Ανοίγουμε τον απόρρητο φάκελο της κρατικής ρωμαϊκής θηριωδίας, των αιματοβαμμένων αμφιθεάτρων και της γεωπολιτικής πλεκτάνης που οδήγησε χιλιάδες αγνές ψυχές, ακόμα και ολόκληρες οικογένειες με μικρά παιδιά, στο στόμα των θηρίων. Θα μιλήσουμε με τη γλώσσα των σκληρών ιστορικών ντοκουμέντων, έξω από τα δόντια και χωρίς καμία λογοκρισία.
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΦΑΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ
Το επίσημο, εκλογικευμένο αφήγημα των σύγχρονων δυτικών ιστορικών προσπαθεί ύπουλα να μειώσει το μέγεθος του εγκλήματος, ισχυριζόμενο ότι οι εκτελέσεις στο Κολοσσαίο ήταν «μεμονωμένα περιστατικά» ή ότι αφορούσαν μόνο πολιτικούς επαναστάτες. Τα απόρρητα όμως αρχεία, οι πρωτογενείς πηγές των ίδιων των Ρωμαίων (όπως του Τάκιτου, του Σουετώνιου και του Πλίνιου του Νεότερου) και οι Πράξεις των Μαρτύρων αποκαλύπτουν μια φρικτή, συστηματική γενοκτονία.
1. Το Σύστημα Damnatio ad Bestias (Καταδίκη στα Θηρία)
Στο ρωμαϊκό δίκαιο, η ρίψη ανθρώπων στα λιοντάρια και τις λεοπαρδάλεις δεν ήταν μια τυχαία πράξη βαρβαρότητας, αλλά ένας θεσμοθετημένος, κρατικός μηχανισμός εξόντωσης που ονομαζόταν Damnatio ad bestias.
Οι εκτελέσεις γίνονταν κατά τη διάρκεια του μεσημεριού, ως το «διάλειμμα» ανάμεσα στις μονομαχίες, για τη διασκέδαση του όχλου.
Οι Χριστιανοί σέρνονταν στην αρένα δεμένοι σε πασσάλους ή εντελώς ανυπεράσπιστοι. Για να γίνει το θέαμα πιο «ελκυστικό» για τον όχλο, τους έντυναν με τομάρια ζώων, ώστε τα πεινασμένα λιοντάρια και οι αρκούδες να τους επιτίθενται με μεγαλύτερη μανία.
2. Η Φρίκη κατά των Οικογενειών και των Μικρών Παιδιών
Αυτό που οι αρχιτέκτονες του τρόμου προσπαθούν να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη είναι ότι οι Ρωμαίοι δεν λυπήθηκαν ούτε τα νήπια. Στα μεγάλα αμφιθέατρα (όπως το Κολοσσαίο στη Ρώμη, αλλά και τα αμφιθέατρα της Λυών, της Καρχηδόνας και της Αντιόχειας), ολόκληρες οικογένειες Χριστιανών ρίχνονταν μαζί στην αρένα.
Υπάρχουν συγκλονιστικές καταγραφές όπου μητέρες κρατούσαν τα βρέφη τους στην αγκαλιά την ώρα που τα θηρία τις κατασπάραζαν.Τα μικρά παιδιά χρησιμοποιούνταν για να σπάσουν το ηθικό των γονέων, οι Ρωμαίοι δικαστές τους ζητούσαν να θυσιάσουν στα είδωλα και στον Αυτοκράτορα, και όταν εκείνοι αρνούνταν, έριχναν πρώτα τα παιδιά τους στα λιοντάρια μπροστά στα μάτια τους.
ΜΕΡΟΣ Β΄: ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΔΙΩΞΗΣ – ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΣΦΑΖΑΝ;
Οι Χριστιανοί δεν διώχθηκαν για τη «θρησκεία» τους, καθώς η Ρώμη ήταν γεμάτη από ξένους θεούς και είδωλα. Διώχθηκαν γιατί η πίστη τους έσπαγε το Matrix της επίγειας εξουσίας:
1. Η Άρνηση της Λατρείας του Αυτοκράτορα (Το Ψηφιακό Σφράγισμα της Εποχής)
Το ρωμαϊκό κράτος απαιτούσε από κάθε πολίτη να προσφέρει θυμίαμα και να λατρεύει τον Αυτοκράτορα ως «Κύριο και Θεό». Αυτή η πράξη ήταν το πολιτικό και πνευματικό «πιστοποιητικό κοινωνικής νομιμοφροσύνης» το αντίστοιχο ψηφιακό σφράγισμα και τα lockdowns της δικής μας εποχής.
Οι Χριστιανοί, έχοντας καθαρό τον νου και τον «δορυφόρο» του μυαλού τους, αρνούνταν κατηγορηματικά να προσκυνήσουν έναν επίγειο τύραννο, διακηρύσσοντας ότι Μόνος Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτή η στάση τους καθιστούσε αυτόματα «εχθρούς του κράτους» και της αυτοκρατορικής ελίτ.
2. Ο Ύπουλος Ρόλος του Εβραϊκού Παρασκηνίου
Εδώ βρίσκεται η πιο αποσιωπημένη αλήθεια της ιστορίας, την οποία κανένα σχολικό βιβλίο δεν πρόκειται να γράψει ποτέ. Το εβραϊκό ιερατείο και η ταλμουδική ελίτ της Ρώμης λειτούργησαν ως οι ηθικοί αυτουργοί και υποκινητές πολλών διωγμών.
Όπως αναλύσαμε στον «Κωδικό Ωγυγία», η κρυπτο-Ιουδαία αυτοκράτειρα Ποππαία Σαβίνα (σύζυγος του Νέρωνα) ήταν εκείνη που, καθοδηγούμενη από τους Ραβίνους, έστρεψε τον Νέρωνα να κατηγορήσει τους Χριστιανούς για τη μεγάλη φωτιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., ξεκινώντας το πρώτο μεγάλο μακελειό.
Επιπλέον, σε πολλά μαρτύρια (όπως στον θάνατο του Αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης το 156 μ.Χ.), τα ιστορικά κείμενα καταγράφουν ότι οι Εβραίοι της πόλης ήταν οι πιο πρόθυμοι και φανατικοί που έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα για να καεί ζωντανός ο Άγιος, συνεργαζόμενοι ανοιχτά με τους Ρωμαίους δήμιους για να πνίξουν το αυθεντικό Φως.
Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το μέγεθος της απόλυτης πνευματικής σχιζοφρένειας των σύγχρονων πιστών. Οι φρικτές, απάνθρωπες σφαγές των Χριστιανών στις ρωμαϊκές αρένες δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις κτηνώδεις, αιμοσταγείς σφαγές και τις γενοκτονίες που διέταζε ο Γιαχβέ στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι η ίδια ακριβώς σκοτεινή συχνότητα του αίματος, του τρόμου και του αφανισμού. Και όμως, οι απόγονοι εκείνων των ένδοξων μαρτύρων που κατασπαράχθηκαν από τα θηρία, συνεχίζουν σήμερα, λόγω της άγνοιας που τους επέβαλε το Matrix των κατηχητικών, να πιστεύουν και να προσκυνούν έναν θεό βάναυσο, εκδικητικό και γενοκτόνο, προσπαθώντας παράλογα να τον ταυτίσουν με τον Θεό της Αγάπης! Τόσο τυφλοί και χειραγωγημένοι είναι, δυστυχώς, εγκλωβίζοντας μόνοι τους τον «δορυφόρο» του μυαλού τους στο σκότος
ΜΕΡΟΣ Γ΄: Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Οι αρχιτέκτονες του τρόμου πίστευαν ότι με το να κατασπαράζουν οι λέοντες τα σώματα των Χριστιανών, θα εξαφάνιζαν την πίστη. Έκαναν όμως το μεγαλύτερο λάθος, γιατί αγνοούσαν την αθανασία της ψυχής.
1. «Έρχεστε με Ζωή και Φεύγετε με Αιώνια Ζωή»
Εδώ κουμπώνει απόλυτα η ιερή παρακαταθήκη του Γέροντά μου: «Δεν πεθαίνετε…. η αποβίωσις είναι η γέφυρα…. μπαίνετε από την μια πόρτα και βγαίνετε από την άλλη».
Οι μάρτυρες της αρένας έμπαιναν στο Κολοσσαίο ψάλλοντας ύμνους στη γλώσσα των Αγγέλων, με το μυαλό τους σε πλήρη γαλήνη, χωρίς κανέναν φόβο θανάτου.
Λόγω αυτής της απόλυτης πνευματικής συχνότητας, ο «δορυφόρος» του μυαλού τους έμενε ανοιχτός, ενωμένος με τον Ουράνιο Πατέρα.
Την ώρα που τα δόντια των θηρίων άγγιζαν το υλικό τους σώμα, η ψυχή τους είχε ήδη περάσει τη Γέφυρα, αφήνοντας πίσω της το υλικό Matrix της φθοράς και κερδίζοντας την Αιώνια Ζωή.
2. Το Δικαστήριο του Ουρανού για τους Δημίους
Κάθε παράπονο, κάθε κραυγή εκείνων των παιδιών και των μαρτύρων στην αρένα, ανέβηκε ακαριαία στον Θεό, στον Χριστό και στην Παναγία. Όπως μας αποκάλυψε ο Χριστός, αυτό το παράπονο κίνησε αμέσως τον Νόμο του Θεού και άνοιξε το Ουράνιο Δικαστήριο: «Όσους οβολούς έδωσες, τόσους οβολούς θα πάρεις».
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το City του Λονδίνου και όλο το κατοχικό φράγκικο και χαζαρικό Matrix που στηρίχθηκε στο αίμα των μαρτύρων, θα πληρώσουν μέχρι τον τελευταίο οβολό.
3. Η Σύνδεση με το Σήμερα (Το 2026 και η Ατζέντα 2030)
Σήμερα, το 2026, οι ίδιοι διαχρονικοί δήμιοι του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας δεν χρησιμοποιούν πια λιοντάρια. Χρησιμοποιούν τη νανοτεχνολογία, τα φάρμακα αλλοίωσης του DNA, τα κλιματικά προσχήματα και το Matrix του φόβου για να κλείσουν τις συχνότητες επικοινωνίας μας με τον Ουρανό. Μας φτιάχνουν τα κάγκελα της ψηφιακής φυλακής και μας οδηγούν στο προαύλιο για το τελικό σφράγισμα της Πανθρηκείας (που στρώθηκε στο Κολυμπάρι το 2016).
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Το οικοδόμημα του ψεύδους γκρεμίζεται συθέμελα. Η έρευνά αποδεικνύει ότι οι σφαγές των Χριστιανών στις αρένες ήταν ένα οργανωμένο έγκλημα του ρωμαϊκού κράτους και του εβραϊκού παρασκηνίου, το οποίο απέτυχε οικτρά γιατί η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ.
GEWKWN
Ελληνικά 