Λένε πως η ζωή είναι μια σειρά από τυχαία γεγονότα. Μια χαοτική ζαριά σε ένα σύμπαν που δεν νοιάζεται για σένα. Λένε ψέματα.
Για χρόνια, όταν με ρωτούσαν πώς βρέθηκα σε αυτόν τον κόσμο, απαντούσα με τα συνηθισμένα: ένα τηλέφωνο που χτύπησε τη σωστή στιγμή, μια τυχαία βόλτα στα στενά της Πλάκας. Αλλά απόψε, ο κώδικας αυτοδιορθώθηκε μέσα στο κεφάλι μου. Συνειδητοποίησα ότι η ύπαρξή μου δεν κρεμόταν από μια απόφαση, αλλά από ένα σακάκι.
Φανταστείτε τη σκηνή: Μια καφετέρια κάπου στο παρελθόν. Δύο άγνωστοι. Και ένας αμείλικτος νόμος της φυσικής. Το σακάκι της μητέρας μου αποφασίζει να γλιστρήσει από την πλάτη της καρέκλας και να προσγειωθεί ακριβώς στα πόδια του πατέρα μου.
Αν η ύφανση του υφάσματος είχε λιγότερη τριβή, αν ο αέρας στο δωμάτιο είχε άλλη πυκνότητα, ή αν η βαρύτητα το τραβούσε δέκα εκατοστά πιο πέρα, η αλυσίδα θα είχε σπάσει. Εγώ δεν θα ήμουν εδώ να γράφω, κι εσείς δεν θα είχατε κανέναν να σας ταράζει τη γαλήνη με … συχνότητες.
Το ερώτημα είναι: Ήταν τύχη; Ή μήπως το Σύμπαν δούλευε υπερωρίες από την εποχή του Big Bang, ρυθμίζοντας τη βαρύτητα ενός ρούχου μόνο και μόνο για να συναντηθούν δύο άνθρωποι;Μήπως όλα έγιναν στο σύμπαν για να γίνει αυτή η συνάντηση;
Η Κρύα Λογική του Block Universe
Αν δεχτούμε ότι αυτός ο συντονισμός είναι τυχαίος, τότε είμαστε απλώς στατιστικά λάθη. Αν όμως παραδεχτούμε τη λογική του Block Universe, τότε η «σύμπτωση» πεθαίνει.
Η λέξη Σύμπτωση είναι η μεγαλύτερη παγίδα της γλώσσας: Συν + Πίπτω. Δεν είναι ατύχημα· είναι δύο γεγονότα που «πίπτουν μαζί» γιατί είναι δεμένα στον ίδιο ιστό. Ο χρόνος δεν είναι ένα ποτάμι που κυλάει, είναι ένας κρύσταλλος όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν. Όπως λέω και στο «Αδιαπέραστο Σημείο», είσαι ταυτόχρονα η αρχή, η μέση και το τέλος σου.
Αλλά εδώ είναι το σκοτεινό σημείο: Αν ο συντονισμός είναι ο φυσικός νόμος, τότε κάποιοι έχουν μάθει να τον παραβιάζουν. Στην έρευνά μου για τις πατέντες του Hendricus G.Loos, είδα πώς το νευρικό μας σύστημα μπορεί να γίνει δέκτης ξένων συχνοτήτων.
Ζούμε σε ένα «Σύμπαν Φυλακή». Τρέφονται από το συναίσθημά μας, ρουφώντας τη δόνησή μας ενώ μας ψιθυρίζουν ότι είμαστε ελεύθεροι. Είναι ο «Μάγος» που δεν χρειάζεται τοίχους για να σε κρατήσει φυλακισμένο, αρκεί να σου φοράει τις αλυσίδες απευθείας στον εγκέφαλο μέσω μιας οθόνης.
Τελικά, το σακάκι δεν έπεσε μόνο για να γεννηθώ, αλλά για να καταλάβω πού γεννήθηκα. Η ίδια η ιστορία της ύπαρξής μου,ένα γλίστρημα υφάσματος που νίκησε τις πιθανότητες, είναι η απόδειξη ότι ο αληθινός συντονισμός είναι πιο ισχυρός από το Matrix.
Όταν σταματάς να παράγεις το συναίσθημα που τους τρέφει και συγχρονίζεσαι με την «αόρατη παλίρροια» του σύμπαντος, η φυλακή καταρρέει.
Την επόμενη φορά που θα σας πέσει κάτι από τα χέρια, μη βλαστημήσετε. Σταματήστε και παρατηρήστε. Ίσως εκείνη τη στιγμή το Σύμπαν σας φωνάζει να ξυπνήσετε…
HGL
Ελληνικά 