GEWKWN: Επιδημίες – Ο Φόβος ως Όπλο και ο Έλεγχος του Σώματος

Ο πόλεμος σκοτώνει γρήγορα. Αλλά ο φόβος της ασθένειας σκοτώνει αργά, και υπακούει καλύτερα. Οι επιδημίες δεν εμφανίζονται πάντα σαν κεραυνός. Μερικές έρχονται σιωπηλά. Άλλες επιστρέφουν από το παρελθόν, «ξεχασμένες», πιο      επιθετικές, πιο ύπουλες.

Ο εχθρός αυτή τη φορά δεν φαίνεται. Δεν μπορείς να τον δείξεις. Δεν μπορείς να τον     αποφύγεις. Μπορεί να είναι παντού. Μπορεί να είσαι εσύ.

Ο αόρατος τρόμος: Σε αυτό το σενάριο, δεν χρειάζονται μαζικοί θάνατοι για να παραλύσει ο κόσμος. Αρκεί η αβεβαιότητα. Κανείς δεν ξέρει:

-ποιος είναι φορέας

-ποιος είναι ασφαλής

-ποιος λέει την αλήθεια

Οι κοινωνίες διαλύονται εκ των έσω. Ο γείτονας γίνεται απειλή. Η επαφή γίνεται έγκλημα. Ο άνθρωπος απομονώνεται. Και ο απομονωμένος άνθρωπος ελέγχεται ευκολότερα.

Η καθημερινή δόση φόβου: 

Οι οθόνες δεν σιωπούν ποτέ. Αριθμοί – καμπύλες – χάρτες – προειδοποιήσεις.                                                                                Κάθε μέρα, μια νέα «έκτακτη ανακοίνωση». Κάθε μέρα, ένα νέο μέτρο. Ο χρόνος χάνει το νόημά του. Η εξαίρεση γίνεται κανονικότητα. Και κανείς δεν ρωτά πια……

«Πότε τελειώνει αυτό;»  Γιατί ο φόβος έχει γίνει τρόπος ζωής.

Το σώμα ως πεδίο ελέγχου, για πρώτη φορά στην ιστορία, το ανθρώπινο σώμα     μετατρέπεται σε διοικητικό ζήτημα. Πού μπορείς να πας. Ποιον μπορείς να δεις. Αν επιτρέπεται να εργαστείς. Αν δικαιούσαι να μετακινηθείς. Όχι με όπλα.                          Με κανονισμούς. Και οι άνθρωποι συμμορφώνονται. Όχι επειδή εμπιστεύονται.
Αλλά επειδή φοβούνται.

Η ψυχολογική μετάλλαξη: Με τον καιρό, κάτι αλλάζει βαθιά. Η ελευθερία αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνη. Η αντίρρηση ανεύθυνη. Η σιωπή ασφαλής.

Όποιος αμφισβητεί στιγματίζεται. Όχι ως εχθρός του συστήματος. Αλλά ως απειλή για τη δημόσια υγεία. Και αυτό είναι το πιο αποτελεσματικό φίμωτρο που εφευρέθηκε ποτέ.

Η μεγάλη αποδοχή: Σε αυτό το σημείο, η κοινωνία έχει ήδη μεταμορφωθεί.

Οι άνθρωποι δεν ρωτούν πια: «Είναι σωστό;»

Ρωτούν μόνο: «Είναι εγκεκριμένο;»

Ο φόβος της ασθένειας έχει κάνει ότι δεν κατάφεραν πόλεμοι και κρίσεις, έχει εκπαιδεύσει την ανθρωπότητα στην υπακοή.

Όταν το σώμα ελέγχεται, το μυαλό ακολουθεί. Και όταν ο φόβος γίνει παγκόσμιος,     
η λύση που θα προταθεί θα είναι μία: Κεντρική. Καθολική. Μόνιμη.

Όταν ο Άνθρωπος στρέφεται εναντίον του Ανθρώπου:

Σε αυτό το σενάριο, η κοινωνία δεν διαλύεται με νόμο. Διαλύεται στην πράξη. Όταν το χρήμα έχει χάσει την αξία του, όταν ο πόλεμος είναι μόνιμος, όταν η ασθένεια καραδοκεί, οι λέξεις «κοινωνικό συμβόλαιο» ακούγονται σαν αστείο.

Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια σε τίποτα συλλογικό. Πιστεύουν μόνο στο σήμερα.
Στο επόμενο γεύμα. Στην επιβίωση.

Οι πόλεις ως ζώνες αποσύνθεσης: Οι μεγαλουπόλεις είναι οι πρώτες που σπάνε.       Το Ηλεκτρικό κόβεται περιοδικά. Το Νερό περιορίζεται. Υπηρεσίες εξαφανίζονται.

Οι αρχές μιλούν για «προσωρινές δυσκολίες».                                           Οι δρόμοι όμως λένε την αληθεια:  Λεηλασίες….. Εμπρησμοί….... Αυτοσχέδιες συμμορίες. Όχι οργανωμένο έγκλημα……. Απελπισία.

Η βία χωρίς ιδεολογία: Δεν υπάρχουν πια πολιτικά συνθήματα. Δεν υπάρχουν αιτήματα. Υπάρχει μόνο θυμός. Ο άνθρωπος δεν επιτίθεται γιατί πιστεύει.
Επιτίθεται γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο κάθε     πολιτισμού.

Κλειστές κοινότητες – ανοιχτή εχθρότητα. Όσοι μπορούν, οχυρώνονται. Γειτονιές κλείνουν. Περιοχές απομονώνονται. Ιδιωτική ασφάλεια αντικαθιστά το κράτος.

Η κοινωνία διαχωρίζεται: μέσα / έξω…..εμείς / αυτοί….ασφαλείς / επικίνδυνοι

Και κάθε διαχωρισμός γεννά σύγκρουση.

Η διάλυση της ενσυναίσθησης: Στο σενάριο αυτό, κάτι πιο ύπουλο συμβαίνει.

Ο άνθρωπος συνηθίζει τον πόνο του άλλου. Η εικόνα της δυστυχίας δεν σοκάρει.
Ενοχλεί. Και ότι ενοχλεί, απομακρύνεται. Ή καταστέλλεται.

Το σημείο μηδέν: Όταν η κοινωνία φτάσει εδώ, δεν χρειάζεται να της επιβληθεί            νέα τάξη. …….ΤΗΝ ΖΗΤΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ 

Οι φωνές πληθαίνουν, «Κάντε κάτι» «Βάλτε κανόνες» «Δεν πάει άλλο»

Και όταν η κραυγή για ασφάλεια γίνει δυνατότερη από την ανάγκη για ελευθερία,
η μετάβαση έχει ολοκληρωθεί.

Το χάος δεν είναι αποτυχία. Στο σενάριο αυτό, είναι προϋπόθεση. Γιατί μόνο            πάνω σε καμένα ερείπια, μπορεί να χτιστεί κάτι εντελώς καινούργιο. Κάτι που θα παρουσιαστεί ως σωτηρία.

GEWKWN