GEWKWN: Το Μάθημα που….. Δεν Διδάχθηκε Ποτέ
Η ζωή είναι δώρο του Θεού. Όμως ο κόσμος που αντικρίζουμε όταν ανοίγουμε τα μάτια μας δεν είναι πάντα αντάξιος αυτού του δώρου.
Δεν γράφεται αυτό το κείμενο για να κατηγορήσει. Γράφεται για να προβληματίσει.
Δεν απευθύνεται σε κάποιους «άλλους». Απευθύνεται σε όλους μας.
Το Μάθημα που Δεν Διδάχθηκε Ποτέ «Από το Εγώ στο Εμείς» Ο Κόσμος που Δεν Μας Έμαθαν και ο Άνθρωπος που Ξεχάσαμε να Γίνουμε
Γεννιόμαστε από το θέλημα και την αγάπη του Θεού, αλλά ανοίγουμε τα μάτια μας σε έναν κόσμο που έχει διαμορφωθεί από ανθρώπινες επιλογές……επιλογές που δεν είναι πάντα σύμφωνες με το θέλημά Του.
Μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η κακία, το μίσος, η εκδίκηση, η απληστία, το εγώ. Έναν κόσμο που μετρά την αξία του ανθρώπου με βάση το χρήμα, τη δύναμη, την επιβολή. Ο ανταγωνισμός παρουσιάζεται ως φυσικός νόμος και η επικράτηση ως απόδειξη επιτυχίας. Και όμως, κανείς δεν μας προετοιμάζει πραγματικά για αυτή την πραγματικότητα.
Οι γονείς, από αγάπη, μας περιγράφουν έναν κόσμο πιο δίκαιο απ’ ότι είναι. Θέλουν να προστατεύσουν την παιδική μας αθωότητα. Δεν μας μιλούν για την προδοσία, για την αδικία, για τη μοναξιά που ίσως συναντήσουμε.
Το σχολείο μάς γεμίζει γνώσεις – ημερομηνίες, θεωρίες, εξισώσεις. Μα ποιος μας μαθαίνει πώς να διαχειριζόμαστε τον πόνο; Ποιος μας μαθαίνει πώς να συγχωρούμε; Η κοινωνία μάς εκπαιδεύει να υπακούμε. Αν δεν προσαρμοστείς, κινδυνεύεις να απορριφθείς. Έτσι πολλοί άνθρωποι περνούν τη ζωή τους προσπαθώντας να χωρέσουν σε καλούπια που ποτέ δεν τους ταίριαζαν.
Και η θρησκεία, αντί να καλλιεργεί πρώτα την αγάπη, συχνά καλλιεργεί τον φόβο. Μιλά για τιμωρία πριν μιλήσει για έλεος. Για κόλαση πριν μιλήσει για σχέση με τον Θεό. Κανείς όμως δεν μας δίδαξε από μικρούς το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο δύσκολο μάθημα να αγαπάμε ουσιαστικά τον συνάνθρωπό μας.
-Όχι θεωρητικά – Όχι επιφανειακά. Αλλά έμπρακτα.
Να βοηθάμε χωρίς αντάλλαγμα. Να χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου χωρίς ζήλια. Να συγχωρούμε χωρίς να κρατάμε λογαριασμό. Να βλέπουμε στον άλλον έναν άνθρωπο και όχι έναν αντίπαλο.
Όταν ταξιδεύω με αεροπλάνο και κοιτάζω από ψηλά, βλέπω τα σπίτια μικρά σαν τελείες. Οι δρόμοι μοιάζουν γραμμές. Οι πόλεις μοιάζουν σχέδια πάνω σε έναν χάρτη. Και μέσα σε εκείνες τις τελείες ζούμε εμείς. Με τις αγωνίες μας, τους θυμούς μας, τις φιλοδοξίες μας.
Αν μπορούσαμε να δούμε τη Γη από το διάστημα, θα αντικρίζαμε έναν μικρό γαλάζιο πλανήτη να αιωρείται μέσα στο άπειρο σκοτάδι. Έναν πλανήτη όπου ζουν οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι που ανταγωνίζονται ποιος θα επιβληθεί στον άλλον. Πόλεμοι. Σφαγές αθώων. Μίσος στο όνομα ιδεολογιών, θρησκειών, συμφερόντων.
Και όλα αυτά πάνω σε έναν πλανήτη τόσο μικρό, σχεδόν αόρατο μέσα στο σύμπαν.
Πόσο παράδοξο είναι, ενώ είμαστε τόσο ασήμαντοι σε κοσμική κλίμακα, φερόμαστε σαν να είμαστε το κέντρο των πάντων. Το εγώ μας γίνεται βαρύτερο από τη λογική μας. Θέλουμε να έχουμε δίκιο. Να υπερισχύουμε. Να αποδεικνύουμε.
Ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ανθρωπότητας να μην είναι η άγνοια, αλλά η έλλειψη αυτογνωσίας.
Δεν μάθαμε ποτέ να κοιτάμε μέσα μας πριν κατηγορήσουμε τους άλλους.
Δεν μάθαμε να ελέγχουμε τον θυμό μας πριν τον μετατρέψουμε σε μίσος.
Δεν μάθαμε να διαφωνούμε χωρίς να καταστρέφουμε.
Δεν μάθαμε ότι η πραγματική δύναμη δεν είναι η επιβολή, αλλά η αυτοκυριαρχία.
Δεν μπορούμε πια να λέμε «έτσι είναι ο κόσμος». Ο κόσμος είναι οι επιλογές μας. Κάθε φορά που αδιαφορούμε, ο κόσμος γίνεται πιο ψυχρός. Κάθε φορά που μισούμε, γίνεται πιο σκοτεινός. Κάθε φορά που επιλέγουμε το συμφέρον αντί για το σωστό, ο κόσμος μικραίνει.
Η αλλαγή δεν θα έρθει από νόμους. Δεν θα έρθει από συστήματα. Δεν θα έρθει από επιβολή. Θα έρθει μόνο όταν ο άνθρωπος αναρωτηθεί ειλικρινά.
«Τι προσφέρω εγώ σε αυτόν τον κόσμο; Φως ή σκοτάδι;»
Ο χρόνος μας εδώ είναι ελάχιστος. Από ψηλά είμαστε τελείες. Από το διάστημα, σχεδόν αόρατοι. Και όμως, μέσα σε αυτή τη μικρότητα κρύβεται μια τεράστια δύναμη, η δυνατότητα να αγαπήσουμε. ΟΠΩΣ ΜΑ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το μοναδικό πραγματικό νόημα της ύπαρξης. Όχι να επικρατήσουμε. Όχι να ξεχωρίσουμε. Όχι να επιβληθούμε. Αλλά να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι.
Και όταν κάποτε φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, εκεί που θα πάμε δεν θα μας ρωτήσουν πόσο ψηλά φτάσαμε, αλλά πόσο βαθιά αγαπήσαμε.
GEWKWN
Ελληνικά 