Κάθε δευτερόλεπτο ο εγκέφαλός μας δέχεται έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών από τον κόσμο γύρω μας.
Περίπου 11 million bits ανα δευτερόλεπτο.
Ήχους, εικόνες, μυρωδιές, κινήσεις, πρόσωπα, λέξεις, θερμοκρασία, αγγίγματα, αλλαγές στο περιβάλλον.
Κι όμως, εσύ δεν τα βλέπεις όλα.
Δεν μπορείς.
Η συνειδητή προσοχή σου είναι ένα εξαιρετικά μικρό παράθυρο μέσα σε έναν ωκεανό πληροφοριών.
Μόνο 50 bits…Το ξαναγράφω.Απο 11 million bits, η συνειδηση, σου παρουσιάζει περίπου 5Ο bits πληροφορίας.
Και εδώ αρχίζει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Ο εγκέφαλός σου πρέπει συνεχώς να αποφασίζει:
Τι αξίζει να προσέξω και τι μπορώ να αγνοήσω;
Δεν μπορεί να σου παρουσιάσει ολόκληρη την πραγματικότητα. Θα ήταν σαν να προσπαθεί κάποιος να σου διαβάσει ταυτόχρονα όλα τα βιβλία μιας βιβλιοθήκης.
Έτσι φιλτράρει.
Κρατάει κάποια πράγματα και αφήνει σχεδόν όλα τα υπόλοιπα να περάσουν απαρατήρητα.
Και ένα μεγάλο μέρος αυτού του φιλτραρίσματος επηρεάζεται από αυτό που θεωρείς σημαντικό.
Υπάρχει ένα απλό παράδειγμα που πιθανότατα έχει συμβεί σε όλους μας.
Αγοράζεις ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο.
Ή αποφασίζεις ότι θέλεις να αγοράσεις ένα.
Μέχρι χθες σχεδόν δεν το πρόσεχες.
Και ξαφνικά…
Το βλέπεις παντού.
Στον δρόμο.
Στο πάρκινγκ.
Στη γειτονιά.
Στη δουλειά.
Πριν από λίγες ημέρες μπορεί να περνούσαν δέκα τέτοια αυτοκίνητα μπροστά σου και να μην θυμόσουν ούτε ένα.
Τώρα σου φαίνεται ότι ολόκληρη η πόλη αγόρασε το ίδιο αυτοκίνητο.
Δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά περισσότερα αυτοκίνητα.
Άλλαξε αυτό που ψάχνει η προσοχή σου.
Το αυτοκίνητο έγινε σημαντικό για εσένα.
Και ο εγκέφαλός σου άρχισε να το εντοπίζει μέσα στο χάος της καθημερινότητας.
Αυτό είναι το σημείο που αξίζει να σταθούμε.
Γιατί μπορεί να λειτουργεί και αντίστροφα.
Αν ξυπνάς κάθε πρωί και το πρώτο πράγμα που λες είναι:
«Είμαι κουρασμένος.»
«Δεν ξεκουράστηκα.»
«Δεν έχω ενέργεια.»
«Δεν έχω χρόνο.»
«Όλα μου πάνε στραβά.»
«Ο κόσμος με εκνευρίζει.»
τότε, χωρίς να το καταλαβαίνεις, δίνεις στον εγκέφαλό σου έναν συγκεκριμένο χάρτη.
Του λες τι να προσέχει.
Και μέσα στην ημέρα αρχίζεις να παρατηρείς περισσότερο εκείνα που ταιριάζουν με αυτή την κατάσταση.
Ένα αυτοκίνητο που θα σε κόψει στον δρόμο.
Έναν συνάδελφο που θα σε εκνευρίσει.
Ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε.
Ένα πρόβλημα στη δουλειά.
Μια δυσκολία στη σχέση σου.
Κάτι που δεν πήγε όπως ήθελες.
Και στο τέλος της ημέρας μπορεί να πεις:
«Το ήξερα. Όλα στραβά μου πάνε.»
Μόνο που υπάρχει ένα ερώτημα.
Μήπως δεν άλλαξε μόνο η πραγματικότητα που έζησες;
Μήπως άλλαξε και αυτό που μπορούσες να δεις μέσα σε αυτήν;
Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Ας κάνουμε τώρα ένα παράξενο πείραμα.
Φαντάσου ότι κάποιος σου λέει:
«Θα σου δίνω 1.000 ευρώ κάθε φορά που μέσα στην ημέρα αισθάνεσαι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ευγνωμοσύνη.»
Όχι όταν το λες μηχανικά.
Όχι όταν το γράφεις κάπου επειδή πρέπει.
Όταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ το αισθάνεσαι.
Σαν το αυτοκίνητο που λέγαμε πριν.
Ξυπνάς το πρωί.
«Είμαι καλά.»
1.000 ευρώ.
«Ζουν και οι δύο γονείς μου.»
Άλλα 1.000.
«Μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι και να περπατήσω.»
Άλλα 1.000.
Βγαίνεις έξω.
Βλέπεις ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα.
«Μπορώ να το δω.»
Άλλα 1.000.
Πίνεις τον καφέ σου.
«Μπορώ να απολαύσω αυτή τη γεύση.»
Άλλα 1.000.
Ακούς ένα τραγούδι που αγαπάς.
«Μπορώ να ακούσω μουσική.»
Άλλα 1.000.
Γυρίζεις σπίτι.
«Έχω ένα μέρος να κοιμηθώ απόψε.»
Άλλα 1.000.
Κάποιος σε αγκαλιάζει.
«Υπάρχει ένας άνθρωπος που με αγαπά.»
Άλλα 1.000.
Και τότε συμβαίνει κάτι περίεργο.
Το μυαλό σου αρχίζει να ψάχνει.
Όχι για προβλήματα.
Για ευγνωμοσύνη.
Και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν παντού.
Το ζεστό νερό.
Το φως στο δωμάτιο.
Ένα τηλεφώνημα.
Ένα χαμόγελο.
Ένα αστείο.
Η δυνατότητα να περπατήσεις μέχρι την πόρτα.
Η μυρωδιά του φαγητού.
Ένα δέντρο στον δρόμο.
Ένα παλιό τραγούδι που σου θυμίζει κάποιον.
Μια δεύτερη ευκαιρία.
Μια ήσυχη στιγμή.
Πράγματα που υπήρχαν και χθες.
Αλλά δεν τα έβλεπες.
Και τώρα σκέψου το πιο ενδιαφέρον σημείο.
Το αυτοκίνητο δεν εμφανίστηκε επειδή το σκέφτηκες.
Το πρόσεξες επειδή έγινε σημαντικό για εσένα.
Ίσως λοιπόν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και με τον τρόπο που κοιτάζουμε τη ζωή.
Αυτό που επαναλαμβάνουμε.
Αυτό που φοβόμαστε.
Αυτό που περιμένουμε.
Αυτό που θεωρούμε σημαντικό.
Μπορεί να επηρεάζει το πού κατευθύνεται η προσοχή μας.
Και η προσοχή μας επηρεάζει τι παρατηρούμε.
Και αυτό που παρατηρούμε επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το τι βιώνουμε.
Δεν σημαίνει ότι αν σκεφτείς κάτι κακό θα το δημιουργήσεις μαγικά.
Δεν σημαίνει ότι ένας άρρωστος άνθρωπος «το ζήτησε».
Δεν σημαίνει ότι κάθε δυστυχία είναι αποτέλεσμα λανθασμένης σκέψης.
Η ζωή δεν λειτουργεί τόσο απλοϊκά.
Υπάρχουν πράγματα που δεν ελέγχουμε.
Αλλά υπάρχει κάτι που μπορούμε να επηρεάσουμε:
ΠΟΥ εκπαιδεύουμε την προσοχή μας να κοιτάζει.
Και ίσως αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ όσο νομίζουμε.
Γιατί αν κάθε πρωί εκπαιδεύεις το μυαλό σου να βρίσκει έλλειψη, θα βρίσκει έλλειψη.
Αν το εκπαιδεύεις να βρίσκει κίνδυνο, θα εντοπίζει κίνδυνο.
Αν το εκπαιδεύεις να βρίσκει προσβολές, θα βρίσκει προσβολές.
Αν όμως το εκπαιδεύεις να αναγνωρίζει όσα υπάρχουν ήδη και είναι πολύτιμα…
ίσως αρχίσεις να βλέπεις έναν κόσμο που ήταν εκεί όλο αυτό το διάστημα.
Δεν άλλαξε απαραίτητα ο κόσμος.
Άλλαξε το φίλτρο.
Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα ξυπνήσεις και θα πεις:
«Δεν έχω τίποτα.»
Κάνε μια μικρή παύση.
Και ρώτησε τον εαυτό σου:
Αν μου έδιναν 1.000 ευρώ για κάθε πράγμα για το οποίο μπορώ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να νιώσω ευγνωμοσύνη σήμερα, πόσα χρήματα θα έβγαζα;
Μπορεί να εκπλαγείς.
Είναι δύσκολο, αλλά όποιος το κάνει, ας έρθει εδώ σε ένα μήνα να μας πεί τι έγινε…
Γιατί ίσως είσαι πολύ πλουσιότερος απ’ όσο σου έχει μάθει να βλέπεις το μυαλό σου.Απλά θυμίσου σιγά σιγά ποιός είσαι…Και όλα θα αλλάξουν..
HGL
ΔΙΕΘΝΗ
ΔΙΕΘΝΗ
ΔΙΕΘΝΗ
Αφήστε μια απάντηση