Ακόμα κ Ευάλωτοι είμαστε Γενναίοι …

Από: Μαρία Πέππα

Για να νιώσουμε τα συναισθήματά μας, θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε χώρο στην Ευάλωτη πλευρά της ύπαρξής μας να αναδυθεί… Και φυσικά η αναγνώριση κ αποδοχή της ευαλωτότητάς μας μπορεί να φαντάζει μια πολύ δύσκολη κ επικίνδυνη υπόθεση, ειδικά όταν οι περισσότεροι από εμάς ταυτίζουμε την ευαλωτότητα με το ξύσιμο των πληγών μας και την επαφή με τα βαθιά πληγωμένα μας συναισθήματα ….

Γιατί όμως να συμβαίνει έτσι ???

Οι γονείς κ οι καταστάσεις της ζωής, μας μαθαίνουν να μαχόμαστε, να αμυνόμαστε, να είμαστε κ να δείχνουμε δυνατοί …

Πόσοι από εμάς έχουμε ποτέ αναλογιστεί, αν ένας από τους λόγους της κατάντιας του ανθρώπινου είδους, πιθανόν να οφείλεται σε αυτή μας την βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ???

Από παιδιά μεγαλώνουμε διδασκόμενοι, πως ευάλωτος άνθρωπος σημαίνει τρωτός, αθωράκιστος, επιρρεπές υποκείμενο κάθε αρνητικής ή τοξικής κατάστασης κ ανθρώπου …

Πόσοι όμως από εμάς έχουμε ποτέ αναλογιστεί αν η ευαλωτότητά μας, αυτό το άβολο, μουδιασμένο, φιμωμένο κομμάτι μέσα μας, δεν μας οδηγεί στους εθισμούς κ στις διάφορες ψυχοσωματικές ασθένειές μας ???

Σαφώς κ οφείλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, να τον σεβόμαστε κ να μην επιτρέπουμε να μας καταπατούν …

Πως όμως θα θεραπευθούμε αν πρώτα δεν έρθουμε σε επαφή με το μέσα μας, εκφράζοντας την απόλυτη αλήθεια μας κ τα συναισθήματά μας ???

Πως θα διατηρήσουμε σχέσεις αυθεντικές με περιεχόμενο, βάθος κ ουσία με τους ανθρώπους γύρω μας ???

Και θέτω ένα ερώτημα σε όλους εσάς που με τιμάτε με την ανάγνωση αυτής μου της ανάρτησης …

Γιατί η ευαλωτότητα χαρακτηρίζεται σαν αδυναμία, όταν χρειάζεται Γενναιότητα για να αναγνωριστεί, εκδηλωθεί κ να εκφραστεί ???

Μήπως η Ευαλωτότητα δεν είναι Αδυναμία ???

Μέρος της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης είναι κ αυτή …

Μια αστείρευτη πηγή γνώσης που οδηγεί στην αυτογνωσία …

Ακόμα κ Ευάλωτοι είμαστε Γενναίοι …