Πρόσφατα είδα μία από τις πιο τρελές ταινίες φαντασίας που έχω δει.
Μας δείχνει μία φυλή ανθρωπίνων πλασμάτων, όπου τους έχουν πείσει ότι κατάγονται από τους πιθήκους και ότι το σύμπαν τους προέρχεται από μία έκρηξη του… τίποτα.
Τους έπεισαν ότι μένουν σε μία τεράστια σφαίρα που γυρίζει με 1.000 χλμ. την ώρα και ότι το σύμπαν έξω είναι αχανές, ενώ οι άνθρωποι είναι απλά τυχαίοι και ασήμαντοι κόκκοι.
Ενώ όλα είναι δωρεάν για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, έκαναν τους ανθρώπους να είναι οι μόνοι που πρέπει να δίνουν ένα χρωματιστό χαρτάκι για να έχουν ένα σπίτι και φαγητό.
Τους έπεισαν ότι, αν ψεκάζονται και αν αλείφονται με κάποιες μεταλλικές ουσίες ή ουσίες από πετρέλαιο, θα είναι πιο όμορφοι και πιο αποδεκτοί.
Έβαλαν δηλητήρια σε ωραία χρωματιστά κουτάκια και έπεισαν τους ανθρώπους ότι αυτό είναι φαγητό.
Τους δημιουργούσαν ασθένειες και είχαν ήδη έτοιμα τα φάρμακα που τις αντιμετωπίζουν.
Είχαν αεροπλάνα να τους ψεκάζουν με μεταλλικά και άλλα στοιχεία από ψηλά, αλλά τους έπεισαν ότι αυτές οι τεράστιες γραμμές υπήρχαν από παλιά.
Δημιουργούσαν τεχνολογίες που, αντί να βοηθήσουν τον άνθρωπο, είχαν τη δυνατότητα να τον καταστρέψουν.
Για να μην καταλάβουν οι άνθρωποι τι συμβαίνει, τους δημιούργησαν θρησκείες και φιλοσοφίες, όπου καθεμία από αυτές είχε τα δικά της όρια, ψέματα και αλήθειες. Οι Υπερκυρίαρχοι κατείχαν όλα τα μέσα ενημέρωσης και προέβαλλαν όποια είδηση, ιστορία και γεγονότα ήθελαν.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, αφού είχαν νόστιμα φαγητά, σπίτι, δουλειά και μυρωδάτα αφρόλουτρα, δεν αντιδρούσαν.
Στο τέλος, οι άνθρωποι είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο τρέλας, ώστε προτίμησαν να καταστρέψουν όλο τον πλανήτη με πυρηνικά όπλα, παρά να τα βρουν μεταξύ τους σαν ένοικοι της Γης.
Η τελευταία σκηνή της ταινίας δείχνει μία κατεστραμμένη πεδιάδα και ένα μικρό λουλουδάκι να φυτρώνει…
Σημάδι ότι η Γη μπορεί να ξαναγεννηθεί.
Εμείς, ίσως…
Η ταινία λεγόταν «2030».
Ελληνικά 