Όταν ο Χριστός γίνεται άλλοθι της εξουσίας

GEWKWN: Όταν ο Χριστός γίνεται άλλοθι της εξουσίας

Γιατί γράφω αυτό το άρθρο; 

Γράφω γιατί κάποιοι είχαν το θράσος να συγκρίνουν έναν εθνομάρτυρα, τον Ιωάννη Καποδίστρια, με έναν εν ενεργεία δικτάτορα. Τον Μαδουρο.    
Να εξισώσουν έναν άνθρωπο, τον Καποδίστρια,  που δολοφονήθηκε επειδή αρνήθηκε να παραδώσει την Ελλάδα στα συμφέροντα, με έναν ηγέτη τον Μαδουρο που κρατούσε την εξουσία πατώντας πάνω σε έναν εξαθλιωμένο λαό. Και όχι μόνο αυτό. Τον έντυσαν και με Χριστό. Με εικόνες. Με λόγια. Με “πίστη”. Εδώ δεν έχουμε απλώς ιστορική άγνοια.           Έχουμε βλασφημία με πολιτικό ένδυμα.

Η “θεολογία της εξουσίας” – μια παλιά αίρεση με νέο πρόσωπο

Όποιος λοιπόν παρουσιάζει έναν ηγέτη ως “καθοδηγούμενο από τον Χριστό” ενώ αυτός              ο ηγέτης : φυλακίζει – φιμώνει – εξαθλιώνει – εξαναγκάζει τον λαό να φύγει από τη χώρα – δεν μιλά για τον Θεό της Αγάπης. Μιλά για έναν θεό φτιαγμένο στα μέτρα της εξουσίας.

Καποδίστριας: εξουσία ως θυσία

Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν κυβέρνησε ως σωτήρας. Κυβέρνησε ως υπηρέτης. Δεν πλούτισε. Δεν καταπίεσε. Δεν χρησιμοποίησε την πίστη για προπαγάνδα. Δεν έκρυψε τον Χριστό πίσω από πορτρέτα.

Έστησε κράτος από το μηδέν, συγκρούστηκε με ξένα συμφέροντα, αρνήθηκε να γίνει μαριονέτα. Και γι’ αυτό δολοφονήθηκε. Αυτό λέγεται μαρτύριο. Όχι “αυταρχισμός”.

Μαδούρο: εξουσία ως θέατρο και άλλοθι. Ο Μαδούρο: κυβερνά μια χώρα με εκατομμύρια πρόσφυγες, με κατεστραμμένη οικονομία, με πολιτικούς κρατούμενους,           με έλεγχο της πληροφορίας.

Και ταυτόχρονα: μιλά για Χριστό, φωτογραφίζεται με ιερά σύμβολα, ζητά “προσευχές”. Αυτό δεν είναι πίστη. Είναι εργαλειακή θρησκεία. Ο Χριστός δεν συνοδεύει την εξουσία.
Την κρίνει.

Ο Καποδίστριας έχασε τη ζωή του για να υπάρξει κράτος.
Ο Μαδούρο κρατά την εξουσία του παρότι χάνεται ένας λαός.

Και εδώ είναι η αλήθεια που ενοχλεί: Όποιος χρειάζεται τον Χριστό για να νομιμοποιήσει την εξουσία του, δεν Τον ακολουθεί. Τον χρησιμοποιεί.

Ο Χριστός δεν είναι, κομματικό λάβαρο, ιδεολογικό άλλοθι, πορτρέτο σε γραφείο εξουσίας. 

Ο Χριστός είναι κρίση. Και η κρίση Του ξεκινά από τους ισχυρούς.

Όσοι λοιπόν εξισώνουν μάρτυρες με δικτάτορες, και βαφτίζουν την καταπίεση “θεία καθοδήγηση”, δεν υπερασπίζονται τον Χριστό. Τον ξανασταυρώνουν αυτή τη φορά με λέξεις. Ο Χριστός δεν στέκεται πίσω από θρόνους ούτε καθαγιάζει δικτάτορες, όποιος Τον    επικαλείται για να ξεπλύνει την εξουσία του, δεν Τον πιστεύει. Τον προδίδει.

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου χωρίς υπεκφυγές:
Δεν υποστηρίζω καμία δικτατορία, καμίας ιδεολογικής απόχρωσης. Δεν πιστεύω ότι τα κόμματα –εδώ και πολλά χρόνια– είναι δημοκρατικά όταν γίνονται εξουσία, ούτε ότι κυβερνούν δημοκρατικά. Δεν πιστεύω ότι η Βουλή είναι ο ναός της Δημοκρατίας, αυτό ίσχυε   μόνο στην αρχαία ελληνική Δημοκρατία, που δεν υπάρχει πια.
Δεν πιστεύω σε ανθρώπινες εξουσίες, σε ιδεολογίες και σε κομματικά σχήματα που υπόσχονται σωτηρία και παράγουν καταστροφή.
Πιστεύω μόνο στον Χριστό, τον Θεό μου, και στη Δικαιοσύνη Του. Πιστεύω ότι ο Χριστός είναι το Φως, ότι η Ελλάδα είναι χώρα του Φωτός και ότι οι Έλληνες είναι παιδιά του Φωτός.
Τα κόμματα, οι ιδεολογίες και οι ανθρώπινες εξουσίες δεν σώζουν τον άνθρωπο, τον φθείρουν, τον διχάζουν και τελικά τον καταστρέφουν.

GEWKWN