ΔΕΝ ΔΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

GEWKWN: ΔΕΝ ΔΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ  

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 1. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μαζική μετακίνηση χερσαίων στρατευμάτων στη Μέση Ανατολή. Μετακινήσεις  αυτού του είδους στρατευμάτων οδηγούν σε εισβολή. 

2. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κάλεσαν τους πολίτες τους να εγκαταλείψουν αμέσως το Ιράν     και συνιστούν τη χρήση των χερσαίων περασμάτων προς την Αρμενία 

3. Η Κίνα αναφέρει ότι προμήθευσε το Ιράν με προηγμένα στρατηγικά συστήματα ραντάρ για πρώτη φορά, συμπεριλαμβανομένου του ραντάρ αντι-stealth YLC-8B, σχεδιασμένου για την ανίχνευση βομβαρδιστικών stealth B-2. 

4. Βαλλιστικοί Πύραυλοι ATACMS των ΗΠΑ αναπτύσσονται στο νησί Ντονγκγίν 16 χλμ. από τις ακτές της ηπειρωτικής Κίνας

                                                            —————-

Ζούμε σε μια εποχή όπου η λέξη «σταθερότητα» επαναλαμβάνεται περισσότερο από ποτέ, ακριβώς επειδή σπανίζει. Οι κοινωνίες, κουρασμένες από κρίσεις, τείνουν να πιστεύουν ότι «όπως πάντα, κάτι θα γίνει και θα αποφευχθούν τα χειρότερα». Αυτή η στάση δεν είναι αισιοδοξία είναι μηχανισμός άμυνας.

Η Ιστορία, όμως, δεν λειτουργεί με βάση την ανάγκη των κοινωνιών να αισθάνονται ασφαλείς. Λειτουργεί με βάση συσχετισμούς ισχύος, αντιλήψεις απειλής και χρονικά παράθυρα ευκαιρίας. Και όταν αυτά τα τρία συμπέσουν, τα γεγονότα εξελίσσονται ανεξάρτητα από το τι θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Σήμερα, το ερώτημα δεν είναι αν «ο κόσμος πάει καλά». Το ερώτημα είναι αν οι ενδείξεις δείχνουν αυξημένο κίνδυνο περιφερειακής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Και αυτό το ερώτημα δεν είναι ούτε προφητικό ούτε κινδυνολογικό. Είναι απολύτως θεμιτό.

ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ;

Η απάντηση, όσο άβολη κι αν είναι, είναι η εξής:   Ναι, δείχνουν αυξημένο και πραγματικό κίνδυνο κλιμάκωσης. Ας δούμε γιατί.

1. ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΧΕΡΣΑΙΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ – ΤΟ ΣΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ

Οι αναφορές για μαζική μετακίνηση χερσαίων στρατευμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή δεν είναι ένα τυπικό γεγονός. Στη στρατιωτική λογική, υπάρχει σαφής διάκριση:

Ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις → αποτροπή, πίεση, μήνυμα

Χερσαίες δυνάμεις → επιλογή εμπλοκής

Οι χερσαίες μετακινήσεις κοστίζουν, εκθέτουν και δεσμεύουν πολιτικά. Δεν γίνονται για επικοινωνιακούς λόγους. Δεν σημαίνουν απαραίτητα εισβολή, αλλά σημαίνουν ότι το σενάριο έχει εξεταστεί σοβαρά και δεν έχει απορριφθεί.

Ιστορικά, όπου είδαμε τέτοιες κινήσεις, είδαμε είτε κλιμάκωση είτε οριακή αποτροπή την τελευταία στιγμή. Ποτέ απλώς «τίποτα».

2. ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ – Ο ΔΕΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Οι οδηγίες προς Αμερικανούς πολίτες να εγκαταλείψουν άμεσα το Ιράν και να χρησιμοποιήσουν χερσαίες οδούς διαφυγής προς τρίτες χώρες δεν είναι διπλωματική λεπτομέρεια. Είναι απόφαση ασφαλείας, βασισμένη σε αξιολόγηση κινδύνου.

Τα κράτη, δεν εκδίδουν τέτοιες οδηγίες ελαφρά τη καρδία, δεν το κάνουν για εσωτερική      κατανάλωση, και σίγουρα όχι χωρίς συγκεκριμένες πληροφορίες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι «αύριο ξεσπά πόλεμος». Σημαίνει όμως ότι τα επιτελεία προετοιμάζονται για ταχεία επιδείνωση.

3. Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ – ΟΤΑΝ Η ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ

Οι αναφορές ότι η Κίνα παρείχε στο Ιράν προηγμένα στρατηγικά συστήματα ραντάρ, συμπεριλαμβανομένων δυνατοτήτων ανίχνευσης stealth, αλλάζουν το πλαίσιο. Δεν έχει    σημασία μόνο το τεχνικό σκέλος. Έχει σημασία το πολιτικό μήνυμα.

Όταν μια μεγάλη δύναμη ενισχύει την αντιαεροπορική ικανότητα ενός κράτους, 

αυξάνει το κόστος επίθεσης τρίτων, δυσκολεύει την «καθαρή» στρατιωτική λύση, και εισάγει τον κίνδυνο διεθνούς εμπλοκής.

Η αποτροπή, όταν πολυπλοκοποιείται, δεν σταθεροποιεί πάντα. Συχνά αυξάνει την πιθανότητα λάθους.

4. ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΕΤΩΠΑ – Ο ΚΟΣΜΟΣ ΩΣ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η ανάπτυξη αμερικανικών πυραυλικών συστημάτων στην Ασία υπενθυμίζει κάτι  κρίσιμο, οτι οι κρίσεις δεν είναι απομονωμένες. Μέση Ανατολή, Ανατολική Ευρώπη, Ασία λειτουργούν πλέον ως συγκοινωνούντα δοχεία. Όταν η ένταση ανεβαίνει παντού, οι δυνατότητες αποκλιμάκωσης μειώνονται. Τα συστήματα πιέζονται. Και τότε, η Ιστορία συχνά κινείται όχι από πρόθεση, αλλά από ατύχημα.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΜΟΤΙΒΩΝ

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο άνθρωπος προσπαθεί να καταλάβει. Και όταν η κατανόηση δεν έρχεται από θεσμούς και βεβαιότητες, αναζητά μοτίβα. Ημερομηνίες. Συμπτώσεις. Αριθμούς.

Έκανα κι εγώ έναν τέτοιο συλλογισμό. Όχι ως πρόβλεψη. Όχι ως νόμο. Αλλά ως προσωπικό πείραμα σκέψης, γνωρίζοντας ότι μπορεί να είναι λανθασμένο.

Παρατήρησα ότι σε ορισμένες ημερομηνίες έναρξης μεγάλων συγκρούσεων  εμφανίζεται το ίδιο αριθμητικό άθροισμα:

28 Ιουλίου 1914   →                      7 + 28 + 19 + 14 = 68

1 Σεπτεμβρίου 1939 →                  9 + 1 + 19 + 39 = 68

24 Φεβρουαρίου 2022 →           2 + 24 + 20 + 22 = 68

Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα. Δεν προβλέπει. Δεν καθορίζει. Δείχνει μόνο την ανθρώπινη ανάγκη να βάλει τάξη στο χάος.

Με την ίδια λογική, για το 2026 προκύψουν ημερομηνίες που δίνουν το ίδιο άθροισμα (ημέρα + μήνας + 20 + 26 = 68), όπως ενδεικτικά:

20 Φεβρουαρίου, 19 Μαρτίου, 18 Απριλίου, 17 Μαΐου, 16 Ιουνίου, 15 Ιουλίου, 14 Αυγούστου, 13 Σεπτεμβρίου, 12 Οκτωβρίου, 11 Νοεμβρίου.

Δεν τις παραθέτω ως «πιθανές ημερομηνίες πολέμου», αλλά ως παράδειγμα του πώς ο άνθρωπος σκέφτεται όταν νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο.  

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Ο απλός άνθρωπος δεν ελέγχει στρατηγικές αποφάσεις. Δεν αποτρέπει πολέμους.
Δεν κλείνει μέτωπα. Μπορεί όμως να σκέφτεται, να υποθέτει, να υπολογίζει πιθανότητες. Και όμως, όσο κι αν σκεφτούμε, όσο κι αν αναλύσουμε, στο τέλος φτάνουμε στο ίδιο συμπέρασμα, η ανθρώπινη ισχύς έχει όρια. Όταν τα ξεπερνάμε, δεν     μας σώζουν ούτε αναλύσεις ούτε βεβαιότητες.

Αν τα γεγονότα εκτονωθούν, καλώς. Αν δεν εκτονωθούν, κανείς δεν θα μπορεί να πει   ότι «δεν υπήρχαν ενδείξεις». Εμείς, ως άνθρωποι, δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τα μεγάλα. Μπορούμε μόνο να παραδεχτούμε την αδυναμία μας.

Και τότε, το μόνο που απομένει δεν είναι η σιγουριά, αλλά η ταπείνωση. Να μας λυπηθεί   ο Χριστός.

GEWKWN