GEWKWN: Η Ιστορία δεν τελειώνει με διαχείριση

Η Ιστορία δεν τελειώνει με διαχείριση. Η Ιστορία δεν εξελίσσεται ευθύγραμμα.
Δεν υπακούει σε σχέδια, ούτε σέβεται συστήματα που πιστεύουν ότι την ελέγχουν.
Κινείται μέσα από κύκλους, ρήξεις και ανατροπές. Κάθε φορά που εξουσίες πίστεψαν     ότι ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε αριθμό, οι κοινωνίες μπορούν να αντικατασταθούν από μηχανισμούς, η πίστη, η μνήμη και η ταυτότητα είναι εμπόδια      και όχι θεμέλια, η Ιστορία απάντησε με τρόπους απρόβλεπτους και ανεξέλεγκτους.

Όχι επειδή κάποιοι ήταν «καλοί» ή «κακοί», αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν αντέχει να         ζει χωρίς νόημα.

Η Ελλάδα το έχει ξαναζήσει — και δεν εξαφανίστηκε

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα χάνει πολιτική ισχύ, υφίσταται ξένη επιβολή,

καλείται να ζήσει με περιορισμένη κυριαρχία. Και όμως, κάθε φορά η γλώσσα επέζησε

η πίστη κράτησε, η κοινότητα δεν διαλύθηκε. Όχι γιατί υπήρχε δύναμη ή πλούτος.
Αλλά γιατί υπήρχε συνείδηση συνέχειας. Αυτό είναι το στοιχείο που κανένα σύστημα     ελέγχου δεν μπορεί να εξαλείψει.

Οι αυτοκρατορίες περνούν – η μνήμη όχι

Η Ιστορία είναι γεμάτη από καθεστώτα που έμοιαζαν αιώνια. Με στρατούς, νόμους, τεχνολογία και απόλυτο έλεγχο. Και όμως, κατέρρευσαν, διαλύθηκαν, ξεχάστηκαν.

Όχι πάντα επειδή νικήθηκαν. Αλλά επειδή έχασαν τον άνθρωπο. Χωρίς άνθρωπο, δεν    υπάρχει νομιμοποίηση, δεν υπάρχει διάρκεια, μόνο μηχανική παράταση ζωής.

Το παρόν φαίνεται πανίσχυρο – αλλά είναι εύθραυστο

Κάθε εποχή πιστεύει ότι αποτελεί εξαίρεση. Ότι «τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς».

Όμως κάθε σύστημα που στηρίζεται, στον φόβο, στην κόπωση, στην αποσύνδεση του ανθρώπου από την ψυχή του, είναι από τη φύση του ασταθές, όσο οργανωμένο κι αν δείχνει. 

Η Ιστορία γράφεται και από αυτούς που δεν φαίνονται. Η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από εκείνους που αποφασίζουν. Γράφεται και από εκείνους που αντέχουν σιωπηλά.

Από, οικογένειες που δεν διαλύθηκαν, ανθρώπους που δεν παρέδωσαν τη συνείδησή    τους, λαούς που αρνήθηκαν να ξεχάσουν ποιοι είναι. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Όχι στα κέντρα. ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ.

Η εποχή μας δεν ζητά ήρωες. Ζητά κάτι δυσκολότερο, ανθρώπους που δεν ξεχνούν.

Γιατί όποιος θυμάται, δεν υποτάσσεται ολοκληρωτικά, δεν αποδέχεται το ψέμα ως κανονικότητα, δεν μετατρέπεται εύκολα σε αντικείμενο διαχείρισης.

Και όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, όσο υπάρχουν τέτοιοι λαοί, η Ιστορία, όσο κι αν πιεστεί, δεν τελειώνει.  Απλώς περιμένει.

ΜΕΡΟΣ Β’

Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δεν τελειώνουν. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δεν    είναι απλώς ιστορικά μεγέθη. Δεν είναι πολιτιστικά απολιθώματα ούτε ιδεολογίες μιας       άλλης εποχής. Είναι ζωντανή μαρτυρία. Και γι’ αυτό πολεμήθηκαν όσο λίγα πράγματα στην Ιστορία.

Πολεμήθηκαν: από ξένες δυνάμεις, από αυτοκρατορίες, από συστήματα εξουσίας,

αλλά και από εφιάλτες εκ των έσω. Κι όμως, δεν εξαφανίστηκαν.

Ο λόγος είναι απλός και ταυτόχρονα βαθύς. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία δεν υπάρχουν μόνο για τον εαυτό τους. Έχουν αποστολή. Ο Ελληνισμός έμαθε στον κόσμο

ότι ο άνθρωπος δεν είναι πράγμα, ότι η ελευθερία προηγείται της ισχύος, ότι ο λόγος και το φως νικούν το σκοτάδι.

Η Ορθοδοξία έμαθε στον άνθρωπο, ότι δεν σώζεται με δύναμη, ότι δεν ολοκληρώνεται με ύλη, ότι το φως δεν επιβάλλεται, αλλά μαρτυρείται.  Αυτός ο συνδυασμός είναι επικίνδυνος για κάθε σύστημα που θέλει να μετατρέψει τον άνθρωπο σε αριθμό
και την κοινωνία σε μηχανισμό.

Γι’ αυτό και ο πόλεμος δεν ήταν ποτέ μόνο πολιτικός ή οικονομικός. Ήταν και είναι πνευματικός. Να ξεχάσει ο Έλληνας ποιος είναι. Να ντραπεί για την πίστη του.                  Να θεωρήσει την ιστορία του βάρος. Να αποκοπεί από το φως του. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Και δεν θα συμβεί. Γιατί, όσο κι αν πολεμηθούν, όσο κι αν προδοθούν, όσο         κι αν λοιδορηθούν, ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία θα αντέξουν.

Όχι επειδή έχουν στρατούς. Όχι επειδή έχουν εξουσία. Αλλά επειδή έχουν Θεία αποστολή να εκπληρώσουν. Και αυτή η αποστολή δεν ακυρώνεται από σχέδια, ούτε από συστήματα, ούτε από σκοτάδι.

Οι Έλληνες δεν είναι τέλειοι. Δεν είναι αλάνθαστοι. Δεν είναι ανώτεροι.

Αλλά έχουν κάτι που δεν σβήνει. Είναι παιδιά του Φωτός. Και το Φως, νικά το σκοτάδι  

δεν το φυλακίζουν συστήματα, δεν το εξαφανίζουν προδοσίες.

Το Φως μπορεί να καλυφθεί για λίγο. Αλλά πάντα επιστρέφει. Και όταν επιστρέφει,
δεν ζητά άδεια.

GEWKWN