Υπάρχουν γλώσσες που εξηγούνται.
Και υπάρχουν γλώσσες που αντέχουν εξήγηση μόνο μέχρι ενός σημείου.

Η ελληνική ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Όχι επειδή είναι «ανώτερη».
Αλλά επειδή γεννήθηκε σε μια εποχή όπου ο λόγος δεν είχε ακόμη χωριστεί από το σχήμα,
όπου η σκέψη δεν είχε αποκοπεί από τη γεωμετρία,
όπου η λέξη δεν ήταν απλώς ήχος, αλλά στάση σώματος και τρόπος να σταθείς στον κόσμο.

Σήμερα μιλάμε για τη γλώσσα σαν να είναι εργαλείο.
Μετράμε λέξεις, ερμηνεύουμε έννοιες, κατασκευάζουμε θεωρίες.
Και όμως, κάτι επιμένει να διαφεύγει.
Σαν να υπάρχει ένα υπόστρωμα που δεν χωρά ούτε στη φιλολογία ούτε στον μυστικισμό.

Ένα επίπεδο όπου ο ελληνικός λόγος δεν «σημαίνει», αλλά δομείται.
Όπου τα γράμματα δεν είναι σύμβολα, αλλά γεωμετρικές αποφάσεις.
Όπου η αριθμοσοφία, πριν γίνει πίστη ή εμπόρευμα, λειτουργεί ως τρόπος οργάνωσης του νοήματος.

Αυτό το επίπεδο δεν προσφέρεται για εύκολη κατανάλωση.
Δεν χωρά σε άρθρα γνώμης.
Δεν αντέχει τίτλους που υπόσχονται.

Γι’ αυτό και το κρατήσαμε κλειστό.

Στο premium κείμενο που συνοδεύει αυτό το άρθρο, δεν θα βρείτε «αποκαλύψεις».
Θα βρείτε κάτι πιο σπάνιο:
μια συνεκτική αφήγηση για το πώς ο ελληνικός λόγος συνδέεται με τη γεωμετρία,
πώς η μορφή προηγείται του νοήματος,
και πώς η αριθμοσοφία, όταν απογυμνωθεί από τη λατρεία, αποκαλύπτει έναν παλιό μηχανισμό σκέψης.

Δεν είναι μάθημα.
Δεν είναι δόγμα.
Είναι ένα δώρο για όσους νιώθουν ότι η ελληνική γλώσσα δεν εξαντλείται σε λεξικά.

Όποιος μπει, θα καταλάβει γιατί αυτό το κείμενο δεν μπορούσε να είναι ανοιχτό.

Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΣΧΗΜΑΤΑ

Το Katohika δεν υπόσχεται αλήθεια.
Αλλά, κάποιες φορές, ανοίγει ένα συρτάρι που δεν ήξερες ότι υπάρχει.