Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή τον Απρίλιο του 2026 χαρακτηρίζεται από έντονη αναδιάταξη δυνάμεων, με το Ισραήλ να ενισχύει τη θέση του ως κυρίαρχος στρατιωτικός και τεχνολογικός παίκτης, γεγονός που κλιμακώνει δραματικά την ένταση με την Τουρκία.
Η Άγκυρα συνειδητοποιεί ότι σε μια Μέση Ανατολή που κυριαρχείται από την ισραηλινή τεχνολογική και νοημοσύνη, η παραδοσιακή ισχύς μπορεί να μην είναι πλέον αρκετή, αναφέρει η εφημερίδα Jerusalem Post.
Η εφημερίδα αναφέρει: “καθώς ο καπνός διαλύθηκε πάνω από την Τεχεράνη μετά την έναρξη των ισραηλινο-αμερικανικών επιθέσεων, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έσπευσε να δείξει με το δάχτυλο το Ισραήλ.
«Όλα αυτά ξεκίνησαν μετά τις προκλήσεις του Νετανιάχου», δήλωσε ο Τούρκος ηγέτης, ο οποίος συνέχισε «νιώθουμε βαθιά θλίψη και μεγάλη ανησυχία».
Ο ίδιος προχώρησε παραπέρα, εκδίδοντας μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: «Αν το επιτρέψει ο Αλλάχ , δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα για αυτό».
Ο περιστασιακός παρατηρητής θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Τουρκία, καθώς μάχεται με το Ιράν για την κυριαρχία στην περιοχή, θα καλωσόριζε το χτύπημα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ωστόσο, ο Hay Eytan Cohen Yanarocak, κορυφαίος εμπειρογνώμονας σε τουρκικά θέματα στο Ινστιτούτο Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ, εξηγεί ότι η Τουρκία έχει έννομο συμφέρον στην επιβίωση του τρέχοντος ιρανικού καθεστώτος.
«Η Άγκυρα δεν θέλει να δει μια νέα «έκπληξη» με τη μορφή αλλαγής καθεστώτος», σημειώνει ο Yanarocak και συνέχισε: «Ενδιαφέρονται για τη συνέχιση του καθεστώτος, επειδή εάν συμβεί μια επανάσταση, το μονοπώλιο της Τουρκίας ως κύριας γέφυρας μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής απλώς εξαφανίζεται».
Ο ειδικός πολιτικής Jonathan Adiri συμφωνεί, υπονοώντας ότι η Τουρκία προτιμά έναν ακρωτηριασμένο γείτονα από έναν απελευθερωμένο : «Η Τουρκία θέλει ένα μη πυρηνικό, αδύναμο Ιράν», λέει ο Adiri. «Θέλουν ένα είδος «εξασθενημένου ιού» στην περιοχή. Ένα Ιράν που είναι φιλοδυτικό και συνεργάζεται με τους Αμερικανούς θα γινόταν πόλος έλξης για ξένες επενδύσεις, κάτι που θα έβλαπτε άμεσα την τουρκική οικονομία».
Ίσως ο πιο ισχυρός παράγοντας ανησυχίας του Ερντογάν είναι το κουρδικό ζήτημα. Για δεκαετίες, τα ιρανικά και τουρκικά καθεστώτα μοιράζονταν ένα κοινό συμφέρον στην καταστολή των κουρδικών εθνικιστικών φιλοδοξιών. Ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει στην εμφάνιση μιας αυτόνομης ή ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας στα νότια σύνορα της Τουρκίας – μια προοπτική που ο Ερντογάν θεωρεί απαράδεκτη.
Σύμφωνα με αρκετές πηγές, ο Ερντογάν και άλλοι ανώτεροι Τούρκοι αξιωματούχοι άσκησαν πιέσεις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να μην δώσει το πράσινο φως σε μια ισραηλινή επιχείρηση που θα είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη μιας εξέγερσης από Κούρδους μαχητές στο Ιράν κατά του ιρανικού καθεστώτος.
Ο Αντίρα επισημαίνει ότι ο Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν έθεσαν μια κόκκινη γραμμή με την Ουάσινγκτον σχετικά με τη χρήση κουρδικών δυνάμεων από το Ιράκ για να κινηθούν εναντίον του Ιράν.
«Ο Ερντογάν είπε στο κοινό του: “Η υπόθεση έκλεισε”, σχετικά με την κουρδική ιστορία», παρατηρεί ο Αντίρι.
“Φοβάται θανάσιμα ότι αυτό το κουτί θα ξανανοίξει. Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, η επιτυχία μιας εξέγερσης υπό την ηγεσία ή την υποστήριξη των Κούρδων στο Ιράν θα είχε ένα ντόμινο στους Κούρδους στην Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ», τόνισε ο ίδιος και η ισραηλινή εφημερίδα.
Αποποίηση της νομιμότητας για την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ
Καθώς τα γεωπολιτικά διακυβεύματα έχουν αυξηθεί, έχει αυξηθεί και η θερμοκρασία της ρητορικής. Ο Ερντογάν έχει εγκαταλείψει όλο και περισσότερο τη γλώσσα της διπλωματίας υπέρ της γλώσσας της «αντίστασης». Πρόσφατα αναφέρθηκε στον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου ως «Χίτλερ» και η Τουρκία εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για μια σειρά Ισραηλινών αξιωματούχων.
«[Ο Ερντογάν] άρχισε να αναφέρεται στο Ισραήλ όχι ως το «Κράτος του Ισραήλ», αλλά ως «οι Σιωνιστές»», σημειώνει ο Αντιρί.
«Αυτή είναι μια σκόπιμη μετατόπιση. Είναι η γλώσσα της κοινής γραμμής που μοιράζονται η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Ιρανοί. Όταν σταματάς να είσαι αναγνωρισμένο κράτος και αρχίζεις να είσαι «το Σιωνιστικό Έργο», σηματοδοτεί την απόσυρση της νομιμότητας για την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ», ανέφερε ο ίδιος.
Το Ισραήλ δεν έχει ακολουθήσει τις τουρκικές λεκτικές επιθέσεις. Σε μια σπάνια κοινή επίπληξη, ο Νετανιάχου και ο υπουργός Άμυνας Ισραήλ Κατζ επιτέθηκαν στην υποκρισία του Τούρκου ηγέτη.
Κατηγόρησαν τον Ερντογάν ότι «σφαγίασε τους Κούρδους» και υπονόησαν ότι οι εκρήξεις του οφείλονταν σε δειλία, ισχυριζόμενοι ότι «φοβόταν να απαντήσει στα ιρανικά πυρά» που είχαν προηγουμένως στοχεύσει τουρκικά συμφέροντα.
Η απάντηση του Ερντογάν ήταν άμεση: «Υπενθυμίζω στους δολοφόνους μωρών που μου επιτίθενται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν είναι ένα συνηθισμένο κράτος».
Ενώ η Τουρκία καταδικάζει την ισραηλινή «επιθετικότητα», ενισχύει αθόρυβα το δικό της στρατηγικό βάθος.
Ο Yanarocak υπογραμμίζει την ταχεία ανάπτυξη του συστήματος βαλλιστικών πυραύλων Tayfun από την Τουρκία, το αυξανόμενο ενδιαφέρον της για την πυρηνική ενέργεια και ίσως και άλλα.
Όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ρωτήθηκε πρόσφατα στην τηλεόραση αν η Τουρκία θα έπρεπε να διαθέτει πυρηνικά όπλα για την αντιμετώπιση των περιφερειακών απειλών, η απάντησή του ήταν αποκαλυπτική στη συντομία της: ο Φιντάν απάντησε με ένα πονηρό χαμόγελο όταν ο παρουσιαστής του είπε: «Μπορείτε να πείτε “Κανένα σχόλιο”».
Η Άγκυρα παρακολουθεί την καταστροφή των συμβατικών στρατιωτικών περιουσιακών στοιχείων του Ιράν και συνειδητοποιεί ότι σε μια Μέση Ανατολή που κυριαρχείται από την ισραηλινή τεχνολογία και πληροφορίες , και για αυτό η παραδοσιακή ισχύς μπορεί να μην είναι πλέον αρκετή.
Μετά την αποδυνάμωση της ιρανικής επιρροής και του καθεστώτος Άσαντ, η Συρία έχει γίνει το άμεσο πεδίο ανταγωνισμού. Η Τουρκία ελέγχει περιοχές στον βορρά, ενώ το Ισραήλ επιδιώκει να αποτρέψει τη δημιουργία εχθρικών βάσεων στα σύνορά του.
Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει απειλήσει ανοιχτά με στρατιωτική επέμβαση κατά του Ισραήλ, συγκρίνοντας την κατάσταση με τις επεμβάσεις σε Λιβύη και Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Η ηλεκτρική διασύνδεση και οι αγωγοί στην Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ) προκαλούν την οργή της Άγκυρας, που βλέπει να αποκλείεται από τα ενεργειακά δίκτυα.
Οι δύο χώρες συγκρούονται για τον έλεγχο των οδών της Ερυθράς Θάλασσας, με την Τουρκία να ενισχύει τη Σομαλία και το Ισραήλ να αναπτύσσει δεσμούς με τη Σομαλιλάνδη.
Πηγή: www.pentapostagma.gr
Ελληνικά 