL (ναι εγω ειμαι) και απο την αλλη εχουν μπερδευτει λογω του πολεμου που δεχεται η πιστη αλλα και λογω της υποκρισιας του ιερατειου. Καταρχην θα πρεπει να γινει ξεκαθαρο οτι ο Ιησους Χριστος εκφραζει τον Αιωνα των Ιχθυων >> https://en.wikipedia.org/wiki/Ichthys και μονο μεσα απο αυτη την πραγματικοτητα μπορει να βγει νοημα και σε οτι αφορα τις αφορες περι των Αιωνων στην Κ.Δ και σε οτι αφορα τον Βασιλεα των Αιωνων (δηλαδη εμενα που ειμαι ο Μαρμαρωμενος) αλλα και σε οτι αφορα την παραδοση της Ορθοδοξιας για τον μελλοντα Αιωνα που αναφερθηκε απο τον Αγιο Χρηστο. Seriously η βλακεια σας εχει ξεπερασει καθε οριο καθως το πραγματα ειναι εξαιρετικα απλα. Ελατε λοιπον να σας δωσω το χρισμα να φτιαξουμε νεες συνταγες και να κυριευσουμε το νεο συμπαν. Τι δεν καταλαβαινετε; Ακουστε τωρα αυτο για να καυλωσετε απο τον Ορθοδοξο Ελληνχριστιανοπαγανιστη σταυροφορο που υψωσε το λαβαρο της επαναστασης. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ! Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! https://www.youtube.com/watch?v=2UgH5w5DpOs
O γιατρουλης αναποφεφευκτα θα μετανοησει και θα μεινει στην ιστορια ως ο σπαρτιατης πολεμιστης που κρατησε μονος του τις θερμοπυλες απενατνι στις (π)ορδες του προηγουμενου Αιωνα μεχρι που τελικα εισεπραξε το χρισμα-φασκελο απο τον υπερτατο αρχοντα του συμπαντος Απολλωνα Χριστο και πηρε και αυτος και ο Λιαντινης αυτο που εψαχναν. Σας φασκελωνω ολους παιδια μου ελατε να γινουμε ενα και να σηκωθουμε οπως ο Φοινικας μεσα απο της σταχτες του ως ενας τρομοκατικος Ηλιακος Θεος της αρχαιτοτητας >> HELLENIC SUN GOD = 888 να τους παρουμε ολους με τις φαπες αλλιως θα πρεπει να συνεχισω να σας φασκελωνω μεχρι να παρετε το χρισμα. Ο μετανοημενος γιατρουλης θα μεινει στην ιστορια ως ο τελευταιος Σπαρτιατης πολεμιστης και ελπιζω δηλαδη να μην μεινει στην ιστορια ως ο νεος Εφιαλτης. THIS IS SPARTA! https://www.youtube.com/watch?v=p1SlBlB5pzU
Απο μικρο παιδι διδαχτηκα την τεχνη του πολεμου,Ειμαι ενας αρχαιοελληνικος σπαρτιατης στην ψυχη και στο σωμα.Εκπαιδευτηκα να μην φοβαμαι το σκοταδι,να αψηφω το κρυο [σαν τον ραμπο] σκληραγωγηθηκα και στην ψυχη και στο σωμα ωστε να γινω πολυ σκληρος για να πεθανω [κατι σαν τον Μπρους Γουιλις] Οταν εξασκουμαι στον πολεμικο χορο «πυρρίχη» [αντι για ζειμπεκικο 9/8] αισθανομαι σαν αρχαιοελληνικος Θεος ετοιμος να αντιμετωπισω καθε προκληση ειτε γηινη ειτε εξωγηινη.Αιωνιοι εχθροι μου ειναι αυτοι που ζουν αναμεσα μας [συμφωνα με τον λιακοπουλο] τους οποιους και εξοντωνω δια της μεθοδου sailed death [σιωπηλος θανατος].Η Ενσαρκωση μου σε αυτον τον κοσμο [αβαταρας] ειναι η εκπληρωση του θεικου σχεδιου για την εξοντωση των νεφελιμ [λιακοπουλος] που συντομα με εντολη του διαβολου θα εξελθουν απο τις πυλες με σκοπο να ξεσκισουν και να κατασπαραξουν τις σαρκες μονο των χριστιανων απανταχου της γης.[Αποκαλυψη 16.4] Υψιστη προτεραιοτητα ειναι η διαφυλαξη της ζωης σου.με εντολη του μεγαλοδυναμου συμπανταρχη και θεου των Θεων ΔΙΑ [ΖΕΥΣ] θα σε δεσω ωστε να γινεις το μαντροσκυλο μου.Θα σου βρω και ενα θηλυκο κοπροσκυλο να ζευγαρωσεις ωστε να δημιουργησω την Νεα Ρατσα Αριων κοπροσκυλων τυπου ΧΟΥΛΚ που θα συμβαλλουν με την παρουσια τους στον μεγαλο πολεμο τον ονομαζομενο ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ δαγκωνωντας και ξεσκιζωντας τα μπατζακια των σιωνιστων πρακτορων αποπροσανατολιζοντας τους, τους οποιους θα σφαξω εν στοματι μαχαιρας εξολοθρευοντας τους απο προσωπου της γης ωστε να ανθισει το αρχαιοελληνικο πνευμα και να γινει ολος ο πλανητης μια πατριδα.Η δικη μας Πατριδα η ελλαδαρα μας.Για την ελλαδα ρε γαμωτο.Γενηθητω το θελημα μου φλουφληδες νεοελληναρες του φραπε χαχαχαχα
Ο γιατρουλης λοιπον θα γινει ο εμπιστος μου σκυλος που θα δαγκωνει τους Σιωνιστες. Ο Αγιος Χρηστος θα γινει ο Αρχιεπισκοπος της Νεας Ελλαδας. Ο Ασχετος Αδαης θα γινει ο πρυτανης του θεολογικου πανεπιστημιου Κωνσταντινοπουλεως μετα την ανακτηση της πολης. Ο Μαρκος Ζαρρας θα γινει πρωθυπουργος της Νεας Ελλαδας. Ο Π.Δ θα γινει αγιος και θα υπαρχει εικονισμα του σε ολες τις εκκλησιες. Ο Ρωμιοσυνη θα γινει το καμακι του Ηλιου που καμακωσε το θεριο. Για τους υπολοιπους το επεξεργαζομαι. https://www.youtube.com/watch?v=ImimvEuvRjc
http://www.mybestfriend.gr/wp-content/uploads/2016/08/Funny_face_dog-1024×640.jpg
Πισω και σας εφαγα σιωνιστικα hasbara γαβ γαβ γαβ
Πως κατηντησες ετσι,απο την προηγουμενη φωτογραφια που μας εστειλες!
Την προηγουμενη φορα με ειδατε απο την αναποδη και θρηνησατε θυματα.Οι απανωτες μπουφλες οδηγησαν τον chaoskampf στα εκκλησακια να κλαιει την μοιρα του,και εσας στο τρελαδικο.Κανονικα επρεπε να σας κρατησουν και οχι να σας αφησουν να πρηζετε τους ορχεις του chaoskampf διοτι οπως εχετε καταλαβει ο Μεγαλοσαυρος ειναι αλεξισφαιρος στις διανοητικες μπουρδες σας.
Οσον αφορα τον chaoskampf παραθετω απο δικο του σχολιο (ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ…ΠΑΡΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΦΟΡΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΤΕ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΑΙ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΜΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΙΖΕΡΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΖΑΛΙΖΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΡΧΕΙΣ..16 Οκτωβρίου 2016 @ 18:40) Μαγκες ο chaos ειναι το αφεντικο σας για αυτο καλα θα κανετε να ειστε προσεκτικοι μαζι του, γιατι παραμονευει ο κινδυνος να βρεθειτε ανασκελα μεσα στον συμπαντικο του καδο ανακυκλωσης.
Εσύ ντόκτορ συμφωνείς μαζί του;
Δεν ειναι εωσφορος Χριστος αλλα εωσφορος Διαολος της μητρας (χυτρας) του αρχετυπου του αποκρυφισμου με χαλασμενο θερμοστατη ετοιμος να εκραγει και να μας παρει ολους ο διαολος.
Σε οτι αφορα τον ναο της Εφεσιας Αρτεμιδος προκειται για ακομα ενα ψεμα >> Αυτή η παρανόηση στα μέσα περίπου του 5ου αιώνα μ.χ. θα λάβει ιδιαίτερα μεγάλες διαστάσεις, καθώς ο Πρόκλος της Κωνσταντινουπόλεως θα γράψει στο έργο του Orationes ac Homiliae (LXV, col. 832)[9] “(Johannes) In Epheso, artem Midae nudavit” δηλαδή ότι στην Έφεσο, ο Ιωάννης, κατέστρεψε την τέχνη του Μίδα. Η τέχνη του Μίδα εκλαμβάνεται ως ο ναός της Αρτέμιδος, αλλά ένα τέτοιο συμπέρασμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αυθαίρετο. Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί την μοναδική πηγή για την συγκεκριμένη υποτιθέμενη καταστροφή του Ναού από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο και το γεγονός ότι ο ποιητής Παυλίνος Νόλης σε ποίημα του στις αρχές του 5ου αιώνα μ.χ. έγραψε ότι η Διάνα (η Άρτεμις δηλαδή) έχει εκδιωχθεί εδώ και καιρό από τον ναό της, από τον Ιωάννη[10], εννοώντας τον Ευαγγελιστή[11], δείχνει την αντίφαση ανάμεσα στις πηγές. Η συγκεκριμένη αντίφαση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος ο Παυλίνος δεν γνώριζε ακόμα την εκδοχή του Πρόκλου, ότι δηλαδή ο Ναός είχε καταστραφεί από τον Χρυσόστομο (εάν με το δώρο του Μίδα εννοούνταν κάτι τέτοιο), αλλά μόνο τα απόκρυφα γραπτά, κάτι που μας οδηγεί στην υπόθεση ότι μάλλον ο ίδιος ο Πρόκλος, στο πνεύμα της θρησκευτικής θριαμβολογίας της εποχής, παρανόησε και μετέφερε τα υποτιθέμενα κατορθώματα του Ιωάννη του Ευαγγελιστή στον σύγχρονό του (και τουλάχιστον 30 χρόνια νεκρό) Ιωάννη Χρυσόστομο >> https://el.wikipedia.org/wiki/Ναός_της_Αρτέμιδος_της_Εφέσου >> Ασφαλως εγιναν καταστροφες μεσα στα πλαισια των θρησκευτικων συγκρουσεων αλλα θα πρεπει να γνωριζετε οτι η Θεα Ιναννα – Αφροδιτης της Βαβυλωνιακης παραδοσης κατεβηκε απο τον ουρανο και τιμωρησε τις ιερειες της που εκπορνευονταν και απλα βασικα θελω να πω οτι ειναι ανουσιο να τσακωνομαστε για αυτα που εγιναν στο παρελθον γιατι για παραδειγμα δεν μπορουμε να γνωριζουμε μεχρι που εφτασε η υβρις των αρχαιων κατα των θεων. Επι του προκειμενου να πω οτι η Αρτεμις ειναι ξεκαθαρο οτι και παλι ειναι η Ιναννα-Ισταρ που ειναι και η AsHera = Ηρα και απλα βασικα μιλαμε για μια τοπικη παραδοση της μητερας θεας που περασε στο Ελληνικο πανθεο ως αυτονομη ενεργεια. Η Αρτεμης ως η αδελφη του Απολλωνα περιεχει την ενεργεια της αδελφης του Θεου Ηλιου = Shamash των Βαβυλωνιων που ειναι η Ιναννα και μπορω να παραθεσω περισσοτερα στοιχεια επι του θεματος, καθως καπου ειχα κανει μια μικρη ερευνα στο παρελθον. Απλα επι του προκειμενου να πω οτι θα μπορουσε για παραδειγμα η ενεργεια της μητερας θεας να εκφραστει ως η Παναγια και να γκρεμισει τους ναους της εκπορνευσης της ενεργειας της και για αυτο καλυτερα θα ηταν να μην λατρευουμαι το κτισμα αλλα τον Δημιουργο.
ΘΑ ΣΟΥ ΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
στις 21 Νοεμβρίου του 1953 στο Πίλτνταουν, του Sussex στην Αγγλία, ο Charles Dawson, ένας ερασιτέχνης παλαιοντολόγος ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός κρανίου που, όπως ισχυρίστηκε, ανήκε σ έναν ενδιάμεσο κρίκο του ανθρώπου και του πιθήκου
Ήταν ακριβώς ο κρίκος που έλειπε, το ενδιάμεσο στάδιο που αποδείκνυε την εξελικτική σχέση μεταξύ ανθρώπου και πιθήκων. Τελικά ύστερα από χρόνια αποκαλύφθηκε ότι ήταν απάτη.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Ο Charles Dawson, ένας δικηγόρος, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα κι ερασιτέχνης παλαιοντολόγος, καθώς διενεργούσε μια εκσκαφή σ ένα κοίλωμα στο Πίλτνταουν στη νότια Αγγλία το 1912, βρήκε δύο θραύσματα κρανίου – που ήταν σίγουρα ανθρώπινα- καθώς και μια γνάθο και δόντια που έμοιαζαν από κάποιο πιθηκοειδές.
Λίγο μετά την ίδια χρονιά, ο Arthur Woodward, σπουδαίος παλαιοντολόγος από το τμήμα γεωλογίας του βρετανικό Μουσείο, ο οποίος είχε κληθεί από τον Dawson να τον βοηθήσει , έκανε μια ανακατασκευή του κρανίου και το παρουσίασε σε μια συνεδρίαση της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου. Ο Woodward ισχυρίστηκε ότι προερχόταν από έναν άνθρωπο ο οποίος είχε πιθανότατα ζήσει περίπου πριν μισό εκατομμύριο χρόνια. Οι επιστήμονες αποδέχθηκαν τον ισχυρισμό του και το είδος καταγράφηκε επίσημα ως Eoanthropus Dawson, ή «Dawson’s Dawn Man» προς τιμή του. Και η Αγγλία φυσικά έγινε η κοιτίδα του ανθρώπου…
Μια ατυχέστατη σύμπτωση ήταν ότι, στην περιοχή βρέθηκαν κι άλλα ευρήματα/οστά από ζώα (ελέφαντες, ιπποπόταμους κτλ) πράγμα που ενίσχυε τους ισχυρισμούς και ήταν ένας από τους λόγους που δεν υπήρξαν τότε σοβαρές αντιδράσεις.
Αλλά τελικά όλα ήταν ψεύτικα. Χρειάστηκε όμως να περάσουν περίπου 40 χρόνια, όταν ερευνητές από το Βρετανικό Μουσείο διεξήγαγαν αυστηρές έρευνες για το τεχνούργημα και διαπιστώθηκε η πλαστότητά του. Ο Αμερικανός ανθρωπολόγος JS Weiner απέδειξε ότι αν και ανθρώπινο, το πάνω μέρος του κρανίου ήταν μόνο 50.000 ετών, ενώ η κάτω γνάθος …ήταν το πολύ 100 ετών και μάλιστα όχι από άνθρωπο αλλά από ουρακοτάγκο και η οποία είχε επιστρωθεί με μια χημική ουσία ώστε να την κάνουν να φαίνεται μεγαλύτερης ηλικίας.
Ο «άνθρωπος του Πίλτνταουν» χαρακτηρίστηκε σαν μία από τις πιο καταστροφικές επιστημονική απάτες όλων των εποχών,
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΔΙΝΕ ΤΟ ΡΥΘΜΟ
ΚΑΙ ΓΙΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΟΡΕΥΕ ΣΤΟ ΨΕΜΑ..
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΓΙΝΕ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 300 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΑΥΤΑ ΤΑ 300 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ..
ΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ‘’ΘΑΨΕΙ ‘’ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΗΤΑΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΓΥΑΛΑ
ΚΑΙ ΓΡΑΦΑΝΕ?
ΓΡΑΦΕΙΣ Ο Φίλων άλλωστε θεωρεί την πόλη αυτή, με τον πολυάριθμο ΕΒΡΑΙΚΟ ΠΛΥΘΗΣΜΟ πόλη ΕΒΡΑΙΚΗ.
Ο ΦΙΛΩΝ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΦΕΝΟΣ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΦΟΒΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ,
ΑΦΕΤΕΡΟΥ 2000 ΜΕΤΑ ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΙΠΕ Η ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΠΕ?
ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΗΤΑΝ.ΠΑΝΤΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΝΟΥΜΕ.
ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΦΑΝΕ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ
ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΟ
ΣΤΟΝ ΣΕΜΝΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ?
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΠΑΡΚΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΞΕΨΥΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΙΜΟΥ.
ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙΣ
ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ.
Παρ’ότι λέγεται ότι η πίστη μπορεί να μετακινήσει βουνά, η πείρα έχει δείξει ότι ο δυναμίτης δουλεύει καλύτερα. Μπουρλοτο θα σου βαλω να ανατιναχτεις να σκασεις και να δεις τον χριστο φανταρο ωστε να βεβαιωθει και η πιστη σου
Θα βάλεις δυναμίτη;;; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Έλα προς τα μέρη μου να δεις τι εστί δυναμίτης. Αλήθεια σου λέω. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Ρε φίλε, εδώ είναι η παγκόσμια πατρίδα των μπουρλοτιέριδων. Οπότε, έπεσες στην περίπτωση. Άσε τους δυναμίτες για αυτούς που ξέρουν!!!!
Αν οι χριστιανοί δε χρειάζονται κανένα στοιχείο για να αποδείξουν την ιστορικότητα του Ιησού, επειδή τους αρκεί η πίστη, εμενα δεν μου αρκεί τέτοια λογική.Η ιστορία είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας πραγματικών γεγονότων και όχι εγκεφαλική δραστηριότητα που παράγει μυθικά και σκόπιμα επινοήματα. Την ιστορία με τον Ιησού δεν μπορούμε να την κατατάξουμε παρά μονάχα στην ιστορική μυθιστοριογραφία του παραδόξου και ίσως, ελλείψει ιστορικών στοιχείων, ούτε εκεί.
Οι ανύπαρκτες ιστορικές αναφορές στον Ιησού μπορούν επίσης να εξηγηθούν κοιτάζοντας την προσοχή των ιστορικών εκείνης της εποχής εις τα πολιτικά γεγονότα και όχι στα θρησκευτικά καθόσον επικρατούσε θρησκευτική αμφιβολία και αδιαφορία. Επίσης οι Ιουδαίοι αποτελούσαν λαό μισητό της εποχής και ο Χριστιανισμός που γεννήθηκε τότε στην Ιουδαία θεωρήθηκε σαν Ιουδαϊκή αίρεση ανάξια προσοχής και ο ιδρυτής της έμοιαζε σκοτωμένος σαν τους άλλους ευπατρίδες που σφάχτηκαν τότε κατά χιλιάδες σαν τον Ιούδα, τον Γαυλωνίτη, τον Ματθία τον Μαργαλώθ και τον Θευδά για τις οποίες σιγά σχεδόν πλήρως η εκ των έξω ιστορία._________________Παρά όμως τις σπάνιες μη χριστιανικές μαρτυρίες για την ιστορική ύπαρξη του Ιησού αυτές επαρκούν για την ιστορική βεβαίωσή της:
Δεν υπαρχει καμια εξωχριστιανικη πηγη που να βεβαιωνει την υπαρξη του Χριστου.
:….(1)…Έτσι αν αφαιρέσουμε ακόμη και χωρίο του Ιουδαίου ιστορικού Φλάβιου Ιωσήπου (1 αιώνας μ.Χ) περί του Ιησού (Ιουδ. Αρχ. XVΙΙΙ 3.3) πάλι υπάρχουν δύο χωρία τα οποία επικυρώνουν τα λεγόμενα των Ευαγγελίων, το 1ο αναφέρεται στον θάνατο του Ιωάννη του Ευαγγελιστή (XVIII 3.3) και το 2ον στον θάνατο του Ιακώβου του αδελφού του «Ιησού του λεγόμενου Χριστού» (XX, 9, 1). Από το έργο του «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» γράφει για το Χριστό «Γίνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς, σοφός ανή, [ει γε άνδρα αυτόν λέγει Χρη] {ην γαρ παραδόξων ποιητής} [διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή ταληθεί δεχόμενων] και πολλούς μεν Ιουδαίους, πολλού δε και τον Ελληνικού επηγάγετο το Χρστός ούτος ήν, και αυτόν, ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ‘ ημίν σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου ουκ επαύσαντο οι το πρώτον αυτόν αγαπήσαντες. [εφάνη γαρ αυτούς τρίτην έχων ημέρα πάλιν ζώων, των θείων προφητών ταύτα τε και άλλα μύρια θαυμάσια περί αυτών ειρηκότων], εισέτι τε νων των χριστιανών τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιη το φύλον». Υπό αμφισβήτηση σαν δικές του όμως βρίσκονται οι φράσεις μέσα σε αγκύλες…..
Οι σημερινοί προστάτες του χθεσινού εγκλήματος της ιστορίας ας μην ξεσχίζουν τα ενδύματά τους, σαν τους παραδοσιακούς Ιουδαίους, ρίχνοντας στάχτη στα κεφάλια τους από τη οργή, αναζητώντας αποδείξεις στις πλάνες και νοθείες που η ιστορία ύπουλα διέσωσε μέχρι σήμερα. Οι «αποδείξεις» που πασχίζουν να μας μεταδώσουν από τις τάχα ιστορικές μαρτυρίες, ακόμα πιο πολύ ενοχοποιούν, σαν κάλπικες λίρες στο πουγκί του απατεώνα, τονίζοντας το δόλο και την απάτη. Έτσι ακριβώς «λάμπει» η περίφημη «Μαρτυρία του Φλάβιου»(6) που μέσα από τα είκοσι βιβλία των Αρχαιοτήτων του αφιερώνει μόλις δέκα γραμμές για να περιγράψει ολόκληρη τη ζωή του Ιησού, όταν για άλλα και μάλιστα ασήμαντα θέματα, αφιερώνει σελίδες ολόκληρες.Η παρεμβολή(8) αυτή είναι τουλάχιστον αφελής. Ανόητη, ακόμα κι αν δεν είχαμε εκείνη την ατυχή για τους χριστιανούς αναφορά του Ωριγένη. Πρώτα-πρώτα γιατί ο Ιουδαίος ιστορικός, που ήταν και ιερέας, δε θα ανέφερε ποτέ τον Ιησού σαν Χριστό, πράγμα που προδίδει και την ταυτότητα του επίδοξου παρεμβολέα! Κάθε φορά που μιλά γι αυτούς τους επαναστάτες, ακόμα και αν οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Μεσσίες, ο Ιουδαίος ιστορικός τους αποκαλεί, αν όχι με το όνομά τους, τουλάχιστον με την ιδιότητά τους, όπως για παράδειγμα ληστές ή απατεώνες. Άλλους αποκαλεί επίδοξους προφήτες και αναφερόμενος στο λαό που ακολουθεί έναν τέτοιο «προφήτη» γράφει «εκείνων που είχαν εξαπατηθεί από κάποιον που υποσχόταν σωτηρία». Ποτέ λοιπόν δε χαρακτηρίζει κάποιο Μεσσία ή Χριστό, έστω και ειρωνικά! Αλλά ακόμα και αν μπορούσε στο πρόσωπο του Ιησού να δει ένα Μεσσία, δε θα του αφιέρωνε μόνο δέκα γραμμές, πράγμα που θα τον έκθετε όχι μόνο σαν ιερέα και ιστορικό αλλά και σαν μάρτυρα.
Αυτά τα λες εσύ και τα blogs από τα οποία ενημερώνεσαι. Αυτή η θέση δεν είναι αποδεκτή από την επιστήμη.
Το μυαλο σου και μια λυρα εστω και καλπικη
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D
…..(2)…Στο Ταλμούδ, γίνεται λόγος περί θαυμαστών ιάσεων επί ονόματος Ιησού Χριστού και που πραγματοποίησε Χριστιανός που ονομάζονταν Ιάκωβος τον οποίο γνώριζε ο ραβίνος Ελιέζερ (90-110 μ.Χ.) καθώς και για ορισμένους λόγους του Ιησού που μαρτύρησε Χριστιανός δικαστής στον Γαμαλιήλ τον Β’ (130 μ.Χ.). Ακόμη το Ταλμούδ αναφέρεται στην σταύρωση Του μόνο που για χώρο της σταύρωσης αναφέρει την Λύδδη που βρίσκεται στα ΝΔ της Παλαιστίνης…..
Το Ταλμούδ αναφέρεται στον Ιησού σε κεφάλαιο που γράφτηκε τον 3ο αιώνα, τον ονομάζει όμως τις πιο πολλές φορές Μπεν Σταντά (Ben Stada) ή Μπεν Παντιρά (Ben Pandera) και τον συνδέει με πρόσωπα και περιστατικά που συνέβησαν περίπου 100 χρόνια πριν από αυτά που αναφέρονται στα Ευαγγέλια.Πέρα από το γεγονός ότι τόσο το Παλαιστινιακό, όσο και το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ άρχισαν να γράφονται μετά τον 2ο αιώνα μ.Χ. και ολοκληρώθηκαν μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ., τα ονόματα Ιησούς (Jeshu), που βρίσκουμε σ’ αυτά, αναφέρονται ως Ben Pandera και Ben Stada και αντιστοιχούν στον Janneus, τον Σαδδουκαίο βασιλιά της Ιουδαίας, που βασίλευσε μεταξύ 106 – 79 π.Χ. και στον Simeon Ben Shetach, που έζησε το 90 π.Χ.Την εποχή που γράφτηκε αυτό το μέρος του Ταλμούδ υπήρχε όμως ήδη εξάπλωση του Χριστιανισμού και γι’ αυτό είναι ανεξήγητη η αντίφαση. Πιθανολογείται λοιπόν ότι στο Ταλμούδ καταγράφηκαν όχι οι «επίσημες» χριστιανικές απόψεις, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν είχαν διαμορφωθεί ακόμα, αλλά εκείνες κάποιας από τις πολλές χριστιανικές κοινότητες που είχαν δημιουργηθεί στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τα Ταλμούδ δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή και ελάχιστη σχέση μπορεί να έχουν με τον υποτιθέμενο Χριστό (πάντως η αγωνία των χριστιανών να αποδείξουν την ύπαρξη του λεγόμενου Χριστού είναι αξιοσημείωτη, καθώς καταφεύγουν ακόμα και σε γραπτά των «αγαπημένων» τους Εβραίων).
…..(3)…Από τους Εθνικούς ο συγγραφεύς ο Τάκιτος, κατά πολλούς ο σημαντικότερος και πιο αξιόπιστος ρωμαίος ιστορικός, στα «Χρονικά του» (Αννάλια) 115 – 177 μ.Χ. μιλώντας για την πυρκαγιά της ρώμης από τον Νέρωνα 30 μόλις χρόνια μ.Χ. μας λέει ότι οι Χριστιανοί πήραν το όνομά τους από τον ιδρυτή τους Χριστό ο οποίος θανατώθηκε επί αυτοκράτορα Τιβερίου και του πραίτορα Ποντίου Πιλάτου. «Έτσι λοιπόν για να καταπνίξει τη φήμη (της πυρκαγιάς), ο Νέρωνας κατηγόρησε και τιμώρησε με τον πιο σκληρό τρόπο, μια τάξη ανθρώπων, που ήσαν μισητοί για τα ελαττώματα τους, τους οποίους το πλήθος ονόμαζε Χριστιανούς. Ο Χριστός από τον οποίο προήλθε το όνομά θανατώθηκε επί Τιβερίου αυτοκράτορα και Ποντίου Πιλάτου επάρχου. Η ολέθρια αυτή δεισιδαιμονία, στην αρχή ελεγχόταν, για να ξεσπάσει ολόφρεσκη, όχι στην Ιουδαία, την πατρίδα της επιδημίας αυτής αλλά στην ίδια την Ρώμη, όπου όλα τα τρομερά κι αισχρά πράγματα του κόσμου μαζεύονται και βρίσκουν πατρίδα» (Tacit. Annal. XV, 38, 44). Μερικοί αμφισβήτησαν αυτή την μαρτυρία του Τάκιτου, με γνωστότερο τον Gordon Stein, ο οποίος υποστήριξε πως η φράση με τον έπαρχο Πόντιο Πιλάτο ήταν μεταγενέστερη προσθήκη κάποιων Χριστιανών, επειδή ο Πόντιος Πιλάτος δεν ήταν έπαρχος αλλά πραίτορας, αλλά αυτό δεν είναι σε τίποτα απόλυτο μα μήτε και αποδείξιμο. Την δεκαετία του’80, ρωμαϊκή επιγραφή που αναφέρει τον πραίτορα Πόντιο Πιλάτο, βρέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Καισαρείας της Παλαιστίνης. Είναι μια ιστορική μαρτυρία για τα πρόσωπα που διαδραμάτισαν τραγικό ρόλο στην ζωή του Ιησού Χριστού. Η πιο σοβαρή αμφιβολία γι’ αυτή την μαρτυρία οφείλεται στο ότι ο Τάκιτος επειδή δεν ήταν Ιουδαίος θα έπρεπε να αναφέρει τον Χριστό ως Ιησού, αν είχε ανατρέξει στα Ρωμαϊκά αρχεία. Αλλά αυτή η αμφιβολία δεν έχει να κάνει με την επέμβαση ή όχι χριστιανών εις την μαρτυρία του Τάκιτου αλλά με τις πηγές του ιδίου του Τάκιτου…..(4)…Ο δε Γάιος Σουετώνιος Τράνκυλλος (75 -169 μ.Χ.) έγραψε έργα όπως το «De Viris Illustribus» και το «Βίοι Καισάρων». Σε δύο μέρη αναφέρει το Χριστό και τους Χριστιανούς. Στο βίοι Κλαυδίου 25/4 ( Vita Claud. XXV/4) μας λέει για τις καθημερινές έριδες και ταραχές εξ αιτίας του Χριστού (Chresto) επί Κλαύδιου και η οποία αναφορά επικυρώνεται στις «Πράξεις των Αποστόλων» όπου περιγράφεται και με τα κατάλληλα χωρία ποιος είναι ο Χριστός. Κάνοντας λοιπόν μνεία του διατάγματος της εκδίωξης των Εβραίων από τη Ρώμη το 53 μ.Χ., γράφει: «Τους Ιουδαίους, με υποκίνηση του Χριστού (impulsore Chresto) που θορυβούσαν τους έξωσε από την Ρώμη». Ενώ μιλώντας και αυτός για την πυρπόληση της Ρώμης λέει : «… υπέστησαν τιμωρίες οι Χριστιανοί, άνθρωποι νέας και κακοποιού δεισιδαιμονίας (supertitionisnovaeetmaleficae)» (Βίος Νέρωνα, 16/2).Θα μπορούσε βέβαια αυτός ο Χριστός να είναι και άλλο πρόσωπο με παρόμοιο όνομα που εκδιώχθηκε μαζί με τους Εβραίους της Ρώμης από αυτή την πόλη και όχι ο Χριστός των Ευαγγελίων της Ναζαρέτ και της Ιουδαίας…..(5)…Η επιστολή του Πλινίου εις τον Τραϊανό (Epist. X, XCVI) επιβεβαιώνει όχι μόνο την τρομερή διάδοση του Χριστιανισμού αλλά και την φοβερή πίστη των ανθρώπων εις τον Χριστό τα πρώτα εκείνα χρόνια της διαδόσεως της νέας πίστης….(6)…Ο Αλεξανδρινός Ιουδαίος Φίλων αναφέρει όχι τον Χριστό αλλά πλήθος περιστατικών της Καινής Διαθήκης…………….Και επειδή εδώ είναι στενάχωρα, συνεχίζω παρακάτω.
μεταγενέστερη προσθήκη,Στα ρωμαϊκά αρχεία, αν αναφερόταν ο λεγόμενος Χριστός, αποκλείεται να αναφερόταν σαν Χριστός, τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του, αλλά θα αναφερόταν με το όνομά του.Ο Γάλλος ιστορικός και υποστηρικτής της ιστορικότητας του Ιησού, Σαρλς Γκουίγκνμπερτ γράφει: «Όσο υπάρχει η πιθανότητα ο Τάκιτος να κατέγραψε τα λεγόμενα των Χριστιανών στο έργο του ως ιστορική αλήθεια, η παράγραφος παραμένει εντελώς άχρηστη»
Εξακολουθεις να εισαι πολυ συμπαθητικουλης γιατρουλη. Με συγκινει η ιδιαιτερη ΑΓΑΠΗ που εχεις προς την Ρωμιοσυνη αλλα και τον Ελληνισμο. Μακαρι να υπαρξουν περισσοτεροι ανθρωποι σαν εσενα για να μας σωσουν απο τις δαιμονικες ενεργειες που επιβουλεβονται τις ψυχες μας και μας προκαλουν αυτη την εσωτερικη αναταραχη. Ελα αδελφε να τραγουδησουμε τον εθνικο μας υμνο που μιλαει και για τα βασανα της μανας μας της Ρωμιοσυνης. Ειμαι βεβαιος αλλωστε οτι εισαι πραγματικος Ελληνας και οτι η ΨΥΧΗ σου ειναι Ελληνικη και μαλιστα Σπαρτιατικη! https://www.youtube.com/watch?v=nKI2bLxOQGE
ο γιατρουλης ειναι το καλυτερο παιδι της παρεας. Προσπαθει να μας δειξει ολους ποσο πολυ μας αγαπαει και ποσο πολυ θελει να σωσει την Ελλαδα και την μεγαλη πληοψηφια του πληθυσμου της Ελλαδας που ειναι Χριστιανοι. Πρεπει να το αναγνωρισουμε στον αδελφουλη μας οτι ειναι ο υπερτατος ηρωας του Ελληνισμου! Εγω σας συγχωρω ολους παιδια μου και σας ΑΓΑΠΑΩ ολους και ειμαι σιγουρος οτι το ιδιο ισχυει και για τον υπερτατο Σπαρτιατη πολεμιστη που θα μεινει στην ιστορια! Ελατε παιδια μου να προσευχηθουμε ολοι μαζι στην Παναγια μανα που κραταει στην αγγαλια της τα τελευταια 2000 χρονια και ολα θα πανε καλα παιδια μου. https://www.youtube.com/watch?v=c7mMAcQgzg4
Θαυμαστε με διοτι ειμαι η σωτηρια του ελληνικου εθνους,καθοτι θα προλαβω να καθισω πρωτος στον θρονο του αντιχριστου HE IS GOD HORUS = 888 = APOLLO CHRIST αρπαζοντας με μαεστρια οπως εμεις οι ελληναρες ξερουμε greek way τα κλειδια της αβυσσου ωστε να ειμαστε οι πρωτοι σε ολα. Εμεις θα ειμαστε οι πρωτοι που θα χωσουμε τα κλειδια στην κλειδαροτρυπα της αβυσσου αυτην που σφραγισε ο Μεγας Αλεξανδρος για να μην βγουν εξω τα ζομπι,συμφωνα με τον λιακοπουλο καταριπτωντας ολα τα ρεκορ Γκινες αδιαφοροντας για αλλη μια φορα για τα ζομπι,τα κλειδια και αλλες τετοιες αηδιες αφου ως ανταγωνιστες το μονο που μας ενδιαφερει ειναι τα ΡΕΚΟΡ.
Ο γιατρουλης ειναι το καλυτερο παιδι της παρεας. Προσπαθει να μας δειξει ολους ποσο πολυ μας αγαπαει και ποσο πολυ θελει να σωσει την Ελλαδα και την μεγαλη πληοψηφια του πληθυσμου της Ελλαδας που ειναι Χριστιανοι. Πρεπει να το αναγνωρισουμε στον αδελφουλη μας οτι ειναι ο υπερτατος ηρωας του Ελληνισμου! Εγω σας συγχωρω ολους παιδια μου και σας ΑΓΑΠΑΩ ολους και ειμαι σιγουρος οτι το ιδιο ισχυει και για τον υπερτατο Σπαρτιατη πολεμιστη που θα μεινει στην ιστορια! Ελατε παιδια μου να προσευχηθουμε ολοι μαζι στην Παναγια μανα μας που μας κραταει στην αγγαλια της τα τελευταια 2000 χρονια και ολα θα πανε καλα παιδια μου. https://www.youtube.com/watch?v=c7mMAcQgzg4
Ειμαι βεβαιος οτι και ο μελλοντικος πρωθυπουργος της Ελλαδας ο κυριος Μαρκος Ζαρρας που προσπαθει να ειναι δικαιος μπορει να κατανοησει το μεγαλειο του αδελφουλη μας του γιατρουλη που θελει το καλο ΟΛΩΝ μας. Παρεξηγημενος ειναι μωρε ο αδελφουλης μας ο αρχαιολατης καθως ΜΕΣΑ του δεν εχει τιποτα αλλο εκτος απο ΑΓΑΠΗ για ΟΛΟΥΣ μας και για αυτο αγωνιζετε για να μας οδηγησει στον σωστο δρομο. Νομιζω οτι αυτο εγινε κατανοητο απο ΟΛΟΥΣ. Ειναι βεβαιο λοιπον οτι ο γιατρουλης μας θα τραγουδησει μαζι με εμας ΟΛΟΥΣ τον εθνικο μας υμνο. Ας μην ερθει μωρε μαζι μας στην λειτουργεια που θα κανουμε στην Αγια Σοφια οταν θα παρουμε την πολη καθως οπως και να εχει θα μας στελνει ΟΛΟΥΣ παντα την ΑΓΑΠΗ του για να αντεξουμε τις ψυχικες επιθεσεις απο τους εχθρους μας. Ελατε παιδια μου να τραγουδηουμε ολοι μαζι αυτο το τραγουδακι για την Παναγια μανα μας της Αφροδιτη και να γιορτασουμε την ανασταση του Πρωινου Αστερα! https://www.youtube.com/watch?v=WhanpcZIJbU
Ειναι ξεκαθαρο αλλωστε το πως εχουν τα πραγματα κσι σε οτι αφορα την καλη καρδια που ειχαν εθνικοι και τοτε που τα ειπμε και παλι και για αυτο μας εβαζαν να χορευουμε παγανιστικους χωρους μεσα στις αρενες με τα λιονταρια. Ο Χριστος ηρθε για ολους τους αλλους οχι για τους Ελληνες που ηταν ΘΕΟΙ οπως και οι σημερινοι αλλωστε “θεοι” της ανθρωποτητας. Μην ακουτε την ΚΑΡΔΙΑ σας παιδια μου. Ακουστε την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΡΔΙΑ του αδελφουλη μας για να μαθετε ΟΛΗ την αληθεια και οχι μονο αυτο που σας λεει το μυαλο σας. Ο αδελφουλης μας δεν εχει ΤΙΠΟΤΑ αλλο εκτος απο ΑΓΑΠΗ για ολους εμας τους βασανισμενους που προσευχομαστε και περιμενουμε καποια βοηθεια απο τον ουρανο για να αντεξουμε τα βασανα αυτου του κοσμου. Δεν εχει σημασια τι εχετε μεσα στο μυαλο σας παιδια μου και για αυτο δεν πρεπει να παρεξηγειτε τον Σπασρτιατη ηρωα αδελφουλη μας που εκανε τον Λεωνιδα σταχτη. Αυτο που εχει σημασια ειναι αυτο που εχετε ΜΕΣΑ σας. Μεσα σε εμενα υπαρχει μονο ΑΓΝΗ ΑΓΑΠΗ παιδια μου για ολους σας και απλα προσπαθω να ανοιξω της πυλη του Πρωινου Αστερα (888) που ειναι ΜΕΣΑ σας και οπως εξηγησα στο παρελθον ειναι η πυλη του παραδεισου και ακομα και οταν αστειυομαι το κανω με καλη προθεση.
Χθες παιδια μου πηγα και παλι σε ενα εκκλησακι και οπως και παντα πηγα και γονατισα μπροστα στον Εσταυρωμενο και την Παναγια μανα μας και πρσσευχηθηκα για ολους μας οπως και παντα με δακρυα στα ματια και παντοτε συγχωρω του οφειλετες ημων γιατι η καραδια τους και το μυαλο τους ειναι αδυναμο οπως των αρχαιων παιδοφιλων οπως για παραδειγμα ο Σωκρατης (https://www.youtube.com/watch?v=76tYZIYi57M) και δεν μπορουν να κατανοησουν τι πραττουν οταν πολεμανε την Παναγια μανα μας και την ψυχη μας που ειναι και η δικη τους ψυχη γιατι ολοι ειμαστε παιδια της Παναγιας Αφροδιτης και επι της ουσιας ζουμε η καλυτερα παρασιτοζωουμε μεσα στην συνειδηση της η οποια εκφραζει την συνειδηση μου και για αυτο ο Κυριος Ημων Ιησους Χριστος μας ειπε οτι αυτος ειναι ο Πρωινος Αστερας. Απλα παιδια μου εγω εχω αλλαξει λιγο το Πατερ ημων και το εκανα Μητερα και Πατερα ημων γιατι ηρθε η ωρα να επιστρεψουμε στην Παναγια μανα μας που γενναει τους θεους και τους αγιους. Ακουστε λιγο αυτο και προσεξτε τι λεει: https://www.youtube.com/watch?v=X5TMGzh01LI >> https://www.ewtn.com/faith/teachings/maryd6f.htm
Οι αρνούμενοι την ύπαρξη του Χριστού παραμερίζουν αυθαίρετα τα Ευαγγέλια. Αυτά μπορεί να συγγράφτηκαν για θρησκευτικούς σκοπούς αλλά στήριζαν το σκοπό αυτό με γεγονότα πραγματικά και ιστορικά. Μόνο εις το προοίμιο του Λουκά αν κοιτάξει κανείς, πείθεται ότι αυτός συγγράφει με πνεύμα αυστηρά ιστορικό και δεν υπερβάλει καθόλου ο Hettinger όταν αναφέρει ότι το προοίμιο αυτό είναι σχεδόν ίδιο με αυτό του Θουκυδίδη. Αν πάλι σκεφτεί κανείς ότι τα Ευαγγέλια συγγράφηκαν τον 1 αιώνα μ.Χ. και περίπου το 80 όπου και παραλείφθηκαν από πολλά χέρια σύγχρονα του Ιησού μαρτυρώντας τον πρωτότυπο χαραχτήρα του δύναται να συμπεράνει κανείς την ιστορικότητά του. Η εικόνα που δίνουν τα Ευαγγέλια για τον Ιησού είναι καταπληκτική αλλά υπερβαίνει κατά πολύ την ανθρώπινη σύλληψη και επινόηση. Όλα τα αριστουργήματα της ανθρώπινη συλλήψεως οφείλονται σε προικισμένα πρόσωπα με εξαιρετικό πνεύμα, έτσι αν ο Ιησούς είναι επινόηση θα πρέπει να αποτελεί δημιουργία προσώπων εξαιρετικής μεγαλοφυΐας και ηθικής έξαρσης. Η δυσκολία όμως της επινόησης είναι ανυπέρβλητη καθόσον όχι ένας αλλά περισσότεροι έγραψαν για τον Ιησού και ο καθένας πλούτιζε την εικόνα αυτού με ιδιαίτερα χαραχτηριστικά. Γι’ αυτό διατηρεί μέχρι σήμερα την αξία της η γνώμη του Ρουσσώ «Φίλε μου δεν επινοούν κατά αυτόν τον τρόπο. Θα ήταν περισσότερο ακατανόητο το να συμφωνήσουν πολλοί άνθρωποι για να κατασκευάσουν το βιβλίο αυτό, παρά να υπάρξει πραγματικά ένας που να παράσχει με τον βίο του το αντικείμενο της συγγραφής του βιβλίου αυτού. Ποτέ συγγραφείς Ιουδαίοι δεν ήταν δυνατό να επινοήσουν την ηθική αυτή. Το Ευαγγέλιο δεν έχει χαραχτήρες αληθείας τόσο μεγάλους και αμίμητους, ώστε ο επινοητής θα εξέπληττε περισσότερο από τον ήρωα, ο οποίος θα επιτελούσε τα γραφώμενα στο Ευαγγέλιο» (EmileIV). Η μαρτυρία του Παύλου, που και αυτή παρεξηγείται και παρακάμπτεται από τους αρνούμενους την ύπαρξη του Ιησού, είναι ιδιαιτέρου σοβαρότητας και βάρους καθόσον ο Παύλος ήταν από τους φανατικούς Φαρισαίους και διώκτες του Χριστιανισμού που μεταπήδησε στην τάξη των μαρτύρων του Ιησού. Οι 4 μεγάλες επιστολές του αποτελούν γραπτά μνημεία αδιαφιλονίκητης γνησιότητας (αναφορά στην γέννηση, γενεαλογικού δένδρου, θάνατος, τριήμερη ταφή, θεία ευχαριστία, ανάσταση και φανέρωση σε διάφορα πρόσωπα.). Τέλος πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν την τεράστια διάδοση του Χριστιανισμού και η οποία αποτελεί μοναδική εξαίρεση προς όλες τις άλλες θρησκείες των οποίων οι ιδρυτές μπορούν και να αγνοηθούν από τους πιστούς τους εφόσον στηρίζεται πλήρως στην ζωή και την δράση του Ιησού Χριστού. Άλλωστε αυτό είναι Χριστιανισμός, διδασκαλία και πίστης εις Αυτόν. Χωρίς Ιησού Χριστό ο Χριστιανισμός θα ήταν μηδέν. Αποτελεί ο Χριστός τον αιώνιο θεμέλιο λίθο της πίστης.
Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα. Αλλά ακόμα και ανώτεροι εκκλησιαστικοί παράγοντες υποβαθμίζουν τη σημασία των Ευαγγελίων, αναφέροντας ότι: «Πηγή της πίστεώς μας δεν είναι τα Ευαγγέλια… αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια… όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, Αυτό σημαίνει ότι τίποτα σταθερό (γραπτό) δεν υπάρχει, παρά τις συνεχείς αναφορές σε λόγια που είπαν ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος κλπ. Για κάθε εποχή ισχύει λοιπόν αυτό που επιβάλλει η συγκυρία και εξυπηρετεί τον εκκλησιαστικό μηχανισμό. Έτσι, «η χριστιανική πίστη προσαρμόζεται στις συνθήκες και στα αιτήματα κάθε τόπου και κάθε εποχής» (προμετωπίδα θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθήνας)
Ο Couchould (που αρνείται την ύπαρξη του Χριστού) ομολογεί ότι «οι αναλογίες του Χριστού είναι εκτός κάθε συγκρίσεως και το μεγαλείο Του μόλις δύναται να κατανοηθεί. Η ιστορία της Δύσεως μέσα στο ρωμαϊκό κράτος διατάσσεται από ένα κεντρικό γεγονός: την περιληπτική αναπαράσταση του Χριστού και τον απολυτρωτικό θάνατό Του. Όλα όσα έγιναν στην Δύση για τους επόμενους 15 αιώνες γίνονται κάτω από την γιγαντιαία σκιά του σταυρού. Ο Ιησούς διαδέχθηκε τον Καίσαρα στην κυριαρχία του κόσμου. Η βασιλική Του όψης χαράσσεται έναντι εκείνης των αυτοκρατόρων στα νομίσματα του Βυζαντίου. Αυτός δίδει όλα τα στέμματα και όλες τις εξουσίες προέρχονται και επιστρέφουν σε Αυτόν. Κατέστη το Άλφα και το Ωμέγα, ο Πρώτος και ο Έσχατος εκ του στόματος Του οποίου εκπορεύεται ρομφαία δίστομος οξεία και ο Οποίος έχει τα κλειδιά του θανάτου και του Άδη. Γι‘ αυτό οικοδομήθηκε η Αγία Σοφία και ο καθεδρικός του Chartres. Ακόμη και σήμερα ο Ιησούς αποτελεί την ενδότερη σύνθεση των κοινωνιών της Δύσης. Πριν ακόμη γεννηθούν αφιερώνονται σε Αυτόν οι ψυχές. Τι να πει κανείς; Στην καρδιά του ανθρώπου ο Χριστός είναι πολύ μεγάλος. Διαφεύγει από όλα τα συνήθη μέτρα της Ιστορίας. Εκατό τόμοι δεν φτάνουν για να Τον περιγράψουν» (Couchould Ανωτ. Σελ. 13-18)
Ο χριστιανισμος αποτελειται απο ενα συνοθυλευμα μυθων και απο ψυχικα αδυναμους ανθρωπους (πιστοι) που εχουν αναγκη να πιστευουν σε οτι αντηχει ωραια στα αυτια τους για να πνιξουν τον φοβο τους και την μιζερια τους (Great lizard)
Όταν σε βαφτίζουν στο όνομα των Εβραίων Αβραάμ, Σάρα και Μάρα και σε αναλαμβάνουν οι μισθωμένοι παπα/τζήδες και το Υπουργείο Ιουδαιοχριστιανικής παραπαιδείας για να γίνεις ντροπαλός, ανασφαλής, άβουλος, φοβισμένος, συνεσταλμένος, αδύναμος, καταθλιπτικός, πένθιμος, μειονεκτικός, αχρηστευμένος να νιώθεις ένοχος με τύψεις κι όσο γίνεται ταπεινούλης, υπάκουος κι όσο γίνεται πλήρως υποταγμένος και παθητικός.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ..
Ειναι ΠΛΉΡΗΣ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΧΕΒΡΑΙΟΥΣ, για να γίνεις υπάκουος δούλος τους ενώ σου υπόσχονται ότι θα δεις μια άσπρη μέρα όταν πεθάνεις υποτίθεται θα σε δεχθούν αιώνιο δούλο (οι μη παρθένες γυναίκες αποκλείονται) στο ουράνιο μοναστήρι (που θα βλέπεις και τα αεροπλανάκια που περνούν χαχαα..
Όταν ο άνθρωπος είναι μικρός, η μητέρα εκκλησία οφείλει να προστατεύσει τα παιδιά της από επιθέσεις. Όταν ο άνθρωπος μεγαλώσει μπορεί να γίνει ότι γουστάρει … Ακόμη και μαλάκας.
Η μητερα εκκλησια απο μικρη ηλικια μαθαινει στα παιδια την μαλακια με αποτελεσμα αυτη να ριζωνει στο υποσυνείδητο συντροφευοντας τα θυματα της σε ολη τους την ζωη μην μπορώντας να απεξαρτηθουν απο αυτην. Για σενα Ρωμηοσυνη εχω ενα πακετο απεξαρτησης το οποιο περιλαμβανει χημικο εξορκισμο,ψυχαναλυση του φρουντ,και μπολικα χαπια.Ελα να το παρεις να γινεις ανθρωπος.
Ο Ιησούς, δεν ήταν εξ’ αρχής κάποιο σημαίνον Ιστορικό πρόσωπο. Ένας ηγέτης μιας ομάδας Ανθρώπων σε μία από τις πιο μικρές και ασήμαντες επαρχίες ήταν (τουλάχιστον έτσι φαινόταν σε όποιον δεν τον είχε γνωρίσει για να καταλάβει πως ήταν ο Θεός) που στο τέλος σταυρώθηκε. Ξέρεις πόσοι τέτοιοι υπήρξαν; Και μάλιστα οι ψευτομεσσίες, ήταν και πιο γνωστοί, μια και ήταν (συνήθως) ηγέτες ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ. Ο Χριστός, λοιπόν, λόγω της ταπείνωσης του, δεν συγκέντρωσε πάνω του «Δημοσιότητα» όσο ζούσε. Στην δε ανάληψη του, μάρτυρες ήταν μόνο καμιά 500αρια άνθρωποι. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να εξαπλωθεί ο Χριστιανισμός. Τότε οι Ιστορικοί, άρχιζαν να προσέχουν το θέμα «Ιησούς». Αυτό εξηγεί μια χαρά, γιατί δεν υπήρξαν ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ του Ιστορικοί που να ‘χουν γράψει γι’ αυτόν. Όμως την Ιστορικότητα του Ιησού δεν την αμφισβητούν, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΘΕΟΙ!_____________Ας δούμε κατά πόσο στέκει Ιστορικά, η Αγία Γραφή:………….Σε τι αριθμό κωδίκων σώζονται τα βιβλία της Αγίας Γραφής; 2.500 κώδικες περιέχουν ολόκληρη την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή. 25.000 κώδικες περιέχουν μεγάλα κομμάτια από την Αγία Γραφή. (Συνήθως μόνο την Καινή Διαθήκη). Οι παραπάνω κώδικες, προέρχονται από ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Σε αντιπαράθεση με άλλους αρχαίου συγγραφείς, έχουμε:…50 μόνο αντίγραφα του Αισχύλου…..100 του Σοφοκλή…..8 του Θουκιδίδη…..200 του Πλινίου …..500 του Ορατίου.____________ ΑΡΑ, ΑΠΟ ΑΡΙΘΜΟ ΣΩΣΜΕΝΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ, Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ. Όσον αφορά την αρχαιότητα των κωδίκων αυτών: ….(1)…Η ιστορία του Θουκιδίδη, εξιστορεί τα γεγονότα της περιόδου 460-400 π.Χ. Δεν σώζεται το πρωτότυπο. Τα 8 διασωθέντα χειρόγραφα, είναι όλα γραμμένα μετά το 900 μ.Χ., δηλαδή 1300 χρόνια μεταγενέστερα!….(2)…Η Ποιητική του Αριστοτέλη, γράφτηκε το 343 π.Χ. Ο αρχαιότερος κώδικάς της, προέρχεται από το 1100 μ.Χ., δηλαδή είναι 1400 χρόνια μεταγενέστερος! ……(3)…Ο Γαλατικός πόλεμος του Ιουλίου Καίσαρος, γράφτηκε το 50 μ.Χ. Σώζεται σε λίγους κώδικες, που όλοι γράφτηκαν μετά το 1000 μ.Χ. _____Αμφισβητεί κανείς τα βιβλία αυτά; Κανείς! Γιατί αμφισβητούμε την Α.Γ. ;;;
(Στην δε ανάληψη του, μάρτυρες ήταν μόνο καμιά 500αρια άνθρωποι.) Πες μου Ρωμηοσυνη ποσοι ακριβως ηταν οι αυτοπτες μαρτυρες, και δωσε μου την πηγη σου.
Όταν αναλογιστούμε ότι από τον καιρό που υποτίθεται ότι έζησε ο Χριστός μέχρι τον καιρό που συνετέθη το βιβλίο της Καινής Διαθήκης, μεσολαβούν πάνω από 300 χρόνια, πρέπει να είναι προφανές και χωρίς τη βοήθεια ιστορικών στοιχείων, ότι υπάρχει μικρή πιθανότητα αυθεντικότητας. Η αυθεντικότητα του βιβλίου του Ομήρου, όσον αφορά την ταυτότητα του συγγραφέα, είναι πολύ πιο βέβαιη, παρότι ο Όμηρος είναι 1000 χρόνια αρχαιότερος της Καινής Διαθήκης. Μόνο ένας πολύ καλός ποιητής θα μπορούσε να είχε γράψει το βιβλίο του Ομήρου, άρα μόνο λίγοι θα έκαναν την απόπειρα· και ένας άνθρωπος που θα είχε τις ικανότητες για να το κάνει δεν θα πετούσε τη φήμη του με το να αποδώσει το βιβλίο σε κάποιον άλλο. Παρομοίως, λίγοι θα μπορούσαν να γράψουν τα “Στοιχεία” του Ευκλείδη, γιατί μόνο ένας εξαιρετικός γεωμέτρης θα μπορούσε να είναι ο συγγραφέας του έργου.Αλλά όσον αφορά τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, ειδικά εκείνα τα μέρη που διηγούνται την Ανάσταση και την Ανάληψη, οποιοσδήποτε που θα μπορούσε να γράψει την ιστορία μιας οπτασίας ή ενός ανθρώπου να περπατάει πάνω σε νερό, θα μπορούσε να γράψει τέτοια βιβλία· γιατί η ιστορία είναι γραμμένη χάλια. Συνεπώς, είναι εκατομμύρια φορές πιο πιθανό να έχει πλαστογραφηθεί η Καινή Διαθήκη παρά τα βιβλία του Ομήρου ή του Ευκλείδη. Μεταξύ των πολυάριθμων ιερέων και επισκόπων σήμερα, σχεδόν όλοι μπορούν να βγάλουν ένα κήρυγμα ή να μεταφράσουν ένα κειμενάκι από τα Λατινικά, ειδικά αν έχει ήδη μεταφραστεί χιλιάδες φορές. Αλλά πόσοι από αυτούς μπορούν να γράψουν ποίηση σαν τον Όμηρο ή επιστήμη σαν τον Ευκλείδη; Όλη η γνώση ενός κληρικού, με ελάχιστες εξαιρέσεις, περιορίζεται στο “α” και “β” κάνει “αβ” και στο hic, haec, hoc και οι επιστημονικές τους γνώσεις στο ότι τρία επί ένα κάνει ένα· και τόση η γνώση θα ήταν αρκετή για κάποιον που έζησε τότε, ώστε να γράψει όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης.Όσο αυξάνονταν οι δυνατότητες πλαστογράφησης, τόσο μεγάλωνε και το δέλεαρ. Ένας άνθρωπος δε θα κέρδιζε τίποτα αν έγραφε κάτι με τον Όμηρο ή τον Ευκλείδη ως συγγραφέα, αφού αν μπορούσε να γράψει ισάξια με εκείνους, θα ήταν καλύτερο να χρησιμοποιήσει το δικό του όνομα και αν έγραφε κατώτερα, θα αποτύγχανε [στην απάτη]. Η υπερηφάνεια θα εμπόδιζε το πρώτο και η αδυναμία το δεύτερο. Αλλά σχετικά με τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, όλα βοηθούσαν το έργο του [επίδοξου] πλαστογράφου. Ακόμα και η καλύτερη ιστορία φαντασίας που θα μπορούσε να γραφτεί πριν από δύο ή τρεις χιλιάδες χρόνια, δε θα μπορούσε να περαστεί ως πρωτότυπη αν ο συγγραφέας χρησιμοποιούσε το κανονικό του όνομα. Η μόνη πιθανότητα να επιτύχει ήταν η πλαστογραφία, γιατί η εκκλησία χρειαζόταν μόστρα για το νέο της δόγμα και δεν υπήρχε περίπτωση να χρησιμοποιήσει την αλήθεια και το ταλέντο [ως μέσα επιτυχίας.]Αλλά δεν είναι ασυνήθιστο να διηγείται κανείς ιστορίες με νεκρούς που περπατάνε αφού έχουν πεθάνει και με φαντάσματα και οπτασίες ανθρώπων που πέθαναν με μυστηριώδη ή υπερβολικά βίαιο τρόπο. Και οι άνθρωποι τότε συνήθιζαν να πιστεύουν σε τέτοιες ιστορίες· στην εμφάνιση αγγέλων και δαιμόνων και ότι μπαίνουν μέσα στους ανθρώπους και τους τρελαίνουν και μετά βγαίνουν σαν να είχαν πιει εμετικό (η Μαρία η Μαγδαληνή, μας λέει το βιβλίο του Μάρκου, είχε μέσα της εφτά δαιμόνια). Το ότι κυκλοφόρησαν τέτοιες ιστορίες για τον Ιησού Χριστό και μετά αποτέλεσαν τη βάση για το Ματθαίο, το Μάρκο, το Λουκά και τον Ιωάννη, δεν είναι καθόλου παράξενο. Ο κάθε συγγραφέας είπε την ιστορία όπως την άκουσε, ή περίπου όπως την άκουσε, και την απέδωσε στον Άγιο ή τον Απόστολο που η παράδοση έλεγε ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας στα γεγονότα. Μόνο σ’αυτή τη βάση μπορούν να εξηγηθούν οι αντιφάσεις που υπάρχουν στα βιβλία αυτά, διαφορετικά είναι απλώς κατάφορα ψεύδη και πλαστογραφίες, χωρίς καν τη δικαιολογία της ευπιστίας.
ΚΛΛΗΜΕΡΑ,ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!
ΑΣ ΒΑΛΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΝΑ ΨΗΑΛΑΦΗΣΕΙ
ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟΧΩΡΟ .
ΑΦΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΨΕΥΔΟΓΡΑΦΕΙΑ
ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ
ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ.
ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΠΟΙΟΥ Π.Χ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ
Η ΤΗΣ ΣΑΡΑΣ .ΑΣΧΕΤΟ ΕΧΕΙΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ
ΕΛΛΗΝΑ ΝΑ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΒΡΑΑΜ.
Ο ΛΙΝΚΟΛΝ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ,ΓΙΑ ΣΑΡΑ
ΜΟΥ ΕΡΧΕΡΑΙ Η ΣΑΡΑ ΜΙΝΤΛΕΝΤΟΝ.
ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ
ΒΑΛΟΥΜΕ ΧΕΡΙ ΣΥΜΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΟΥ?
ΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΑΝ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ
ΔΩΣΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ
”ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ” ΕΒΡΑΙΟ ?
ΕΔΩ ΣΕ ΘΕΛΩ ΚΑΒΟΥΡΑ ΚΛΠ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΠΟΙΑ
ΨΥΧΗ?ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΩΝΥΜΑ ΑΦΟΥ
ΦΤΙΑΧΤΗΚΑΝ ΜΕΤΑ?ΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕ ΑΥΤΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΑΝ ΝΑ ΚΟΤΣΑΡΟΥΝ ΕΝΑ ΜΑΤΘΑΙΟΣ
ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ?
ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ>
Οτι να ναι
ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΟ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΜΟΥ…
ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ!!! ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΚΙΟΛΑΣ ΚΑΤΙ;
ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ…ΝΑ ΑΝΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΟΜΗΡΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ; ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ; ΓΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝ ΕΡΓΑ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΑΠΕΡΡΙΦΘΗΣΑΝ;;;
ΑΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΝΤΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΡΙΑΣ ΑΘΗΝΟΥΛΑΣ-ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ…ΑΧΑΧΑΧΑ…ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΑΣΧΕΙ…ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΕΠΙΣΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ;
https://norfid.wordpress.com/2011/12/18/παλαιά-διαθήκη-το-πλήρες-κείμενο/
ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΣ;
*(Με μπλέ γράμματα είναι το κείμενο που έχει διασωθεί, και φαίνεται ολοκάθαρα ότι αντιστοιχεί απόλυτα στην μετάφραση που χρησιμοποιούμε και σήμερα. !!! 2.100 χρόνια καί πλέον αναλλοίωτα τα Θρησκευτικά μας κείμενα. !!!) ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2,100 ΧΡΟΝΙΑ!!!…
ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΟ;
http://katohika.gr/diethni/vinteo-diavastike-proti-fora-psifiaka-xeirografo-palaias-diathikis/
ΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΟΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ ΤΙΣ ΜΠΙΠΠΠ…ΚΑΙ ΑΣ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΤΟΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ.
Ασχετε Βρεθηκε ενα χειρογραφο (σπαραγμα) της Νεκράς θάλλασας που Χρονολογείται από τον 1ο αιώνα προ Χριστού και είναι απόσπασμα απο τό ΛΕΥΙΤΙΚΟ το οποιο συγκριναν με την μεταφραση των εβδομηκοντα. (Τα παλαιότερα χειρόγραφα του LXX (μετ εβδ) περιλαμβάνουν θραύσματα του 2ου αιώνα πχ του Λευιτικού και του Δευτερονόμιου (Rahlfs αριθ. 801, 819 και 957) και τμήματα του 1ου αιώνα πχ της Γένεσης, της Εξόδου, του Λευιτικού, των Αριθμών, του Δευτερονόμιου και των Μικρών Προφητών ( Alfred Rahlfs 802, 803, 805, 848, 942 και 943) Ο ισχυρισμος σας οτι εχετε 2.100 χρόνια καί πλέον αναλλοίωτα Θρησκευτικά κείμενα ειναι εσφαλμενος.(Τα σημαντικότερα μεγαλογράμματα χειρόγραφα του 4ου και 5ου αιώνα, δηλαδή το Βατικανό Αρ. 1209, το Σιναϊτικό και το Αλεξανδρινό, περιέχουν όλα την ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα)
Και ποτε εγινε η μεταφραση των εβδομηκοντα,δεν εγινε απο 3ο μεχρι 1ο αι.π.Χ.;Δεν εχουν περασει 2.100 χρονια;Καλα την Κ.Δ. δεν την εγραψαν προ Χριστου,σ’αυτο εχεις δικιο.
ΠΔ δεν στροφαρεις. Κοψε τις παρεες με τον Ασχετο Αδαη γιατι θα καταληξεις σαν και αυτον.
Ο Τζόζεφ Φρή διαπρεπής Αμερικανός αρχαιολόγος λέει: «Η αρχαιολογία επικύρωσε πολλές μαρτυρίες των Γραφών, ακόμη και εκείνες που οι αρνητές & κριτικοί της απέρριπταν σαν τάχα εντελώς αντι-ιστορικές και σαν τάχα εξόφθαλμα αντίθετες με ιστορικά γεγονότα» (Archaeologyand Bible History, Wheaton III. 1969. σελ. 1).____Η αφθονία της αρχαιολογικής μαρτυρίας που υποστηρίζει τη Βίβλο μπορεί να ενισχύσει την πίστη, και σε μερικές περιπτώσεις έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στο να γεννηθεί πίστη εκεί όπου δεν υπήρχε καθόλου πριν. Παράδειγμα αυτού είναι η ζωή του Άγγλου Γουίλλιαμ Μ. Ράμσαιη (1851-1939). Γεννημένος μέσα στην πολυτέλεια, ανατράφηκε ως μη-πιστός από τους αθεϊστές γονείς του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με διδακτορικό στη φιλοσοφία και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντηήν. Μελέτησε αρχαιολογία με σκοπό να αποδείξει λανθασμένη τη διήγηση της Βίβλου. Όταν ετοιμάστηκε με τα απαραίτητα επιστημονικά εφόδια, ταξίδεψε στην Παλαιστίνη και εστίασε τις έρευνές του στο βιβλίο των Πράξεων, για το οποίο πίστευε ότι θα μπορούσε να αποδείξει ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας μύθος. Μετά από 25 χρόνια έρευνας, ο Ράμσαιη είχε μείνει κατάπληκτος από την ακρίβεια του βιβλίου των Πράξεων. Στην αναζήτησή του να αποκηρύξει τη Βίβλο, είχε ανακαλύψει πολλά γεγονότα τα οποία επιβεβαίωναν την ακρίβειά της. Ήταν αναγκασμένος να παραδεχτεί ότι η διήγηση του Λουκά στις Πράξεις για τα γεγονότα και τα περιβάλλοντα ήταν απόλυτα ακριβής, ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Έτσι στο βιβλίο που έγραψε, «Ο Παύλος, Ταξιδευτής και ρωμαίος Πολίτης», όχι μόνο δεν επιτέθηκε στη Βίβλο, αλλά και την υποστήριξε. Τελικά, ο Γουίλλιαμ Ράμσαιη συγκλόνισε τον κόσμο των διανοούμενων όταν έγραψε ότι μεταστρεφόταν στο Χριστιανισμό. Είναι ειρωνικό, ο άνθρωπος που ξεκίνησε για να αποδείξει ότι η Βίβλος είναι λανθασμένη, να βρεθεί να δέχεται τη Βίβλο ως το Λόγο του Θεού, εξαιτίας της έρευνάς του και των ανακαλύψεών του.
Εμπειρογνώμονας βιβλικης αρχαιολογιας Dever, William G.Οι βιβλικες αφηγησεις ειναι πραγματι ιστοριες με φανταστικο και σχεδον παντα προπαγανδιστικο περιεχομενο οπου εδω και εκει περιεχουν καποιες εγκυρες πληροφοριες .Finkelstein and Mizrahi,.. Θα πρέπει να τους πούμε την αλήθεια. Αν οι άνθρωποι είναι αναστατωμένοι, αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Ze’ev Herzog (Αυτο ειναι οτι οι αρχαιολόγοι έχουν μάθει από τις ανασκαφές τους στη Γη του Ισραήλ: οι Ισραηλίτες δεν ήταν ποτέ στην Αίγυπτο, δεν ειχαν περιπλανηθεί στην έρημο, δεν ειχαν κατακτήσει τη γη σε μια στρατιωτική εκστρατεία. Ίσως ειναι ακόμα πιο δύσκολο να καταπιείτε ότι η ενωμένη μοναρχία του Δαβίδ και του Σολομώντα, η οποία περιγράφεται από τη Βίβλο ως μια περιφερειακή δύναμη, ήταν το πολύ ενα μικρό βασίλειο. Και ενα δυσάρεστο σοκ για πολλούς ειναι ότι ο Θεός του Ισραήλ, ο Κύριος, είχε και μια σύζυγο και η πρώιμη ισραηλιτική θρησκεία υιοθέτησε τον μονοθεϊσμό μόνο στην εξασθενίζοντας περίοδο της μοναρχίας και όχι στο Όρος Σινά) ancient-israel-in-egypt-and-the-exodus © 2012 Biblical Archaeology Society 4710 41st Street, NW Washington, DC 20016
Will Durant «Παγκόσμιος Ιστορία του πολιτισμού». Από τους επιφανέστερους ιστορικούς του 20ου αιώνα. Παραγωγικότατος, εξέδωσε την «Ιστορία της Φιλοσοφίας» (1926) και την «Ιστορία του Πολιτισμού» σε 11 τόμους. Υπήρξε λάτρης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος………………..»…Τα ουσιώδη μέρη των συνοπτικών Ευαγγελίων συμφωνούν πολύ χαρακτηριστικά και προσφέρουν μια σταθερή εικόνα του Χριστού. Εις τον ενθουσιασμό για την ανακάλυψή της η Ανωτέρα Κριτική εφήρμοσε επί της Κ. Διαθήκης δοκιμασίες αυθεντικότητος τόσον αυστηρές, ώστε με αυτές εκατοντάδες αρχαίων προσωπικοτήτων, δηλ. ο Χαμουραβί, ο Δαυίδ, ο Σώκράτης, θα εχάντο στους θρύλους. Χαρακτηριστικό της αξιοπιστίας των Ευαγγελιστών, είναι ότι αναφέρουν πολλά επεισόδια, τα οποία απλοί επινοηταί θα είχαν αποκρύψει. Τέτοια είναι ο συναγωνισμός των Αποστόλων για υψηλές θέσεις στη Βασιλεία των Ουρανών, η φυγή τους μετά τη σύλληψι του Ιησού, η άρνησις του Πέτρου, η μη εκτέλεσις Θαυμάτων υπό του Χριστού στη Γαλιλλαία, οι υπαινιγμοί μερικών ακροατών περί πιθανής τρέλας του…κ.α. Κανένας, που θα διαβάση τις σκηνές αυτές, δεν είναι δυνατόν να αμφιβάλλη περί της πραγματικότητος του προσώπου πίσω από αυτές. Το γεγονός ότι λίγοι απλοί άνθρωποι θα έπλαθαν εντός μιας γενεάς μια τόσο ισχυρή και ελκυστική προσωπικότητα, μια τόσο υψηλή ηθική και ένα τόσο εμπνευσμένο όραμα περί της αδελφότητος των ανθρώπων, θα ήταν θαύμα πολύ πιο απίστευτο από οποιοδήποτε άλλο που αναφέρεται στα Ευαγγέλια. Ύστερα από δυο αιώνες Ανωτέρας Κριτικής οι γενικές γραμμές της ζωής, του χαρακτήρος και της διδασκαλίας του Χριστού παραμένουν λογικώς διαυγείς και αποτελούν το ελκυστικώτερο χαρακτηριστικό της Ιστορίας του Δυτικού ανθρώπου». ___________________________ Το εάν οι εβραίοι είχαν πάει τελικά ή όχι στην Αίγυπτο, δεν μας απασχολεί καθόλου.
Ο Will Durant διακρινεται για την αντιφατικοτητα του σχετικα με την υπαρξη του Θεου, τον χριστο και τα ευαγγελια.Στο εργο του με τιτλο [τα διδάγματα της ιστορίας] Υποστηριζει σθεναρα οτι ο Θεος ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Η κρίσιμη και πρωταρχική εκτίμηση σχετικα με τον Durant πλαισιώνεται στην αντίθεση με τον εαυτό του! Εδω http://comingtoknowchrist.blogspot.gr/2005/12/will-durant-and-belief-in-jesus-christ.html
Η μαρτυρία των Αποστόλων είναι Ιστορικά και επιστημονικά αξιόπιστη; Δηλαδή 11 άτομα πέθαναν, βασανίστηκαν, διώχτηκαν για κάτι που ήταν ΕΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥΣ ΨΕΜΑΤΑ;; πότε έχει συμβεί αυτό στην Ιστορία; Ποτέ!! Αν ο Χριστός δεν Υπήρξε τότε ΕΛΕΓΑΝ ΕΝ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥΣ ΨΕΜΑΤΑ!_________Άνθρωποι μπορεί να πίστεψαν σε κάτι, και να θυσιάστηκαν σε αυτό, αλλά δεν ήξεραν ότι ήταν ΨΕΜΑ. Αν οι Απόστολοι ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ για κάτι που γνώριζαν πως ήταν ψέματα (αφού λένε κάποιοι πως ο Χριστός δεν υπήρξε) γιατί το έκαναν; Για να κερδίσουν δύναμη; δόξα; Μα πέθαναν μόνοι, καταφρονεμένοι, κυνηγημένοι! Η πείρα μας λέει πως αν κάποιος έχει «λερωμένη» την φωλιά του στο πρώτο βασανιστήριο θα μιλήσει! Πόσες ευκαιρίες είχαν οι απόστολοι (και τόσοι άλλοι μαθητές) να κερδίσουν κάνοντας συμφωνία με τις αρχές, και δεν το έκαναν; ΑΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΩΣ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ;;; _________Απάντηση: Γιατί είχαν γνωρίσει τον Χριστό προσωπικά και πίστευαν πως ήταν ΘΕΟΣ. Άρα ο Χριστός πρέπει να υπήρξε Ιστορικά.
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ γραφεις (Η μαρτυρία των Αποστόλων είναι Ιστορικά και επιστημονικά αξιόπιστη; ) και παρακατω με ικασιες καταληγεις στο συμπερασμα οτι δεν ελεγαν ψεματα. Δεν ειδα καποια επιστημονικη αξιολογηση. Αντλεις πληροφοριες απο τα ευαγγελια προσπαθώντας να τεκμηριωσεις την πιστη σου χωρις να εχεις τιποτα αλλο στα χερια σου,το οποιο σημαινει ΠΟΥ ΠΑΣ ΞΥΠΟΛΥΤΟΣ ΣΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ?
Ρε γιατρέ είσαι η προσωποποίηση της ικασίας και λες ότι το δικό μου είναι ικασία; Η λογικότατη συλλογιστική μου σου έβαλε δύσκολα και το ρίξαμε στις ικασίες; Τις δικές σου τις διαβάζεις;
Την “λογικότατη συλλογιστική σου” (σιγα μην σκισεις κανα καλσον) την εντυσες με επιστημη μηπως και αποκτησει κυρος. Ο Μεγαλοσαυρος ομως σε ξεβρακωσε και εμεινες εκτεθειμενος στους εκατομμυρια αναγνωστες του Κατοχικα Νεα.Τρέξε, τρέξε μικρούλη, γίνε άντρας μικρούλη χαχαχα
Η Μαρτυρία ενός Σκεπτικιστή: Ο ερευνητής-συγγραφέας Ian Wilson στο βιβλίο του «ΙΗΣΟΥΣ: ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ» (Εκδόσεις Κονιδάρη), λέει τα εξής: «Οι ανακαλύψεις χειρογράφων της Καινής Διαθήκης δείχνουν μια καθησυχαστική γενική συνοχή. Η αντιγραφή από ένα χειρόγραφο σε άλλο με το χέρι έχει σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα λάθη και παροράματα…Αλλά στο σύνολό τους τα λάθη και οι διαφορές του κειμένου είναι σχετικά ασήμαντα και τα κανονικά ευαγγέλια μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι σε μεγάλο βαθμό όπως τα έγραψαν οι συγγραφείς τους. Και μόνον ο πλούτος των παλιών ντοκουμέντων είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές πλευρές τους. Αν και από τα έργα του μεγάλου Ρωμαίου ιστορικού Τάκιτου [1ος μ.Χ. αιώνας] υπάρχει μόνον ένα αντίγραφο ενός χειρογράφου, που χρονολογείται από το 12ο αιώνα, υπάρχουν επίσης κάπου 274 χειρόγραφα σε περγαμηνή, κανονικών έργων που βεβαιώνουν την ύπαρξη του Ιησού…που χρονολογούνται μεταξύ του 4ου και 11ου αιώνα, και 88 αποσπάσματα παπύρων που χρονολογούνται μεταξύ 2ου και 4ου αιώνα… Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι τα ευαγγελικά κείμενα ήταν γνήσια παλιά και ότι οι αντιγραφείς τους ήταν λογικά αξιόπιστοι». (σελίδες 43-44). Είναι αξιοσημείωτο ωστόσο, ότι ο συγγραφέας αυτός ΔΕΝ πιστεύει στη θεοπνευστία της Βίβλου, και ότι ΟΥΤΕ πιστεύει στον Ιησού. Γι΄ αυτό η ομολογία του, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα! Θα δεχτούμε ότι τα Ευαγγέλια είναι αψευδή ιστορικά κείμενα και αξιόπιστες πηγές για τον βίο και τη διδαχή του Ιησού; ή θα δεχτούμε τις διάφορες γνώμες των οποιονδήποτε συγγραφέων, που δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα πραγματικό ιστορικό στοιχείο, αλλά αντίθετα, μόνο τις δικές τους υποθέσεις, οι οποίες διαστρεβλώνουν και παρερμηνεύουν τα κείμενα των πραγματικών μαρτυριών αυτών που έζησαν και μίλησαν με τον ίδιο τον Ιησού; Τι θα προτιμήσουμε; Τα κείμενα των αυτόπτων μαρτύρων ή τις από δεύτερο και τρίτο χέρι…. «ερμηνείες» των κειμένων των αυτόπτων μαρτύρων; ________Ο Φλέγων, ιστορικός, 2ος αι. Χρονικά 2b,257 «Φλέγων ιστορεί επί Τιβερίου Καίσαρος εν πανσελήνωι έκλειψιν ηλίου γεγόνεσαι τελείαν από ώρας έκτης ( 12 το μεσημερι) μέχρις ενάτης, δήλον ως ταύτην. Τούτου δε του σκότους και Φλέγων εν ταις Ολυμπιάσιν εμνήσθη. Λέγει γαρ ότι τω δευτέρω έτει της διακοσιοστής δευτέρας ολυμπιάδος εγένετο ηλίου έκλειψις μεγίστη των ούκ εγνωσμένων πρότερον, και νυξ ώρα έκτι της ημέρας εγένετο, ώστε και αστέρας εν ουρανώ φανήναι. ότι δε της εν τω σταυρώ του δεσπότου Χριστού γενόμενης του ηλίου εκλείψεως και ουχ ετέρας εμνήσθη και Φλέγων, πρώτον μεν εκ του λέγειν μη εγνωσθαι την τοιαυτην εκλειψιν τοις προτερον χρόνοις έστι δήλον?.. και αυτης δε της περι Τιβερίου ιστορίας δείκνυται. Βασιλεύειν μεν γαρ αυτόν φησιν ο Φλέγων τις δευτερω έτει της εκατοστης ενενηκοστης ογδόης δευτέρας ολυμπιάδος.»________Τέλος, έχουμε και την άποψη του Simon Greenleaf, τον Ιδρυτή του Harvard University of Law, ο οποίος ήταν σκεπτικός, σχετικά με την ύπαρξη του Χριστού. Όταν, όμως, μελέτησε τα Ιστορικά στοιχεία, και απέρριψε οτιδήποτε δεν ήταν βάσιμο, κατέληξε σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα. Βρήκε πως όχι μόνο η Ιστορία δείχνει πως ο Ιησούς ήταν ιστορική πραγματικότητα, αλλά πως ο Θάνατος και η Ανάσταση του, ήταν τόσο βάσιμα, όσο και πολλά άλλα γεγονότα της Ιστορίας.
(υπάρχουν επίσης κάπου 274 χειρόγραφα σε περγαμηνή, κανονικών έργων που βεβαιώνουν την ύπαρξη του Ιησού…) Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%8D ….. Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές της αρχαιότητας συμφωνούν ότι ο Ιησούς υπήρξε,[1][2][3] αλλά διαφωνούν ως προς την ιστορικότητα συγκεκριμένων επεισοδίων που περιγράφονται στις Βιβλικές αναφορές στον Ιησού,[4] και τα μόνα δύο γεγονότα που απολαμβάνουν «σχεδόν συνολικής αποδοχής» είναι ότι ο Ιησούς βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και σταυρώθηκε με διαταγή του Ρωμαίου Επάρχου Πόντιου Πιλάτου.[5][6][7] Μελετητές της Βίβλου και ιστορικοί της κλασσικής περιόδου θεωρούν τις θεωρίες περί μη-ύπαρξης του Ιησού ως ουσιαστικά αντικρουσμένες,[8][9][10] αν και υπάρχει ακόμα ζωντανή συζήτηση γύρω από τη φύση του, τις πράξεις του και τα αποφθέγματά του. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι ο Ιησούς ήταν ένας Γαλιλαίος Ιουδαίος ο οποίος γεννήθηκε μεταξύ του 7 και του 4 πΧ, στα τελευταία στάδια της ηγεμονίας του Βασιλιά Ηρώδη και πέθανε το 30 με 36 μΧ,[11][12][13] ότι έζησε στην Γαλιλαία και την Ιουδαία και δεν κήρυξε ή σπούδασε αλλού[14][15][16] και ότι μιλούσε τα Αραμαϊκά και ίσως λίγα Εβραϊκά και Ελληνικά.[17][18][19]
(Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές της αρχαιότητας συμφωνούν ότι ο Ιησούς υπήρξε,[1]) Bart Denton Ehrman καθηγητής θρησκευτικών σπουδών ο οποιος δεχεται την υπαρξη του Χριστου οχι ομως και την Θεοτητα του.(Στο jesus interrupted περιγράφει την πρόοδο που έχουν καταφέρει οι μελετητές στην κατανόηση της Βίβλου τα τελευταία διακόσια χρόνια και τα αποτελέσματα της μελέτης τους, αποτελέσματα που είναι συχνά άγνωστα μεταξύ του πληθυσμού γενικότερα. Με τον τρόπο αυτό υπογραμμίζει την ποικιλομορφία των απόψεων που βρέθηκαν στην Καινή Διαθήκη, την ύπαρξη πλαστών βιβλίων στην Καινή Διαθήκη που γράφτηκαν στα ονόματα των αποστόλων από χριστιανούς συγγραφείς που έζησαν δεκαετίες αργότερα και την πεποίθησή του ότι τα χριστιανικά δόγματα όπως Ο πάσχων Μεσσίας , η θεότητα του Ιησού και η Τριάδα ήταν εφευρέσεις αργότερα. ο Ehrman υποστηρίζει ότι ο Ιησούς ήταν ένας αποκαλυπτικός κήρυκας και ότι το βασικό του μήνυμα ήταν ότι το τέλος της ιστορίας ήταν κοντά, ότι ο Θεός σύντομα θα παρέμβει για να ανατρέψει το κακό και να εδραιώσει την εξουσία του στη γη και ότι ο Ιησούς Και οι μαθητές του όλοι πίστευαν ότι αυτά τα γεγονότα στο τέλος του χρόνου θα συνέβαιναν κατά τη διάρκεια των ζωών τους. Στο Forged , Ehrman αναφέρει ότι κάποια βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι λογοτεχνικά πλαστά και δείχνουν πόσο πλαστά πλαστογραφία ασκούσαν οι αρχαίοι Χριστιανοί συγγραφείς και πώς καταδικάστηκε στον αρχαίο κόσμο ως δόλια και παράνομη. [19] Το επιστημονικό βιβλίο του, η πλαστογραφία και η αντιτρομοφιλία , είναι μια προχωρημένη ματιά στην πρακτική της πλαστογραφίας στη ΝΔ και την πρώιμη χριστιανική λογοτεχνία. Θεμελιώνει την υπόθεση ότι θεωρεί ψευδεπίγραφα ή ψευδοεπιγραφικά βιβλία στην «πλαστογραφία» της Καινής Διαθήκης και της παλαιοχριστιανικής λογοτεχνίας, εξετάζει γιατί θεωρούνται σφυρηλατημένα ορισμένα έργα της Καινής Διαθήκης και του παλαιοχριστιανικού και το ευρύτερο φαινόμενο στον ελληνορωμαϊκό κόσμο.https://en.wikipedia.org/wiki/Bart_D._Ehrman)
“Bart Denton Ehrman καθηγητής θρησκευτικών σπουδών ο οποιος δεχεται την υπαρξη του Χριστου οχι ομως και την Θεοτητα του”…………..Τελικά τι προσπαθείς να αποδείξεις; Την ιστορικότητα του Χριστού ή την Θεότητά Του; Γιατί με το να επικαλλείσαι αυτόν το ομολογείς ο ίδιος:”…ο οποιος δεχεται την υπαρξη του Χριστου οχι ομως και την Θεοτητα του”….. ΑΡΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ρωμηοσυνη δεν στροφαρεις. Κοψε τις παρεες με τον Ασχετο Αδαη γιατι θα καταληξεις σαν κι αυτον. Δεν τον επικαλεστηκα εγω αλλα εσυ. Οσον αφορα εμενα θα μπορουσα να ισχυριστω οτι υπηρχε καποιος διδασκαλος με το ονομα Ιησους χριστος στηριζοντας τον ισχυρισμο μου σε ικασιες και μην μπορώντας να αποδειξω την θεοτητα του να καταληξω στα ιδια συμπερασματα με τους ανωθεν μελετητές. Αλλα οπως σου εξηγησα και πιο πανω εγω δεν ειμαι ανθρωπος των εικασιων. Βασικα δεν ειμαι ουτε ανθρωπος.
Ιώσηπος Πρώτη μνημονεύουμε την μαρτυρία του Ιώσηπου η οποία αποτελεί και την αρχαιότερη περί του Ιησού μαρτυρία των μη Χριστιανών συγγραφέων Ο Ιώσηπος γεννήθηκε το 37 μ. Χ. και πέθανε μεταξύ του 94 και 100. Η πρώτη και μεγαλύτερη αναφορά, το λεγόμενο Testimonium Flavianum (δηλ. Μαρτυρία του Φλαβίου, TF για συντομία), είναι σημείο αμφιλεγόμενο από όσους επιθυμούν να συσκοτίσουν τη σημασία της. Στη συνέχεια θα δείξουμε γιατί τη θεωρούμε αξιόπιστη. Την μαρτυρία αυτή αποτελεί ένα χωρίο του Ιώσηπου, στο οποίο εκφράζεται πλήρως η περί του Ιησού πίστη της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Νομίζει κανείς ότι αυτός που μας παρέχει την μαρτυρία αυτή δεν είναι κάποιος Ιουδαίος από τους μη πιστεύσαντες, αλλά μάλλον κάποιος Χριστιανός που αναγνωρίζει τον Εσταυρωμένο ως Χριστό και Σωτήρα. Ακριβώς γι’ αυτό και κατά τους τελευταίους αιώνες παρουσιάστηκαν αμφισβητήσεις και αμφιβολίες περί της γνησιότητας του χωρίου αυτού. Μολονότι το χωρίο εμπεριέχεται σε όλα τα χειρόγραφα της Ιουδαϊκής αρχαιολογίας του Ιώσηπου, που μας έχουν περισωθεί, εν τούτοις υπήρξαν πολλοί, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι αυτό αποτελεί παρεμβολή, που παρεισήχθηκε από χριστιανικό χέρι. Αλλά το ότι μεν το χωρίο προστέθηκε ολόκληρο στο κείμενο του Ιώσηπου από ξένο χέρι αποτελεί υπόθεση αστήρικτη. Γιατί δεν εξηγείται, πως κατορθώθηκε να νοθευτούνε όλα τα χειρόγραφα και δεν περισώθηκε έστω και ένα, που να μαρτυρεί για την νοθεία που συντελέστηκε (Πρβλ. L. de Grandmaison Jesus-Christ, άρθρο στο A. d’ Ales, Dictionnaire Apologetique εκδ. δ’ 1924, τομ. ΙΙ στ.1296 υπσημείωση). Έπειτα ο Ιώσηπος μνημονεύει σε άλλα σημεία της Αρχαιολογίας του (XVIII 5, 2, XX 9, 1) τον θάνατο του Ιωάννη του βαπτιστού και την καταδίκη του Ιακώβου, του αδελφού «Ιησού του λεγομένου Χριστού». Την αυθεντικότητα των χωρίων αυτών μόνο αυθαιρεσία υπερβαίνουσα κάθε μέτρο και όριο θα μπορούσε να αμφισβητήσει. Δεν εξηγείται λοιπόν, πως αυτός που μιλάει για τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, και που μνημονεύει και τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό, θα σιωπούσε ολότελα και δεν θα έκανε ειδικό λόγο για τον Ιησού. Αφετέρου όμως προβάλλεται κατά της αυθεντικότητας της μαρτυρίας αυτής πρώτον μεν, ότι η φράση που υπάρχει σε αυτή «ο Χριστός ούτος ην» υποδηλώνει ότι ο Ιώσηπος πίστευε στην μεσσιανική ιδιότητα του Ιησού, γεγονός όμως που αντιλέγεται από τον Ωριγένη («Κατά Κέλσου» Ι, 47 και εις τον Ματθαίον Χ, 17), ο οποίος βεβαιώνει ρητά ότι ο Ιώσηπος δεν πίστευε, έπειτα δε, ότι κανείς από τους Χριστιανούς συγγραφείς δεν μνημονεύει την μαρτυρία αυτή, ούτε ο Ιουστίνος, ούτε ο Τερτυλλιανός, ούτε ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ούτε ο Ωριγένης, ενώ η σημασία της ως απολογητικό τεκμήριο θα ήταν ανυπολόγιστη. Ο πρώτος που την μνημονεύει είναι ο Ευσέβιος (Εκκλ. Ιστορ. Ι, 11). Όσον δε αφορά στην παρατήρηση ότι η μαρτυρία αυτή αναφέρεται σε όλα τα περισωθέντα σε μας χειρόγραφα του Ιώσηπου, θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κανένα από αυτά δεν ανάγεται σε χρόνους τόσο παλαιούς και ότι το συγκεκριμένο χωρίο δεν βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλα τα χειρόγραφα. Από την άλλη, η πολιτική στάση την οποία έλαβε ο Ιώσηπος ο οποίος προσδέθηκε στο άρμα της Ρώμης και ο οποίος για τον λόγο αυτό αποφεύγει επιμελώς κάθε υπαινιγμό αναφερόμενο στις μεσσιανικές ελπίδες του Ισραήλ οι οποίες δημιουργούσαν εθνικά ιδεώδη αντιτιθέμενα στην κοσμοκρατορία της Ρώμης, εξηγεί πλήρως την επί του προσώπου του Χριστού σιγή του Ιώσηπου. (Περί της σιγής αυτής δες Pierre Batiffol, Les silence de Josephe στο Orpheus et l’ Evangile, Paris 1910, σελ. 4-24. Τους υπέρ και κατά της γνησιότητας του χωρίου λόγους δες στο Γρηγ. Παπαμιχαήλ, «Ο Ιησούς ως ιστορικόν πρόσωπον», εκδ. β’ Αθήναι 1923, σελ. 137-143.
Ο εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (Josephus) έζησε από το 38 – 107 μ.α.χ.χ. (μετά την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης) και έγραψε δύο σημαντικά έργα: «Περί του Ιουδαϊκού πολέμου» και «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία». Στο δεύτερο έργο του, (βιβλίο 18, κεφ. 3), ο Ιησούς αναφέρεται σε μία μόνο παράγραφο ως εξής (Flavium Testamentum):«Περίπου εκείνη την εποχή ζούσε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν κάποιος μπορεί να τον πει άνθρωπο, καθώς είχε πετύχει θαυμαστά κατορθώματα και ήταν ο δάσκαλος πολλών ανθρώπων που διψούσαν για καινοτομίες. Πήρε με το μέρος του πολλούς από τους Εβραίους, αλλά και πολλούς από τους Έλληνες. Ήταν ο Μεσσίας. Όταν ο Πιλάτος τον κατεδίκασε στον σταυρό, μετά από κατηγορία των αρχών μας (των Ιουδαίων), αυτοί που τον αγάπησαν από την αρχή δεν σταμάτησαν να είναι προσκολλημένοι σ’ αυτόν. Την τρίτη ημέρα εμφανίσθηκε σ’ αυτούς επανερχόμενος στη ζωή, καθώς οι ιερές προφητείες είχαν προείπει γι’ αυτό και για μυριάδες άλλα θαυμαστά πράγματα που αφορούσαν αυτόν. Και η φυλή (ομάδα) των χριστιανών, όπως ονομάσθηκαν μετά απ’ αυτόν, δεν έχει εξαφανισθεί μέχρι σήμερα».Ωστόσο, η παραπάνω παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη που έγινε κατά την αντιγραφή του έργου του, επειδή:1. Η παραπάνω παράγραφος είναι άγνωστη (δεν αναφέρεται) από κανέναν χριστιανό απολογητή του 2ου αιώνα μ.α.χ.χ. (Τερτυλλιανός, Ωριγένης, Ιουστίνος), ενώ αναφέρεται για πρώτη φορά από τον χριστιανό απολογητή, πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας, Ευσέβιο Καισαρείας τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. Έτσι, η «παρεμβολή» αυτής της παραγράφου τοποθετείται μεταξύ 2ου – 3ου αιώνα μ.α.χ.χ. (για την ακρίβεια πιστεύεται ότι την έκανε ο Ευσέβιος).2. Ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης αναφέρει ότι ο Φλάβιος Ιώσηπος ΔΕΝ αναγνώριζε τον Ιησού σαν Μεσσία, αν και στην εξεταζόμενη παράγραφο υπάρχει η φράση «Ήταν ο Μεσσίας» («Κατά Κέλσου», Ι,47).3. Ο Ιώσηπος ήταν περιγραφικότατος για τις υπόλοιπες και μάλιστα ασήμαντες προσωπικότητες της εποχής που περιγράφει στο έργο του και για τον λεγόμενο Ιησού αφιερώνει μία μόνον παράγραφο.4. Ο Ιώσηπος ήταν φαρισαίος. Ένας φαρισαίος δεν ήταν δυνατόν να αναγνωρίσει σ’ έναν άνθρωπο, που καταδικάσθηκε για παράβαση του Μωσαϊκού Νόμου, τον Μεσσία.5. Η θέση της παραγράφου στο κείμενο δεν είναι σίγουρη. Ο Ευσέβιος Καισαρείας («Εκκλησιαστική Ιστορία», ΙΙ, vi) την τοποθετεί πριν τις σημειώσεις του Ιωσήπου που αφορούν τον Πόντιο Πιλάτο, ενώ σήμερα αυτή η παράγραφος είναι μετά απ’ αυτές τις σημειώσεις.Αξίζει να σημειωθεί ότι επιφανείς χριστιανοί απολογητές (όπως ο καθηγητής Αγουρίδης) ΔΕΝ δέχονται την παραπάνω παράγραφο ως ιστορική απόδειξη, καθώς είναι πασιφανέστατη η πλαστότητά της.Μία δεύτερη παράγραφος (και τελευταία) που υπάρχει στο ίδιο έργο του Ιωσήπου και μπορεί να σχετίζεται με το θέμα, (βιβλίο 20, κεφ. 8) είναι: «…έτσι αυτός (ο Άννας, γιος του Άννα του ανωτάτου ιερέα) κάλεσε το δικαστήριο των Σανχεντρίν και έφερε ενώπιον του τον αδελφό τού Ιησού, που λεγόταν Χριστός και του οποίου το όνομα ήταν Ιάκωβος και μερικούς άλλους (ή κάποιους από τους συντρόφους του) και όταν κατασκεύασε κάποια κατηγορία εναντίον τους, του παρέδωσε προς λιθοβολισμό».Και αυτή η παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη – αλλά πολύ πιο πριν από την πρώτη παράγραφο, καθώς σ’ αυτήν αναφέρεται ο Ωριγένης, ενώ στην πρώτη και σημαντικότερη όχι – επειδή:1. Δεν αναφέρονται τα ονόματα των υπολοίπων που υποτίθεται εμφανίσθηκαν στο δικαστήριο (θυμηθείτε ότι ο Ιώσηπος είναι λεπτομερέστατος στο έργο του). Γενικά η παράγραφος δείχνει να είναι «γραμμένη στο πόδι και φευγαλέα».2. Από μόνη της, η παράγραφος δεν στέκεται, καθώς η ιστορική αναφορά σ’ ένα σημαντικό πρόσωπο είναι πάντοτε ευθεία κι όχι έμμεση. Φαντασθείτε για παράδειγμα, ένας ιστορικός να έκανε αναφορά όχι άμεσα στον Ναπολέοντα, αλλά έμμεσα μέσω της Ιωσηφίνας. Έτσι, η απόρριψη της πρώτης παραγράφου, οδηγεί αναγκαστικά και στην απόρριψη αυτής.
Τέλος την ποικίλη βιβλιογραφία, η οποία αποτελείται από την περί αυτού του χωρίου έρευνα και αμφισβήτηση καθώς και τους σχετικούς συγγραφείς, δες στο Hittinger, Apologetique σελ. 410-411). Την μεσάζουσα εν τούτοις γνώμη, σύμφωνα με την οποία στο χωρίο αυτό παρεισήχθησαν αργότερα από χριστιανικό χέρι κάποιες μικρές φράσεις, για λόγους εσωτερικούς δεν μπορούμε να την θεωρήσουμε απίθανη (G. M. Muller, Christusin Flavius Josephus β’ εκδ. 1895, σελ. 31-43). Την γνησιότητα του χωρίου του Ιώσηπου υποστήριξε ο F. C. Burkitt σε μελέτη με τίτλο Josephus and Christ η οποία δημοσιεύτηκε στα Actes du IVe Congres international d’ Histoire des religions tenu a Leide du 9 au 13 Septembre 1912, Leide 1913. Την γνώμη του Burkitt υιοθέτησε και υποστήριξε ευφυώς ο A. Harnack (Der judische Geschichtsschreiber Josephus und Jesus Christus στην Internationale Monatschrift VII, 1913 σελ. 1037 και εξής), καθώς και ο W. Emery Barnes στην Contemporary Review του Ιανουαρίου του 1914. Μεταξύ των απεκδεχομένων την γνησιότητα ολοκλήρου του χωρίου συγκαταλέγονται ο Hettinger και ο Godet (Conferences Apologetiques III Les miracles σελ. 5). Ακόμη και ο Ρενάν δεν αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του χωρίου (Vie de Jesus σελ. X στην Εισαγωγή). Στη συνέχεια, παραθέτουμε το χωρίο του Ιώσηπου, εγκλείοντας εντός αγκυλών τις φράσεις εκείνες που πιθανώς παρεισήχθησαν μεταγενεστέρως. Τα έντονα γράμματα δεν αμφισβητούνται από κανέναν σοβαρό ερευνητή: «Γίγνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς, σοφός ανήρ [ει γε άνδρα αυτόν λέγειν χρη. Ήν γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή ταληθή δεχομένων]. Και πολλούς μεν Ιουδαίους, πολλούς δε και από τού Ελληνικού επηγάγετο. [Ο Χριστός ούτος ην.] Και αυτόν, ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ’ ημίν σταυρώ επιτετμηκότος Πιλάτου, ουκ επαύσατο οι το πρώτον αυτόν αγαπήσαντες. [εφάνη γαρ αυτοίς τρίτην έχων ημέραν πάλιν ζων, των θείων προφητών ταυτά τε και άλλα μύρια θαυμάσια περί αυτού ειρηκότων.] εισέτι τε νυν τών Χριστιανών από τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιπε το φύλον» (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες XVIII 3, 3). Ακολουθεί ελεύθερη μετάφραση, μόνο των σημείων που δεν αμφισβητούνται: «Εκείνο το καιρό ήταν ένας σοφός άνδρας ο Ιησούς. Και πολλοί από τους Ιουδαίους και από τα άλλα έθνη τον ακολούθησαν. Ο Πιλάτος τον καταδίκασε να σταυρωθεί και να πεθάνει, καθ’ υπόδειξιν ανδρών δικών μας εξουσίας, αλλά εκείνοι που τον αγάπησαν από την αρχή, δεν σταμάτησαν. Από τότε, δεν έπαψε η γενιά αυτών των ονομασμένων Χριστιανών». Και η ίδια μαρτυρία του Ιώσηπου από το Kitab al – ‘Unwan (Βιβλίο του Τίτλου), ιστορία του κόσμου από τη Δημιουργία μέχρι το έτος 941/942μ.Χ., αντιγραμμένο από τον Αγάπιο, άραβα Χριστιανό επίσκοπο Ιεραπόλεως του 10ου αιώνα. Είναι πιο μετριοπαθές κείμενο. Σε μετάφραση από τα Αραβικά στα νέα ελληνικά: «Εκείνο το καιρό ήταν ένας σοφός που ονομαζόταν Ιησούς. Και η συμπεριφορά του ήταν καλή, και ήταν γνωστός ως άνθρωπος αρετής. Και πολλοί από τους Ιουδαίους και από τα άλλα έθνη έγιναν μαθητές του. Ο Πιλάτος τον καταδίκασε να σταυρωθεί και να πεθάνει. Και εκείνοι που έγιναν μαθητές του δεν εγκατέλειψαν τη διδασκαλία του. Αφηγήθηκαν ότι εκείνος εμφανίσθηκε σε αυτούς μετά τη σταύρωσή του και ότι ήταν ζωντανός. Άρα, ίσως να ήταν ο Μεσσίας για τον οποίο οι προφήτες είπαν θαύματα». Ας συνοψίσουμε τα επιχειρήματα: α) Το TF βρίσκεται σε κάθε διασωζόμενο χειρόγραφο των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων, όπως στον Αμβροσιανό Κώδικα (11ος αι.), στο Βατικανό Κώδικα (14ος αι.) και στο Μαρκιανό Κώδικα (15ος αι.). Για να θεωρήσουμε ότι ολόκληρη η μαρτυρία είναι πλαστή, πρέπει να υποθέσουμε ότι ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα αρχαία χειρόγραφα του Ιώσηπου (που υποτίθεται ότι αρχικά δεν ανέφεραν τον Χριστό) ήταν στα χέρια Χριστιανών και μάλιστα ΨΕΥΤΩΝ, οι οποίοι τα αντέγραψαν βάζοντας και τη μαρτυρία. β) Το TF αναφέρεται αρχικά από τον Ευσέβιο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.11, Demonstratio Evangelicum 3.5). Επίσης αναφέρεται από τον Σωζόμενο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.1), τον Νικηφόρο (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.39), τον άγιο Ιερώνυμο (De Viris Illustribus 13, Catal. Script. Eccles. 8), τον άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη (Επιστ. 6.225), τον άγιο Αμβρόσιο, τον Κασσιόδωρο, κ.ά. Φαίνεται πως δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ αμφιβολία για την γνησιότητά του τον καιρό αυτών των πολυγραφότατων συγγραφέων. γ) Γεννιέται όμως σε αρκετούς μας η ερώτηση: Γιατί δεν αναφέρουν τίποτε για το TF οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς προ του Ευσεβίου, όπως ο Ιουστίνος, ο Ωριγένης, κ.ά; Η απάντηση είναι απλή: ΚΑΝΕΙΣ πολέμιος του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους χρόνους της Εκκλησίας δεν αμφισβήτησε την ιστορικότητα του Χριστού, ώστε να πρέπει να την υποστηρίξουν οι αρχαίοι απολογητές. δ) Πολλοί όμως, ακόμη και χριστιανοί, δεν θεωρούν τον Ευσέβιο Παμφίλου, επίσκοπο Καισάρειας, πολύ αξιόπιστη πηγή. Σκέφτονται: Ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική Ιστορία του είναι βέβαιος για το ότι ο Χριστός και ο βασιλιάς της Εδέσσης Άγβαρος είχαν «υποτιθέμενη» αλληλογραφία, την οποία κανείς άλλος δεν αναφέρει. Κατ’ αυτούς είναι ξεκάθαρο πως του άρεσε να πλάθει φανταστικά κείμενα για να πείσει τους άλλους ότι ο Χριστός ήταν ιστορικός. Κατ’ αρχάς, η Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου ΔΕΝ είναι απολογία, αλλά η πρώτη Εκκλησιαστική Ιστορία που γράφτηκε. Δηλαδή δεν παραθέτει κείμενα για να μας πείσει για κάτι, αλλά απλώς συλλέγει όσες πληροφορίες μπορεί, σχετικά με την Εκκλησία, και φυσικά τον ιδρυτή της το Χριστό. Επίσης, υπάρχουν συγκλονιστικά στοιχεία για την αλληλογραφία του Χριστού με τον Άγβαρο καθώς και για το Άγιο Μανδήλιο (βλ. Άγγελου Π. Σακκέτου, ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ σ. 501-534 και 584-591)!!! ε) Ένα γελοίο επιχείρημα κάποιων είναι ότι η θέση του TF στο κείμενο δεν είναι σίγουρη, εφόσον ο Ευσέβιος (Εκκλησιαστική Ιστορία 2.6) την τοποθετεί πριν τις σημειώσεις του Ιώσηπου που αφορούν τον Πόντιο Πιλάτο, ενώ σήμερα αυτή η παράγραφος είναι μετά απ’ αυτές τις σημειώσεις. Αυτό είναι ΨΕΜΑ. Στο χωρίο αυτό του Ευσεβίου δεν αναφέρεται καν το TF, αλλά μια αναφορά του Ιώσηπου στο Πιλάτο από το Περί του Ιουδαϊκού πολέμου. ς) Ο Ευσέβιος αναφέρει ότι ο Ιώσηπος γράφει για το Χριστό μετά από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή (Εκκλησιαστική Ιστορία 1.11), ενώ στο κείμενο των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων, πρώτα αναφέρεται ο Χριστός (18.3.3) και μετά ο Ιωάννης ο Βαπτιστής (18.5.2). Άρα, όπως πιστεύουν οι πολέμιοι της ιστορικότητας του Χριστού, το TF πλαστογραφήθηκε από χριστιανούς και μπήκε σε μερικά χειρόγραφα μετά το χωρίο που αναφέρει τον Ιωάννη. Όμως, πρέπει να έχουμε αυτή την αναφορά από τον Ευσέβιο στην αρχαία ελληνική για να καταλάβουμε ακριβώς τι εννοεί. Ίσως ο Ευσέβιος εννοεί πως ο Ιώσηπος ΠΕΡΑ από το ότι αναφέρει τον Ιωάννη τον ΠΡΟΔΡΟΜΟ του Χριστού, αναφέρει και τον Χριστό. ζ) Κάποιοι πιστεύουν ότι η παρουσίαση του Χριστού στο TF είναι ιδιαίτερα σύντομη για τον Ιώσηπο. Για παράδειγμα, ο Ιώσηπος αφιερώνει πάνω από διπλάσιο χώρο για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Δεν έχει κάποια σπουδαία βαρύτητα ως επιχείρημα. Ο καθηγητής Sanders γράφει για το TF: «the best objective evidence of the importance of Jesus during his own lifetime. The gospels create the impression that the entire populace was vitally interested in Jesus and what happened to him. Certainly he did attract attention. But if we measure the general impact of prophetic figures by the degree of disturbance they caused, we shall conclude that Jesus was less important in the eyes of most of his contemporaries than were John the Baptist …» (pp.50-51). Ας μην ξεχνάμε πως το ότι για τη πλειοψηφία των Ιουδαίων, ο Χριστός ήταν ένας ασήμαντος κατάδικος (όπως ήταν λ.χ. οι κοινοί ληστές). η) Ένας χριστιανός συγγραφέας ποτέ δεν θα έγραφε για τον Θεό του ένα κειμενάκι και πολύ μικρότερο από εκείνο που αφορά τον Πρόδρομό Του Ιωάννη, που όπως ο ίδιος ο Ιωάννης έλεγε, δεν ήταν άξιος να λύσει ούτε τα σανδάλια Του. θ) Συχνά θεωρείται ότι η φράση «εισέτι τε νυν των Χριστιανών από τούδε ωνομασμένων ουκ επέλιπε το φύλον», που είναι στο τέλος του TF, δείχνει ότι γράφτηκε από κάποιον που έγραψε σε χρονική περίοδο πολύ μεγάλη από εκείνη στην οποία έζησε ο Ιησούς Χριστός στη γη, μάλλον από τον ίδιο τον Ευσέβιο. Όμως, αν λάβουμε υπόψη ότι οι πιστοί κάθε ψευτομεσσία διασκορπίζονταν πάρα πολύ γρήγορα, όπως λέει ξεκάθαρα και ο Γαμαλιήλ (Πράξεις ε’/5 35-39), καταλαβαίνουμε ότι ήταν ασυνήθιστο η πίστη σε κάποιον που θεωρούνταν ψευτομεσσίας από τους ιουδαίους να επιζήσει μερικές δεκαετίες (ο Ιώσηπος συνέγραψε τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες γύρω στο 93 μ.Χ.)! ι) Κάποιοι κριτικοί ισχυρίζονται ότι το TF είναι εκτός θέματος. Για να ιδούμε, όμως. Το κεφάλαιο 3, όπου βρίσκεται η μαρτυρία ξεκινά με διαμάχες των εβραίων με το Πόντιο Πιλάτο (18.3.1), συνεχίζει με τη κατάχρηση χρημάτων του Ναού από το Πόντιο Πιλάτο (18.3.2), με το Χριστό, ο οποίος καταδικάστηκε από το Πόντιο Πιλάτο (18.3.3), με ένα σκάνδαλο στο ναό της Ίσιδος στη Ρώμη (18.3.4) και τελειώνει με ένα άλλο σκάνδαλο στη Ρώμη, που κατέληξε σε εξορία εβραίων από εκεί (18.3.5). Ποια παράγραφος είναι εκτός, άραγε; Σίγουρα όχι αυτή που μιλάει για το Χριστό. ια)Ένας άθεος που σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχτεί «αδιάβαστος», ο βρετανός Steven Carr, προσπαθεί να δείξει ότι δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε ούτε καν τον Αγάπιο, γιατί (όπως λέει) ο Αγάπιος παραθέτει το TF από μνήμης, και όχι όπως γράφτηκε στη πραγματικότητα. Όμως πώς μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Αγάπιος γράφει από μνήμης το κείμενο που υποτίθεται ότι συνέθεσε ο χριστιανός Ευσέβιος; Αν πράγματι είναι έτσι, πώς γίνεται έτσι τυχαία να μην αναφέρει ο Αγάπιος καμιά από τις φράσεις υπό αμφισβήτηση που βρίσκονται στο TF; Ξέρουμε ότι οι Άραβες ήταν τρομερά μορφωμένοι και μελετούσαν και αντέγραφαν πάρα πολύ τα αρχαία έργα. Έτσι, μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι οι Άραβες είχαν στη διάθεσή τους τα πρώτα χειρόγραφα των Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων και τα αντέγραφαν. Έτσι το TF έφτασε μέχρι τον Αγάπιο. ιβ) Ίσως κάποιοι να πουν ότι είναι παράξενο που ο Ιώσηπος γράφει για πως ο ρωμαίος Πιλάτος καταδίκασε τον Χριστό, χωρίς να δικαιολογεί το Πιλάτο, εκθέτοντας έτσι τους Ρωμαίους. Όμως δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που αποκαλύπτει όσα άσχημα έκανε ο Πιλάτος ή άλλοι ρωμαίοι! Για παράδειγμα, στο ίδιο κεφάλαιο με το TF και στο επόμενο (δηλαδή στα κεφάλαια 3 και 4 του 18ου βιβλίου), αναφέρονται πολλά αρνητικά για το Πόντιο Πιλάτο, σφαγές κλπ. Η αναφορά στη καταδίκη του Χριστού δεν αλλάζει και πολύ το τοπίο. ιγ) Ένα επιχείρημα κάποιων είναι το εξής: Ακόμη κι αν οι μαρτυρίες του Ιώσηπου είναι αυθεντικές, είναι πολύ μεταγενέστερες του Χριστού, άρα μη αξιόπιστες. Αυτό το επιχείρημα δεν είναι λογικό. Εάν ήταν έτσι τα πράγματα, θα έπρεπε να απορρίψουμε τεράστιο μέρος της αρχαίας ιστορίας, καθώς δεν είναι ΟΛΟΙ οι μεγάλοι ιστορικοί αυτόπτες μάρτυρες ΟΛΩΝ των γεγονότων! Για παράδειγμα, όπως ο Harris σημειώνει, οι καλύτερες αναφορές που διαθέτουμε για τον αυτοκράτορα Τιβέριο (14-37μ.Χ.) προέρχονται από ιστορικούς αρκετά μεταγενέστερους, τον Τάκιτο (περ.115μ.Χ.), τον Σουετώνιο (περ.120μ.Χ.) και τον Δίωνα Κάσσιο (230μ.Χ.). Έτσι, δεν μπορούμε να αμφισβητούμε την αξιοπιστία του Ιώσηπου με βάση τη χρονολογία που συνέγραψε τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες. Έτσι λοιπόν ο Ιώσηπος σε συνδυασμό και με άλλα δύο χωρία της Αρχαιολογίας του, δεν επιβεβαιώνει απλώς την ιστορική ύπαρξη του Ιησού Χριστού, αλλά και επιβεβαιώνει και άλλα κεντρικά σημεία της ευαγγελικής ιστορίας, την ιστορική δηλαδή ύπαρξη του Ιωάννη «του επικαλουμένου Βαπτιστού» και τον από τον Ηρώδη μαρτυρικό θάνατό του, καθώς και την ιστορική ύπαρξη του Ιακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον η ιστορία της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας τον παρουσιάζει ως έναν από τους βασικούς στύλους της. Αλλά και αν ακόμη δεν θέλαμε να λάβουμε καθόλου υπ’ όψιν μας το περί Ιησού Χριστού ειδικό χωρίο του Ιώσηπου, θα αρκούσαν τα περί Ιωάννου και Ιακώβου χωρία για να χρησιμεύσουν ως έμμεση μαρτυρία και περί του Χριστού και των Μεσσιανικών του αξιώσεων……………………………………………. Έχω και άλλα… Δεν τέλειωσα!!!
Οι σημερινοί προστάτες του χθεσινού εγκλήματος της ιστορίας ας μην ξεσχίζουν τα ενδύματά τους, σαν τους παραδοσιακούς Ιουδαίους, ρίχνοντας στάχτη στα κεφάλια τους από τη οργή, αναζητώντας αποδείξεις στις πλάνες και νοθείες που η ιστορία ύπουλα διέσωσε μέχρι σήμερα. Οι «αποδείξεις» που πασχίζουν να μας μεταδώσουν από τις τάχα ιστορικές μαρτυρίες, ακόμα πιο πολύ ενοχοποιούν, σαν κάλπικες λίρες στο πουγκί του απατεώνα, τονίζοντας το δόλο και την απάτη. Έτσι ακριβώς «λάμπει» η περίφημη «Μαρτυρία του Φλάβιου»(6) που μέσα από τα είκοσι βιβλία των Αρχαιοτήτων του αφιερώνει μόλις δέκα γραμμές για να περιγράψει ολόκληρη τη ζωή του Ιησού, όταν για άλλα και μάλιστα ασήμαντα θέματα, αφιερώνει σελίδες ολόκληρες. Ας ξετυλίξουμε μαζί το νήμα του μυστηρίου, κάνοντας αρχή από την περιβόητη T.F.Να τι γράφει, κατά λέξη, ο Ιουδαίος ιστορικός.
«Εκείνη την περίοδο περίπου, έζησε ο Ιησούς, ο σοφός άνθρωπος, αν βέβαια μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει άνθρωπο. Ήταν εκείνος που έκανε απίστευτα πράγματα και ήταν ο δάσκαλος ανθρώπων που δέχονται την αλήθεια ευχαρίστως. Προσέλκυσε πολλούς Ιουδαίους αλλά και πολλούς Έλληνες. Ήταν ο Χριστός. Όταν ο Πιλάτος, αφού άκουσε να τον κατηγορούν άνθρωποι που είναι επιφανέστεροι ανάμεσα μας, τον καταδίκασε να σταυρωθεί, εκείνοι που από την αρχή τον αγάπησαν δεν έπαψαν να τον αγαπούν. Διότι εμφανίστηκε σε αυτούς την τρίτη ημέρα αναστημένος, όπως οι προφητείες του Θεού το είχαν προφητέψει μαζί με πολλά άλλα θαυμαστά πράγματα γι αυτόν. Ενώ οι Χριστιανοί, όπως ονομάστηκαν από αυτόν, δεν έχουν εξαφανισθεί μέχρι σήμερα».(7)
Η παρεμβολή(8) αυτή είναι τουλάχιστον αφελής. Ανόητη, ακόμα κι αν δεν είχαμε εκείνη την ατυχή για τους χριστιανούς αναφορά του Ωριγένη. Πρώτα-πρώτα γιατί ο Ιουδαίος ιστορικός, που ήταν και ιερέας, δε θα ανέφερε ποτέ τον Ιησού σαν Χριστό, πράγμα που προδίδει και την ταυτότητα του επίδοξου παρεμβολέα! Κάθε φορά που μιλά γι αυτούς τους επαναστάτες, ακόμα και αν οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Μεσσίες, ο Ιουδαίος ιστορικός τους αποκαλεί, αν όχι με το όνομά τους, τουλάχιστον με την ιδιότητά τους, όπως για παράδειγμα ληστές ή απατεώνες. Άλλους αποκαλεί επίδοξους προφήτες και αναφερόμενος στο λαό που ακολουθεί έναν τέτοιο «προφήτη» γράφει «εκείνων που είχαν εξαπατηθεί από κάποιον που υποσχόταν σωτηρία». Ποτέ λοιπόν δε χαρακτηρίζει κάποιο Μεσσία ή Χριστό, έστω και ειρωνικά! Αλλά ακόμα και αν μπορούσε στο πρόσωπο του Ιησού να δει ένα Μεσσία, δε θα του αφιέρωνε μόνο δέκα γραμμές, πράγμα που θα τον έκθετε όχι μόνο σαν ιερέα και ιστορικό αλλά και σαν μάρτυρα.Επίσης, η τελευταία πρόταση της T.F. προδίδει τη μεγάλη χρονική διαφορά που καλύπτει το χρόνο της παρεμβολής από το χρόνο που ο Ιώσηπος έγραψε την ιστορία του (93-94). Αν η μαρτυρία ήταν αληθής, ακόμα και ο πιο αφελής χριστιανός, πριν τη Δύση του πρώτου αιώνα, δε θα έγραφε ότι «οι Χριστιανοί δεν έχουν εξαφανιστεί μέχρι σήμερα». Προφανώς η προσβολή του κειμένου έγινε πολύ αργότερα!Πολλές παρατηρήσεις ακόμα θα μπορούσε να κάνει ο σχολαστικός ερευνητής, όπως λόγου χάριν ότι, ζώντας στη Ρώμη, σαν Ρωμαίος πολίτης ο Ιώσηπος, δεν ήταν δυνατόν να απευθύνει κατηγορία σε Ρωμαίο επίτροπο (procurator), τον Πιλάτο δηλαδή, για άδικη καταδίκη ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου χωρίς αιτιολογία, έστω για τους τύπους.
Ο Ιώσηπος όμως και σε ένα σημείο ακόμα της «Ιουδαϊκής Αρχαιολογίας» αναφέρει τον Ιησού, αν και το θέμα του ήταν άλλο. Η πλάγια αναφορά, φαινομενικά δείχνει πιο ισχυρή, γιατί είναι φυσική. Γράφοντας λοιπόν για το γιο του Άνανου που λεγόταν κι αυτός Άνανος, σαν αρχιερέας συγκάλεσε δικαστήριο των Σανχεντρίν «και έφερε ενώπιόν του τον αδελφό του Ιησού του λεγόμενου Χριστού, Ιάκωβο και μερικούς άλλους. Τους κατηγόρησε ότι είχαν παραβιάσει το νόμο και τους παρέδωσε για λιθοβολισμό» (ο.π. Κ΄ IX 1).
Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι κι εδώ, αν δεν έχουμε μία παρεμβολή, έχουμε σίγουρα μια νοθεία με τη φράση «…αδελφό του Ιησού του λεγόμενου Χριστού». Πολλοί ερευνητές θεωρούν τη φράση αυτή γνήσια, αναφέροντας ότι ο Ωριγένης(9) τη γνώριζε, δηλαδή στην εποχή του στα γραπτά του Ιώσηπου ήταν γραμμένη έτσι, αλλά αποκαλώντας τον αδερφό του Ιάκωβου Ιησού «…του λεγόμενου Χριστού» (δηλαδή αυτόν που κάποιοι τον έλεγαν Χριστό) θεωρούσε το χαρακτηρισμό ειρωνικό και γι αυτό λένε ότι ο Ιώσηπος δεν πίστευε.
Αυτό είναι λάθος!Ο Ωριγένης αγνοεί αυτή την περικοπή γιατί απλούστατα δεν υπήρχε στα γραπτά του Ιώσηπου έτσι όπως την αποδίδει ο Ευσέβιος στην Εκκλησιαστική Ιστορία (Β΄ 23,20) όταν καταπιάνεται να μας πει για την άλωση της Ιερουσαλήμ. Στον αντιρρητικό του «Κατά Κέλσου» γράφει «αυτά συνέβησαν στους Ιουδαίους κάτ’ εκδίκηση του Ιάκωβου του δικαίου, ο οποίος ήταν ο αδελφός του Ιησού του λεγόμενου Χριστού επειδή αν και ήταν δικαιότατος τον σκότωσαν» (Ι 47).Όταν όμως ο Ευσέβιος μας λέει ότι γράφει ο Ιώσηπος, φράσεις που εμείς δεν γνωρίζουμε, σημαίνει ότι το γραφτό του ήταν έρμαιο των πλαστογράφων της εποχής. Πρόσθεταν (παρέμβαλλαν), έκοβαν κι έραβαν, νοθεύοντας τα κείμενα κατά το πώς βόλευε τον καθένα.
Όμως, αυτό που έχει σημασία εδώ είναι ότι όταν ο Ωριγένης γράφει «Ηπίστει ο Ιώσηπος τω Ιησού Χριστώ»(10) ενώ είχε υπόψη του την πιο πάνω περικοπή του Ιώσηπου δεν σημαίνει πως κατάλαβε ότι o τελευταίος ειρωνεύεται αλλά ότι η εντύπωση της δυσπιστίας του για τον Ιουδαίο ιστορικό πρέπει να πήγασε από κάποια άλλη περικοπή, που έκδηλα φανερώνει και την απιστία του ιουδαίου ιστορικού.
Ποια όμως;Η «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» όπως μας διασώθηκε μετά την Ευσεβίου εποχή μόνο την T.F. περιέχει. Αν η περικοπή αυτή υπήρχε στην «Αρχαιολογία» που διάβαζε ο Ωριγένης δε θα είχε αυτήν την εντύπωση για το συγγραφέα της! Αυτός που έγραψε την T.F. φαίνεται να πιστεύει πολύ. Αυτό μας κάνει να πιστεύουμε ότι, όχι μόνο το σύγγραμμα νοθεύτηκε, άλλα η νοθεία έγινε μετά το θάνατο του Ωριγένη.Κανένας σοβαρός ερευνητής δεν παραδέχεται την T.F. σαν γνήσια μαρτυρία. Ηλίου φαεινότερον είναι ότι η περικοπή εκείνη νοθεύτηκε από χέρι χριστιανού, που δεν άντεχε στην ιδέα, ο Ιώσηπος να μαρτυρά για τον Ιησού αρνητικά. Γκρεμίζονταν ο κόσμος του συθέμελα. Έτσι αποφάσισε να επέμβει για να… αποκαταστήσει την «αλήθεια».(11)Τι μπορούσε όμως να έγραφε εκείνη η περικοπή που δημιούργησε τόσο κακή εντύπωση στον Ωριγένη;Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα μόνον από υπαινιγμούς της Καινής Διαθήκης και απολογητικών κειμένων του πρώιμου χριστιανισμού, βγάζαμε το συμπέρασμα ότι ο Ιησούς ήταν ένας από εκείνους τους επαναστάτες που ο Ιώσηπος αναφέρει σαν απατεώνες ή επίδοξους προφήτες. Δεν είχαν και άδικο όσοι το πίστευαν.Όμως στις αρχές του 20ου αιώνα μια αναπάντεχη ανακάλυψη έγινε.
Το 1906 ο καθηγητής θεολογίας A. Berednts στο Ντόρπατ της Ρωσίας καταπιάστηκε με τη μετάφραση ενός νεοανακαλυφθέντος χειρογράφου, γραμμένο σε παλαιοσλαβική γλώσσα, που έφερε τον τίτλο «Περί Αλώσεως Ιερουσαλήμ». Ο καθηγητής αναγνώρισε ότι το χειρόγραφο εκείνο πρέπει να ήταν αντίγραφο κάποιου συγγράμματος γραμμένου αρχικά σε αραμαϊκή γλώσσα. Μάλιστα διαπίστωσε ότι αναμφισβήτητα είχε το ύφος του Ιώσηπου. Ένα τέτοιο κείμενο πρώτη φορά είδε το φως της δημοσιότητας, μετά από δέκα εννέα αιώνες, δεδομένου ότι τα αντίγραφα που μέχρι τότε είχαμε στη διάθεσή μας, ήταν γραμμένα στα Ελληνικά. Ο Ιώσηπος, αρχικά είχε γράψει το έργο του στα αραμαϊκά, για να τον διαβάσουν οι Εβραίοι και γι αυτό οι ερευνητές είναι πεπεισμένοι ότι βρίσκονται μπροστά σε ένα παλαιότατο κείμενο σχεδόν δέκα εννέα αιώνων! Φυσικά και αυτό υπέστη τη μαρτυρική χριστιανική επέμβαση, όμως η εποχή εκείνη δεν απαιτούσε ριζοσπαστική νόθευση. Έτσι μπορούμε να διακρίνουμε το αρχαϊκό του νόημα, αντιλαμβανόμενοι ακόμα και την επεμβατική γραφίδα του πλαστογράφου που το νόθευσε. Να τι έγραφε το περιβόητο εκείνο κείμενο.«Ζούσε εκείνο τον καιρό ένας άνδρας, αν μπορούμε να τον πούμε άνδρα, που το σώμα και η μορφή του ήταν ανθρώπινα, αλλά το παρουσιαστικό του είχε κάτι παραπάνω από ανθρώπου. Βλέποντας τη μορφή του βέβαια δεν μπορώ να πω πως ήταν άγγελος. Όλα όσα έκανε τα έκανε με το λόγο και την προσταγή αόρατων δυνάμεων. Πολλοί δε έλεγαν ότι ήταν ο πρώτος νομοθέτης (ο Μωυσής δηλαδή) που αναστήθηκε και έτσι γιατρεύει αρρώστιες και κάνει θαύματα. Άλλοι πάλι πίστευαν πως είναι απεσταλμένος από το Θεό. Αν και πολλές φορές δεν τηρούσε τις πατροπαράδοτες διατάξεις του Σαββάτου και του Μωσαϊκού Νόμου. Τίποτα όμως αξιοκατάκριτο και παράνομο δεν έκανε, κι όλα όσα έκανε τα έκανε με τον προφορικό λόγο και μόνο. Πολλοί από το λαό που τον ακολούθησαν δέχτηκαν τη διδασκαλία του. Και ακόμα πιο πολλοί εκείνοι που ενθουσιάστηκαν πιστεύοντας ότι αυτός θα τους ελευθέρωνε από τα Ρωμαϊκά χέρια. Είχε δε τη συνήθεια να συχνάζει μπροστά από την πολιτεία, στο όρος των Ελαιών. Εκεί έκανε το θεραπευτή και από το λαό μαζεύτηκε γύρω του πολύς κόσμος. Ακόμα κοντά του μαζεύτηκαν και εκατόν πενήντα δούλοι. Επειδή είδαν ότι είχε δύναμη και πως ό,τι ήθελε με το λόγο του το έκανε, τον προσκάλεσαν να μπει στην πόλη να σφάξει τους Ρωμαίους στρατιώτες και τον Πιλάτο και να γίνει βασιλιάς τους. Ύστερα, όταν το έμαθαν οι άρχοντες, έκαναν Συμβούλιο οι αρχιερείς και αποφάνθηκαν. Εμείς δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τους Ρωμαίους. Επειδή ωστόσο και εμείς κινδυνεύουμε, ας το αναφέρουμε στον Πιλάτο. Έτσι κανένας δε θα μπορεί να μας κατηγορήσει. Γιατί αν ο Πιλάτος μάθει από άλλους τη συνωμοσία και το Θεό μας θα χάσουμε και το κεφάλι μας και ο λαός του Ισραήλ θα εκπατριστεί. Έτσι πήγαν και τα είπαν όλα στον Πιλάτο. Αυτός έστειλε στρατό και σκότωσε πολλούς από τους επαναστάτες και το θαυματοποιό τον έπιασαν και τον έφεραν μπροστά του. Αφού δε τον ανέκρινε τον πήραν οι Ρωμαίοι και σύμφωνα με το νόμο τους, τον σταύρωσαν».(12)
Τώρα ξέρουμε περίπου τι θα μπορούσε να έγραφε εκείνη η αρχική μαρτυρία του Φλάβιου, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση στον Ωριγένη ότι «ο Ιώσηπος δεν πίστευε στον Ιησού». Η μαρτυρία αυτή μπορεί αρχικά να περιείχε το όνομα του Ιησού και απλά ο αντιγραφέας της, επιχειρώντας τη νοθεία, να το έκρυψε πίσω από την ανωνυμία. Και αυτό γιατί είναι λίγο περίεργο ένας ιστορικός να κρύβει ένα όνομα από την ιστορία που γράφει, για οποιοδήποτε λόγο, προσωπικό ή μη. Ανωνυμίες αυτού του είδους μυρίζουν έντονα νοθεία, ιδιαίτερα αν το χέρι που με δόλο επεμβαίνει στο κείμενο, επιδιώκει να κρύψει ένα όνομα, όπως στο ΙΗ΄ IV 1 των «Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων».(13)Το σλαβενικό χειρόγραφο φαίνεται να απαντά σε μία σειρά ερωτημάτων που αρχικά θόλωναν την εικόνα, και να γιατί. Ο ιουδαίος ιστορικός, πραγματικά, δεν αναφέρεται στον Ιησού με την ιδιότητα του Χριστού (Μεσσία). Του αφιερώνει, εξαιρουμένης της σλαβενικής νοθείας, τόσο χώρο όσο αναλογεί σε έναν επαναστάτη ζηλωτή, χωρίς να εκθέτει ούτε την ιεροσύνη του, ούτε τη συνέπεια που τον διακρίνει σαν ιστορικό. Σαν χειρόγραφο φαίνεται αξιόπιστο για το χρόνο που φέρεται πως γράφτηκε. Αιτιολογεί κάλλιστα το λόγο για τον οποίο ο Πιλάτος καταδίκασε τον Ιησού και τέλος όχι μόνο δείχνει αλλά και πείθει για το λόγο που ο Ωριγένης δυσανασχετεί για την απιστία του Ιώσηπου. Δε χρειάζεται να απορεί κανείς, γιατί ο απολογητής δε σχολίασε τη μαρτυρία αυτή, έτσι όπως την διάβασε τότε. Το να σχολιάσει ένα σαθρό για εκείνον επιχείρημα, όπως ήταν η επαναστατική ιδιότητα του Ιησού, που σαφώς απέδιδε στο φαρισαϊσμό του Ιώσηπου, δε θα ωφελούσε σε τίποτα. Αρκούσε το σχόλιο στον Ιάκωβο που τον ανέφερε ειρωνικά για τη δήθεν χριστότητα του Ιησού. Αλλά κι αν τελικά κάτι έγραψε, ποιος πιστεύει, μετά απ όλες αυτές τις νοθείες ότι και ο Ωριγένης θα έμενε αλώβητος από τη γραφίδα κάποιου ελεεινού παραχαράκτη;Γιατί όμως, εύγλωττα θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, η αναφορά στον αδερφό του Ιάκωβου, τον Ιησού το λεγόμενο Χριστό, έτσι όπως την διάβασε ο Ωριγένης ή ο Ευσέβιος ή ακόμα κι εμείς θα μπορούσε να την εκλάβει κανείς σαν ανόθευτη και όχι σαν παρεμβολή όπου θα αποδείκνυε ότι, ιστορικά, ο Ιησούς ήταν ένα ανύπαρκτο πρόσωπο; Η εκδοχή αυτή είναι πολύ πιθανή και τη δέχονται αρκετοί ερευνητές όπως ο Bruno Bauer, Albert Kalthoff, John Robertson, Arthur Drews και πολλοί άλλοι. Όμως η εκδοχή του ιστορικά υπαρκτού προσώπου, παρά την ασημαντότητά του, γίνεται αποδεκτή γιατί απαντά και σε μία σειρά άλλων ερωτημάτων που λογικά εμφανίζονται στο δρόμο της έρευνας. Θεωρώντας ότι μικρή μόνο διαφορά μπορεί να έχει η μία εκδοχή από την άλλη, αφού ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ ένα τέτοιο πρόσωπο, εκείνοι οι Εβραίοι που σκέφτηκαν να χαλκεύσουν την ιστορία, κατά τη συνήθεια που τους διακρίνει, επιδεικνύοντας ένα δικό τους άνθρωπο, από τη δική τους φυλή, σαν Χριστό (Μεσσία) που ανέμεναν όλοι οι λαοί, πάλι έναν «Ιησού» θα διάλεγαν, Ζηλωτή, με επαναστατική ιδεολογία και ήρωα σαν το γιο του Ναυή, κτυπώντας το ιουδαϊκό κατεστημένο και καινοτομώντας στα έθνη, ανοίγοντας νέους δρόμους για την ανάδειξη της εκλεκτής φυλής.
Μάλλον πνίγεσαι φίλε μου σε μια κουταλιά νερό. Επειδή ο Ιώσηπος αναφέρει τον Ιησού ως Χριστό, υπάρχει νοθεία; Που το περίεργο; Όλος ο κόσμος όταν αναφερόταν στον Ιησού τον ονόμαζαν ελληννικά Χριστό. Ακόμη και εσείς οι άθεοι, παγανιστές, “μασώνοι”, όταν θέλετε να πείτε κάτι γι Αυτόν, ΧΡΙΣΤΟ τον αποκαλείτε. Όταν με ρωτήσεις ” εσύ με ποιον είσαι;” ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ θα σου απαντήσω. Όχι με τον Ιησού. Οι προτεστάντες έχουν μια μανία να αποκαλούν τον Χριστό συνήθως μόνο Ιησού. Γι αυτό και εμείς πήραμε το όνομα ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ, διότι ο κόσμος όλος στην καθημερηνότητά του συνήθιζε να αποκαλεί το Χριστό, ΧΡΙΣΤΟ. Αλλιώς θα είμασταν Ιησουίτες.
Ο Φλάβιος, δεν έζησε το Χριστό. Τον έμαθε από τον κόσμο που τον αποκαλούσε ελληνιστί ΧΡΙΣΤΟ. Γράφει “Ιησούς ο αποκαλούμενος Χριστός”. Αφού έτσι το φώναζε ο κόσμος όλος. Τι δεν καταλαβαίνεις;;;;;;;;;;;;;;
Η γνησιότητα του κειμένου αμφισβητείται από μεγάλο μέρος των σύγχρονων ιστορικών. Σύμφωνα με έρευνες, μέρος του κειμένου, ή ολόκληρο το κείμενο, πιστεύεται πως έχει εσκεμμένα αλλοιωθεί από χριστιανούς θεολόγους[28][31][32]. Η πλέον όμως κοινή άποψη θεωρεί πως το μεγαλύτερο μέρος του ανήκει στον Ιώσηπο, με χριστιανικές μετατροπές[33]. Τα επιχειρήματα που εκφράστηκαν κατά της αυθεντικότητας του κειμένου, αφορούν κυρίως το διαφορετικό ύφος γραφής (συγκριτικά με το συντηρητικό ύφος των κειμένων του Ιώσηπου), τους διάφορους σολοικισμούς και την ασυμφωνία μεταξύ μεταγενέστερων αντιγραφών του ίδιου έργου από άλλους αρχαίους ιστορικούς[34]. Η παράγραφος επίσης, σύμφωνα με τους αμφισβητίες της αυθεντικότητος του κειμένου, είναι ξένη νοηματικώς, καθώς δεν σχετίζεται ούτε με τα προηγούμενα ούτε με τα επόμενα σημεία του κειμένου[35]. Αντιθέτως, ο Α. Bell κρίνει πως στο κείμενο αυτό περιέχονται μερικά στυλιστικά χαρακτηριστικά του Ιώσηπου[36] Ο αρχαίος θεολόγος και ιστορικός Ωριγένης αναφέρει πως ο Ιώσηπος δεν πίστευε πως ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας[37], συνεπώς θεωρείται απίθανο να τον εγκωμίαζε έτσι στο κείμενο του. Ο σύγχρονος ιστορικός Κεν Όλσον, υποστηρίζει ότι η παράγραφος συμφωνεί καθ’ όλα με τον τρόπο γραφής του Ευσέβιου της Καισάρειας, που έζησε τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. Ο ιστορικός Γκέζα Βέρμες, ανακατασκεύασε τη “Φλαβιανή Μαρτυρία”, αφαιρώντας τα στοιχεία που θεώρησε προσθήκες και παρεμβολές των χριστιανών και αντικαθιστώντας τα με αποσιωπητικά
Μαρτυρία Πόντιου Πιλάτου…… Ο Ιουστίνος και ο Τερτυλλιανός βεβαιώνουν, ότι υπήρχαν στα αρχεία της Ρώμης δύο επίσημες εκθέσεις του Ποντίου Πιλάτου στον αυτοκράτορα Τιβέριο, στις οποίες αναφερόταν στα της καταδίκης και σταυρώσεως του Ιησού Χριστού οιοποίες φαίνεται να έχουν χαθεί σήμερα. Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος αναφέρει δυο φορές με σιγουριά τα γραπτά του Πιλάτου περί Χριστού (Α’ Απολογία 35 και 48), καθώς και ο Τερτυλλιανός (Apologeticum 5 και 21, 24). Οι μαρτυρίες δυο πατέρων που έζησαν τόσο κοντά στα γεγονότα αυτά και που τα έγραφαν αυτά σε περίοδο διωγμών, απευθυνόμενοι προς ειδωλολάτρες, έχουν σπουδαίο βάρος. Μάλιστα, φαίνεται πως κάποια στιγμή τα γραπτά του Πιλάτου πλαστογραφήθηκαν με αποτέλεσμα να είναι βλάσφημα, αν πιστέψουμε τον Ευσέβιο (Εκκλησιαστική Ιστορία 9.5.1). Τέλος, τα γραπτά του Πιλάτου αναφέρονται και από τον άγιο Επιφάνιο (Αιρέσεις 50.1). Πάντως τα έγγραφα αυτά, πρέπει να διακριθούν από τα απόκρυφα με τίτλο «Acta Pilati» και «Επιστολή Πιλάτου προς αυτοκράτορα Κλαύδιο» τα οποία κυκλοφόρησαν αργότερα και αποτελούν ψευδεπίγραφες συγγραφές στις οποίες εκδηλώνεται απλά απόπειρα να ανασυντεθούν τα αρχικά έγγραφα. (Πρβλ. Brunet, Les evangiles apocryphes traduits et annotes εκδ. β’ σελ. 215-273. Tishendorf, Evangelia apocrypha, 1853 σελ. 413-426? Thilo, Codex apocryphus Novi Testamenti, τομ. Α’ σελ. 801-803). Γνωρίζουμε πως οι έπαρχοι περιοχών της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έγραφαν συχνά στον αυτοκράτορα για τα ζητήματα που απασχολούσαν τις περιοχές τους. Το ίδιο έκανε και ο Πλίνιος ο Νεώτερος, έπαρχος της Βιθυνίας, προς το Τραϊανό. Εξάλλου, είναι τυχαίο που ούτε ο Πιλάτος ούτε ο Τιβέριος εδίωξαν τους Χριστιανούς; Μήπως έπαιξαν κάποιο ρόλο τα όσα είδε ο Πιλάτος που τα έγραψε στο Τιβέριο;
Ναι δυο χριστιανοι 100 και πλεον χρονια μχ ειδαν λεει τις επιστολες του Ποντιου Πιλατου. Ωραια ανεκδοτα αυτα.
Μαρτυρία Θαλλού……… Ο Θαλλός ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί Αυτοκράτορος Τιβέριου ήταν εθνικός ιστορικός της Μέσης Ανατολής που έζησε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μ.Χ. Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το 221 μ.Χ., ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Θαλλός, στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου». Τα έργα του δεν έχουν διασωθεί, αλλά υπάρχουν πολλές αναφορές σε αυτόν: Ο Φλάβιος Ιώσηπος (37-100μ.Χ.) αναφέρει ένα Θαλλό, πλούσιο απελεύθερο του αυτοκράτορα που δάνεισε ένα εκατομμύριο δραχμές στον Ηρώδη Αγρίππα (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες 18.6.4). Δεν είναι πάντως σίγουρο εάν ο Θαλλός αυτός είναι ο ιστορικός. Πολλοί υποστηρίζουν ότι κανένα χειρόγραφο του Ιώσηπου δεν έγραφε ΘΑΛΛΟΣ αλλά όλα έγραφαν ΑΛΛΟΣ. Το Θ στο ΑΛΛΟΣ το έβαλε ένας μελετητής ονόματι Hudson το 1720, λέγοντας, «I put ‘Thallos’ in place of ‘allos’ by conjecture, as he is attested to have been among the freedmen of Tiberius, going by the inscriptions of Gruter» (p. 810, translated from Hudson’s Latin). Δηλαδή, ο Hudson δεν άλλαξε τον ΑΛΛΟΣ από βίτσιο, αλλά είχε ο ίδιος μια πηγή σύμφωνα με την οποία ο Θαλλός ήταν απελεύθερος του Τιβερίου! Φαίνεται γυρνάει μπούμερανγκ το «επιχείρημα» των εχθρών της Εκκλησίας!!! Ο άγιος μάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.), αναφέρει ότι ο Θαλλός μαζί με άλλους σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Φίλων ο Ιουδαίος και ο Ιώσηπος, μαρτυρούν την αρχαιότητα του προφήτη Μωυσή (Λόγος Προτρεπτικός προς Έλληνας 9). Ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας (έγραψε γύρω στο 180 μ.Χ.) αναφέρει πως ο Θαλλός γράφει για τον Βήλο, βασιλιά της Ασσυρίας και τον Κρόνο (Προς Αυτόλυκον Γ’ 29). Ο Τερτυλλιανός (160-220 μ.Χ.), αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει πως ο Κρόνος δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος (Απολογητικός 10). Παρακάτω αναφέρει πάλι τον Θαλλό μαζί με άλλους όπως τον Απίωνα, και τον κριτικό τους τον Ιώσηπο (Απολογητικός 19)! Ο Ιούλιος Αφρικανός (έγραψε γύρω στο 221μ.Χ.), πατέρας της χριστιανικής χρονικογραφίας, αναφέρει πως ο Θαλλός έγραψε για την άνοδο του Κύρου, όπως και ο Διόδωρος, ο Πολύβιος, κ.ά. (Χρονικά XXX.2). Επίσης, αναφέρει ότι ο Θαλλός ασχολήθηκε με την ιστορία της Συρίας (Χρονικά XXX.3). Ο Μινούκιος Φήλιξ (3ος αι.) αναφέρει ότι ο Θαλλός, μαζί με το Διόδωρο και άλλους, γράφει ότι ο Κρόνος ήταν άνθρωπος (Οκτάβιος 22). Ο Λακτάντιος (240-320), ο «Χριστιανός Κικέρων», αναφέρει ότι ο Θαλλός γράφει πως ο Βήλος, βασιλιάς της Ασσυρίας, ήταν 322 χρόνια πριν το Τρωικό πόλεμο (Επιτομή των Θείων Διδασκαλιών 24). Γιατί όμως παρέθεσα τις αναφορές αυτές; Για να δείξω: α) Ότι ο Θαλλός ήταν σύγχρονος του Ιησού Χριστού, εφόσον βλέπουμε ότι ήταν ήδη γνωστός κατά την εποχή του Ιουστίνου και του Θεόφιλου (2ος αι.) και ότι είχε γράψει γι’ αυτόν ο Ιώσηπος πιθανά στις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες και σε άλλα έργα που δεν έχουν διασωθεί (σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό). β) Ότι ζούσε στην ίδια περιοχή με το Χριστό, εφόσον μάλλον ο Ιώσηπος το αναφέρει και επειδή τα έργα του έχουν σχέση με τη Μέση Ανατολή (Ασσυρία, Μωυσής κλπ.). γ) Ότι ήταν σπουδαίος ιστορικός, αφού αναφέρεται τόσες φορές και μαζί με άλλους σπουδαιότατους όπως ο Πολύβιος, ο Διόδωρος ο Σικελός, ο Φίλων ο Ιουδαίος και ο Φλάβιος Ιώσηπος. Άρα ήταν έμπιστος και γνωστός ιστορικός. Και τώρα σχετικά με τη μαρτυρία, η οποία περισώθηκε από τον Ιούλιο Αφρικανό (221μ.Χ.):»…Σε όλο το κόσμο κυριάρχησε ένα φοβερό σκοτάδι, και οι πέτρες έπεσαν από σεισμό, και πολλά μέρη στην Ιουδαία και σε άλλες επαρχίες έπεσαν κάτω. Τούτον το σκότος ο Θαλλός, στο τρίτο βιβλίο των Ιστοριών του, το εξηγεί ως έκλειψη του ηλίου, πράγμα παράλογο κατά τη γνώμη μου. Καθώς οι Ιουδαίοι εορτάζουν το Πάσχα τη 14η μέρα σύμφωνα με τη σελήνη, και η σταύρωση του Σωτήρα μας πέφτει την ημέρα πριν το Πάσχα, και μια έκλειψη του ηλίου παίρνει μέρος μόνον όταν η σελήνη έρχεται κάτω από τον ήλιο…»(Χρονικά XVIII, 1) Ας παρατηρήσουμε μερικά πράγματα από το παραπάνω απόσπασμα: 1) Ο Αφρικανός γράφει το παραπάνω απόσπασμα για να αντικρούσει αυτά που είχε γράψει ο Θαλλός. Είναι παράλογο να έπλαθε ο ίδιος ένα φανταστικό κείμενο μόνο και μόνο για να παιδευτεί να το αντικρούσει. 2) Ο Ιούλιος Αφρικανός μας δίνει και βιβλιογραφία!!! Μας λέει ότι η αναφορά του Θαλλού βρίσκεται στο τρίτο βιβλίο του, σε μια εποχή που ο Θαλλός ήταν διάσημος συγγραφέας και εύκολα θα μπορούσε κάποιος να ελέγξει εάν έλεγε την αλήθεια ή όχι ο ίδιος. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και άλλες αναφορές στο έργο του Θαλλού και μετά τον Αφρικανό (Μ. Φήλιξ, Λακτάντιος). Μάλιστα, ο Λακτάντιος αναφέρει και μια λεπτομέρεια για το Βήλο από το Θαλλό που δεν την αναφέρει κανείς άλλος προγενέστερος. 3) Η φράση «τούτο το σκότος» ξεκαθαρίζει ότι ο Θαλλός προσπαθούσε να εξηγήσει το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ σκοτάδι που συνέβη κατά το θάνατο του Χριστού. Στην επόμενη πρόταση, ο Ιούλιος Αφρικανός τονίζει ακόμη πιο ξακάθαρα πότε συνέβη το αμφιλεγόμενο σκοτάδι.
Thallus, ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί αυτοκράτορος Τιβέριου έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μ.α.χ.χ. Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το έργο του δεν έχει διασωθεί. Το 221 μ.α.χ.χ., ένας χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Thallus στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου». Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης, ούτε ανεξάρτητη πηγή.
Μαρτυρία Μαρά Βαρ Σεραπίων………. Ο Μαρά Βαρ Σεραπίων ήταν Σύρος στωικός που έγραψε ένα γράμμα στο γιο του από τη φυλακή στην οποία βρισκόταν. Το γράμμα αυτό φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο και χρονολογείται μετά το 73 μ.Χ., ίσως και μετά το 135 μ.Χ. και μάλλον όχι μετά το 165 μ.Χ. ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει αμφισβητήσει την αυθεντικότητα της μαρτυρίας αυτής, κι έτσι οι ανιστόρητοι επικριτές της ιστορικότητας του Κυρίου μας προσπαθούν να πείσουν πως αυτή δεν αναφέρεται στο Χριστό ή πως δεν είναι έγκυρη. Θα τα αναιρέσουμε αυτά παρακάτω. Και τώρα η σχετική μαρτυρία: «…Τι να πούμε ακόμα, όταν οι σοφοί κακοποιούνται από τους τυράννους…ώστε να μην μπορούν να αμυνθούν; Ποια ωφέλεια είχαν οι Αθηναίοι θανατώνοντας το Σωκράτη; Η πείνα και η επιδημία έπεσαν πάνω τους ως κρίση για το έγκλημα. Τι ωφελήθηκαν οι άνθρωποι της Σάμου καίγοντας το Πυθαγόρα; Μονομιάς η χώρα τους καλύφθηκε από άμμο. Τι ωφελήθηκαν οι Ιουδαίοι εκτελώντας το σοφό βασιλιά τους; Αμέσως μετά, το βασίλειό τους αφανίστηκε. Ο Θεός δίκαια εκδικήθηκε το θάνατο των τριών αυτών σοφών ανθρώπων: Οι Αθηναίοι πέθαναν από την πείνα. Οι κάτοικοι της Σάμου αφανίστηκαν από τη θάλασσα. Οι Ιουδαίοι καταστράφηκαν κι οδηγήθηκαν μακριά από τη γη τους, για να ζήσουν διεσπαρμένοι. Όμως, ο Σωκράτης δεν πέθανε. Έμεινε ζωντανός στη διδασκαλία του Πλάτωνα. Ούτε ο Πυθαγόρας πέθανε. Ζωντάνεψε στο άγαλμα της Ήρας. Ούτε ο σοφός βασιλιάς πέθανε. Ζωντανεύει μέσα στη διδασκαλία του». α) Βλέπουμε ότι αυτός ο «βασιλιάς» των Ιουδαίων: 1. Ήταν βασιλιάς, 2. Ήταν πολύ σοφός, τόσο ώστε να συγκρίνεται με το Σωκράτη και το Πυθαγόρα, 3. Εκτελέστηκε, 4. Εκτελέστηκε από τους Ιουδαίους, 5. Εκτελέστηκε λίγο πριν καταλυθεί τον κράτος των Ιουδαίων (70μ.Χ.), 6. Εκτελέστηκε λίγο πριν διασκορπισθούν οι Ιουδαίοι (70μ.Χ.), 7. Ζωντάνευε μέσα από τη διδασκαλία του (στο καιρό ακόμη του Μάρα Βαρ Σεραπίωνα). Ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι παρά ο Ιησούς Χριστός; Πολλοί ισχυρίζονται πως αναφέρεται σε κάποιον ψευτομεσσία, από αυτούς που αναφέρει ο Γαμαλιήλ:»Πρό γάρ τούτων τών ημερών ανέστη Θευδάς, λέγων είναί τινα εαυτόν, ώ προσεκλίθη αριθμός ανδρών ωσεί τετρακοσίων’ ός ανηρέθη, καί πάντες όσοι επείθοντο αυτώ διελύθησαν και εγένοντο εις ουδέν. μετά τούτον ανέστη Ιούδας ο Γαλιλαίος εν ταίς ημέραις τής απογραφής καί απέστησε λαόν ικανόν οπίσω αυτού’ κακείνος απώλετο, καί πάντες όσοι επείθοντο αυτώ διεσκορπίσθησαν» (Πράξεις /5/ε΄ 36-37). Δηλαδή: «Σας συνιστώ δε προσοχή, διότι προ των ημερών αυτών, ανεφάνηκε ο Θευδάς, ο οποίος έλεγε για τον εαυτόν του, ότι είναι κάποιος σπουδαίος. Και σε αυτόν προσεκολλήθησαν ως οπαδοί ένας αριθμός ανδρών περίπου τετρακοσίων. Αλλά φονεύθηκε αυτός και όλοι όσοι υπάκουαν σε αυτόν διαλύθηκαν και εκμηδενίστηκαν. Ύστερα από αυτόν ανεφάνηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος, κατά τη διάρκεια των ημερών που έγινε από τους ρωμαίους η απογραφή. Και παρέσυρε εις στάσιν πολύ λαό, ο οποίος τον ακολούθησε. Αλλά εκείνος θανατώθηκε και χάθηκε και όλοι όσοι τον υπάκουαν διασκορπίσθηκαν». Ο Θευδάς και ο Ιούδας σίγουρα δεν εκπληρώνουν το κριτήριο 7, και μάλλον όχι το 2 και το 4. Μερικοί θέτουν απεγνωσμένα ως υποψήφιο τον Εσσαίο «Διδάσκαλο της Δικαιοσύνης». Παρόλα αυτά, η πραγματική ιδιότητα αυτού του «Διδάσκαλου της Δικαιοσύνης», που αναφέρεται στο Κουμρανικό χειρόγραφο Εις τον Αβακούμ (1QpHab), δεν είναι βέβαιη. Θεωρείται ότι ήταν ο αρχιερέας Ονίας ο Γ΄(-190 π.Χ.) ή ο Ιούδας ο Εσσαίος (που έζησε υπό Ιωάννη Υρκάνου, βασιλιά της Ιουδαίας 134 π.Χ.-104 π.Χ.). Δεν αναφέρονται πουθενά ως βασιλείς, ούτε υπάρχει κάποια αναφορά στο θανατό τους. Σίγουρα δεν πέθαναν λίγο πριν το 70 μ.Χ.! Και, μάλλον δεν επέζησε η διδασκαλία τους μέχρι την εποχή του Μαρά Βαρ Σεραπίωνος. β) Ο Πυθαγόρας (περ. 570-475 π.Χ.) και ο Σωκράτης (περ. 470-399 π.Χ.), δεν ήταν ακριβώς σύγχρονοι, ώστε ο Χριστός να βρίσκεται πάρα πολύ «εκτός». Όμως το να αναφέρεται ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Χριστός δεν είναι πιο «αταίριαστο» χρονολογικά από το να αναφέρεται ο Νεύτων, ο Αϊνστάιν και ο Χώκιγκ μαζί! γ) Σύμφωνα, με τον Μαρά, οι κάτοικοι της Σάμου έκαψαν τον Πυθαγόρα. Στη πραγματικότητα όμως, ο Πυθαγόρας έφυγε από τη Σάμο γύρω στο 530 π.Χ. και μετανάστευσε στην αποικία του Κρότωνα στη Κάτω Ιταλία. Πέθανε στο Μεταπόντιο. Άρα οι κάτοικοι της Σάμου δεν έκαψαν τον Πυθαγόρα. Και δεν μας είναι γνωστές αυτές οι τιμωρίες που έπληξαν τους Αθηναίους ή τους Σαμιώτες, ούτε το τι ήταν αυτό το άγαλμα της Ήρας. Οπότε, κατά τους επικριτές, αν το γράμμα του Μαρά έκανε λάθος όσον αφορά μια λεπτομέρεια όπως αυτή, πώς μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη απόδειξη της ιστορικότητας οποιουδήποτε; Βέβαια, ΑΝ υπάρχουν κάποια «λάθη» στο γράμμα, αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε εκείνο γράφει είναι «λάθος». Μην ξεχνάμε πως ο Πυθαγόρας και ο Σωκράτης έζησαν έξι – επτά αιώνες πριν το συγγραφέα, ενώ ο Ιησούς Χριστός το πολύ – πολύ έζησε έναν αιώνα πριν!!! Παρόλα αυτά, δεν είναι σίγουρο πως ο Μαρά κάνει κάποιο σπουδαίο λάθος. Μάλλον ο Πυθαγόρας βασανίσθηκε από τους συμπατριώτες του, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το νησί. Η έλλειψη ανεκτικότητας πολλών αρχαίων Ελλήνων προς τους φιλόσοφους καθιστά κάτι τέτοιο πολύ πιθανό. Όσον αφορά το άγαλμα της Ήρας, αυτό μπορεί να το έφτιαξε ή να το χρηματοδότησε ο Πυθαγόρας, ή να ήταν τόπος συνάντησης των μαθητών του. Και η Σάμος ίσως επλήγη από καταιγίδα που μετέφερε σκόνη. Μπορεί και να έπεσε επιδημία στην Αθήνα μετά το θάνατο του Σωκράτη. Δεν χρειάζεται να ήταν τρομακτικά μεγάλη. δ) Οι εχθροί του Χριστού, ανήμποροι, καταφεύγουν στο επιχείρημα ότι η μαρτυρία του Μαρά δεν είναι αξιόπιστη, λόγω του χρόνου συγγραφής. Ισχυρίζονται ότι όλα όσα ήξερε ο Μαρά για το Χριστό, τα έμαθε από χριστιανούς. Πιθανό ο Μαρά να ήταν αυτόπτης μάρτυρας του Χριστού, αλλά και να μην ήταν δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Μόνο αυτόπτες μάρτυρες όλων των γεγονότων γίνονται έγκυροι ιστορικοί; Το ότι εκτιμούσε τα έργα και τις διδασκαλίας του Σωκράτη, του Πυθαγόρα και του Χριστού δείχνει πως ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος και είχε δυνατότητα κρίσης. Άρα δεν μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν ένας ηλίθιος, που απλώς «έχαψε» όλα όσα άκουσε. Και το ότι αποκαλεί το Χριστό βασιλιά δεν δείχνει απαραιτήτως επήρεια από Χριστιανούς. Ας μην ξεχνάμε πως σύμφωνα με την επιγραφή του θεοκτόνου Πιλάτου ακόμα, ο Χριστός αναφερόταν ως βασιλιάς!
Mara Bar – Serapion, έγραψε περίπου το 73 μ.α.χ.χ: «Τί κέρδισαν οι Εβραίοι σταυρώνοντας τον σοφό βασιλιά τους; …Έζησε σύμφωνα με την διδασκαλία του». Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.
«…Τι να πούμε ακόμα, όταν οι σοφοί κακοποιούνται από τους τυράννους…ώστε να μην μπορούν να αμυνθούν; Ποια ωφέλεια είχαν οι Αθηναίοι θανατώνοντας το Σωκράτη; Η πείνα και η επιδημία έπεσαν πάνω τους ως κρίση για το έγκλημα. Τι ωφελήθηκαν οι άνθρωποι της Σάμου καίγοντας το Πυθαγόρα; Μονομιάς η χώρα τους καλύφθηκε από άμμο. Τι ωφελήθηκαν οι Ιουδαίοι εκτελώντας το σοφό βασιλιά τους; Αμέσως μετά, το βασίλειό τους αφανίστηκε. Ο Θεός δίκαια εκδικήθηκε το θάνατο των τριών αυτών σοφών ανθρώπων: Οι Αθηναίοι πέθαναν από την πείνα. Οι κάτοικοι της Σάμου αφανίστηκαν από τη θάλασσα. Οι Ιουδαίοι καταστράφηκαν κι οδηγήθηκαν μακριά από τη γη τους, για να ζήσουν διεσπαρμένοι. Όμως, ο Σωκράτης δεν πέθανε. Έμεινε ζωντανός στη διδασκαλία του Πλάτωνα. Ούτε ο Πυθαγόρας πέθανε. Ζωντάνεψε στο άγαλμα της Ήρας. Ούτε ο σοφός βασιλιάς πέθανε. Ζωντανεύει μέσα στη διδασκαλία του». ……Και ποιος ήταν ο βασιλιάς των εβραίων, που δεν τον δέχτηκαν και τον σκότωσαν; ΟΕΟ…ΟΕΟ…ΟΕΟ..ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
Ο συγκρητισμος δεν χρησιμοποιείται ως τεκμηριο αξιολογησης μιας πηγης. ( Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.) Σε κολλησε ο dedalos με το οεο οεο …προβλεπω να εχεις την ιδια τυχη με αυτον.
Σουετώνιος…….. Ο Σουετώνιος, σύγχρονος του Τάκιτου, συνέγραψε μεταξύ του 110 και 120 το έργο του περί των 12 αυτοκρατόρων (από τον Αύγουστο μέχρι τον Δομητιανό). Αναφέρει λοιπόν αυτός ότι μεταξύ των Ιουδαίων σημειώθηκε μεγάλη ταραχή εξ αιτίας του Χριστού και ότι γι’ αυτό ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τους εξόρισε από την Ρώμη. Το γεγονός αυτό συνέβη το 54, είκοσι μόλις χρόνια μετά από το δράμα του Γολγοθά (Vita Claud. C. XXV 4, «Judaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Romae expulsit»). Αλλού πάλι ο Σουετώνιος αναφέρει ότι οι Χριστιανοί εκδιώχθηκαν από τον Νέρωνα λόγω των κακών τους δεισιδαιμονιώv. («Christiani genus hominum superstitionis novae et maleficae» Vita Neron. XVI 2). Το ότι εδώ ο Σουετώνιος με το όνομα Chrestus, εννοεί τον Ιησού Χριστό είναι αναμφισβήτητο. Εάν επρόκειτο για κάποιο πρόσωπο άγνωστο στον συγγραφέα ασφαλώς μετά από το όνομα, θα έπρεπε να μπει η αόριστη αντωνυμία (Chresto quodam, Χριστού τινός). Η παράλειψη λοιπόν της αορίστου αντωνυμίας αποδεικνύει ότι ο Χριστός ήταν πρόσωπο πολύ γνωστό και στον Σουετώνιο και στους συγχρόνους του. Επειδή όμως το όνομα Χριστός ήταν ακατάληπτο τότε στους Εθνικούς, ο Σουετώνιος μεταχειρίσθηκε το οικειότερο και ευληπτότερο όνομα Chrestus ή Χρηστός.
Πλίνιος……………………………….. Αναντίρρητα σπουδαιότατη είναι μία επιστολή, που συνέγραψε προς τον Τραϊανό γύρω στο 112 μ.Χ., ο Πλίνιος ο νεότερος, διοικητής της Βηθανίας και σύγχρονος του Τάκιτου και του Σουετώνιου. (Ρlin. Epist. X, XCVI). Από αυτήν πληροφορούμαστε για την πρόοδο και τις κατακτήσεις τις οποίες είχε σημειώσει η νέα πίστη στην Βηθανία, 70 περίπου χρόνια από τον θάνατο του Ιησού. Στην προσπάθειά του να περισυλλέξει ακριβείς πληροφορίες για τους Χριστιανούς, ο Πλίνιος προέβη σε επίμονες έρευνες και ανακρίσεις, τα αποτελέσματα των οποίων υπέβαλε εγγράφως στον αυτοκράτορα Τραϊανό μέσω επιστολής. Με την επιστολή αυτή ο αυτοκράτορας πληροφορείται ότι τίποτε το αξιόποινο δεν βρέθηκε στους οπαδούς της νεοφανείσας θρησκείας. Απλά μαζεύονταν κατά ορισμένη ημέρα, πριν από την ανατολή του ήλιου, και ανέπεμπαν ύμνους προς τον Χριστό σαν Θεό. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει για έγκλημα, ή για κάποια άλλη αισχρή πράξη ή απάτη ή αθέτηση υποσχέσεως και παραβίαση κάποιας ανειλημμένης υποχρεώσεως. Αυτό που κυρίως παρακίνησε τον Ρωμαίο έπαρχο να εξετάσει το πράγμα, ήταν ο πολύ μεγάλος αριθμός των οπαδών της δεισιδαιμονίας αυτής. «Δεν απέμεινε, λέει, πόλη ή κόμη ή και αγρός ακόμη, στον οποίο να μη εισέδυσε το μόλυσμα αυτής. Οι ναοί των θεών μας ερημώθηκαν και από μακρό ήδη χρόνο δεν προσφέρονται θυσίες σε αυτούς»………………………………….. 8. Συγγραφείς του 2ου αιώνος………………………… Δεν θα έπρεπε τέλος να αντιπαρέλθουμε και την μαρτυρία των εθνικών εκείνων συγγραφέων του β’ αιώνα, οι οποίοι επέκριναν τον Ιησού. Αυτοί είναι ο νεοπυθαγόρειος Νουμήνιος (πρώτο μισό του β’ αιώνος), ο Φλέγων, δούλος απελεύθερος του Αδριανού και σύγχρονος του Νουμήνιου, ο εκλεκτικός Γαληνός (δεύτερο μισό του β’ αιώνος), και επιπλέον ο Λουκιανός και ο Κέλσος. Αυτοί, λοιπόν, σκώπτονται τον Ιησού και μερικοί εκφράζουν για αυτόν ειρωνείες πικρές και σαρκασμούς. Κανείς όμως δεν διανοείται να αμφισβητήσει την ύπαρξή του. Ο Λουκιανός, για παράδειγμα, στο έργο του «περί Περεγρίνου τελευτής», υπαινίσσεται τον Ιησού και μιλάει για αυτόν σαν να πρόκειται για πολύ γνωστό πρόσωπο, αν και πεθαμένο πριν από πολύ καιρό, και τον αποκαλεί «εσταυρωμένο σοφιστή», «άνθρωπο εν Παλαιστίνη σταυρωθέντα», «μέγαν νομοθέτη των Χριστιανών». Επίσης, ο εκλεκτικός Πλατωνικός φιλόσοφος Κέλσος, στο σύγγραμμά του «Λόγος αληθής» (το οποίο, παρότι έχει χαθεί, είναι δυνατόν να το ανασυντάξουμε κατά τις κύριες γραμμές του μέσω της αναίρεσής του από τον Ωριγένη), παρουσιάζεται μεν να πιστεύει στις κατά του Ιησού χονδροειδείς ιουδαϊκές μυθοπλασίες, και επιζητεί, εκφυλίζοντας τα θαύματά του Ιησού να τα κοροϊδέψει και να τα περιγελάσει, εντούτοις δεν εκδηλώνει καμία διάθεση να αρνηθεί την ιστορική ύπαρξη του προσώπου του Ιησού. (Ωριγένους, Κατά Κέλσου ΙΙ 10)………………………………….. 9. Μαρτυρίες αιρετικών…………… Παράλληλα με τις μαρτυρίες του εθνικού κόσμου για τον Ιησού, ο De la Boullaye (Jesus et l’ histoire, Conference II Paris 1929, σελ 8), τάσσει και τις μαρτυρίες των αιρετικών των πρώτων αιώνων. Πράγματι η μαρτυρία τους ορθά θα χαρακτηριζόταν ως εξωεκκλησιαστική και για τον λόγο αυτό δεν πρέπει να την προσπεράσουμε. Οι άνθρωποι αυτοί, αρκετά ανεξάρτητοι μέχρι του σημείου να αποσυρθούν από την Εκκλησία, πρωτότυποι, αφού δημιούργησαν νέα θεολογία και συμπαρέσυραν αρκετούς μαθητές, αρκετά κοντά στις αρχές του Χριστιανισμού ώστε να μπορούν να ελέγξουν τις κεντρικές τουλάχιστον γραμμές του βίου του Ιησού Χριστού, δεν μπορούν να παραμεριστούν ως μάρτυρες της ιστορικής υπάρξεώς του. Μερικοί από αυτούς αρνήθηκαν το πραγματικό της σαρκώσεως του Χριστού. Ο Βασιλείδης κήρυττε το 120 – 140 μ. Χ. στην Αλεξάνδρεια ότι, το σώμα του Χριστού ήταν απλά φαινομενικό και ότι ο Χριστός ήταν άνθρωπος μόνο κατά δόκηση (το ίδιο κήρυτταν ο Ουαλεντίνος και ο Μαρκίων). Και ο θάνατος λοιπόν του Ιησού Χριστού, καθώς και η ανάστασή του ήταν έτσι φαινομενικά και κατά δόκηση. Εν τούτοις, κατά την μαρτυρία του Ιππολύτου, οι αιρετικοί αυτοί δεν αρνούνταν ότι, σε ότι αφορά τον Σωτήρα, όλα έγιναν όπως τα γράφουν τα ευαγγέλια. Δεν αρνούνται ότι ο Ιησούς φάνηκε ανάμεσα στους ανθρώπους μια ορισμένη χρονική περίοδο και ότι σημείωσε την σταδιοδρομία που εξιστορούν τα ευαγγέλια, αλλά λένε ότι όλα αυτά έγιναν φαινομενικά. Και ο μεν Ουαλεντίνος γύρω στο 135-160 μ. Χ. αναγνωρίζει την ιστορική αξία των ευαγγελίων, ο δε Μαρκίων, ο οποίος γεννήθηκε το 85 μ.Χ. και αποσχίστηκε από την εκκλησία της Ρώμης το 140, παραποίησε και ακρωτηρίασε τις Γραφές, παραδεχόταν όμως το πάθος και την ανάσταση του Ιησού, καθώς και το κήρυγμα της σωτηρίας και της μέσω του σταυρού απολυτρώσεως. Οι μαρτυρίες λοιπόν των ανθρώπων αυτών, σε ότι αφορούν στην ύπαρξη του Χριστού δεν είναι δυνατόν να απορριφθούν ως μη έγκυρες. Διότι άνθρωποι, οι οποίοι αποτίναξαν το κύρος της εκκλησίας και δημιούργησαν δική τους κοσμοθεωρία, από τι θα εμποδίζονταν να απορρίψουν ολότελα την παράδοση περί υπάρξεως του Ιησού, αν δεν έβρισκαν αυτή στηριγμένη σε απόλυτα αδιάσειστη βάση;
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΚΑΤΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΕΡΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (ΑΛΛΩΣΤΕ Η ΑΘΗΝΟΥΛΑ ΞΕΧΝΑΕΙ Ή ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΟΥΤΕ Ο ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΕΝΩ ΤΟ NATIONAL GEOGRAPHIC ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΟ)…ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΩ 1000 lIKES ΘΑ ΤΑ ΕΠΑΙΡΝΕΣ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΡΓΑ@@@ΚΙΑ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΡΙΑ…ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΕΙΣ.
ΚΡΑΤΑΩ ΑΡΧΕΙΟ…ΣΥΝΕΧΙΣΕ.
ΕΙΣΑΙ ΩΡΑΙΟΣ…
ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ…Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ (ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΑΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ)ΠΟΙΟΝ ΒΑΠΤΙΣΕ; ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ…ΤΕΛΟΣ.
ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ;
ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΑ ΣΤΕΦΑΝΟ; ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!!
ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗ.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΝΟΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΥΤΗ ΠΡΩΤΗ…ΘΑ ΕΒΑΖΕ ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ο ΑΝΡΘΩΠΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ…
Εσυ Ανωνυμε διαλεξες το μερος της ΠΙΣΤΗΣ του σκοταδισμου διοτι δεν εχεις την διαθεση να ανοιξεις τα στραβα σου και να μαθεις.Προτιμας την ευκολια της πιστης και τις ψευτικες ελπιδες του σκοταδισμου.Ειστε τα θυματα μια οργανωμενης επιχειρησης.Στην ιστορια των ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ οι ΙΕΡΕΣ ΓΡΑΦΕΣ ανηκουν στην μπιζνα,στο επαγγελμα που εμπορευεται ανθρωπινα προβατα ,ΠΡΟΒΑΤΑ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ.Απο μικρο παιδι σου εγινε πλυση εγκεφαλου με αποτελεσμα να βλεπεις μονο με τα ματια της πιστης σου απενεργοποιωντας αυτοματα το συνειδητο τμημα του εγκεφαλου σου που φερει την ικανοτητα του ορθολογισμου [ στάση, σύμφωνα με την οποία οι αποφάσεις μας και η λύση των προβλημάτων μας πρέπει να βασίζονται στη λογική.]Και σε αυτη την κατασταση παραληρηματος που βρισκεσαι κανεις την εξης διατυπωση,[ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!!! ] Ναι συμφωνω υπαρχει μια απρόσκοπτη συνεχεια της βλακειας και της ανοησιας που σας δερνει. Ειστε καταλοιπα του παρελθοντος και η θεση σας ειναι στο μουσειο.
Πλίνιος ο Νεότερος [συνήθιζαν να συνέρχονται καθορισμένη μέρα πριν την ανατολής του ήλιου και να αναπέμπουν ύμνο στο Χριστό όπως σε θεό και εδένοντο με αμοιβαίο όρκο, όχι για κάποιο έγκλημα, αλλά ότι δεν θα διέπρατταν απάτη, ληστεία ή μοιχεία, δεν θα παρέβαιναν την πίστη τους, ούτε θα αρνούνταν την ιερή τους παρακαταθήκη, ακόμη κι αν τους δίκαζαν ] Η παραπάνω επιστολή αμφισβητείται πλήρως ως προς τη χρησιμότητα της και την αξιοπιστία της ως ιστορική πηγή. Δεν κάνει αναφορά στον Χριστό, αλλά στους υποστηρικτές του, και είναι πολύ μεταγενέστερη (αρχές 2ου αιώνα).Ο ιστορικός Σαρλς Γκουίγκνμπερτ, απορρίπτει εντελώς την επιστολή ως ιστορικό στοιχείο, λέγοντας: «Μόνο οι πιο αφελείς αποδέχονται αυτό το κείμενο ως επιχείρημα υπέρ της ιστορικότητας του Ιησού.
Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΡΧΟΜΟΥ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΥΠΗΡΧΕ ΔΙΑΣΠΑΡΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ.
Ενδεικτικές αντιπροσωπευτικές εκδηλώσεις της θεανθρώπινης προσδοκίας .
Οι ιερές και μυθολογικές παραδόσεις των παλαιότερων χρόνων είχαν διαδώσεισ’ όλη την Ασίατην πίστη σε κάποιον ερχόμενο Μεγάλο Μεσίτη. Τελικό Δικαστή, μέλλοντα Σωτήρα του Βασιλέως Θεού, Κατακτητή και Νομοθέτη, ο οποίος θα επανέφερε τον χρυσό αιώνα στη γη και θα έσωζε τους Ανθρώπους από το Κακό.[ix]
α) Στην Κίνα η θεανθρώπινη προσδοκία προβάλλει από τον 6ο π.Χ. αιώνα, ως προσδοκία “του Αγίου”[x] από την Δύση[xi], του οποίου τον ερχομό νοσταλγεί ο Κομφούκιος, όταν λέει, “δεν μου δόθηκε η ικανοποίηση να δω ένα θεάνθρωπο”[xii], το γνώρισμα του οποίου θα ήταν, ότι, ήδη πριν από τη γέννησή του, θα κατείχε την ύψιστη, την σώζουσα, την λυτρώνουσα γνώση[xiii], και θα έσωζε όλη την ανθρωπότητα[xiv] θα ήταν αληθινά θεάνθρωπος[xv].
– “Από την εποχή των βασιλέων Schun και Wen φερόταν η παράδοση ότι θα ερχόντουσαν ιερά πτηνά και ιερές χελώνες με μυστικά σημεία στο κέλυφός τους… Αυτά θα ήταν σημάδια, ότι θα ερχόταν ένας Άγιος,ο οποίος θα κυβερνούσε τον κόσμομε χέρι γεμάτο δύναμη”[xvi].
– “Ο διδάσκαλος [ο Κομφούκιος] είπε: εάν ερχόταν ένας θεόπεμπτος βασιλέας θα πετυχαινόταν σε μια γενεά η επιστροφή των ανθρώπων στο Αγαθό”[xvii].
Κατά κάποια μάλιστα πληροφορία, ο Αυτοκράτορας της Κίνας Ming-ti, κατά τις παραμονές της ελεύσεως του Χριστού, έστειλε απεσταλμένους, για να αναγνωρίσουν τον Άγιον, ο οποίος, σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις επρόκειτο να εμφανιστεί στη Δύση.
Σύμφωνα με τον άλλο λόγο της Κινεζικής αρχαιότητας Meng-tsze, που εκδηλώνει επίσης την θεανθρώπινη αυτή προσδοκία στη Κίνα, ο Άγιος αυτός αναμένεται να εκδηλώσει θείες δυνάμεις ως Θεός, όντας συγχρόνως και άνθρωπος. Τον καθιστά Σωτήρα το γεγονός, ότι από τη γέννησή του κατέχει την αλήθεια.
“Η κατοχή της αλήθειας είναι η οδός του ουρανού• η αναζήτηση της αλήθειας είναι η οδός των ανθρώπων’’ γι’ αυτό εκείνος που κατέχει την ύψιστη Αλήθεια είναι θεϊκός”[xviii].
Και αλλού στην Κινεζική Γραμματεία διαβάζουμε:
“Πόσο μεγάλη είναι πράγματι η οδός του Αγίου. Αδιαλείπτως παράγει και τρέφει όλα τα όντα και ανυψώνεται στον ουρανό. Πόσο περινοείται στο μεγαλείο του. Οι ηθικοί κανόνες είναι τριακόσιοι, οι επιμέρους κανόνες είναι τρεις χιλιάδες. Αλλά περιμένουν τον δίκαιο άνδρα, τότε το πρώτο μπορούν να επιδράσουν, περιμένουμε τον άνδρα εκείνον,τον Άγιο,ο οποίος θα σταλεί κάποτε προς εμάς. Γι’ αυτό λέγεται: χωρίς άνδρα με μέγιστη δύναμη πνεύματος, που πορεύεται την ύψιστη Οδό, δεν πραγματοποιείται αυτό”[xix].
Και στη συνέχεια λέγεται για τον αναμενόμενο αυτόν Άγιο:
“Εκείνοι που είναι μακριά από αυτόν προσβλέπουν με νοσταλγία προς αυτόν• εκείνοι που είναι κοντά του δεν αισθάνονται κούραση σ’ αυτόν”[xx].
Στο Lun-yü 19, 25 περισώθηκε η ακόλουθη, οπωσδήποτε μεσσιανικού περιεχομένου, παμπάλαια εκδήλωση της Κινεζικής νοσταλγίας προς τον Άγιο,
“Ό,τι αυτός επιτάσσει, γίνεται νόμος• ό,τι διατάσσει, αυτό γίνεται. Δίνει σ’ αυτούς ειρήνη και έρχονται κοντά του. Ό,τι ενεργεί έχει συνέπεια. Η ζωή του είναι λαμπρή, ο θάνατός του προξενεί θλίψη”[xxi]
Σ’ αυτόν τον ερχόμενο Άγιο, ο οποίος αναμενόταν από την αρχαιότητα με μεγάλη νοσταλγία και βεβαιότητα, ψάλλεται ο εξής ύμνος, που προδιατυπώνει εκείνα που ανέμεναν από αυτόν.
‘’Μόνο ο επί γης ύψιστος Άγιος δύναται να είναι τόσο ευήκοος, διορατικός, προορατικός και σοφός, ώστε να μπορεί να πλησιάσει αυτόν τον κόσμο. Μόνο αυτός είναι τόσο μακρόθυμος, μεγαλόψυχος, πράος και γλυκύς, ώστε να μπορεί να τον υποφέρει. Μόνο αυτός είναι τόσο εμψυχωτής, ισχυρός, σταθερός και τολμηρός, ώστε να μπορεί να τον συγκρατεί. Μόνο αυτός είναι τόσο σύμμετρος, σοβαρός, μετριόφρων και δίκαιος, ώστε να μπορεί να προκαλεί τον σεβασμό για τον εαυτό του. Μόνο αυτός έχει αρκετή τάξη και συνέπεια, οξύνοια και παρατηρητικότητα, ώστε να μπορεί να διακρίνει.
Ευρύς και κοινός σε όλους αυτός είναι σαν βαθειά πηγή, που στέλλει το νερό της στην ώρα της. Με την ευρύτητά του και την επικοινωνία του με όλους είναι σαν τον ουρανό• με την βαθειά του ιδιότητα ως Πηγής, είναι σαν την άβυσσο.
Όταν φανερώνεται, τον τιμά όλος ο λαός. Όταν μιλεί, πιστεύει σ’ αυτόν όλος ο λαός. Όταν ενεργεί, χαίρεται όλος ο λαός. Γι’ αυτό απλώνεται το όνομά του και η φήμη του στο Μέσο Βασίλειο και επιδρά μέχρι τον μακρινό Νότο και Βορρά. Όπου πλοία και οχήματα φθάνουν, όσο φθάνει των ανθρώπων η δύναμη, ό,τι σκεπάζει ο ουρανός και βαστάζει η γη, όπου φέγγει ο ήλιος και η σελήνη, όπου πέφτει ωρίμανση και δρόσος, κάθε τι που έχει συνάμα και πνοή, τον τιμά και τον αγαπά. Γι’ αυτό λέγεται: αυτός είναι ουράνιος[xxii].
Χαρακτηριστική είναι η συνολική εικόνα που προβάλλεται από την Κινεζική Γραμματεία, για τον νοσταλγούμενο και αναμενόμενο Θεάνθρωπο, για την προσωπικότητα και το έργο του, όπως αυτή εκτίθεται από τις πηγές σε μονογραφία, από μετάφραση της οποίας αναδημοσιεύτηκαν τελευταία[xxiii], μεταξύ άλλων, και τα εξής:
“Στο Li-Ki, το τελετουργικό της Κινεζικής Γραμματείας, γίνεται λόγος σχετικά με τον χρόνο, κατά τον οποίο τα πάντα πρόκειται να αποκατασταθούν στην προηγούμενή τους λαμπρότητα με τον ερχομό κάποιου Ήρωα, που ονομάζεται Κιούν-τσεού [όνομα που σημαίνει “ποιμένας” και “άρχοντας”], για τους αγώνες και τα παθήματα του οποίου κάνει λόγο η Κινεζική Γραμματεία. Τα κείμενα τον επονομάζουν, αγιώτατο, καθολικό διδάσκαλο, κυρίαρχη Αλήθεια.
Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις περί αυτού, που αναφέρονται στην Κινεζική Γραμματεία, αυτός επρόκειτο να αποσταλεί από τον ουρανό στις δυτικές χώρες, θα γνώριζε δε τα πάντα και θα είχε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη. Ο Άγιος αυτός υπήρχε προ του ουρανού και της γης. Είναι ο ποιητής, δημιουργός και αίτιος του ουρανού, της γης και όλων όσων υπάρχουν σ’ αυτά και ο συντηρητής των πάντων. Αυτός μόνος γνωρίζει την αρχή και το τέλος του σύμπαντος. Όσο μεγάλος κι αν είναι, έχει και φύση ανθρώπινη, όμοια με την δική μας. Είναι και τέλειος άνθρωπος, όπως εμείς, και ο μόνος κύριος του ανθρώπινου γένους. Αυτός και μόνο είναι άξιος να θυσιαστεί στον υπέρτατο δεσπότη και άρχοντα του κόσμου, τον Siang-ti [τον ουρανό]. Αυτός θα αποκαταστήσει την τάξη και την ειρήνη στον κόσμο, συμφιλιώνοντας τον ουρανό με τη γη. Θα προσδοκάται ως θεμελιωτής κάποιου Νόμου άγιου, ο οποίος θα καταστήσει τον κόσμο ευτυχισμένο. Θα δημοσιεύσει αυτόν στο βασίλειο, το οποίο βρίσκεται στο μέσο του σύμπαντος, από εκεί δε θα εκχυθεί ο νόμος αυτός ο ιερός έως τις εσχατιές της γης και θα πληρώσει τα πάντα, θα τηρηθεί παντού, από την ανατολική θάλασσα έως την δυτική και από τον ένα μέχρι τον άλλο πόλο. Κάθε ον λογικό και αναπνέον, κάθε τι που φωτίζει ο ήλιος θα είναι υπό την δεσποτεία του. Ο προσδοκώμενος Άγιος είναι ενωμένος με τον Ουρανό [=ύψιστο Θεό], γι’ αυτό ονομάζεται “Ουρανάνθρωπος” [=Θεάνθρωπος] ή “ανθρωπουρανός” [ανθρωπόθεος]. Η ένωση αυτή του Αγίου με τον ουρανό [Θεό] δεν είναι επιγενής• ενώ γεννιόταν ήταν συγχρόνως ενωμένος μαζί του.
– Θα εμφανιστεί στον κόσμο, όταν ο κόσμος θα είναι καλυμμένος από το πιο πυκνό σκοτάδι της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας, όταν η αρετή θα έχει ξεχαστεί, η δε κακία θα κυριαρχεί στους ανθρώπους. Αλλά μετά ο Άγιος θα επαναφέρει τα πάντα στην πλέον ευτυχή κατάσταση.
– Αυτός θα είναι στον κόσμο και όμως ο κόσμος δεν θα τον αναγνωρίσει, θα πληγωθεί, θα μαστιγωθεί, αντ’ αυτού θα αφεθούν ελεύθεροι οι κακοποιοί, θα ραγούν οι πλάστιγγες, αλλά, παρ’ όλα αυτά, τίποτα δεν θα ξεφύγει από την τάξη του. Η ασφάλεια και η κοινή ειρήνη θα επανέλθουν. Εκείνος που πρόκειται να αναλάβει από μόνος του τον ρύπον του κόσμου θα είναι Κύριος και αρχιθύτης. Εκείνος που πρόκειται να αναλάβει τις δυστυχίες όλης της οικουμένης θα είναι βασιλιάς.
– Οι οδοί προς την τελειότητα θα είναι άβατοι, μέχρις ότου ο Άγιος των αγίων θα τους εγκαινιάσει, αποτυπώνοντας πάνω σ’ αυτούς τα βήματά του. Οι λαοί θα τον προσκυνήσουν. Συγχρόνως όταν τον δουν και τον ακούσουν, θα τον ακολουθήσουν. Όλοι ομόφωνα θα ψάλλουν τα θαυμάσιά Του. Το σύμπαν θα αντηχήσει από το όνομά του και θα γεμίσει από την μεγαλειότητα του. Η Κίνα θα απολαύσει τις ακτίνες της δόξας του, οι οποίες θα εισδύσουν και θα διαχύσουν το φως τους στα άγρια έθνη, στις άβατες ερημιές και στις απρόσιτες χώρες. Και στο ένα και στο άλλο ημισφαίριο από το ένα έως το άλλο άκρο της θάλασσας καμμία χώρα δεν θα υπάρξει, καμμία ακτή, κανένας τόπος, που φωτίζεται από τα αστέρια, που βρέχεται από την δροσιά, που κατοικείται από ανθρώπους, η οποία και ο οποίος να μην ευλογεί και τιμά το όνομά του.
Οι λαοί τον προσμένουν όπως τα μαραμένα φυτά την δροσιά. Οι οδοί του είναι ανεξιχνίαστες.. Η αρετή του θα καλύψει όλη την γη. Θα χαράξει στο κάθε τι νέα ζωή και νέα δύναμη και θα υψωθεί μέχρι τον ουρανό [Τιεν]. Πόσο ευρύ και απέραντο στάδιο θα ανοίξει για μας! Ποιοι νόμοι και καθήκοντα νέα θα αναφανούν! Ποια μεγαλοπρεπή δόγματα και εορτές ιερές! Αλλά πως θα διατηρήσουμε αυτά, εάν αυτός δεν γίνει τύπος και υπογραμμός μας; Μόνη η παρουσία του μπορεί να προπαρασκευάσει και να διευκολύνει την εκπλήρωση όλων αυτών;
β) Και στην Βαβυλωνία προσδοκούσαν σωτήρα και λυτρωτή ως θεό που θα ενανθρωπήσει. Σ’ αυτούς χρησμοί προμηνούσαν ότι στη Δύση θα φανεί ένας μεγάλος Βασιλέας, ο οποίος θα κυριαρχήσει σ’ όλες τις χώρες της γης με δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά και όλοι οι λαοί θα γίνουν ευτυχισμένοι.
γ) Στους Άριους λαούς. – Σε αντίθεση προς τα σημιτικά θρησκεύματα, τα οποία κυριαρχεί στον άνθρωπο το δέος έναντι του φοβερού και γι’ αυτό απροσπέλαστου Θείου,τα θρησκεύματα των Αρίων παρουσιάζουν έκδηλη την μεταξύ του Θείου και ανθρώπων επικοινωνία και οικειότητα. Με την έννοια δε αυτή ονομάζονται αυτά στην θρησκειολογική ορολογία ‘’θεανθρωπικά’’ [theanthropish ή gottmenschlich]. Στην ιδιοτυπία αυτή των αρίων θρησκευμάτων οφείλεται το πλήθος των φανταστικών θεανθρώπων, που κατά περιόδους, για τη σωτηρία του κόσμου, νοσταλγούσαν, έπλαθαν και προσδοκούσαν, δια μέσου των οποίων και υπό τους οποίους εκφράζεται η ασίγητη νοσταλγία και προσδοκία ενός πραγματικού, ήτοι ιστορικού προσώπου, πραγματικού Θεανθρώπου λυτρωτού.
1. – Στους Ινδούς
1. – Αποδείχτηκε ήδη από τα κείμενα της Ινδικής Γραμματείας, α) ότι σ’ όλες τις φάσεις της Ινδικής θρησκείας βρίσκουμε έκδηλη την ισχυρή συνείδηση στους ανθρώπους περί αμαρτιών και ενοχής – μάλιστα και προπατορικής – έναντι του θείου και β) ότι όλα τα εξιλαστήρια μέσα, τα οποία προσφέρει η Ινδική θρησκεία και τα οποία με αφοσίωση ασκούν και χρησιμοποιούν οι ευσεβείς Ινδοί, δεν δημιουργούν τη βεβαιότητα πραγματικής απαλείψεως της ενοχής, τ.ε. πραγματικήςλυτρώσεως. Ούτε καν ευχαριστήρια προσευχή βρίσκουμε κάπου στα ινδικά θρησκεύματα για αμαρτία, που πραγματικά συγχωρήθηκε. Νοσταλγούν οι Ινδοί, αφ’ ότου εμφανίστηκαν στην υδρόγειο, λύτρωση από την αμαρτία και από την ενοχή, αλλά δεν την βρίσκουν. Εξ αυτού η νοσταλγία προς ένα λυτρωτή• η προσδοκία της επικείμενης ελεύσεώς του ως σωτήρα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε όσες φορές προσέφεραν αιματηρή θυσία οι Ινδοί, συνηθέστατα πρόβατο, εκραύγαζαν: ‘’πότε θα γεννηθεί ο λυτρωτής;”.
2. – Η συνολική εικόνα που προβάλλει από όλη την Ινδική Γραμματεία περί της έντονης νοσταλγίας λυτρωτή στις Ινδίες, κατά περιόδους, συνοψίζεται στις εξής χαρακτηριστικές γραμμές: Κατ’ αρχάς στη γη υπήρξε μια χρυσή περίοδος ύψιστης ανθρώπινης ευτυχίας και ηθικής τελειότητας [η περίοδος Krta-yuga]. Οι άνθρωποι γνώριζαν και λάτρευανένα και μοναδικό θεό,ήταν αγαθοί, ηθικοί, ελεύθεροι από σφάλματα, αμαρτίες, επιθυμίες και ασθένειες. Η γη ήταν πάρα πολύ εύφορη, πλούσια σε άριστα βρώσιμα προϊόντα, σε καρπούς και σε άνθηση. Αλλά επέρχεται η αμαρτία στον κόσμο και μαζί μ’ αυτή και η ασθένεια, η βραχυζωΐα, η φθορά και ο θάνατος. Ο κόσμος, οι άνθρωποι γίνονται όλο και περισσότερο κακοί, πέφτουν στην απιστία, στην λησμοσύνη του Θεού, στην αδικία και διαφθορά. Φοβερές καταστροφές, θεομηνίες, προμηνύουν το τέλος του κόσμου. Μετά αναμένεται η έλευση ενός σωτήρα του κόσμου, ο οποίος θα πραγματοποιήσει τη λύτρωση και θα ανακαινίσει την αρχέγονη χρυσή εποχή. Με την εμφάνισή του θα καταστήσει ευτυχές το σύμπαν και όλοι οι θεοί και οι πλανήτες θα συγκεντρωθούν για να τον ανυμνήσουν. Αυτός φέρνει στον κόσμο σωτηρία και εκμηδενίζει κάθε ενοχή. Θα δημιουργήσει καινή γη, όπου η βασιλεία του θα κυριαρχήσει με μακαριότητα.
Στον ινδικό μύθο δε περί του σοφού βασιλέα Vispascit, στον οποίο αντικατοπτρίζεται η νοσταλγία αυτή για λυτρωτή, λέγεται ότι και αυτός, άξιος των ουρανών, λόγω των αγαθών των πράξεων, εξαρπάζει από τα βάσανα του Άδη μυριάδες αμαρτωλών που πάσχουν, θεωρώντας για τον εαυτό του μέγιστη ευτυχία, εάν αυτοί ευτυχήσουν μέσω των παθημάτων του. Από αυτά υποδηλώνεται, ότι στις Ινδίες η έντονη νοσταλγία λυτρωτή τον οραματιζόταν και ως λυτρωτή και των ευρισκομένων στον Άδη, και ότι εξάρπαζε αυτούς, μέσω των δικών του παθημάτων, από την αμαρτία και τις θανάσιμες συνέπειές της, πραγματοποιουμένης έτσι πλήρους και καθολικής λυτρώσεως και των ζώντων και των απ’ αιώνων νεκρών. Τέτοια νοσταλγία λυτρωτή συναντάμε:
– Στον Βεδισμό,
Στο αρχαιότατο ινδικό θρήσκευμα, όπου οAgni, ο θεός της φωτιάς και του ήλιου, ως “φως του κόσμου” προσδοκάται να ενανθρωπήσει εκ παρθένου, αποστελλόμενος από τον ουράνιο πατέρα ως μεσίτης μεταξύ θεού και κόσμου.
– Στον Μαχαγυάνα Βουδισμό,
και στον μεταγενέστερο, εξελιγμένο Βουδισμό [της maha-yana, της “μεγάλης οδού”], όπου διδάσκεται και επιδιώκεται η καθολική λύτρωση, σε αντίθεση προς τον αρχικό, τον Χιναγυάνα [της hina-yana, της “μικράς οδού”] Βουδισμό, και στον Βουδισμό του ιστορικού Βούδα, του Γκοτάμα Σιδδάρτα Σακυαμούνι, όπου επιδιώκεται η κατ’ άτομο και όχι η γενική λύτρωση.
Στον Μαχαγυάνα Βουδισμό, που διαμορφώθηκε στις Β. Ινδίες κατά ουσιώδη παραλλαγή από τον αρχηγό Χιναγυάνα Βουδισμό, ο Βούδας δεν είναι πλέον το γνωστό ιστορικό πρόσωπο, αλλά θεωρείται ως η ενσάρκωση ενός αιώνιου ύψιστου. Όντος, απόλυτης τελειότητας και σοφίας. Το ουράνιο και αιώνιο αυτό Ον, το οποίο δήθεν ενανθρώπησε στον ιστορικό Βούδα, ονομάζεται Dhyani-Buddha [ουράνιος Βούδας] ή Amitabha [απροσμέτρητο φως] ή Amita-ayus [απροσμέτρητη ζωή]. Μετά την είσοδο, κατά τη διάρκεια της ζωής, του ιστορικού Βούδα στη Νιρβάνα [=”σβέση”], αυτός, όπως και όλοι οι κατά το πρότυπο αυτού εισερχόμενοι σ’ αυτή τη ζωή, θεωρούνται ως ανύπαρκτοι πλέον στην πραγματικότητα και νοούνται ως να μην υπήρξαν ποτέ πραγματικά. Αυτοί ήταν ακτινοβολίες μόνο του υψίστου Ενός, του Dhyani-Buddha.
Από αυτά γίνεται φανερό, ότι οι φερόμενες δήθεν ενανθρωπήσεις του Dhyani-Buddha είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτες και φανταστικές, αφού και τα ιστορικά πρόσωπα, στα οποία δήθεν ενανθρώπησε αυτός, όχι μόνο σβήνουν με την είσοδό τους στη Νιρβάνα, αλλά και θεωρούνται ως να μην υπήρξαν στην πραγματικότητα ποτέ.
Ό,τι παραμένει από τον μύθο αυτό είναι η επιστροφή ή κατάληξη του Βουδισμού στην φυσιολογική κοίτη της πανανθρώπινης πίστης σε Ένα ύψιστο Ον και η νοσταλγία ενανθρωπήσεώς του χάρη της από τους ανθρώπους νοσταλγούμενης λύτρωσης.
Κατά τα πηγαία κείμενα του ινδικού Βουδισμού, ήδη ο Βούδας Gotama, ο ιστορικός Βούδας, απέκρουσε επανειλημμένως και κατηγορηματικώς ισχυρισμούς οπαδών του, ότι η διδασκαλία του είναι ανυπέρβλητη και ότι, συνεπώς, δεν πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον ανώτερη διδασκαλία κάποιου άλλου. Αντίθετα ο Βούδας, ο οποίος, ως γνωστό έδρασε τον Ε’ αι. π.Χ., προείπε τα εξής: “μετά 500 έτη θα χρεωκοπήσει η διδασκαλία μου”[xxiv], “ως εάν είχε αυτός προαισθανθεί ό,τι επακολούθησε. Και είμαι πεπεισμένος: εάν είχε αυτός ζήσει τον Γολγοθά και την Ανάσταση, θα ανήκε σε εκείνους, οι οποίοι θα είχαν πέσει στα πόδια του Ιησούν αναφωνώντας: Κύριέ μου και Θεέ μου”[xxv]
Ο ίδιος ο Βούδας φέρεται στα κείμενα του Μαχαγυάνα Βουδισμού αφηγούμενος για ένα κοσμοκράτορα της αρχέγονης εποχής της ανθρωπότητας, κατά την κυριαρχία του οποίου αυτή έζησε τον χρυσό αιώνα της. Την χρυσή αυτή εποχή διαδέχτηκε πτώση, διαφθορά και βραχυζωΐα των ανθρώπων. Των συμφορών τούτων προλέγει ο Βούδας την επιδείνωση μέχρι αποθηριώσεως και αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων, οι οποίοι θα φεύγουν στις ερημιές, τα όρη και τα νησιά – μετά τα οποία οι άνθρωποι, έχοντας συνείδηση της δικής τους υπαιτιότητας για την κατάσταση αυτή, θα αποφασίσουν να ζήσουν καλύτερη ζωή και να επανέλθουν στην αρχική χρυσή εποχή της ευτυχίας. Αυτή θα πραγματοποιηθεί επί της ηγεμονίας κάποιου επιφανή ειρηνικού ηγεμόνα, θα εμφανιστεί στον κόσμο ο Metteya [κατά την Ινδική διάλεκτο Πάλι] ή σανσκριτικά ο Maitreya, χρυσίζων, πάμφωτος, ακτινοβολών, εκπέμπων αίγλη, αφάνταστα ωραίος, ασύγκριτος στο κάλλος και το μεγαλείο, λάμποντας στο σύμπαν σαν αστραπή. Ανά πάσα στιγμή θα εκπορεύονται από αυτόν εκατοντάδες μυριάδες ακτίνες φωτός• όπου πατεί θα αναβλασταίνουν άνθη.
Αυτός δεν νοείται ως ενσάρκωση και πάλι του ιστορικού Βούδα, ούτε ως θεοποίησή του, δεν ταυτίζεται με αυτόν, αλλά νοείται ως διαφορετική προσωπικότητα. Ο Metteya ή Maitreya θα είναι ο υπερτέλειος, ο άκρως φωτισμένος, ο ειδήμων της ορθής οδού και της ορθής γνώσης, γνώστης του σύμπαντος, ασύγκριτος παιδαγωγός και τιθασσευτής των ανθρώπων, ανίκητος διδάσκαλος θεών και ανθρώπων. Θα αποκαλύψει στους θεούς και τους ανθρώπους υπερβατικές αλήθειες από την πληρότητα της σοφίας του, θα διδάξει, θα κηρύξει, θα οδηγήσει στην ενάρετη ζωή, θα εγκαινιάσει πλούσια θρησκευτική ζωή και θα είναι ανίκητος [Ajita] νικητής του κακού. Εγκαινιάζοντας ειρήνη και δικαιοσύνη στον κόσμο, θα εκπληρώσει όλες τις εσώτατες επιθυμίες και νοσταλγίες των ανθρώπων και θα τους οδηγήσει σε απεριόριστη σωματική, ψυχική και πνευματική ευτυχία. Θα ανακαινίσει την πρωτεύουσα του βασιλείου του, μετονομάζοντάς την με καινούριο όνομα, σ’ αυτή δε θα ετοιμάζονται τα ουράνια ενδύματα, ουράνια κοσμήματα και ουράνια εδέσματα και θα είναι αυτή ως στολισμένος παράδεισος, γεμάτος με πανευτυχείς ανθρώπους.
Και τα άγρια φυτά και τα δέντρα των δασών θα ανθίζουν τότε και θα καρποφορούν, ευκρασία αέρων θα ρυθμίζει τις εποχές του έτους, διατηρώντας την άνθηση και την καλή καρποφορία αειθαλή.
Ο Μέγας αυτός Ειρηνευτής, περιστοιχούμενος από πλήθος μαθητών και οπαδών, θα περιέρχεται πόλεις και χωριά, οδηγώντας θεούς και ανθρώπους σε σωτηρία και ειρήνη. Η διδασκαλία του θα κυριαρχήσει ως ακατάλυτος Νόμος και θα ηχήσει ως ουράνια μελωδία, θα παρέχει δε στους ανθρώπους τον πραγματικά οίνο της αλήθειας, κατανέμοντας στον καθένα από τα δικά του χαρίσματα κατά το μέτρο της δεκτικότητας καθενός, μέχρι και αυτές τις υπερφυσικές γνώσεις. Όλος ο λαός θα διδαχθεί απ’ αυτόν και η διδασκαλία του θα εξαπλωθεί ευρύτατα. Οσάκις, έστω και από πολύ μακρινή απόσταση, θα βλέπει ανθρώπους να επιθυμούν να επιστρέψουν στην ευθεία οδό, θα προσέρχεται αυτοστιγμή σ’ αυτούς και θα τους προσελκύει. Με την εμφάνισή του οι άνθρωποι και των πλέον διαφορετικών τάξεων, θα προσκολλώνται στην προστασία του μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους μέχρι τον θάνατο. Όσοι θα δεχτούν τον λόγο του και θα ζουν με εγκράτεια θα λυτρωθούν από τον θάνατο, με τη μελέτη δε των ιερών του λόγων θα απαλλάσσονται από τις αμαρτίες και θα ανέρχονται στον ουρανό σε μεγάλο αριθμό.
Είναι αδύνατο να εκφράσει κανείς με λόγια την ολοκληρωτική πληρότητα της ευτυχίας των ανθρώπων, η οποία θα εγκαινιαστεί δια του Maitreya, όταν δε λήξει η επίγεια ζωή τους, θα απολαμβάνουν ατελείωτη αυτομακαριότητα. Γι’ αυτό, φέρεται να προτρέπει ο Βούδας, εν κατακλείδι των παραπάνω, τα εξής: ασκείται παρθενία, σκορπίζετε δώρα ανάλογα με την αξία αυτών που τα παίρνουν, τηρείτε τις νηστήσιμες ημέρες, στοχάζεσθε τους συνανθρώπους με συμπάθεια, να είστε ζηλωτές καλών έργων. Εάν στη ζωή αυτή προετοιμάσετε την σωτηρία, θα εφελκύσετε την λήξη των θλίψεών σας. Μόνο όσοι ζουν με τόση ευσέβεια και φιλανθρωπία και διαβάζουν τα ιερά κείμενα και αποξενώνονται από τα υλικά αγαθά τους και όσοι θα αποδεχτούν την διδασκαλία του Mettaya [Maitreya] θα δουν τον λυτρωτή και στην μέλλουσα ζωή”[xxvi].
Παρόμοια είναι η διατύπωση για τον Metteya [Maitreya] στα κείμενα του Κινεζικού Βουδισμού, συνυφασμένη τόσο σ’ αυτά, όσο και στα ινδικά προς τις ιδιοτυπίες και των δύο λαών, της όλης κοσμοθεωρίας και βιοθεωρίας τους και προς τις λοιπές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, από τις οποίες αποχωρίσαμε τις ανωτέρω περί Metteya [Maitreya] γραμμές, διότι αυτές μόνο μας ενδιαφέρουν εδώ, επειδή παρέχουν την εικόνα του προσδοκώμενου λυτρωτή και του νοσταλγούμενου απολυτρωτικού του έργου.
– Στον Θιβετικό Βουδισμό
Μεταξύ των παναρχαιοτάτων θρησκευτικών στοιχείων, τα οποία πολύ αργότερα αναμίχθηκαν με τον Βουδισμό του Θιβέτ, είναι και τα ευρισκόμενα στο εθνικό έπος (Κεζάρ) της Θιβετιανής Γραμματείας, στο οποίο διατυπώνεται η προσδοκία λύτρωσης της ανθρωπότητας από τον βασιλέα των θεών Υπέρθεο δια μέσου παρθενογέννητου θεανθρώπου λυτρωτού, υιού του υψίστου Θεού και Θεού του, ο οποίος θα ακτινοβολεί θείο φως ως πάμφωτος ήλιος και θα αποκαταστήσει, ως θεός λυτρωτής, την ανθρωπότητα στην αρχέγονη χρυσή εποχή της, εξαφανίζοντας το Κακό. “Όσες φορές Θιβετιανός γίνεται χριστιανός βλέπει την παλαιά αυτή προσδοκία λυτρωτή να έχει εκπληρωθεί στον Χριστό”[xxvii].
– Στον Χινδουισμό
Σ’ αυτόν η λυτρωτική νοσταλγία εκφράζεται στην ιδέα της Βαγκαβάδγκιτα[xxviii] περί αναγκαιότητας των ενανθρωπήσεωντου ύψιστου Θεού [Βίσνου] προς βοήθεια και λύτρωση των ανθρώπων. Οι άνθρωποι μόνοι τους, δεν μπορούν να βοηθήσουν τους εαυτούς τους, επομένως πρέπει ο Θεός να κατέρχεται στη γη από καιρού εις καιρό, κατά περιόδους, για τη λύτρωσή τους. Από αυτό και η κατά περιόδους προσδοκία της ενανθρωπήσεως [Avatara] του Θεού, υπό διάφορα κάθε φορά ονόματα, για να μπορούν οι πιστοί με τον θεάνθρωπο και δι’ αυτού να ανέρχονται στον ουρανό.
Σε αντίθεση δε προς τις άλλες ενανθρωπήσεις του θεού Βίσνου, οι οποίες ανήκουν στο παρελθόν, προσδοκάταιη τελευταία ενανθρώπηση[Avatara]αποκλειστικώς στο μέλλον:στο τέλος του κακού αιώνα αυτού του κόσμου [Kali-Yuga], αναμένεται η εμφάνιση του Βίσνου ως θεανθρώπου, υπό το όνομα Kalki [= ο καταλύων το στίγμα, λυτρωτής, που αναλαμβάνει από μόνος του τα στίγματα των ανθρώπων προς εξάλειψή τους], “ο βλαστόςτου Puranapurusa [= του θεού Βίσνου που τελεί στην υπερβατική κατάσταση]”, αποστράπτοντας όπως ο ήλιος, για να επαναφέρει την ανθρωπότητα στον αρχέγονο χρυσό αιώνα, να κρίνει τους κακούς, να αμείψει τους αγαθούς και να πραγματοποιήσει την συντέλεια του κόσμου.
α.- Η προλυτρωτική περίοδος [Kali-Yuga] χαρακτηρίζεται στα ινδικά κείμενα, στα οποία περισώθηκαν οι παμπάλαιες γι’ αυτήν παραδόσεις, ως περίοδος φυσικής και ηθικής ακαταστασίας, σωματικού, πνευματικού και ηθικού εκφυλισμού των ανθρώπων, απιστίας τους και εκπτώσεως σε πλάνες, αδικίες, αυθαιρεσίες και πλεονεξία, ως περίοδος χωρίς πνευματική ζωή και ηθικό φραγμό, περίοδος θλίψεως και αποσύνθεσης, που οδηγεί στην καταστροφή.
Μετά την αποκορύφωση αυτή του φυσικού και ηθικού κακού στον κόσμο, αναμένεται να επανεγκαινιασθεί και επανεγκατασθεί σ’ αυτόν δια του μέλλοντος να ενανθρωπήσει Βίσνου, ήτοι δια του Kalki, η αρχέγονη χρυσή παραδείσια ειρηνική εποχή [Krtayuga]. Οι κατά την περίοδο Kali-Yuga βαρύτατα διαταραχθείσες συνθήκες, φυσικές και ανθρώπινες, θα επανέλθουν στην ιδεώδη μορφή της αρχικής εκείνης χρυσής περιόδου. Ειρήνη, ευτυχία, αγνότητα και υγεία θα κυριαρχήσουν μεταξύ των ανθρώπων, οι νόμοι που θεσπίστηκαν από τον δημιουργό Θεό θα ισχύσουν και πάλι σταθερά, οι άνθρωποι θα οδηγηθούν στην αρετή και η δόξα του Kalki θα λάμψει σ’ όλη τη γη, η αδικία θα εξαφανιστεί, θα κυριαρχήσει το δίκαιο, θα επανέλθει η αληθινή θεογνωσία και η αληθινή λατρεία του Θεού.
Πρέπει να υπογραμμιστεί, ότι τα σχετικά με αυτά χωρία της ινδικής Γραμματείας είναι προχριστιανικής προελεύσεως, λίγα δε από αυτά, μεταχριστιανικά, αναφέρονται σε παμπάλαιες προχριστιανικές παραδόσεις.
β.- Ο Βουδισμός, ο οποίος εισήλθε στο Θιβέτ με την μεταγενέστερη μορφή του ως Μαχαγυάνα – Βουδισμός, και αποδέχτηκε, δια της λεγόμενης “Σχολής Tantra”, και το χινδουϊκό πάνθεο, με άλλες λέξεις: ο Βουδισμός Tantra ή Ταντρισμός του Θιβέτ παρέλαβε από τον Χινδουϊσμό και την έννοια των ενανθρωπήσεων [avataras]. Οι θεοί πιστεύεται ότι εμφανίζονται στη γη με πολλές μορφές. Αλλά ιδιαιτέρως ένας από αυτούς, ο οποίος σαρκώνεται συνεχώς, θεωρείται ότι επιτελεί το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας και ότι διδάσκει την αληθινή διδασκαλία. Από τον μύθο αυτό συνάγεται επίσης η μέσω αυτού ιδιοτύπως μεν, αλλά σαφώς εκφραζόμενη πίστη, ότι λύτρωση πραγματική είναι δυνατή μόνο δια της ενανθρωπήσεως του Θεού, ο οποίος μόνος κατέχει και μπορεί να αποκαλύψει την Αλήθεια, και ότι μια τέτοια λύτρωση πραγματική από θεάνθρωπο αληθινό λυτρωτή αποτελούσε στις Ινδίες ασίγητη νοσταλγία. Μια έντονη, αλλά απραγματοποίητη προσδοκία, στην οποία οφείλονται και οι μυθώδεις πλασματικές ανύπαρκτες ενανθρωπήσεις, ως υποτυπώσεις της νοσταλγούμενης πραγματικής ενανθρώπησης του Θεού.
Ο χριστιανισμος αποτελειται απο ενα συνοθυλευμα μυθων και απο ψυχικα αδυναμους ανθρωπους [πιστοι] που εχουν αναγκη να πιστευουν σε οτι αντηχει ωραια στα αυτια τους για να πνιξουν τον φοβο τους και την μιζερια τους. «Το κείμενο των Παθών του Μαρδούκ μας περιγράφει κυριολεκτικώς έναν παθόντα και ταφέντα και αναστάντα Μαρδούκ, όστις εθριάμβευσε του Αδου και του θανάτου».«Ο Μαρδούκ κρατείται αιχμάλωτος στα Δύο Ορη, όπερ σημαίνει το υποχθόνιο δικαστήριο. Εκεί υποβάλλεται σε ανάκριση. Επειτα θανατώνεται και άγεται στο όρος. Μαζί με αυτόν θανατώνεται και ένας κακούργος. Τα ιμάτια του Μαρδούκ απάγονται. Στο όρος στο οποίο βρίσκεται ο θεός φυλάγεται από στρατιώτες και είναι σκότος. Εκεί κατέρχεται η σύζυγός του [η «δέσποινα της Βαβυλωνίας»] και τον αναζητεί μέχρι της θύρας του τάφου. Τέλος όμως ο θεός ανίσταται εκ του όρους και επανέρχεται εις την ζωή.» χαχαχαχαχαχα Ασε μας ρε Ασχετε ανεκδοτα μας λες τωρα ? Τα ευκολως εννοουμενα παρα και λειπονται
ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ
ΧΩΡΟΥ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ.
ΟΙ ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΟΥΤΕ
ΕΙΧΑΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ.
ΟΙ ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ
ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ ΩΣ ΘΕΟ ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΑ ΕΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟ
ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΩΣ ΜΑΘΗΤΕΣ 12
ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΗΤΑΝ ΨΑΡΑΔΕΣ,
ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ?
ΦΥΣΙΚΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΟΥ ΜΑΡΔΟΥΚ.
Bart Denton Ehrman
ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ
ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ!
Ασχετε το ονομα σου επιβεβαιωνει την ιδιοτητα σου.
(Το κείμενο των Παθών του Μαρδούκ μας περιγράφει κυριολεκτικώς έναν παθόντα και ταφέντα και αναστάντα Μαρδούκ, όστις εθριάμβευσε του Αδου και του θανάτου) Ποιος αντεγραψε ποιον ?
Bart Denton Ehrman professor and scholar at the University of North Carolina at Chapel Hill Στο jesus interrupted περιγράφει την πρόοδο που έχουν καταφέρει οι μελετητές στην κατανόηση της Βίβλου τα τελευταία διακόσια χρόνια και τα αποτελέσματα της μελέτης τους, αποτελέσματα που είναι συχνά άγνωστα μεταξύ του πληθυσμού γενικότερα. Με τον τρόπο αυτό υπογραμμίζει την ποικιλομορφία των απόψεων που βρέθηκαν στην Καινή Διαθήκη, την ύπαρξη πλαστών βιβλίων στην Καινή Διαθήκη που γράφτηκαν στα ονόματα των αποστόλων από χριστιανούς συγγραφείς που έζησαν δεκαετίες αργότερα. Χριστιανικά δόγματα όπως Ο πάσχων Μεσσίας , η θεότητα του Ιησού και η Τριάδα ήταν μεταγενεστερες εφευρεσεις.
https://www.youtube.com/watch?v=45EJ7X9GVms
ΕΤΣΙ ΑΠΑΝΤΑΕΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ…ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΙΑΣ ΩΡΑΣ ΒΙΝΤΕΟ.
ΟΧΙ 7 ΛΕΠΤΑ ΑΡΤΖΙ ΜΠΟΥΤΖΙ Ο ΛΟΥΛΑΣ…ΤΥΠΟΥ ΓΑΒΡΑ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝΕ ΕΠΑΝΩ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΜΕΝΟ ΓΑΒΡΑ ΜΑΣΟΝΟ.
ΥΓ: ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΟΒΕΤΑΙ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Ένα ακόμη αμφιλεγόμενο πρόσωπο, εφάμιλλο του Ιούδα του Ισκαριώτη που πρόδωσε τον Χριστό, στην ιστορία του Χριστιανισμού, είναι αναμφίβολα και αυτό του Ρωμαίου διοικητή που καταδίκασε σε σταύρωση τον Χριστό. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον γνωστό πλέον Πόντιο Πιλάτο. Αλλά, πέρα από τις διηγήσεις των κανονικών τεσσάρων Ευαγγελίων που μας δίνουν κάποιες πληροφορίες γι’ αυτόν, ποιος ήταν τελικά ο Πόντιος Πιλάτος και τι απέγινε μετά τα γεγονότα με τον Χριστό; Τον λόγο πλέον παίρνουν οι διηγήσεις της Ιστορίας καθώς και αυτές των απόκρυφων κειμένων της Καινής Διαθήκης. Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν μαζί πρώτα τις διηγήσεις της Ιστορίας και μετά αυτές των απόκρυφων κειμένων…
Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ο πέμπτος κατά σειρά επίτροπος που είδαν οι Ιουδαίοι να φτάνει στην χώρα τους, όταν θεσπίστηκε ο θεσμός αυτός το 6 μ.Χ., και διοίκησε από το 26 μ.Χ. έως το 36 μ.Χ. όταν αυτοκράτορας στην Ρώμη ήταν ο Τιβέριος. Λέγεται πως ανήκε στην τάξη των ιππέων, γιατί σ’ αυτή ανήκαν όσοι επιλέγονταν για να διοικήσουν την Ιουδαία και όχι αυτής των γερουσιαστών, και κατάγονταν από το σαμνιτικό γένος των Ποντίων, εξ ου και το πρώτο συνθετικό του ονόματός του. Αν και ανήκε στην τάξη των ιππέων διέθετε το δικαίωμα jus gladii να καταδικάζει δηλαδή κάποιον σε θάνατο και αυτό δείχνει πως η Ρώμη του αναγνώριζε πραγματική αυτονομία, αφού η Ιουδαία ανήκε διοικητικά στην επαρχία της Συρίας και ο διοικητής της έπρεπε να δίνει λόγο στον λεγάτο (διοικητή) αυτής. Όσον αφορά το δεύτερο συνθετικό Πιλάτος, μερικοί λέγουν πως είναι μια σύντμηση του «Pilaetus» δηλαδή του «κοκκινοσκούφη» που σήμαινε «απελεύθερος». Άλλοι λένε πως σήμαινε τον γιο του αξιωματικού που είχε τιμηθεί με τον τιμητικό «πίλον» (καπέλο).
Κάποιοι άλλοι λένε πως ήταν γιος του Μάρκου Ποντίου, στρατηγού στην Ισπανία, στον πόλεμο του Αγρίππα εναντίον των κατοίκων της Κανταβρίας και πως η γυναίκα του Κλαύδια Πρόκουλα, ήταν κόρη της περίφημης Κλαυδίας της θυγατέρας του Αυγούστου. Λέγεται πως η σταδιοδρομία του Πιλάτου, οφείλεται στην ακολασία της συζύγου του που είχε τροφοδοτήσει τα σκανδαλοθηρικά χρονικά της Ρώμης καθώς και την δική της παρουσία στην Ιερουσαλήμ κατά παράβαση των κανονισμών. Η αλήθεια όμως είναι πως διορίστηκε επίτροπος της Ιουδαίας έπειτα από μεσολάβηση του Λουκίου Αίλιου Σηιανού, ανώτατου αξιωματούχου ευνοούμενου του Τιβέριου και ο οποίος εχθρεύονταν τους Ιουδαίους. Και ενώ ο Πιλάτος αναφέρεται από τον Ιουδαίο ιστορικό Ιώσηπο, Ιουδαϊκός Πόλεμος 2,169 και από τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, Annales XV, 44 ως επίτροπος (procurator) σε μια επιγραφή που βρέθηκε το 1961 στην Καισάρεια αναφέρεται ως έπαρχος (praefectus).
Ο Πιλάτος τελών υπό την προστασία του Σηιανού ακολούθησε πολιτική η οποία προκάλεσε την εχθρότητα των Ιουδαίων γιατί πρόσβαλλε επανειλημμένα το θρησκευτικό τους αίσθημα. Μεταξύ άλλων, έδωσε εντολή να αναρτηθούν λατρευτικές εικόνες του αυτοκράτορα στην Ιερουσαλήμ και έκοψε νομίσματα τα οποία έφεραν παραστάσεις με ειδωλολατρικά θρησκευτικά σύμβολα.
Αλλά ας αφήσουμε τον εκκλησιαστικό ιστορικό Ευσέβιο Καισαρείας να μας τα διηγηθεί καλύτερα, ο οποίος αποδίδει τις συμφορές του Ιουδαϊκού Έθνους στην σταύρωση από αυτούς του Χριστού: «Συμφωνεί δε μ’ αυτόν και ο Ιώσηπος, δείχνοντας ομοίως πως οι συμφορές όλου του έθνους άρχισαν από τους χρόνους του Πιλάτου και των εγκλημάτων κατά του Σωτήρος. Άκου λοιπόν τι αναφέρει επί λέξει στο δεύτερο βιβλίο του Ιουδαϊκού πολέμου. “Ο δε Πιλάτος αποσταλείς ως επίτροπος στην Ιουδαία από τον Τιβέριο, μεταφέρει νύχτα καλυμμένες τις εικόνες του Καίσαρα στην Ιερουσαλήμ – πρόκειται για τα αποκαλούμενα εμβλήματα –. Αυτό την ημέρα προκάλεσε μεγάλη ταραχή στους Ιουδαίους, οι οποίοι αμέσως με τη θέα τους έμειναν κατάπληκτοι από την καταπάτηση των νόμων τους, οι οποίοι δεν επιτρέπουν να εισάγεται στην πόλη καμιά εικόνα.”» Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία Β 6, 3 – 4.
Μια άλλη φορά, επειδή χρειαζόταν χρήματα για την κατασκευή ενός υδραγωγείου, τα αφαίρεσε από το ιερό θησαυροφυλάκιο του Ναού. Τότε ξέσπασε μεγάλη εξέγερση που για να την καταπνίξει σκέφτηκε να στείλει αστυνομικούς μεταμφιεσμένους σε Ιουδαίους, οι οποίοι ανακατεύτηκαν με τον όχλο και τον κατέσφαξαν. Όμως ο Ευσέβιος Καισαρείας θα μας τα πει καλύτερα επικαλούμενος και πάλι τον Ιώσηπο: «Έπειτα ο ίδιος συγγραφέας ιστορεί με τους παρακάτω λόγους πως και μια άλλη συμφορά επέπεσε κατ’ αυτών. “Μετά δε από αυτά ξεκίνησε μια άλλη ταραχή, δαπανήσας τον ιερό θησαυρό – ο οποίος καλείται κορβανάς – για την κατασκευή υδραγωγείου προς μεταφορά υδάτων από απόσταση τριακοσίων σταδίων. Το πλήθος αγανάκτησε από αυτό, όταν δε ο Πιλάτος ήρθε στην Ιερουσαλήμ, αυτοί τον κύκλωσαν κραυγάζοντας. Εκείνος δε – επειδή προέβλεψε την ταραχή αυτών – αναμίξας στο πλήθος ένοπλους στρατιώτες, ντυμένους με πολιτικά ρούχα, και αφού τους απαγόρευσε να χρησιμοποιούν ξίφος, τους διέταξε να χτυπάνε με ρόπαλα αυτούς που κραύγαζαν, έδωσε το σύνθημα από το βήμα. Αφού χτυπήθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο οι Ιουδαίοι, πολλοί πέθαναν από τις πληγές, και πολλοί καταπατήθηκαν από άλλους που είχαν τραπεί σε φυγή. Τρομαγμένο το πλήθος από την συμφορά αυτών που σκοτώθηκαν σιώπησε.”» Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία Β 6, 6 – 7.
Αλλά και ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας διηγείται ένα ακόμη επεισόδιο από την απέχθεια και την εχθρότητα που είχε ο Πιλάτος για τους Ιουδαίους. Και αυτό συνέβη όταν έβαλε την αστυνομία του να σκοτώσει μερικούς Γαλιλαίους που έκαναν φασαρία με τις εκδηλώσεις τους στον Ναό: «Εκείνη τη στιγμή ήλθαν μερικοί και του είπαν (του Χριστού) για τους Γαλιλαίους, των οποίων το αίμα ο Πιλάτος ανέμιξε με τις θυσίες τους.» Κατά Λουκά 13:1.
Δέκα χρόνια αργότερα όμως, μετά την τοποθέτησή του ως επιτρόπου στην Ιουδαία, έμελλε ο αδέξιος χειρισμός ενός γεγονότος που συνέβη στη Σαμάρεια να τον καταστρέψει και να βάλει τέλος και στην καριέρα του αλλά και στην ίδια του τη ζωή. Τα γεγονότα έχουν ως εξής. Στην Σαμάρεια εμφανίστηκε ένας ακόμα «προφήτης», που βεβαίωνε πως στην κορυφή του όρους Γαριζίν ήταν θαμμένο το Σκήνωμα(σώμα) του Μωϋσή μαζί με τα λειτουργικά αντικείμενα, που είχε χρησιμοποιήσει και πως θα πήγαινε ο ίδιος να τα βρει. Την ορισμένη μέρα στους πρόποδες του βουνού συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος, το οποίο άρχισε να ανεβαίνει στο βουνό ψέλνοντας. Ο Πιλάτος όμως είχε διατάξει να καταληφθεί η κορυφή και να διαλύσουν την εκδήλωση. Έτσι και έγινε αλλά με βαρύ αντίτιμο, αφού έγινε μεγάλη σφαγή. Το θλιβερό αυτό γεγονός καθώς και οι συνεχείς διαμαρτυρίες των Ιουδαίων για τις ατασθαλίες του και την προσβολή της θρησκευτικής πίστης τους προς τον προϊστάμενό του, τον λεγάτο της Συρίας Βιττέλιο, είχε ως αποτέλεσμα να καταγγελθεί στην Ρώμη από αυτόν, να καθαιρεθεί από τη θέση του και να κληθεί στη Ρώμη. Εκεί δεν καταφέρνει να απαλλαγεί από την κατηγορία που τον βαρύνει, άλλωστε ο Σηιανός ο ισχυρός άντρας που τον προστάτευε είχε πεθάνει πλέον, και εξορίζεται στην Γαλατία από τον αυτοκράτορα Γάιο Καλιγούλα. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο, η μαρτυρία του οποίου στηρίζεται σε ένα ελληνικό χειρόγραφο το οποίο δυστυχώς δεν διασώθηκε, βάζει τέρμα ο ίδιος στη ζωή του αυτοκτονώντας: «Δεν είναι άξιο ν’ αγνοείται πως επίσης εκείνος ο Πιλάτος, ο επί του Σωτήρος ηγεμών, σε τόσες συμφορές περιέπεσε, όπως λένε, κατά τους χρόνους του Γαΐου τους οποίους εξετάζουμε, ώστε αναγκάστηκε ν’ αυτοκτονήσει και να γίνει τιμωρός του εαυτού του με το ίδιο του το χέρι, διότι όπως φαίνεται η θεία δίκη τον καταδίωκε από κοντά. Το γεγονός αυτό ιστορούν οι Έλληνες που σημείωσαν τις Ολυμπιάδες μαζί με τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τους χρόνους αυτούς.» Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία Β 7.
Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
Το πρόσωπο και η καθοριστική συμβολή του Πιλάτου στην καταδίκη του Χριστού, όπως ήταν φυσικό, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορες τις απόκρυφες διηγήσεις της Καινής Διαθήκης. Λέγοντας απόκρυφες διηγήσεις ή απόκρυφα είναι εκείνα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης τα οποία δεν περιλαμβάνονται στον κανόνα δηλαδή τον κατάλογο αυτής, όταν αυτός διαμορφώθηκε παντελώς και «έκλεισε» στα τέλη του 3ου αιώνα, περιλαμβάνοντας μόνο 27 βιβλία από τα εκατοντάδες που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε. Τα απόκρυφα βιβλία αυτά μπορεί να ήταν ευαγγέλια, επιστολές, πράξεις, αποκαλύψεις κ.λ.π. και σκοπό είχαν να συμπληρώσουν τα κενά που υπήρχαν στα κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης γύρω από τη ζωή του Χριστού, των μαθητών του, των στενών συγγενών του ή διαφόρων προσώπων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο και είχαν σχέση με αυτόν. Για να γίνουν αποδεκτά από τους πιστούς, οι συγγραφείς τους – που πολλές φορές ήταν και αιρετικοί – χρησιμοποιούσαν τα ονόματα των μαθητών ή Αποστόλων του Χριστού π.χ. ευαγγέλιο του Θωμά, καθώς επίσης γνωστών προσώπων της πρώτης Εκκλησίας π.χ. το ευαγγέλιο της Μαγδαληνής. Τα περισσότερα από αυτά είναι αφελή αναγνώσματα, με πολλά μυθολογικά και υπερβολικά στοιχεία, τα οποία όμως πολλά από αυτά, έχουν «περάσει» μέσα στον Χριστιανισμό, με αποτέλεσμα πολλοί πιστοί σήμερα να νομίζουν πως αποτελούν διδασκαλία του Χριστιανισμού. Βέβαια οφείλουμε να ομολογήσουμε πως κάποια από αυτά, μέχρι να διαμορφωθεί ο τελικός κανόνας της Καινής Διαθήκης έχαιραν μεγάλης εκτίμησης σε πολλές εκκλησίες των πρώτων Χριστιανικών αιώνων, όπως λόγου χάρη «ο Ποιμήν του Ερμά», ώστε να είναι αυτός ο λόγος της σύγχυσης πολλών Χριστιανών. Τέλος, τα βιβλία αυτά ονομάστηκαν «απόκρυφα», επειδή οι συγγραφείς τους ισχυρίζονται πως στηρίζονται σε απόκρυφες πηγές που είναι γνωστές, μόνον σ’ αυτούς.
Τώρα όσον αφορά τις απόκρυφες διηγήσεις για το πρόσωπο του Πιλάτου, εμάς θα μας απασχολήσουν τρεις: «Επιστολές του Ηρώδη και του Πιλάτου», «Η δίκη και η καταδίκη του Πιλάτου» και «Ο θάνατος του Πιλάτου».
Επιστολές του Ηρώδη και του Πιλάτου
Οι Επιστολές αυτές συνδέουν τη Ρωμαϊκή ιστορία με τα πάθη και το θάνατο του Ιησού Χριστού. Υπάρχουν γραμμένες στην συριακή γλώσσα, σε χειρόγραφα του 6ου ή 7ου αιώνα μ.Χ. και φυλάσσονται στο Βρετανικό μουσείο. Ο «πολύς» Τίσσεντορφ, αυτός που ανακάλυψε τον Σιναϊτικό κώδικα της Καινής Διαθήκης, αναφέρει στις «Απόκρυφες Αποκαλύψεις» του, πως είχε στην κατοχή του ένα αντίγραφο των επιστολών αυτών στην ελληνική γλώσσα. Διαβάζοντας κάποιος τις Επιστολές αυτές, δεν μπορεί παρά να μειδιάσει για την αφέλεια και την υπερβολή που τις διακρίνει:
1. Επιστολή του Ηρώδη προς τον κυβερνήτη Πιλάτο
Την Επιστολή αυτή την στέλνει ο Ηρώδης – γιος του Ηρώδη του Μεγάλου – στον Πιλάτο για να μοιραστεί την αγωνία του και την θλίψη από τις συμφορές που τον βρήκαν, για τα όσα κακά έκανε στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και επειδή χλεύασε τον Χριστό. Αναφέρει πως η κόρη του η Ηρωδιάδα, έπαιζε στην επιφάνεια μιας παγωμένης δεξαμενής, έσπασε όμως ο πάγος και το κορίτσι αποκεφαλίστηκε. Βλέπουμε δηλαδή στο σημείο αυτό την προσπάθεια του ανώνυμου συγγραφέα να συνδυάσει τον τρόπο θανάτου του κοριτσιού με το τρόπο θανάτου του Ιωάννη του Βαπτιστή, που είναι παρόμοιος. Ομοίως και ο γιος του Αζβόνιος βρίσκεται σε αγωνία στην ώρα του θανάτου του. Ο ίδιος ο Ηρώδης πάσχει από υδρωπικία και έχει αρχίσει το σώμα του να βγάζει σκουλήκια. Αλλά και η γυναίκα του έχασε το φως της από το αριστερό μάτι. Τέλος τον παρακινεί να θυμάται μαζί με την γυναίκα του Πρόκλα τον Ιησού μέρα και νύχτα και πως η Βασιλεία του Θεού θα ανήκει πλέον στους Εθνικούς (ειδωλολάτρες), επειδή οι Ιουδαίοι τον απέρριψαν.
2. Επιστολή του Πιλάτου προς τον Ηρώδη
Απαντώντας ο Πιλάτος στον Ηρώδη βεβαιώνει την Ανάσταση του Χριστού και την εμφάνισή του στους μαθητές και πως η γυναίκα του Πρόκλα πήρε μαζί της τον εκατόνταρχο Λογγίνο και τους 12 στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο του Ιησού και πήγαν να τον χαιρετήσουν εκεί που κάθονταν με τους μαθητές του! Μάλιστα ο ίδιος ο Πιλάτος επειδή ήταν άρρωστος πήρε μαζί του 50 στρατιώτες και πήγε και συνάντησε τον αναστημένο Ιησού και του ζήτησε να τον συγχωρήσει. Στη συνέχεια μιλάει ο Ιησούς, πως για το πρόσωπό του είχαν μιλήσει ο Ιουστίνος – προφανώς εννοεί τον Φιλόσοφο, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. – κάποιον Θεόδωρο και τέλος τον Ιουδαίο ιστορικό Ιώσηπο!
3. Η επιστολή του Πόντιου Πιλάτου προς τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα – σχετικά με τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Είναι μια σύντομη επιστολή που υποτίθεται πως στέλνεται προς τον Τιβέριο, στην οποία ο Πιλάτος μιλάει για την καταδίκη που επέβαλε στον Χριστό, έστω παρά τη θέλησή του και πως οι μαθητές του πρόκοψαν και κάνουν έργα αγαθά στο όνομά του.
4. Η αναφορά του Πόντιου Πιλάτου προς τον Αύγουστο Καίσαρα της Ρώμης, για τον Ιησού Χριστό.
Διαβάζοντας κάποιος την αναφορά αυτή, νομίζει πως διαβάζει την αναφορά κάποιου μαθητή ή έστω κάποιου οπαδού του Χριστού. Μιλάει για τις θεραπείες που έκανε, τα θαύματά του, την Ανάσταση του Λαζάρου, την εκβολή των δαιμονίων από τους δαιμονισμένους και γενικά για τα θαύματά του που μας είναι γνωστά από τα Ευαγγέλια. Μιλάει για τα θαυμαστά γεγονότα που έγιναν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης του Χριστού και πως και αυτός ο ίδιος είδε κάποιους από τους αναστημένους νεκρούς της Παλαιάς Διαθήκης. Συνεχίζει με υπερφυσικά γεγονότα που δεν αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και πως πολλοί Ιουδαίοι έπεσαν μέσα σ’ ένα χάσμα που είχε ανοίξει στο ιερό του Ναού.
5. Η αναφορά του Πόντιου Πιλάτου προς τον Τιβέριο Καίσαρα της Ρώμης
Είναι μια παραλλαγή της παραπάνω αναφοράς οπότε δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ξανά τα ίδια πράγματα.
Η δίκη και η καταδίκη του Πιλάτου
Το κείμενο αυτό που συνήθως τιτλοφορείται «Η παράδοση του Πιλάτου» θεωρείται σαν μια ιστορική συνέχεια των επιστολών και υπάρχει στο ίδιο χειρόγραφο με τις επιστολές, χωρίς όμως κάποιο τίτλο. Ξεκινάει με την κλήση του Πιλάτου στη Ρώμη για να δικαστεί, επειδή μετά την καταδίκη του Ιησού είχε πέσει σκοτάδι σ’ όλο τον κόσμο και είχαν γίνει σεισμοί, τρομοκρατώντας έτσι τον κόσμο. Η δίκη γίνεται από τον ίδιο τον αυτοκράτορα – ο οποίος έχοντας διαβάσει τις αναφορές του Πιλάτου – τον καλεί να απολογηθεί γιατί καταδίκασε ένα αθώο. Ο Πιλάτος απαντάει πως δεν φταίει αυτός αλλά οι Ιουδαίοι. Ο αυτοκράτορας του λέει πως έπρεπε να στείλει τον Ιησού στον ίδιο να τον δικάσει. Μόλις όμως αναφέρει το όνομα του Χριστού τα αγάλματα των θεών που υπήρχαν στην αίθουσα έγιναν συντρίμμια και όλους τους κυρίεψε ο φόβος. Την επόμενη μέρα ο Καίσαρας τον καλεί να του πει για μια ακόμη φορά ποιος ήταν τελικά αυτός, στο όνομα του οποίου συντρίφτηκαν τα αγάλματα των θεών. Ο Πιλάτος απαντάει πως έχει πειστεί πως ο Χριστός είναι μεγαλύτερος από τους θεούς τους και για μια ακόμη φορά ρίχνει το φταίξιμο στους Ιουδαίους για την σταύρωση του. Τότε ο Καίσαρας γεμάτος οργή στέλνει διάταγμα στον Λικιανό διοικητή της Ανατολικής Επαρχίας να διαλύσει το έθνος των Ιουδαίων. Μάλιστα στο διάταγμα αυτό ο Καίσαρας αναγνωρίζει πως σταυρώθηκε ένας θεός. Ο Λικιανός εκτελεί την εντολή του Καίσαρα και διαλύει το έθνος των Ιουδαίων. Ο Καίσαρας ανακρίνει για μία ακόμη φορά τον Πιλάτο και διατάζει έναν αξιωματικό ονόματι Άλβιους να τον αποκεφαλίσει λέγοντας: «Όπως σκότωσε τον δίκαιο άνθρωπο που ονομάζεται Χριστός έτσι θα πέσει κι αυτός με τον ίδιο τρόπο και δεν θα βρει λυτρωμό». Ο Πιλάτος πριν αποκεφαλιστεί προσευχόμενος ζητάει από τον Χριστό να τον συγχωρήσει και μάλιστα ζητάει να συγχωρήσει και τη σύζυγό του Πρόκλα που βρίσκονταν δίπλα του. Αξίζει πιστεύουμε σ’ αυτό το σημείο να δούμε πως τελειώνει το απόκρυφο αυτό: «Μόλις τέλειωσε ο Πιλάτος την προσευχή του, ακούστηκε μια φωνή απ’ τον ουρανό να λέει, “Όλες οι γενεές και οι οικογένειες των Εθνικών θα σε αποκαλούν μακάριο, γιατί με σένα εκπληρώθηκαν όλα όσα είχαν ειπωθεί για μένα από τους προφήτες. Εσύ πρέπει να είσαι μάρτυράς μου στη δεύτερη παρουσία μου όταν θα κρίνω τις 12 φυλές του Ισραήλ κι εκείνους που δεν ομολόγησαν το όνομά μου”. Και ο διοικητής έκοψε το κεφάλι του Πιλάτου και τότε ένας άγγελος Κυρίου το παρέλαβε. Και όταν η Πρόκλα, η σύζυγός του, είδε τον άγγελο να έρχεται και να παίρνει το κεφάλι του, άφησε γεμάτη χαρά το πνεύμα της και θάφτηκε μαζί με τον σύζυγό της».
Ο θάνατος του Πιλάτου
Το απόκρυφο αυτό, σε σχέση με το προηγούμενο, στέκεται παντελώς αρνητικά απέναντι στον Πιλάτο. Ξεκινάει με τον αυτοκράτορα Τιβέριο που έπασχε από μια σοβαρή ασθένεια, να στέλνει τον Βολουσιανό έναν από τους αυλικούς του στον Πιλάτο να του στείλει τον Ιησού για τον οποίο είχε ακούσει πως μπορεί να το θεραπεύσει, μη γνωρίζοντας πως ο Πιλάτος τον είχε θανατώσει. Απολογούμενος στον αγγελιοφόρο ο Πιλάτος λέει πως τον σταύρωσε επειδή ήταν κακοποιός και λαοπλάνος. Επιστρέφοντας ο Βολουσιανός στεναχωρημένος που δεν μπορεί να εκπληρώσει την αποστολή του, συναντά την Βερονίκη η οποία είχε πάει σ’ ένα ζωγράφο για να της φτιάξει την εικόνα του Ιησού για παρηγοριά, αλλά πηγαίνοντας με τον καμβά στον ζωγράφο συνάντησε τον Ιησού. Μαθαίνοντας αυτός που πηγαίνει η Βερονίκη, της ζήτησε τον καμβά και όταν της τον ξανάδωσε ήταν πάνω του αποτυπωμένο το πρόσωπό του. Αν λοιπόν ο Τιβέριος κοίταζε με θέρμη την εικόνα θα γινόταν καλά. Ο Βολουσιανός επιστρέφει με την Βερονίκη στη Ρώμη και εξηγεί τα καθέκαστα για τον Πιλάτο και την εικόνα στον Τιβέριο, ο οποίος πράγματι κοιτώντας τη ξαναβρίσκει την υγεία του. Γεμάτος οργή ζητάει να φέρουν τον Πιλάτο στη Ρώμη, ο οποίος παρουσιάζεται μπροστά του κρατώντας τον χιτώνα του Χριστού. Αμέσως η οργή του εξανεμίστηκε και αυτό γινόταν κάθε φορά που ο Πιλάτος εμφανίζονταν μπροστά του με τον χιτώνα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τον τιμωρήσει. Κάποιος χριστιανός όμως αποκάλυψε την αιτία αυτής της συμπεριφοράς του και αφού αφαίρεσε τον χιτώνα αποφάσισε να τον τιμωρήσει με τον πιο ατιμωτικό τρόπο. Όταν το έμαθε ο Πιλάτος αυτοκτόνησε με μαχαίρι. Έδεσαν τότε στο σώμα του ένα βράχο και τον βύθισαν στον ποταμό Τίβερη. Όμως οι δαίμονες δημιουργούσαν προβλήματα με αστραπές, θύελλες κ.λ.π. προκαλώντας τον φόβο σε όλους. Τότε οι Ρωμαίοι έβγαλαν το σώμα του από τον Τίβερη και τον μετέφεραν στην Βιέννη, στον ποταμό Ρον, γιατί η ονομασία Βιέννη – όπως λέει και το απόκρυφο – σημαίνει «τόπος της Κόλασης». Τα ίδια πράγματα όμως συνέβαιναν και εκεί, όπως και στην περιοχή της Λωζάνης, όταν μεταφέρθηκε εκ νέου. Τελικά το βύθισαν σε μια δεξαμενή που περιβάλλονταν από βουνά, που όπως λένε εξακολουθούν να συμβαίνουν τα ίδια διαβολικά τεχνάσματα.
Πάντως και με την συνδρομή των απόκρυφων διηγήσεων, αλλά και την Χριστιανική παράδοση που δημιουργήθηκε με το πέρασμα του χρόνου ο Πιλάτος τιμάται ως άγιος από την Αιθιοπική Εκκλησία, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη σύζυγό του Πρόκλα στις 27 Οκτωβρίου.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Απόκρυφα Κείμενα Καινής Διαθήκης, Τόμος 2, Εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος»
2. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα
3. Ελληνική Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια
4. Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, Εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς»
5. Ντανιέλ Ροπς, Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Χριστού, Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα.
Ο Ποντιος Πιλατος ταυτιζεται με τον Χριστο μονο μεσα απο τα χειρογραφα των οπαδων του χριστιανισμου και τους εκκλησιαστικους τους ιστορικους. Συμπερασμα παρ το αυγο και κουρευτο.
Την δεκαετία του’80, ρωμαϊκή επιγραφή που αναφέρει τον πραίτορα Πόντιο Πιλάτο, βρέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Καισαρείας της Παλαιστίνης. Είναι μια ιστορική μαρτυρία για τα πρόσωπα που διαδραμάτισαν τραγικό ρόλο στην ζωή του Ιησού Χριστού.
Δωσε φως για να σε ξαναφαω
Αφού είμαι αχόνευτος. Δεν τρώγομαι με τίποτα.
Εισαι βαρυ πεπονι
ασχετο…ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ…Ειμαστε δυο ,ειμαστε δυο,η ωρα σημανε οχτω….κλεισε το φως,χτυπα φρουρος,…το βραδυ θα’ρθουνε ξανα…εμπα μπροστα,εμπα μπροστα…και οι αλλοι πισω ακολουθουν…μετα σιωπη και ακολουθει…το ιδιο τροπαρι το γνωστο…Βαρανε δυο,βαρανε τρεις,βαρανε χιλιοι δεκατρεις…Πονας εσυ,ποναω εγω,…μα ποιος ποναει πιο πολυ…θα’ρθει καιρος να μας το πει…Ειμαστε δυο,ειμαστε τρεις…ειμαστε χιλιοι δεκατρεις…Καβαλα παμε στον καιρο με τον καιρο με την βροχη…το αιμα πηζει στην πληγη…ο πονος γινεται καρφι…Ο ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ…ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΙΣ…ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΙΛΙΟΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ…[διαχρονικο]
γραφει η Δωδεκαθειστρια Αθηνούλα…
[(υπάρχουν επίσης κάπου 274 χειρόγραφα σε περγαμηνή, κανονικών έργων που βεβαιώνουν την ύπαρξη του Ιησού…) Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα.]
Μετά διαβάζω…
https://el.wikipedia.org/wiki/Πλάτων
https://el.wikipedia.org/wiki/Όμηρος
κλπ…
Δηλαδή με την λογική της…όσοι Φιλόσοφοι είχαν μαθητές και αυτοί έγραψαν για τον δάσκαλό τους είναι ΑΚΥΡΑ. Facepalm…!!!
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ…
Ο Σωκράτης, όπως και ο Πυθαγόρας, δεν άφησε κανένα σύγγραμμα. Γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί ακριβώς το περιεχόμενο της φιλοσοφίας του και, πρακτικώς, ότι γνωρίζουμε για τον Σωκράτη προήλθε κυρίως από όσα έγραψαν οι μαθητές του σχετικά με αυτόν, καθώς και ορισμένους συγγραφείς που επικεντρώθηκαν στη μελέτη της προσωπικότητάς του. Κατά τον Σωκράτη ο Θεός δεν φιλοσοφεί, γιατί κατέχει τη σοφία, φιλοσοφεί όμως ο άνθρωπος, που η ύπαρξή του είναι πεπερασμένη.
η νεοπαγανιστρια παιρνει 0 στον έλεγχο.
Ο συγκρητισμος δεν χρησιμοποιείται ως κριτηριο αξιολογησης μιας πηγης.
O ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ (ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΜΩΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ) ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΕ, ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ! ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ.
ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΜΗΔΕΝΙΚΑ, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ, ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΗ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΕΚΤΟΜΕΝΟ(ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ).
ΑΝ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΛΟΓΙΚΟΣ ΠΑΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΙ ΤΑ ΨΕΥΔΟΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ.
ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΑΝΕ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ (ΠΟΥ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΑΝΕ ΟΙ ΕΡΜΟΙ!!!…
ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ, ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ!
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ…
Περα απο τις ικασιες σου τα δεδομενα δειχνουν οτι (Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα.)
Ο Ι.Χρυσόστομος όμως θα καταφέρει ότι δεν κατάφεραν όλοι οι άλλοι άγιοι και αυτοκράτορες μαζί,θα χτυπήσει στην καρδιά της Ελλάδος.
Αφού παρότρυνε τον Αρκάδιο να διατάξει το «εις έδαφος φέρειν» και να συγκεντρώσει χρήματα για την υλοποίηση του εγχειρήματος, πείθει τον Αρκάδιο να επιτρέψει την εισβολή των μισθοφόρων Γότθων του Αλάριχου στην Ελλάδα.
Όπως αναφέρει ο Κ.Παπαρηγόπουλος στην «Ιστορία του Ελληνικού έθνους»,«εις την ενταύθα Ελλάδα μέχρι τότε δεν είχαν πραγματοποιηθεί καταστροφές και διώξεις ελλήνων διότι οι εθνικοί ήταν ισχυρά πλειοψηφία, ώστε οι οπαδοί του χριστιανισμού δεν τολμούσαν να επιτεθούν»
Πράγματι αυτό επιβεβαιώνεται και από την Α΄οικουμενική σύνοδο όπου από όλη την επικράτεια (αφρικανικές και ασιατικές επαρχίες) υπήρχαν εκατοντάδες επίσκοποι ενώ από όλη την Ελλάδα υπήρχαν μόλις τρεις! Οι έλληνες ουδέποτε εκχριστιανήσθισαν οικειοθελώς αλλά όπως θα δούμε εξοντώθηκαν κι όσοι επέζησαν ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό διά της βίας. Αυτό επίσης επιβεβαιώνει η σύνοδος της Νίκαιας το 787μ.Χ.που σαφώς δείχνει πως παρά τους ανελέητους διωγμούς και τις σφαγές, οι αποδεκατισμένοι Έλληνες παρέμεναν αμετανόητα έλληνες δηλαδή Φυσιολάτρες, ώστε αναγκάστηκαν να τους αναθεματίσουν για ακόμη μια φορά.Έτσι λοιπόν οι Γότθοι το 397μ.Χ.«καθοδηγούμενοι από τους μαυροφορεμένους καλόγερους ωθούσαν την Ελλάδα στην καταστροφή» (Παπαρηγόπουλος ιστ. Ελ.έθνους).Όπως γράφει ο Ζώσιμος «ισοπεδώθηκαν όλες οι πόλεις της Ελλάδος κι εφονεύθησαν οι περισσότεροι Έλληνες…προς βοήθεια των Ελλήνων έσπευσε ένας Βάνδαλος στρατηγός του δυτικού ρωμαϊκού στρατού, ο Στηλίχων. Όμως έφτασε πολύ αργά, ήδη είχε σφαχτεί ανηλεώς ή εξανδραποδιστεί ο ελληνικός πληθυσμός όλων των πόλεων εκτός αυτών που πρόλαβαν να καταφύγουν στα βουνά, εσφάγησαν ακόμη και τα παιδιά».
Άντε πάλι τα ίδια. Οι Γότθοι ήταν Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι; ΟΧΙ!!!!!ΟΧΙ!!!!!ΟΧΙ!!!!! Θα πρέπει εμείς να απολογούμαστε για τους βάρβαρους Γότθους του Αρείου;;;; Και οι μαυροφορεμένοι καλόγεροι του Αρείου ήταν κι αυτοί. Και ο Ζώσιμος ήταν παγανιστής ιστορικός επηρεασμένος από το κλίμα της εποχής. Το να συγχέεις και να μπερδεύεις καταστάσεις και γεγονότα και να θεωρείς ότι για όλα φταίνε οι ορθόδοξοι χριστιανοί τότε…πράγματι εκπροσωπείς την “ιστορική αλήθεια” και η ιστορική επιστήμη να σε ανακηρύξει Πατέρα της. Να σου στήσουμε και προτομή;
Ο Ι.Χρυσόστομος όμως θα καταφέρει ότι δεν κατάφεραν όλοι οι άλλοι άγιοι και αυτοκράτορες μαζί,θα χτυπήσει στην καρδιά της Ελλάδος.Αφού παρότρυνε τον Αρκάδιο να διατάξει το «εις έδαφος φέρειν» και να συγκεντρώσει χρήματα για την υλοποίηση του εγχειρήματος, πείθει τον Αρκάδιο να επιτρέψει την εισβολή των μισθοφόρων Γότθων του Αλάριχου στην Ελλάδα.
Ας αλλαξουμε ονομα τοτε,τι λες κι εσυ.Οι 12θειστες αραγε τι αποψη εχουν.Τι παιδευεσαι;Για ξενο λαο αγωνιζεσαι;
Κοψε την παρεα με τον Ασχετο. Βλαπτει σοβαρα την υγεια. Ειναι αυτο που λεμε τυπος ανθυγιεινος. Απο το μυαλο του εξερχονται διανοητικα μικροβια που προσβαλουν εγκεφαλους με χαμηλο iq. Και επειδη κυκλοφορεις ηδη με τα μισα σου εγκεφαλικα κυτταρα καλο ειναι να τοποθετησεις ενα προφυλακτικο (καποτα) στην κεφαλα σου μηπως και αποφυγεις την μολυνση. (χουμορ ΠΔ μην τρελαινεσαι)
Δοξα τω Θεω,και τα μισα εγκεφαλικα μου κυτταρα,τη δουλιτσα τους την κανουν μια χαρα.
Χαιρομαι ΠΔ που με αντιμετωπιζεις με χιουμορ γιατι εγω σας αγαπω ολους και οτι γραφω ειναι στα πλαισια του πειραγματος και οχι του μισους. Οσον αφορα την αληθεια των θρησκειων αυτη δεν παιζει κανεναν ρολο στην σωτηρια σας αλλα απλος δρα ως παυσιπονο της ψυχης. Αν ΠΔ εξαφανίσω απο μεσα σου τον φοβο του θανατου τοτε θα παψεις να παιρνεις το παυσιπονο της πιστης και οπως ειχε πει ο Απ Παυλος αν ο Χριστος δεν αναστηθηκε τοτε ματαια ειναι η πιστη μας.
ΑΝ.
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ,
ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΙΡΑΝΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΣΗ
ΜΕΣΩ ΤΗΣ ”ΟΜΟΙΟΤΗΤΑΣ” ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΟΥ
ΜΑΡΔΟΥΚ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟΥΝ
ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΙΑ ΛΟΓΙΚΗ Η ΜΕ ΤΗΝ
ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.
ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ
ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΤΟ ΠΡΑΞΟΥΝ.
ΣΗΙΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΟΥΝΙΤΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΑ.
Οι πληροφοριες Ασχετε ειναι σαν τις πορδες που για να εχουν καποιο αποτελεσμα πρεπει να τις παγιδευσεις μεσα σε ενα μπουκαλι και να φτιαξεις πορδομολοτοφ chaoskampf χαχαχαχαχα
Οι πληροφοριες παιδια μου ειναι σαν τις πορδες που για να εχουν καποιο αποτελεσμα πρεπει να τις παγιδευσεις μεσα σε ενα μπουκαλι και να φτιαξεις πορδομολοτοφ. Ο Απολλωνας παιδια μου ειναι ο εμπνευστης του υπεροπλου των Εψιλον που ειναι γνωστο στο πανελληνιο ως πορδομολοτοφ καθως αυτος με οδηγησε οταν ημουν ακομα εθνικος και κυνηγουσα τους Γαχβεδιστες στο να παγιδευσω μια Εβραικη πορδη μεσα σε ενα μπουκαλι. Τοτε φυσικα μαλακιζομουν με τις θεωριες των Εψιλον και των υπολοιπων εθνικων και επι της ουσιας του θεματος εγω ημουν η πορδη που κλειστηκε μεσα στο μπουκαλι καθως ηταν ενας Σιωνιστης γλωοσσολογος μεσα σε ενα Ελληνικο φορουμ και ελεγε βασικα την αληθεια σε οτι αφορα το Ελληνικο αλφαβητο και εγω ημουν απλα μια πορδη του Απολλωνα που τελικα εξερραγει και τον εκααψε. Απλα προσπαθω παιδια μου να σας εξηγησω πως μπορουμε να φτιαξουμε υπεροπλα με την μεθοδο του Greek way και θα επανελθω σε οτι αφορα το θεμα του Μαρδουκ που μονο η δικη μου πληροφορηση εχει καποια αξια ακριβως γιατι εχω αυτη την ικανοτητα να αναβω φωτιες στις κλανιες μου αλλα και την “μυστικη γνωση” των Εψιλον και των Ανδρομεδιων που ειναι σε συνεργασια με την γνωστη σε ολους υπεροργανωση πΟρδΕΑ η οποια εχει παραλαβει αυτην την τεχνολογια απο μενα. Μην ξεχασετε να μελετησετε αυτο και προσπαθηστε να καταλαβετε τι θα σημαινει για τους Αντιχριστους Γιαχβεδιστες αλλα και για τους Αντιχριστους Παγανιστες αν αποδειξουμε με την μεθοδο του Greek way οτι τοσο ο Ιησους οσο και ο Ελληνας Χριστος που ετοιμαζετε να προσγειωθει ειναι αβαταρες του βασιλεα των θεων ο οποιος εκφραζει την κοσμικη δυναμη που εβαλε ταξη στο χαος: https://el.wikipedia.org/wiki/Μαρδούκ
χαχαχα Για σου ρε φιλε chaoskampf με εκανες και γελασα. Να σε καλα ο Διαολος να σε φυλαει. Απο αθεος εγινες χριστιανος,απο χριστιανος εγινες εθνικος νεοπαγανιστης, απο εθνικος εγινες Νεοεποχιτης,και απο νεοεποχιτης μας εγινες ορθοδοξος πελασγορωμιος. Αιντε και Αρχιμασονος χαχαχχα
ΟΛΑ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΘΕΑ.
ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΠΩΣ ΤΟΥ
ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ,ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ
ΚΑΤΑΝΟΗΣΑ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ 3
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ?ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ.
Πιστευεις οτι το κατανοησες ? Δεν εισαι σιγουρος ? Να σου εξηγησω γιατι εσυ Πιστευεις οτι κατανοησες το ευαγγελιο του Ματθαιου ? Εγω λεω να σου εξηγησω την προφητεια αλλα ποιος αδειαζει τωρα.
ΜΙΑ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΙΡΑΝΟΥΣ,
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥΣ
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.
1.- Σωτήρα [Saoshyant a Sos[y]an = αυτός που θα σώσει] θεάνθρωπο περίμεναν και οι Ιρανοί, ταυτίζοντες αυτόν με τον θεό Μίθρα. Όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου, θα γεννιόταν αυτός από παρθένα. Την γέννησή του θα ανάγγελλε η εμφάνιση αστέρα, ο οποίος διακρινόμενος από τους υπόλοιπους, θα ήταν “ο αστέρας του” [= τουπροσδοκώμενου Σωτήρα][xxix].
Η τροφή του Saoshyant θα ήταν πνευματική[xxx]. Το σώμά του θα έλαμπε όπως ο ήλιος[xxxi], θα ήταν παντογνώστης, θα αποκάλυπτε τα μέσα για την κατανίκηση του Ψεύδους [Druj] και θα πραγματοποιούσε την ανακαίνιση και τον καθαρμό του κόσμου, ως ο κατ’ εξοχήν λυτρωτής του. Κατά δε την συντέλεια του κόσμου θα αναστήσει τα σώματα των νεκρών και, ως εντεταλμένος του Θεού, Ahura Mazda, θα διενεργήσει την τελική κρίση, αμείβοντας ή τιμωρώντας τους ανθρώπους ανάλογα με τα έργα τους.
Η προσδοκία του Saoshyant βρίσκεται στις Gathas της Avesta[xxxii], σε στενότατη συνάρτηση προς την έκβαση του τελικού αγώνα μεταξύ του Δικαίου και της Αλήθειας [Asa] αφ’ ενός, και του Κακού, της Αδικίας, του Ψεύδους [Drui ή Drug] αφ’ ετέρου, μετά την οποία θα προκύψει η δυνατότητα της ίδρυσης της αιώνιας βασιλείας [xsadra].
Η εποχή προ της ελεύσεως του Saoshyantχαρακτηρίζεται ως κακή εποχή με παντοειδή δεινά με ολοένα προϊούσα επιδείνωση. Η θρησκεία θα εκπέσει, τα ήθη θα διαφθαρούν, οι άνθρωποι θα προτιμούν από την ποιότητα των λόγων το χρήμα, η Κακότητα θα ισχύσει ως κανόνας και τρόπος ζωής, το μίσος θα γίνεται ολοένα εντονώτερο. Οι άνθρωποι θα ψεύδονται και θα δολιεύονται, εκφράζοντες με ψευδείς και απατηλούς όρους τις αντίθετες πράξεις τους, για να τις συγκαλύψουν και για να εξαπατήσουν. Δεν θα κρατούν τον λόγο τους και δεν θα παρέχουν καμμία ασφάλεια.
Όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν απατεώνες, φίλοι θα διαφωνήσουν κομματικά, φιλία, εκτίμηση, ελπίδα και φροντίδα για την ψυχική σωτηρία θα χαθούν από τον κόσμο. Πατέρες, παιδιά και αδέλφια θα αποξενωθούν μεταξύ τους. Ο ήλιος θα ελαττώσει την ανταύγειά του και θα πληθύνουν οι κηλίδες του• έτη, μήνες και ημέρες θα μικρύνουν. Η συγκομιδή θα είναι πολύ ελαττωμένη σε σύγκριση με την σπορά. Η βλάστηση δεν θα ωριμάζει, τα δέντρα δεν θα καρποφορούν. Οι άνθρωποι θα γεννιώνται μικρόσωμοι με λιγότερες δυνάμεις και ικανότητες, θα επιδίδονται σε χαμερπείς πράξεις, δεν θα σέβονται το ψωμί και το αλάτι και δεν θα αγαπούν την πατρίδα τους.
Αιρετικοί παντός είδους θα περιφρονούν τον λόγο του Θεού. Τυραννικά καθεστώτα και πεπλανημένες διδασκαλίες θα ενσκήψουν στους πληθυσμούς. Εκείνοι που ιδρώνουν για να ζήσουν από την εργασία τους, η ζωή τους θα καταστεί αδύνατη και θα εκλιπαρούν τον θάνατο ως δώρο. Ακόμη και οι νέοι και τα παιδιά θα είναι καταφοβισμένοι, δεν θα υπάρχει πλέον σ’ αυτά ούτε ψυχική χαρά. Τα πάντα θα τείνουν προς την καταστροφή και η γη θα ξερνά κάθε είδους μέταλλα.
Βάρβαροι λαοί θα κυριαρχήσουν και η θέλησή τους θα επιβληθεί στον κόσμο με τη βία• αυτοί θα σκοτώνουν αδιακρίτως ένα δίκαιο άνθρωπο, όπως μία μύγα. Τα αγαθά των λαών θα περιέλθουν σε ξένους και μισητό καθεστώς θα κυριαρχήσει στον κόσμο. Η πλεονεξία των ανθρώπων θα είναι ακόρεστη στο να αποκτούν• θα συσσωρεύουν επίγειους θησαυρούς και θα τους κρύβουν στη γη. Με τη ανηθικότητα τους και την διαφθορά τους θα ασκούν παρά φύση ασέλγεια [ομοφυλοφιλία] θα συναγελάζονται με εμμηνοροούσες γυναίκες και θα παραδίδονται σε κάθε ακολασία. Θλίψη και πόνος και ερήμωση θα κυριαρχήσει στην γη. Όσο προσεγγίζει το τέλος του Κακού, τόσο αυτό θα γίνεται ισχυρότερο και βασανιστικότερο.
Τότε θα γεννιόταν ο Saoshyant, ο ηγεμόνας του σύμπαντος, ο οποίοςθα διαμόρφωνε την ανθρωπότηταεκ νέου, ώστε να μην παλιώνει ούτε να πεθαίνει, αλλά πάντοτε να ευημερεί. Αυτός θα βλέπει με τα μάτια της Αλήθειας θα επιβλέπει όλα τα όντα, κατευθύνοντάς τα προς την ευτυχία, επαγρυπνώντας δε γι’ αυτά, θα καταστήσει άφθορο το σύνολο του ζώντος κόσμου. Θα κατανικήσει το κακό, θα δώσει τέλος στα δεινά και θα απομακρύνει του Κακό και το Ψεύδος από εκεί, όπου αυτά αναδύθηκαν, στην άβυσσο της κόλασης. Θα δεσμεύσει και θα καταστήσει αδύναμο το πνεύμα του Κακού [Angra Mainyu] και θα εγκαινιάσει νέα εποχή. Η εποχή του λύκου θα τερματιστεί και θα αρχίσει η εποχή του αρνίου. Η βλάστηση θα καταστεί αειθαλής και από χαρά θα πλημμυρίσουν όλα τα πλάσματα. Η ανθρωπότητα θα λυτρωθεί, ο θάνατος θα εκλείψει• ούτε δηλητήρια θα δύνανται να θανατώνουν τον άνθρωπο, ούτε ξίφη ή μαχαίρια να τον χτυπήσουν ή να τον πληγώσουν. Ασθένεια, γηρατειά, φροντίδες και θάνατος θα εκμηδενιστούν, καθώς και όλη η δυστυχία, η οποία προέρχεται από τη δυναμική κυριαρχία των κακών και ισχυρών και από την πεπλανημένη πίστη.
Η θρησκεία θα ανακτήσει την κυρίαρχη θέση της στη ζωή των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι θα έχουν κοινή βάση, τουτέστι τη θρησκεία, και η βούληση του δημιουργού ύψιστου Θεού θα κυριαρχεί. Ο Saoshyant θα είναι ο μόνος Κύριος, ο οποίος ως απεσταλμένος του Θεού θα τελεσιουργεί την ανακαίνιση του κόσμου, σύμφωνα με την νοσταλγία των πλασμάτων του, όσα αδιαλείπτως θα επιδεικνύουν προς αυτόν ζωντανή πίστη, κλίση και αφοσίωση.
Το πνεύμα του Κακού [Angra Mainyu] θα εκμανεί τότε και, σπάζοντας τα δεσμά του, θα επιτεθεί κατά του κόσμου, επιφέροντας φοβερές καταστροφές, καταπίνοντας το τρίτο της ανθρωπότητας και το τρίτο των ζώων, επαπειλώντας μάλιστα να εξαφανίσει και τα ύδατα και τα φυτά. Αλλά θα επέμβει ο ύψιστος Αγαθός Θεός, ο οποίο θα δεσμεύσει και πάλι το Κακό, η αμφιβολία και οι εχθροί θα εξαφανιστούν από τον κόσμο, ο Saoshyant θα αποκαθάρει όλα τα πλάσματά του και στη συνέχεια θα πραγματοποιήσει την ανάσταση των νεκρών και την τελική κρίση, μετά την οποία θα επακολουθήσει η μέλλουσα ζωή.
Μετά την ανάσταση των νεκρών, οι άνθρωποι, όσοι θα εξακολουθούν να είναι προσηλωμένοι στην Αλήθεια και το Δίκαιο [Asa], δεν θα πεθαίνουν πλέον και η ανθρωπότητα θα διαμορφωθεί και πάλι εκ νέου. Σε ερώτηση του Ζωροάστρη προς τον Ύψιστο Θεό [Ahura Mazda], πως θα καταστεί δυνατήη ανάσταση των νεκρών,πως τουτέστι, θα ανασυγκροτηθεί ο νεκρός που έχει διαλυθεί στα στοιχεία του, ο Θεός υπενθυμίζει σ’ αυτόν ως απάντηση: πόσο πιο δύσκολο υπήρξε να δημιουργηθούν τα πλάσματα εκ του μηδενός από του να εγερθούν πάλι σε νέα ζωή μετά τον θάνατό τους!
– Πρώτοι θα αναστηθούν οι πρωτόπλαστοι [Gayomart] και έπειτα όλοι οι άλλοι• μετά από αυτό όλοι θα εμφανιστούν προ της τελικής Κρίσης. Ο καθένας θα αναστηθεί στον τόπο όπου πέθανε, αυτοί δε που θα αναστηθούν θα αναγνωρίζονται μεταξύ τους λέγοντες: αυτός είναι ο πατέρας μου, αυτή είναι η μητέρα μου, αυτός είναι ο αδελφός μου, αυτή είναι η σύζυγος μου. Όποιος κατά τον θάνατό του είχε την ώριμη ηλικία θα αναστηθεί με τη μορφή σαραντάχρονου μεσήλικα• όποιος πέθανε σε παιδική ηλικία θα αναστηθεί με τη μορφή δεκαπεντάχρονου παιδιού. Σε κάθε άνδρα θα αποδοθεί η γυναίκα του και θα παρουσιασθούν σ’ αυτόν τα παιδιά, που απόκτησε με αυτήν. Άνδρας και γυναίκα θα ζουν στο εξής ως σύζυγοι, όπως στον κόσμο, αλλά δεν θα τεκνοποιούν πλέον.
Στη συνέχεια, με τη θέληση του δημιουργού Θεού Ahura Mazda, ο Saoshyant θακρίνειτους ανθρώπους, απονέμοντας στον καθένα αμοιβή ή ποινή σύμφωνα με τα έργα του. Και οι μεν δίκαιοι θα εισέλθουν στον παράδεισο του θεού Ahura Mazda [τον Garotman], όπου μετά του σώματος πλέον θα ζουν στην μακαριότητα, οι δε άδικοι θα καθαρθούν δια του πυρός, για να εισέλθουν και αυτοί στην μακαριότητα. Και τότε θα έχει συντελεστεί το έργο του θεού Ahura Mazda• κάθε άνθρωπος θα καταστεί αθάνατος αιωνίως. Ζώντας απ’ την ζωοποιό αίγλη του Saoshyant ο άνθρωπος θα φθάσει το ύψιστο σημείο της τελειότητας.
Τέλος θα διεξαχθείο τελικός αγώναςμεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους, που θα εκπροσωπούνται από τους οπαδούς τους, ο Ahura Mazda με τον Angra Mainyu, τα αγαθά πνεύματα με τα κακά.
Τελικά θα εξοντωθεί ο Angra Mainyu και ο όφις του Ψεύδους [Dguj]. Ο εισβολέας του ουρανού Angra Mainyu θα γκρεμιστεί από τον ουρανό με όση βιαιότητα εισέβαλε σ’ αυτόν και θα καταπέσει στα σκοτεινά βάθη. Ο δε μισητός όφις θα καεί σε λιωμένο σίδερο και η δυσωδία και βρωμιά της κόλασης θα εκλείψει μαζί με την ίδια την κόλαση, η δε περιοχή της θα αποδοθεί στην περιοχή της μακαριότητας, στην οποία θα ζουν οι πάντες. Ο κόσμος θα ζει χωρίς θάνατο αιώνια, η γη θα είναι χωρίς ακαθαρσία, βουνά και φαράγγια θα ισοπεδωθούν.
Αυτές είναι οι κύριες γραμμές της πίστεως των Ιρανών σχετικά με τον Saoshyant και τα έσχατα, όπως προβάλλουν από τα επίσημα κείμενα σε ενιαία ανάγλυφη εικόνα από τις αφηγήσεις των πηγών, οι οποίες είναι γεμάτες από τοπικούς, κοσμοθεωρητικούς, βιοθεωρητικούς και θρησκειακούς ιδιωματισμούς. Απ’ αυτές καταφαίνεται, ότι στους Ιρανούς η έννοια του λυτρωτή έχει εσχατολογικό χαρακτήρα, δεν ομιλεί περί της ήδη λύτρωσης των ανθρώπων από την αμαρτία στον κόσμο αυτό και της ενοχής σ’ αυτήν.
2.- Και χαρακτήρισε μεν ο Ζωροάστρης τον εαυτό του ως την εκπλήρωση της προσδοκίας αυτής, η δε μαζδαϊκή θεολογία δημιούργησε μύθους για την θεϊκή προέλευσή του, την υπερφυσική γέννησή του και παγκόσμια επικράτησή του, σε αυτά όμως όλα έθεσε τέρμα ο θάνατος, χωρίς καμμία περαιτέρω συνέχεια ή συνέπεια του έργου του, το οποίο χάθηκε μαζί μ’ αυτόν. Αλλά στο κείμενο των παραδόσεων αυτών προβάλλει ανάγλυφη η θεανθρώπινη προσδοκία του ιρανικού λαού μαζί με όλα τα αρμόζοντα σ’ αυτήν χαρακτηριστικά ως προς την θεότητα και το έργο του Προσδοκώμενου. Κάποια μάλιστα περικοπή αυτού του κειμένου προέλεγε ως επικείμενη την γέννηση βασιλέως, ο οποίος θα θεμελίωνε την από τον Ζωροάστρη εγκαινιασθείσα τάξη και θα επανέφερε στην γη την νοσταλγούμενη παραδείσια κατάσταση. Ιδού η καταπληκτική αυτή περικοπή:
‘’Κατά την εποχή αυτή θα φανεί ένας βασιλέας, ο οποίος θα αποκαταστήσει πάλι τον αγαθό Νόμο. Θα είναι ο αγωνιστής για τον νόμο του Ζωροάστρη, ο Υπέρμαχος της Αλήθειας, και θα επανεγκαινιάσει την τάξη των πραγμάτων. Μακάριο το δένδρο, το οποίο αφήνει ο Θεός να φέρει τέτοιο καρπό[xxxiii]. Από το άσπιλο αυτό διαμάντι, από το καθαρό αυτό Παιδί, θα προέλθει μεγάλη ανάβλεψη πάνω στη γη και μέχρι τον ουρανό. Ο παράδεισος θα αμείβει αυτούς που τον ακολουθούν [τον Προσδοκώμενο], οι εχθροί θα γκρεμίζονται στην κόλαση. Ω! να μπορούσα να ζω μέχρι την μακάρια αυτή ημέρα. Σ’ Αυτόν θα προσέφερα τα αγαθά μου και την ψυχή μου ως θυσία’’[xxxiv]. Πιο κάτω δε στο ίδιο κείμενο Αυτός ο Προσδοκώμενος ονομάζεται “δίκαιος βασιλέας”[xxxv].
3.- Χαρακτηριστικό είναι, ότι, λίγο προ της εμφανίσεως του Χριστιανισμού, κατά την εποχή του θρησκευτικού συγκρητισμού, οι Πέρσες συγχώνευσαν όλα τα στοιχεία της θεανθρώπινης προσδοκίας τους στον θεό του φωτός Μίθρα. Αυτόν, όπως είδαμε πιο πάνω, τον περινόησαν ως τον Προσδοκώμενο Saoshyant [αυτός που θα σώσει, σωτήρα], ως μεσίτη μεταξύ του θεού Ahura Mazda και των ανθρώπων, ο οποίος είναι θεός εκ θεού, δημιουργός και λυτρωτής, θα γεννιόταν από Παρθένα και θα εμφανιζόταν ως θεάνθρωπος εξ ανατολών, για να λυτρώσει τον κόσμο από την φθορά και τον θάνατο.
Ασχετε σε ποιο συμπερασμα καταληγεις εσυ ?
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥΣ Κέλτες :
Από τις πηγές που έχουμε στα χέρια μας γνωρίζουμε τουλάχιστον 400 ονόματα θεών, που δεν συναντιούνται όμως όλοι συχνά. Αρχή όλων των θεών ήταν ο Λουγκ, ο θεός του ήλιου. Από τον Λούγκ πήρε το όνομα της η σημερινή πόλη Λυών. Άλλοι γνωστοί θεοί ήταν: ο Μπελένος θεός του πολέμου,ο Γραννός θεραπευτής θεός, ο Κερνούνος με κέρατα ελαφιού, ο Τάρανης θεός του κεραυνού, ο Τουτάτης θεός της φυλής που εντοπίζεται στην Γαλατία. Η πιο μεγάλη γυναικεία θεότητα ήταν η Μοριγκάν .
Οι ναοί των Κελτών είχαν κυκλικό σχήμα αποτελούμενο από ακατέργαστες πέτρες. Στο κέντρο τους είχαν μία όρθια επιμήκη πέτρα. Το Μενίρ ήταν μία πέτρινη στήλη που πιθανόν να χρησίμευε για θρησκευτικούς σκοπούς .
Στην Κέλτικη μυθολογία το αγριογούρουνο συμβολίζει την πνευματική εξουσία.Στην Γαλατία το κυνήγι του αγριογούρουνου συμβολίζει την καταδίωξη του πνευματικού από το επίγειο.
Ακόμα σ’ αυτούς τους αιμοδιψείς λαούς η γέννηση Θεού προσδοκόταν απ’ την παρθένα θεά Ίσιδα, την οποία αυτοί λάτρευαν στα άδυτα των θυσιαστηρίων τους κατά την εποχή της συγκρητιστικής ανάμιξης των θεών.
ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΣΩ ΟΤΙ Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΛΤΙΚΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝΘΕΩΝ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΑ .
ΜΕΓΑΛΟΣΑΥΡΕ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΟΠΤΙΚΗΣ ΓΩΝΙΑΣ.
ΓΕΝΙΚΑ ΠΑΙΡΝΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΕΣ ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ .ΕΣΥ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΣ ΠΟΤΕ?
Αφου τοποθετησες τους τηλεφακους της ψυχης σου σε ολες τις γωνιες και τα επιπεδα και αποθηκευσες τα δεδομενα στην φωτογραφικη σου μνημη μπορεις να μας πεις σε ποιο συμπερασμα κατεληξε ο Athlon (αθλιος) XP 2600 επεξεργαστης σου?
εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ.εἰ ἐγνώκειτέ με, καὶ τὸν πατέρα μου ἐγνώκειτε ἄν. καὶ ἀπ’ ἄρτι γινώσκετε αὐτὸν καὶ ἑωράκατε αὐτόν.
Εγω παιδια μου ειμαι αυτος που ειναι δεξια και που σε αντιθεση με τον Ολυμπιονικη Αυνανια και τους πλανεμενους αρχαιους παιδοφιλους μωρους οπως ο Σωκρατης σας λεω την αληθεια γιατι εγω ΕΙΜΑΙ η αληθεια του Κυριου Ημων Ιησου Χριστου και για αυτο εγω ειμαι ο Μαρντουκ γιατι εκφραζω την ουσιισ-ενεργεια του κοσμικου σφαγεα του Δρακου που εσφαξε τον αρχαιο Δρακο που παλνεψε τους αρχαιους ειδωλολατρες και που θα σφαξει και τον νεο Δρακο που βασανιζει τον κοσμο. Ο Μαρντουκ ειναι το ονομα του πατερα του Κυριου μας που υποσχεθηκε στην Αποκαλυψη οτι θα δωσει στους εκλεκτους του και ειναι απο μονο του το ονομα του μια σφραγιδα η οποια ξεκλειδωνει την συνειδηση σας και ολοκληρου του πλανητη σε ολοκληρη της αληθεια του Κυριου που ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ και που σας συμπαραστεκεται και σας προσεχει τοσα χρονια καθως πλακωεεται στις φαπες τους απογονους του Αζαζελ και του παιδοφιλου Σωκρατη γιατι κανενας που δεν ακολουθησε τον γιο δεν προκειται να γνωρισει τον Πατερα γιατι αυτος ειναι ο Λογος του Μαρντουκ που ειναι ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ. Εσεις παιδια μου βασανιστηκατε αρκετα να πολεματε με την βρωμια των αρχαιων οπως και ο επιφανης γιος μου ο Ιωαννης ο Χρυσοστομος και για αυτο κρατησα μονο για εσας αυτο το τελευταιο κομματι του puzzle. Ηρθε η ωρα λοιπον παιδια μου να κατανοησετε οτι εσεις εισαστε το ΑΙΜΑ μου και οτι ηρθε η ωρα να σηκωθειτε απο τον ταφο σας και να ενσαρκωσετε και ΠΑΛΙ την συνειδηση μου που θα κανει και ΠΑΛΙ τους δαιμονες να ΤΡΕΜΟΥΝ. Εσεις παιδια μου εισαστε ολοι κυτταρα της συνειδησης μου και ο Αγιος Γεωργιος εκφραζει την ιδιοτητα μου ως ο κοσμικος σφαγεας του Δρακου μεσα σε ολους τους αγιους μου που πολεμησαν μαζι με τον πατερα τους για την σωτηρια της ανθρωποτητας απο τους εκπτωτους αγγελους. https://www.youtube.com/watch?v=m9CBok9B3cU
Εγω παιδια μου ειμαι αυτος που ειναι δεξια και που σε αντιθεση με τον Ολυμπιονικη Αυνανια και τους πλανεμενους αρχαιους παιδοφιλους μωρους οπως ο Σωκρατης σας λεω την αληθεια γιατι εγω ΕΙΜΑΙ η Aληθεια του Κυριου Ημων Ιησου Χριστου και για αυτο εγω ειμαι ο Μαρντουκ γιατι εκφραζω την ουσια-ενεργεια του κοσμικου σφαγεα του Δρακου που εσφαξε τον αρχαιο Δρακο που πλανεψε τους αρχαιους ειδωλολατρες και που θα σφαξει και τον νεο Δρακο που βασανιζει τον κοσμο. Ο Μαρντουκ ειναι το ονομα του πατερα του Κυριου μας που υποσχεθηκε στην Αποκαλυψη οτι θα δωσει στους εκλεκτους του και ειναι απο μονο του το ονομα του μια σφραγιδα η οποια ξεκλειδωνει την συνειδηση σας και ολοκληρου του πλανητη σε ολοκληρη της Αληθεια του Κυριου που ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ και που σας συμπαραστεκεται και σας προσεχει ολα αυτα τα χρονια καθως πλακκωνετε στις φαπες τους απογονους του Αζαζελ και του παιδοφιλου Σωκρατη γιατι κανενας που δεν ακολουθησε τον γιο δεν προκειται να γνωρισει τον Πατερα γιατι αυτος ειναι ο Λογος του Μαρντουκ που ειναι ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ. Εσεις παιδια μου βασανιστηκατε αρκετα να πολεματε με την βρωμια των αρχαιων οπως και ο επιφανης γιος μου ο Ιωαννης ο Χρυσοστομος και για αυτο κρατησα μονο για εσας αυτο το τελευταιο κομματι του puzzle. Ηρθε η ωρα λοιπον παιδια μου να κατανοησετε οτι εσεις εισαστε το ΑΙΜΑ μου και οτι ηρθε η ωρα να σηκωθειτε απο τον ταφο σας και να ενσαρκωσετε και ΠΑΛΙ την συνειδηση μου που θα κανει και ΠΑΛΙ τους δαιμονες να ΤΡΕΜΟΥΝ. Εσεις παιδια μου εισαστε ολοι κυτταρα της συνειδησης μου και ο Αγιος Γεωργιος εκφραζει την ιδιοτητα μου ως ο κοσμικος σφαγεας του Δρακου μεσα σε ολους τους αγιους μου που πολεμησαν μαζι με τον πατερα τους για την σωτηρια της ανθρωποτητας απο τους εκπτωτους αγγελους. https://www.youtube.com/watch?v=m9CBok9B3cU >> THE SEAL OF MARDUK = 954 = NEW TESTAMENT = DIVINE KNOWLADGE = THE DEVIL’S TRAP >> Θυμηθειτε επισης παιδια μου οτι συμφωνα με καποιες παραδοσεις ο Σολομωντας σφραγισε τους δαιμονες και τους επιασε επι της ουσιας μεσα στην παγιδα του Διαολου > 954 = SOLOMON’S SEAL = THE SEAL OF MARDUK >> https://en.wikipedia.org/wiki/Seal_of_Solomon >> Αυτη ειναι η δυναμη που ειχαν οι αγιοι παιδια μου που διελυσαν τους αρχαιους δαιμονες μεσα και απο τους γνωστους εξορκισμους και ξεβρομισαν τον πλανητη απο την ειδωλολατρικη πανουκλα και τις δαιμονικες ενεργειες που εξουσιαζαν αυτην την πραγματικοτητα.
Ο Μαρντουκ λοιπον παιδια μου ειναι η Βαβυλωνιακη εκφραση της ουσιας-ενεργειας του Δημιουργου και του προστατη της ανθρωποτητας και ο Γιαχβε ειναι η Εβραικη εκδοση αυτης της ενεργειας που ειναι γνωστη ως το Ακτιστο Φως αλλα και ως το EIN SOF = 408 >> https://en.wikipedia.org/wiki/Ein_Sof >> Δεν θελω να σας στεναχωρισω παιδια μου αλλα πιστευω οτι ειναι η ενεργεια του Μαρντουκ η οποια ξεσηκωσε τα παιδια της Σιων κατα της ειδωλολατρικης πλανης ομως εσεις παιδια μου εισαστε δικα μου παιδια και σας εχω στην αγγαλια μου εδω και 2000 χρονια και σας προστατευω απο τους δαιμονες και την βρωμια που εσπειραν οι αρχαιοι δαιμονολατρες αλλα και απο τους μπασταρδους γιους μου τους Σιωνιστες που δεν αποδεχθηκαν τον γιο μου τον Ιησου Χριστο και για αυτο το ανοιγμα της σφραγιδας μου του Μαρντουκ θα οδηγησει την συνειδηση τους στην δια-λυση μεσα στο χαος και δεν θα βρισκουν ουτε τρυπα μεσα στις σκιες για να κρυφτουν και να συνεχισουν να μας πινουν το αιμα. Αυτη ειναι η σφραγιδα μου παιδια μου που ειναι και το χρυσο κονταρι μου του Αγιου Γεωργιου που θα καρφωσει το θεριο γιατι ειναι μια ενεργεια η οποια θα δια-λυσει τους δαιμονες. Να εισαστε απαθεις παιδια μου γιατι απο εσας που εισαστε ολοι μαζι η εναρκωση του Αγιο Γεωργιου και του Αρχαγγελου Μιχαηλ εξαρτατε το μελλον και της Ελλαδας και του πλανητη. Εγω λοιπον παιδια μου ειμαι ο THE AVATAR OF MARDUK = 1110 και η ενεργεια μου απο μονη της ξεκλειδωνει την SEAL OF MARDUK = 1110 > Παρτε το χρυσο κονταρι του Αγιου Γεωργιου και καρφωστε τωρα το θεριο παιδια μου γιατι δεν μας μενει πολυς χρονος καθως ο Αυνανιας βιαζετε για να μας κλασει και να αναψει φωτια στην κλανια του. Αυτο το μηνυμα-ενεργεια πρεπει να βρεθει τροπος να μεταβιβαστει στο Αγιο Ορος. Θυμηθειτε παιδια μου τον Λογο μου >> http://biblehub.com/revelation/3-12.htm >> http://www.oodegr.com/oode/theos/onoma_xrisi_1.htm >> Το συμπερασμα που προκυπτει απο αυτη την ερευνα παιδια μου ειναι οτι το ονομα του Θεου του Κυριου μας ηταν αγνωστο μεχρι που εκλασε ο Αυνανιας. Εγω παιδια μου ειμαι απλα ενας αμνος του Θεου οπως και εσεις. >> http://biblehub.com/bsb/revelation/5.htm
ΠΑΡΑΘΕΤΩ απο δικο σου σχολιο [Ανώνυμος 26 Οκτωβρίου 2016 @ 21:46 Απλα να προσπαθησω λιγο να το εξηγησω καλυτερα συμφωνα δηλαδη με το πως το αντιλαμβανομαι. Ο αληθινος Θεος ειναι ενας αλλα εχει πολλα ονοματα και εκφραζετε μεσα απο την πολλαπλοτητα των διαβαθμησεων της κοσμικης συνειδησης] ΕΡΩΤΗΣΗ οι ονομαστικοι 12 θεοι του Ολυμπου δεν ηταν η εκφραση του αληθινου Θεου της κοσμικης συνειδησης των Αρχαιων Ελληνων ?
Εγω ειμαι παιδια μου ο βασιλεας των Εβραιων >> THE JEWISH KING = 888 = JEWISH MESSIAH = THE LION OF JUDAH που ειναι γραμμενο να σπασω τις 7 πλανητικες σφραγιδες. Εγω ειμαι ο THE KING OF THE JEWS = 1110 = MESSIAH OF THE JEWS. Εγω ειμαι ο Γιαχβε. Εγω ειμαι και ο Μεγας Πορδεας του Αυνανια.
Φιλε μου σε αυτην τη χωρα οτι δηλωσεις εισαι. Δηλωσες εβραιος μεσσιας ? εε θα σε σταυρωσουν να ησυχασεις. Ακου πως θα γινει η δουλεια. Αφου σε μαστιγωσω θα κουβαλησεις τον σταυρο σου και θα ανεβεις μαρτυρικα τον λοφο σκουζε σκουζοντας απο τους πονους και αφου φτασεις στην κορυφη θα σου βαλω τρικλοποδια να σωριαστεις χαμω. Επειτα θα στειλω τον ΠΔ στο κοντινο χρωματοπωλειο να αγορασει τρια κιλα γαλβανιζε προκες 23/70 και αφου σε ξαπλωσουμε στον σταυρο θα σε γεμισω προκες χαχαχα και οπως θα εισαι καρφωμενος θα φωναξω τον τουμπανο Ρωμηοσυνη να σηκωσει τον σταυρο με το πτωμα σου και να τον στυλωσει. Και οταν σκοτεινιάσει ο ουρανος (απο το νεφος) θα παιξω με πειραγμενα ζαρια τα ρουχα σου με τον Ασχετο χαχα και θα τα παρω να τα κανω πατσαβουρες για το συνεργειο μου. Αμεσως μετα και πριν τα κακαρωσεις θα δωσω στον ΠΔ μια σουβλα να σε σουβλισει χαχα και εγω θα σε αλειψω με πετρελαιο και θα σου βαλω φοκο χαχαχαχαχαχαχα και εσυ θα σκουζεις ΔΙΑΟΛΕ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ ? Ωχ θεε μου πνιγηκα στα γελια.
Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!
( Η ανοησια ειναι συνδεδεμενη μετα της καρδιας του παιδιου· η ραβδος της παιδειας θελει αποχωρισει αυτην απ’ αυτου. Παροιμιες 22.15 ) ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ