Είκοσι ογδόντα τέσσερα

ΗΤΑΝ μια τσουχτερή κρύα μέρα του Απριλίου και τα ηλεκτρικά ρολόγια θα έπρεπε να είχαν χτυπήσει δεκατρία. Αλλά είχαν σταματήσει, επειδή το ρεύμα είχε κοπεί ξανά. Ο Winston Smith ήταν παγωμένος μέχρι το κόκκαλο καθώς πήγαινε στο διαμέρισμά του στο παρηκμασμένο Miliband Mansions. Με προσπάθεια, κράτησε την έκφρασή του ουδέτερη, σφίγγοντας τα δόντια του για να μην τρίζουν. Το Κόμμα έλεγε ότι ο κόσμος έβραζε, και κάθε λέξη ή πράξη που έρχονταν σε αντίθεση με αυτό θα μπορούσε να καταγραφεί από τα τηλεκατευθυνόμενα drones που αιωρούνταν πάνω από κάθε δρόμο, τα οποία χειρίζονταν οι περιπολίες των Green Guardian. Τότε η Αστυνομία του Κλίματος θα ορμούσε και θα συλλαμβανόσασταν για την απόλυτη παράβαση, την ασυγχώρητη προδοσία, το πιο ειδεχθές αδίκημα κατά της ανθρωπότητας…. Το έγκλημα του κλίματος. Έτσι, ο Ουίνστον απέστρεψε προσεκτικά το βλέμμα του από τα ακίνητα πτερύγια της ανεμογεννήτριας που υψωνόταν 200 μέτρα πάνω από τη γειτονιά. Δεν τόλμησε να ρίξει μια ματιά στους βρώμικους, ραγισμένους ηλιακούς συλλέκτες που κάλυπταν κάθε στέγη. Εδώ και μέρες δεν υπήρχε ούτε άνεμος ούτε ήλιος, και η όποια ενέργεια είχε απομείνει ακόμα στο…

Αν ειστε ηδη μελος μας καντε συνδεση με τα στοιχεια σας στην παρακατω φορμα

Username or Email Address

Κωδικός Χρήστη

Remember Me

Εγγραφείτε |Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

==================================================================================