Να φοβάσαι πάντα την απρόβλεπτη αντίδραση του δεδομένου ανθρώπου!

Να φοβάσαι πάντα την απρόβλεπτη αντίδραση του δεδομένου ανθρώπου!

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι εκείνοι που θεωρούνται δεδομένοι, απομυθοποιημένοι και εν τέλει καταποντισμένοι από την κατάφορη αδικία.

Είναι οι πιο δικοί μας άνθρωποι οι οποίοι, εφόσον άγγιξαν την σφαίρα του οικείου, έγιναν το απόλυτο δεδομένο στη ζωή μας.

Και ξέρετε κάτι; Τα μεγαλύτερα λάθη τα κάνουμε με τους δικούς μας ανθρώπους.

Τους δεδομένους.

Τους πάντα εκεί.

Επειδή ακριβώς νομίζουμε πως θα είναι πάντα εκεί.

Πως ακόμα και αν κάνουμε λάθος έχουμε άπλετο χρόνο να το διορθώσουμε.

Πως ίσως δεν θα χρειαστεί και να το διορθώσουμε.

Γιατί πιστεύουμε πως αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν συγχωρέσει πριν κάνουμε κάτι.

Θεωρείται δεδομένο και αυτό.

Γιατί πιστεύουμε πως μας δέχονται έτσι ακριβώς όπως είμαστε.

Με τα σωστά και με τα λάθη μας.

Και δεν μας νοιάζει πια πώς θα φερθούμε.

Και τελικά καταλήγουμε να φερόμαστε σωστά και ανθρώπινα σε ξένους ανθρώπους για να εξιλεωθούμε στα μάτια μας για όσα κάναμε σε εκείνους τους ανθρώπους, τους δικούς μας, τους πολύ δικούς μας. Πολλές φορές χωρίς καν να το καταλάβουμε.

Πώς καταντήσαμε έτσι;

Να δείχνουμε την αγάπη και τον σεβασμό μας σε αγνώστους και να μένουμε άπραγοι μπροστά στο φευγιό των δικών μας…

Ναι… δεν σας το είπα;

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα είναι πάντα εκεί.

Δεν είναι καθόλου δεδομένο πως θα δεχτούν τα λάθη μας και θα μας συγχωρέσουν a priori.