Τι θα γινόταν αν το άγχος, ο φόβος και οι αρνητικές σκέψεις δεν ήταν απλώς «ψυχολογικά προβλήματα», αλλά σήματα; Αντί για κάτι αόριστο στο μυαλό, να ήταν συγκεκριμένες καταστάσεις του νευρικού συστήματος, με μετρήσιμη ένταση, συχνότητα και διάρκεια. Το σώμα άλλωστε δεν λειτουργεί με λέξεις, αλλά με ηλεκτρικά και χημικά μηνύματα. Κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε φόβος είναι ένα μοτίβο διέγερσης. Ένα σήμα.
Για χρόνια μας έλεγαν ότι το άγχος είναι «στο κεφάλι μας». Όμως βιολογικά, το άγχος είναι ενεργοποίηση. Είναι το συμπαθητικό νευρικό σύστημα που ανεβάζει τάση, σφίγγει το σώμα, αλλάζει την αναπνοή, αυξάνει τους παλμούς. Το σώμα μπαίνει σε κατάσταση επιβίωσης πολύ πριν προλάβουμε να σκεφτούμε λογικά. Και όταν αυτή η ενεργοποίηση δεν εκτονώνεται, δεν «σβήνει», τότε γίνεται μόνιμο υπόβαθρο. Ένας συνεχής θόρυβος στο σύστημα.
Εδώ αρχίζει να φαίνεται καθαρά ότι μιλάμε για πληροφορία που έχει παγώσει. Το σώμα, οι ιστοί, το νευρικό σύστημα, λειτουργούν σαν αποθηκευτικά μέσα. Όπως ένας σκληρός δίσκος κρατά δεδομένα, έτσι και ο ανθρώπινος οργανισμός κρατά εμπειρίες υπό μορφή σήματος. Τραυματικές στιγμές, χρόνιο στρες, φόβοι, εσωτερικές συγκρούσεις δεν εξαφανίζονται επειδή τις «καταλάβαμε». Παραμένουν σαν ενεργά μοτίβα.
Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές φορές η λογική δεν αρκεί. Μπορεί να ξέρεις ότι δεν κινδυνεύεις, αλλά το σώμα σου να συνεχίζει να αντιδρά. Γιατί το σώμα δεν πείθεται με επιχειρήματα. Ανταποκρίνεται σε συχνότητες. Σε ρυθμό. Σε δόνηση. Σε ήχο. Σε σήμα.
Αν το δούμε έτσι, τότε το άγχος δεν είναι εχθρός. Είναι ένδειξη ότι το σύστημα λαμβάνει και εκπέμπει λάθος πληροφορία. Όπως σε μια ραδιοφωνική συσκευή, όταν υπάρχει παράσιτο, δεν φωνάζεις στο ραδιόφωνο. Ρυθμίζεις τη συχνότητα. Αλλάζεις το σήμα. Καθαρίζεις τον θόρυβο.
Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο. Ο φόβος, η αρνητική σκέψη, η εσωτερική ένταση δεν είναι τίποτα άλλο από αποσυντονισμό. Το νευρικό σύστημα έχει «κολλήσει» σε κατάσταση συναγερμού. Και όπως κάθε σύστημα, χρειάζεται επανασυντονισμό, όχι καταστολή.
Εδώ έρχεται η σημασία του ήχου και της ραδιονικής. Ο ήχος δεν είναι απλώς κάτι που ακούμε. Είναι μηχανικό κύμα, δόνηση, ενέργεια που επηρεάζει άμεσα το νευρικό σύστημα. Δεν περνά πρώτα από φίλτρα λογικής. Πάει κατευθείαν στο σώμα. Γι’ αυτό και ορισμένοι ήχοι μας ηρεμούν, ενώ άλλοι μας εκνευρίζουν χωρίς να ξέρουμε γιατί. Το σώμα αναγνωρίζει το σήμα πριν το μυαλό προλάβει να το ερμηνεύσει.
Η ραδιονική βασίζεται ακριβώς σε αυτή τη λογική: ότι κάθε κατάσταση έχει τη δική της πληροφορία και κάθε πρόβλημα μπορεί να επηρεαστεί αλλάζοντας το ενεργειακό του αποτύπωμα. Δεν προσπαθεί να «πείσει» τον άνθρωπο. Επιδρά στο επίπεδο όπου γεννιέται το άγχος εξαρχής: στο επίπεδο του σήματος.
Όταν το νευρικό σύστημα λάβει επαναλαμβανόμενα σήματα ασφάλειας, ισορροπίας και ρυθμού, αρχίζει να κατεβάζει ένταση. Η αναπνοή βαθαίνει. Το σώμα μαλακώνει. Οι σκέψεις ησυχάζουν όχι επειδή τις σταματήσαμε, αλλά επειδή έπαψε η εσωτερική υπερδιέγερση που τις γεννούσε.
Γι’ αυτό και η προσέγγιση μέσω συχνοτήτων, ήχου και ραδιονικής δεν έρχεται σε αντίθεση με τη βιολογία. Το αντίθετο. Μιλά τη φυσική γλώσσα του σώματος. Τη γλώσσα των κυμάτων. Τη γλώσσα της πληροφορίας.
Όταν αλλάζει το σήμα, αλλάζει και η εμπειρία. Όχι μαγικά. Συστημικά. Όπως κάθε καλά ρυθμισμένο κύκλωμα που σταματά να υπερφορτώνεται όταν δεχτεί το σωστό input.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πώς να σταματήσω να αγχώνομαι», αλλά:
τι σήμα εκπέμπει και λαμβάνει το σύστημά μου αυτή τη στιγμή;
Και κυρίως: πώς μπορώ να το επανασυντονίσω.
Greek