Τον περίμενε 42 χρόνια, γιατί πίστευε οτι ζει.
Πήγαινε στην Κύπρο και τον έψαχνε, ελπίζοντας ότι κάπου θα τον συναντήσει.
Μορφή βγαλμένη απο αρχαία Ελληνική τραγωδία.
Ούτε κραυγές, ούτε δημοσιότητα. Κλεισμένη στο σπίτι της, περίμενε τον Μανούσο της.
Τελικά τον βρήκαν και της τον πήγαν 42 χρόνια μετά.
Όλοι οι κάτοικοι του χωριού, μαυροφορεμένοι, και πολλοί επώνυμοι, τον περίμεναν να τον υποδεχτουν στην είσοδο του χωριού Ποταμιές Πεδιάδος Ηρακλειου, εκεί που είχε στηθεί μία τεράστια αψίδα απο δάφνες.
Και να η πομπή φτάνει. Απο την νεκροφόρα βγάζουν ενα μικρό κουτί τυλιγμένο με την γαλανόλευκη. Μέσα του τα ιερά οστά του Στρατιώτη που επέστρεφε στην πατρίδα του.
Επέστρεφε στην γηραιά μητέρα του και ήμουν παρών.
Ούτε κραυγές, ούτε φωνές, από την χαροκαμένη Μάνα Στυλιανή Τριανταφυλλίδη.
Μόνο ασταμάτητα δάκρυα για τον Μανούσο της, τον Ήρωα Στρατιώτη της ΕΛ.ΔΥ.Κ. που έπεσε μαχόμενος την 16 Αυγούστου του 1974, στη Μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ, για τις υπέρτατες αξίες της Πατρίδας και της Ελευθερίας.
STRANGER-VOICE
FEATURED
FEATURED
Τους ηρωικούς ΕΛΔΥΚάριους τους έβαλαν στο κάτω συρτάρι γωνία και έριξαν από πάνω μπόλικη σκόνη, μήπως και αρχίσει κανείς να ξεσκονίζει και δυσαρεστηθούν τα ισχυρά αφεντικά. Ο φάκελος της Κύπρου δεν άνοιξε, ούτε θα ανοίξει ποτέ.
Η Δόξα των Ψαρών μπήκε στη θέση της.
https://www.youtube.com/watch?v=Se0duxg7dWo
cognoscoteam.gr/η-δόξα-των-ψαρών-στη-μαύρη-ράχη-του-η/
δεν υπάρχει καλύτερος θάνατος από το να πεθαίνεις για την πατρίδα …
μεγάλη παρηγοριά για τον πόνο της μανούλας…
δεν θα ανοιξει γιατι δεν συμφερει τους δημοκρατες με τους χουντικους χαθηκε το 8% του νησιου και με τους “εθνοπατερες” το 30%