Είμαστε Αντάξιοι

Και σε απλη μεταφραση ? Κυρια Πεππα?
Καλος ο οιστρος αλλα αυτα μεταφραζονται απλα? Θα μου πειτε οτι ειναι εκφραση ποιησης.. Ισως μονο επιδειξη οιησης…

Ανταξιοι του τιποτε
και της Τιμωριας που σας αναλογει
σκοτεινοι που θελετε φως κλεφτες εγκληματιες καταδικασμενοι να πεινατε
ως φαντασματα ..ακολουθοι του θλιβερου εαυτου Τιποτε ..στο σκοτος οδηγεισθε

Ρουσω

Αυτά που ανέφερες είναι πολύ ωραία Μαρία. Μπορεί όμως ένα ον όπως ο άνθρωπος να αγκαλιάσει και να βυθιστεί στην σιωπή και στο κατάφωτο σκοτάδι
(όπως περιγράφει το Θεικό ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στην Μυστική Θεολογία), από την στιγμή που, αν έστω για μια στιγμή αποσπαστεί από τον συνεχή θόρυβο του μυαλού του -κυρίως- από τον εσωτερικό διάλογο και από το εσωτερικό ρολόι, την διαρκή και επίμονη ροή σκέψεων πέραν του παρόντος μη χρόνου, και το αντιληφθεί, και αντιληφθεί τι είναι πραγματικά αυτή η σιωπή, θα τρομάξει και δικαιολογημένα- και αυτό λόγω άγνοιας και μόνο και για κανέναν απολύτως άλλο λόγο αφού μόνο το Άχρονο θεικό κρύβεται εκεί- από την πραγματική φύση του κόσμου? Η ειρηνική γαλήνια βαθιά σιωπή του θεού τρομοκρατεί τον άνθρωπο όπως ίσως θα έχεις παρατηρήσει. Εθισμένοι στην σκέψη, στους υπολογισμούς, στην εικόνα μας, στις κάθε λογής γυαλιστερές πέτρες, μπορούμε έτσι απλά και αβίαστα να δεχτούμε τον θεό μέσα μας? Τόσοι και τόσοι μιλάνε για τον θεό με πάθος, όμως μόνον ένας χωράει μέσα, ή ο Θεός ή το εγώ μας. Δέν χωράνε δύο και ο Θεός δεν παραβιάζει. Πόσοι άραγε απο όλους αυτούς που βγάζουν πύρινους λόγους για τον Θεό, άραγε, μπορούν να πετάξουν τις πατερίτσες του εγώ μένοντας γυμνοί εσωτερικά και με δέος και χωρίς φόβο να παραμείνουν στην εκστατική κατάσταση του αδιαφοροποίητου μιάς μακαριότητας πέραν του φθαρτού? ΟΠΩΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΡΜΟΖΕΙ…

Καλησπέρα Van … Αν ένας άνθρωπος τα έχεις καταφέρει … τότε … μπορούμε όλοι μας …
Η πηγή του ανθρώπινου τρόμου προέρχεται από τους σπόρους που το σύστημα εμφυτεύει μέσα μας, για να παραμένουμε σκλαβωμένοι στο διηνεκές …
Το εγώ μας … ο ασήκωτος σταυρός του καθημερινού μας γολγοθά …
Ο Θεός δεν παραβιάζει … δίνει απλόχερα σε ότι με πάθος & ακλόνητη πίστη του ζητηθεί …
Μακαριότητα …. ο ατομικός μας δρόμος … με παράπλευρες απώλειες … αγκάθια … μα κ με στεφάνια …
Η αφοσίωση στην ενδοσκόπηση είναι το ζητούμενο …για να κυοφορήσουμε & να γεννήσουμε πύρινο λόγο …
Το δικό μας … ατομικό λόγο …
Καλό σου ξημέρωμα …

Ευχαριστώ για την απάντηση Μαρία. Όλοι εκπέσοντες Αγγέλοι είμαστε. Αγγέλοι που πέσαμε από το βάρος των δικών μας επιθυμιών. Ενδυθήκαμε την σάρκα και άρχισε το μαρτύριο μιάς τραγικής αμφιταλάντευσης, ενός οδυνηρού διχασμού. Δεν είναι και το πιο εύκολο να απορρίψεις την σάρκα, το πάθος, τον πόνο(ω,ναι!!!), την ηδονή. Εάν ήταν, όλοι Άγιοι θα είμασταν. Χρειάζεται μια σταθερή απόφαση και ένα σταθερό κίνητρο. Η Ωρίμανση, η επιστροφή της άσωτης ψυχής στο σπίτι, η μετάνοια των εκπεσόντων, η μείωση και εκμηδένιση της απόστασης του ρήγματος,που εμείς προκαλέσαμε, το κολύμπι κόντρα στο ρεύμα και τα τέρατα τα δημιουργημένα απο εμάς, ο Τρόμος της βεβήλωσης όταν την αντικρύσουμε καταπρόσωπο χωρίς κόλπα και κολπάκια, είναι δύσκολα. Όμως,
… συνεχίζεται

Με Χαρα και Δεος θα παρακολουθουσα την Ανυψωση σας κυρια Πεππα και κε Van στα Ιλισια πεδια μεσω του Γολγαθα που εξυμνειτε. Γραφετε εξ αιτιας ενος τετοιου δρομου τον οποιον ακολουθειτε?

*Ειμαι γυναικα -zizi σπανιο θαταν για αντρα.
*Οι απαντησεις κα πεππα δινονται οταν Δεν κρυβονται πισω απο ποιητικες εκφρασεις … κολασμενες διαθεσεις…
Τα περι επωνυμου σχολιου… ατυχες. Ολοι ανωνυμα γραφουν…