Η δεύτερη τελικά συνάντηση αντιπροσωπειών στο Πακιστάν δεν έγινε ποτέ και παρά την «σκόνη» που κυρίως σηκώνεται από το οβάλ γραφείο συμφωνία και οριστική λύση στον πόλεμο που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου δεν υπάρχει. Αυτό σε καμία περίπτωση όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν εξελίξεις και μάλιστα από αυτές που για πρώτη – ουσιαστικά – φορά δείχνουν έναν διάδρομο – καθώς με τις εμπλεκόμενες δυνάμεις αλλά και το παρελθόν της «ασύμμετρης» Μέσης Ανατολής κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος όχι για τα επόμενα χρόνια αλλά ούτε και για τις επόμενες ώρες.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την σύσκεψη κορυφής στον Λευκό Οίκο παρουσία των κορυφαίων στελεχών της Κυβέρνησης του αλλά και των διαπραγματευτών της επιλογής του πήγε επίσης «πάσο» μετά την αντίστοιχη κίνηση της Τεχεράνης στη νέα συνάντηση στο Ισλαμαμπάντ. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια αν κάποιος διαβάσει την ανάρτηση Τραμπ συνειδητοποιεί τρεις σημαντικές αλλαγές.
Η πρώτη έχει να κάνει με την εκφορά στην οποία δεν υπάρχει η παραμικρή έξαρση, η παραμικρή «κορώνα» παρά μόνο το στοιχείο – καρφί – ή όχι και τόσο – που υπογραμμίζει τον κατακερματισμό της νέας διοικητικής ομάδας του Ιράν. Σε δεύτερο χρόνο ο Ντόναλντ Τραμπ υπογραμμίζει πως η εκεχειρία θα διαρκέσει μέχρι η πλευρά του Ιράν να καταθέσει μία συνολική πρόταση – λύση και δεν δίνει ο ίδιος χρονικό ορίζοντα ή τον τόνο για τις εξελίξεις. Η Ουάσιγκτον για πρώτη ρεαλιστικά φορά μοιάζει να αλλάζει στρατηγική σε αυτό το επίπεδο και να «πετά» επί της ουσίας και όχι για τους τύπους την «καυτή πατάτα» στο Ιράν. Οι ΗΠΑ με τον τρόπο αυτό πιέζουν για πρώτη φορά ρεαλιστικά την Τεχεράνη η οποία θα πρέπει η ίδια να δώσει ξεκάθαρο στίγμα του εάν εννοεί ή όχι τα όσα πίσω από κλειστές πόρτες και μέσω τρίτων μεταβιβάζει στις ΗΠΑ.
Σε τρίτο βαθμό ο Ντόναλντ Τραμπ αυτή την φορά δεν φαίνεται να έχει κάνει καμία «κίνηση» προς τα πίσω αναφορικά με τις θέσεις που βρίσκεται στρατιωτικά η Ουάσιγκτον. Τα όσα η Τεχεράνη διέρρεε λεπτά πριν την Προεδρική ανάρτηση για «σημάδια άρσης του αμερικανικού αποκλεισμού στον Περσικό» αποδείχθηκαν λανθασμένα και είναι η πρώτη φορά που η Τεχεράνη βγαίνει «offside». Ο Τραμπ θα διατηρήσει την οικονομική πίεση καθώς με αυτό τον τρόπο θα έχει την επιλογή ενίσχυσης ή χαλάρωσης σε περίπτωση που η ιρανική πρόταση – αν και εφόσον κατατεθεί – θα μπορεί να «αλλάξει» σύμφωνα με τα αμερικανικά ή και τα ισραηλινά «θέλω».
Στο τέλος και αυτής της φάση του πολέμου αυτό που ξεκίνησαν ΗΠΑ και Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου δεν μοιάζει να κλείνει και θα ήταν στα όρια του «παράδοξου» για τα δεδομένα των εμπλεκομένων και της περιοχής εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε. Αυτό που δεδομένα έχει συμβεί είναι πως ο Τραμπ και μαζί του και οι ΗΠΑ φαίνεται να επιλέγουν αλλαγή στρατηγικής και αυτή η αλλαγή μοιάζει αποτέλεσμα επικράτησης ενός διαφορετικού σκεπτικού στον πολύ στενό κύκλο του Αμερικανού Προέδρου. Δεν είναι βέβαιο πως η γραμμή που επιλέχθηκε έχει «αμιγή πατρότητα» και σε καμία περίπτωση δεν θα αποκαλυφθεί εάν ο Μάρκο Ρούμπιο ή ο Κούσνερ κατάφεραν να «κερδίσουν» εντυπώσεις και πόντους στο πλευρό του Τραμπ έναντι του Υπουργού Πολέμου Χέξγκεθ. Είναι βέβαιο όμως πως η αλλαγή είναι ορατή και θα προβληματίσει δεδομένα το αντίπαλο στρατόπεδο πολύ περισσότερο από τις πιέσεις μέσα από «κορώνες» και απειλές.
Όποια κι αν είναι η κατάληξη των διαπραγματεύσεων, όποιος κι αν είναι τελικώς ο χρονικός ορίζοντας και τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν προκειμένου η δεύτερη – μεγαλύτερη και βιαιότερη – φάση του πολέμου που ξεκίνησε ως 12μερος και αρκετές φορές κινδύνευσε να εκτραχυνθεί και χρονικά και γεωγραφικά η απόφαση ΗΠΑ και Ιράν να μην δώσουν το παρών στο Ισλαμαμπάντ φαίνεται πως ξεκάθαρα «γέννησε» περισσότερα αποτελέσματα και πιο ουσιαστικές διεργασίες από μία ακόμη συνάντηση χωρίς απτά αποτελέσματα και εξέλιξη.
protothema.gr
Ελληνικά 