Προβοκάτσια και στρατηγική νομιμοποίηση πολέμου

GEWKWN: Προβοκάτσια και στρατηγική νομιμοποίηση πολέμου

Η λογική πίσω από την αφορμή.

Η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια φάση όπου η κλιμάκωση δεν θα περιμένει φυσικά γεγονότα για να ξεκινήσει. Η σύγκρουση χρειάζεται αφορμή, όχι γιατί η ένταση είναι ήδη υψηλή, αλλά γιατί τα συστήματα στρατηγικής αποτροπής και πολιτικής νομιμοποίησης λειτουργούν υπό αυστηρά πλαίσια.

Σε αυτή τη λογική, η προβοκάτσια δεν είναι έκτακτη ανωμαλία. Είναι στρατηγικό εργαλείο που καθιστά δυνατή τη μετάβαση από ένταση σε πλήρη σύγκρουση.

Η προβοκάτσια ως εργαλείο στρατηγικής

Στις υπαρξιακές κρίσεις, οι ηγεσίες συχνά αντιμετωπίζουν τον εξής περιορισμό, πρέπει να δράσουν, αλλά η δράση τους χρειάζεται νομιμοποίηση. Αυτό ισχύει τόσο για κράτη όσο και για μη κρατικούς παράγοντες. Η ανάγκη νομιμοποίησης
Κάθε στρατιωτική ενέργεια χωρίς σαφή αφορμή μπορεί να θεωρηθεί επιθετική ή παράνομη. Η προβοκάτσια δημιουργεί το υπόβαθρο που μετατρέπει την επίθεση σε «δικαιολογημένη» ενέργεια.

Η επιλογή του στόχου. Η προβοκάτσια πρέπει να στοχεύει σε κρίσιμα αλλά ελεγχόμενα σημεία, ώστε να προκαλέσει την αντίδραση του αντιπάλου χωρίς άμεση κατάρρευση δικών σου συστημάτων.

Η κλιμάκωση. Μόλις η αντίδραση έρθει, η ένταση δεν είναι πλέον επιλογή, είναι αυτοματοποιημένη συνέχεια των στρατηγικών ροών.

Ιράν–Ισραήλ:

1. Πιθανές αφορμές: Με βάση τα τρέχοντα δεδομένα:

2. Κρίσιμες εγκαταστάσεις: πυρηνικά εργοστάσια, στρατηγικές βάσεις, λιμάνια.

3. Περιφερειακοί proxies: ομάδες που μπορούν να αναλάβουν δράση χωρίς άμεση εμπλοκή κρατικών δυνάμεων.

4. Συμβολικές κινήσεις: δολοφονίες, επιθέσεις σε διπλωματικούς στόχους, και κυβερνοεπιθέσεις.

Η λογική υποδεικνύει ότι η προβοκάτσια δεν θα είναι τυχαία. Θα επιλεγεί ώστε να,

εξαναγκάσει άμεση στρατιωτική απάντηση. Να καταστήσει εμφανές ποιος είναι «ο επιτιθέμενος» και ποιος «αμύνεται». Και να αποδυναμώσει διεθνή επιχειρήματα υπέρ αποκλιμάκωσης. Οι προβοκάτσιες δημιουργούν αλυσιδωτές αντιδράσεις. Κάθε κίνηση ενεργοποιεί:

-Περιφερειακά κράτη που εκμεταλλεύονται το κενό ισχύος.

-Μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) που παρακολουθούν για στρατηγικά κέρδη.

-Στρατηγικά συστήματα (διαστημικά, δορυφορικά, επικοινωνιακά) που είναι ευάλωτα και κρίσιμα για την επιβίωση των δυνάμεων.

Η ακολουθία αυτή καθιστά μη αναστρέψιμη την κλιμάκωση μόλις ξεκινήσει η αφορμή.

Η ψυχολογία της υπαρξιακής σύγκρουσης.  «Δεν υπάρχει επιστροφή από το πρώτο πλήγμα. Κάθε αμυντική αντίδραση γίνεται στρατηγική υποχρέωση».

Όταν οι ηγεσίες αντιμετωπίζουν απειλή ύπαρξης, η λογική της «αναλογικότητας» παραμερίζεται. Η προβοκάτσια είναι το εργαλείο για να θέσεις το σύστημα σε κατάσταση υπαρξιακής απόφασης.

Η ψυχολογία αυτή εξηγεί γιατί κανείς δεν αναζητά έξοδο όταν η σύγκρουση ξεκινήσει, όλοι ενεργούν σαν να είναι ήδη σε πόλεμο για επιβίωση.

Προβοκάτσια και διεθνείς σχέσεις

Η διεθνής κοινότητα συχνά αποδίδει τις αφορμές σε «παράγοντες που ξεπερνούν τον έλεγχο των κρατών». Ωστόσο, η αναλυτική προσέγγιση δείχνει ότι, κάθε αφορμή είναι σχεδόν πάντα υπολογισμένη ή εκμεταλλευμένη.

Οι μεγάλοι παίκτες γνωρίζουν ότι η «τυχαία» αφορμή είναι στρατηγικό εργαλείο για να δουν αντιδράσεις και να αξιολογήσουν δυνάμεις.

Η διεθνής κοινότητα συχνά μένει θεατής ενώ τα στρατηγικά μονοπάτια έχουν ήδη ενεργοποιηθεί.

Η προβοκάτσια δεν είναι τυχαία ούτε εκτός σχεδίου. Είναι αναγκαίο εργαλείο για τη νομιμοποίηση στρατιωτικής δράσης.

Δεν περιορίζεται στην «παρακολούθηση»· οδηγεί αυτόματα σε κλιμάκωση.

Η διεθνής κοινότητα και οι μεγάλοι παίκτες συχνά μένουν θεατές, ενώ οι δομές ισχύος     κινούνται ανελέητα.

Η Μέση Ανατολή, το Ιράν και το Ισραήλ βρίσκονται σε κατάσταση όπου η επόμενη αφορμή θα καθορίσει το παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος, και οι συνέπειες θα είναι υπαρξιακές και μη αναστρέψιμες.

GEWKWN