Το Τέρας Ζεί, Αναπνέει και Τρέφεται…

Η δαρβινική θεωρία έγινε η θάλασσα που γεννήθηκε και ‘’βρέχει τα πόδια του’’ το τέρας του μετανθρωπισμού, βδέλυγμα που φιλοδοξεί να ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ τον άνθρωπο.

Κάθε μέρα ακούμε όχι τυχαία επιστήμονες να ομιλούν για αλγόριθμους.

Σήμερα το ΙΔΕΩΔΕΣ είναι η αναγωγή αλλά και η επιτέλεση όλης της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσω ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΑΛΓΟΡΙΘΜΩΝ.

Η τελείωση του δαρβινισμού,,,, το φουτουριστικό όραμα για το μέλλον του ανθρώπου…., εκπληρoύται οριστικά ,στην
ΕΝΩΣΗ του ανθρώπου και της μηχανής.

Στο μέλλον ο μετα-άνθρωπος θα είναι ένα εξάρτημα αφηρημένων δικτύων επικοινωνίας αλγορίθμων στα οποία θα εντάσσονται από κοινού άνθρωποι, ζώα και πράγματα (Internet of things) και στα οποία η γυμνή ευφυία (intelligence), δηλαδή η δυνατότητα μεγίστης εξάπλωσης της ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ, θα έχει υποκαταστήσει ως σκοπός τόσο την συνειδητότητα(πνευματικότητα) όσο και την σωματικότητα(υλικότητα).

Προσομοίωση Ουτοπίας, αποθέωσης του ανθρώπου , (čovekoboštvo) κατά τον Αγιο Ιουστίνο Πόποβιτς ,που σημαίνει την
προσπάθεια του ανθρώπου να αυτοθεωθεί, αποκοπτόμενος από την θεωτική και χριστολογική αναφορά της εφέσεώς του σε έναν κλειστό αυτοαναφορικό ανθρωπισμό.

Οι ουτοπίες της αυτοθέωσης είναι, κατ ουσίαν ,δυστοπίες, διότι ο άνθρωπος βαλτώνει ως άνθρωπος, και
υποβιβάζεται τελικά Σε χαμηλότερο επίπεδο κι από του ζώου,σε ΘΗΡΙΟ.

Όχι μόνο ο ανθρωπισμός της νεωτερικότητας από την Αναγέννηση, και μετά ,ο ετσιθελησιαρχικός υπερανθρωπισμός με πρεσβευτή τον Νίτσε αλλά και ο σύγχρονος μεταμοντέρνος μετανθρωπισμός συνιστούν περισσότερο ΥΠΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥΣ, αφού αφενός θεωρούν το ζώο μηχανή (Descartes) αφετέρου δε Τον άνθρωπο ως ένα εξελιγμένο ζώο
που μπορεί πλέον να συνυπάρξει σε μία υβριδικότητα με τη μηχανή…

Η διαλεκτική της ορατής αμφινόησης, από τη νεωτερικότητα στη μετανεωτερικότητα και από τον ανθρωπισμό στον υπερανθρωπισμό και τον μετανθρωπισμό σημαίνει κατά βάση, λήθη του Θεανθρώπου ,λήθη του τι είναι το ιδιαζόντως ανθρώπινον, το οποίο εξανεμίζεται μεταξύ ζώου και μηχανής, στις νέες υβριδικές κατανοήσεις ,όπου ο άνθρωπος
συμφύρεται με το μη ανθρώπινο.

Στον άλλο δρόμο ,που τον παρουσιάζουν εντέχνως οι ΕΧΘΡΟΙ του ανθρώπου ως Ακόμα ένα αδιέξοδο ,ο άνθρωπος θεώνεται στην εν Χριστώ υποστατική ένωση με τη Θεότητα , διότι τότε ΣΤΕΚΕΤΑΙ επαρκώς με ακρίβεια η ανθρώπινη ιδιαιτερότητά του, το κατ’ εἰκόνα του προσώπου του..

Ο άνθρωπος ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ τον Θεό για να ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, για να μην εξαϋλωθεί στο ζώο και τη μηχανή,για να παραμείνει άνθρωπος.

Πρόκειται ,για μια γνώση κατά τον Αγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, που αρχίζει με τη νηστεία, ως αποειδωλοποίηση, με τη διηνεκή μετάνοια (pokajanje), δυναμώνει από την πίστη που χαριτώνει τον νου (blagodatni um), ώστε αυτός να ενοπτρίζεται όχι την πτωτική συγκρουσιακότητα και αποσπασματικότητα, αλλά την εσχατολογική
καθολικότητα (sabornost).

Είναι μια γνώση που δεν προκύπτει με την επιβολή ενός αρπακτικού σαρκοβόρου, αλλά εκκινείται από την αγάπη(όχι των
λουλουδιών) στον Θεό και τον άνθρωπο, έτσι ώστε το καρτεσιανό σκέπτομαι άρα υπάρχω, να μετατραπεί ΣΕ ΑΓΑΠΩ, ΑΡΑ

ΓΝΩΡΙΖΩ .

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο γνωστός αόρατος στα μάτια ιός, Οδηγεί στην ορατή μεγένθυνση της σημασίας του μετανθρωπισμού.

Οι πάντες και Τα πάντα υποτάσσονται για λόγους προστασίας…Δεν Θα αργήσουν να μας προτείνουν-επιβάλουν μετά ,για το καλό μας, ,οι ΄΄ανθρωπιστές΄΄ της ελίτ ,σωματικές Τροποποιήσεις-,μηχανικές εμφυτεύσεις αρχικά για

Να ανταπεξέλθουμε στο μολυσμένο- κάποια στιγμή αφόρητο- περιβάλλον (που οι ίδιοι δημιουργούν),διότι τάχα είμαστε ‘’Ευαίσθητοι’’, ευάλωτοι Ως άνθρωποι.

Χρειαζόμαστε ενίσχυση .για να προσφέρουν όπως συνήθως την λύση…

ΑΣΧΕΤΟΣ ΑΔΑΗΣ