GEWKWN: Το εμπόδιο για μια «σταθερή» παγκόσμια τάξη είναι οι ΗΠΑ

Μια έρευνα για το ποιοι αποδυναμώνουν πρώτα το έθνος-κράτος. Ο τίτλος ίσως ακούγεται παράξενος. Ίσως ακόμη και προκλητικός. Κι όμως, αν εξετάσουμε τι συμβαίνει πραγματικά μέσα στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν δούμε ποιοι ωφελούνται από την αποδυνάμωση του αμερικανικού κράτους,   τότε το ερώτημα γίνεται απολύτως λογικό.

Δεν μιλάμε για τον αμερικανικό λαό. Δεν μιλάμε για την ιστορία ή τον πολιτισμό των       ΗΠΑ. Μιλάμε για δυνάμεις εντός του συστήματος, που θεωρούν το έθνος-κράτος εμπόδιο.

Η εσωτερική σύγκρουση μέσα στην Αμερική: Στις ΗΠΑ δεν υπάρχει μία ενιαία πολιτική βούληση. Υπάρχει σύγκρουση.

Από τη μία, όσοι πιστεύουν στο έθνος, στη λαϊκή κυριαρχία, στα σύνορα, στην πολιτισμική συνοχή

Από την άλλη, κύκλοι που θεωρούν τα έθνη «ξεπερασμένα» που μιλούν για «μετα-εθνική εποχή» που προωθούν συγκέντρωση εξουσίας πάνω από τα κράτη

Αυτή η σύγκρουση δεν είναι θεωρία. Είναι δημόσια, πολιτική και καθημερινή.

Γιατί πρέπει πρώτα να αποδυναμωθεί η Αμερική:

Η Αμερική είναι το ισχυρότερο έθνος-κράτος του πλανήτη. Για να υπάρξει παγκόσμια      κεντρική διακυβέρνηση, πρέπει πρώτα να σπάσει το ισχυρότερο εμπόδιο.

Και αυτό το εμπόδιο δεν είναι κάποιος εξωτερικός εχθρός. Είναι η ίδια η εθνική κυριαρχία.

Γι’ αυτό βλέπουμε, κοινωνικό διχασμό, πολιτισμική αποδόμηση, διάλυση κοινής ταυτότητας, χάος στα σύνορα, απονομιμοποίηση θεσμών. Όχι τυχαία. Αλλά συστηματικά.

Πρώτα χάος – μετά «λύση» : Το ίδιο μοντέλο επαναλαμβάνεται παντού:

-Αποδυναμώνεις το κράτος

-Διαλύεις την κοινωνική συνοχή

-Δημιουργείς κρίση

Και μετά εμφανίζεσαι ως ρυθμιστής, σωτήρας, διαχειριστής

Αυτό δεν λέγεται δημοκρατία. Λέγεται μεταφορά εξουσίας χωρίς λαϊκή εντολή.

Η Ευρώπη είναι το ζωντανό παράδειγμα: Αποδυνάμωση εθνικών κυβερνήσεων    

Μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών χωρίς κοινωνική συναίνεση. Υπονόμευση ιστορίας, πίστης και ταυτότητας. Πολίτες που δεν θέλουν πόλεμο, αλλά οδηγούνται σε αυτόν

Οι λαοί δεν αποφάσισαν αυτά που ζουν. Τα βρήκαν μπροστά τους.

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα υπέστη, οικονομική διάλυση, απώλεια κυριαρχίας, πολιτική     επιτροπεία, πνευματική αποδυνάμωση. Όχι γιατί «έφταιγε ο λαός». Αλλά γιατί ήταν μικρή, στρατηγική και εύκολη στον έλεγχο. Ότι εφαρμόζεται πρώτα σε μικρά κράτη,
μετά επιχειρείται στους μεγάλους.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι: «Ποιος κυβερνά τον κόσμο;»

Το ερώτημα είναι: Γιατί η λαϊκή βούληση παντού υποχωρεί;  Γιατί τα έθνη αποδυναμώνονται; Και ποιος ωφελείται όταν οι κοινωνίες διαλύονται;

Συμπέρασμα :  Οι ΗΠΑ δεν είναι το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ότι μέσα στις ΗΠΑ λειτουργούν δυνάμεις που δεν πιστεύουν πια,

στο έθνος, στον λαό, στην εθνική κυριαρχία. Και όσο αυτό το μοντέλο επεκτείνεται,
τόσο ο κόσμος οδηγείται όχι σε ειρήνη, αλλά σε κεντρικό έλεγχο μέσα από χάος.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα της εποχής μας.

ΜΕΡΟΣ Β’    Τι έρχεται μετά την αποδυνάμωση των εθνών

Όταν ένα έθνος αποδυναμωθεί, δεν μένει κενό. Το κενό πάντα γεμίζει. Όχι από τον   λαό. Αλλά από εκείνον που έχει οργάνωση, χρήμα, πληροφορία και μηχανισμούς.

1. Μεταφορά εξουσίας χωρίς ψήφο: Το πρώτο που ακολουθεί είναι η        μεταφορά εξουσίας, από τα εθνικά κοινοβούλια, σε μη εκλεγμένα κέντρα αποφάσεων    

σε «ανεξάρτητες αρχές», «τεχνοκρατικές επιτροπές», «διεθνείς μηχανισμούς»

Η λέξη-κλειδί είναι, διακυβέρνηση χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση. Ο πολίτης:

-δεν ψηφίζει – δεν ελέγχει – δεν ανατρέπει.   Απλώς υπακούει.

2. Οικονομικός έλεγχος ως εργαλείο πειθάρχησης:

Μετά έρχεται ο οικονομικός βρόχος. Όχι απαραίτητα με κατάρρευση, αλλά με:

-μόνιμο χρέος – πληθωρισμό – ενεργειακή εξάρτηση – επισφαλή εργασία

Ο άνθρωπος που παλεύει να επιβιώσει, δεν αντιστέκεται, δεν οργανώνεται, δεν σκέφτεται μακροπρόθεσμα. Η φτώχεια δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι μέθοδος        ελέγχου.

3. Ψηφιακή επιτήρηση και «άνεση» :  Όταν το κράτος αδυνατίσει, η τεχνολογία παρουσιάζεται ως λύση. Όχι για ελευθερία. Αλλά για διαχείριση πληθυσμών. Ψηφιακή     ταυτότητα, πλήρης ιχνηλασιμότητα συναλλαγών, κοινωνική βαθμολόγηση (έμμεση ή άμεση) αυτολογοκρισία από φόβο αποκλεισμού.

Όλα παρουσιάζονται ως, «για την ασφάλειά σας» «για την ευκολία σας» «για το κοινό καλό»

4. Ενιαία αφήγηση – τέλος της διαφωνίας:

Με τα έθνη αδύναμα, η πολυφωνία γίνεται πρόβλημα. Επιβιώνει μόνο, μία αλήθεια,

μία γραμμή, μία «επιστημονικά αποδεκτή» άποψη. Όποιος διαφωνεί, στιγματίζεται,

Απομονώνεται, παρουσιάζεται ως κίνδυνος. Δεν χρειάζονται φυλακές. Αρκεί ο κοινωνικός αποκλεισμός.

5. Θρησκεία, παράδοση, ταυτότητα στο στόχαστρο:

Γιατί πρέπει να χαθούν;

Γιατί, δίνουν νόημα πέρα από την ύλη, ενώνουν ανθρώπους χωρίς έλεγχο, θέτουν όρια     στην εξουσία. Ένας άνθρωπος με πίστη, δεν φοβάται εύκολα, δεν υποτάσσεται απόλυτα, δεν δέχεται       τον άνθρωπο ως θεό. Γι’ αυτό πρώτα γελοιοποιούνται, μετά περιθωριοποιούνται, και τέλος ενοχοποιούνται.

6. Ο τελικός στόχος: διαχείριση, όχι κοινωνία :

Μετά την αποδυνάμωση των εθνών, δεν μιλάμε πια για λαούς. Μιλάμε για:

Πληθυσμούς – μονάδες – αριθμούς – δεδομένα

Όχι πολίτες. Όχι έθνη. Όχι ιστορία. Μόνο διαχείριση. Και αν κάτι πάει στραβά; Τότε

μια κρίση, ένας πόλεμος, μια «έκτακτη ανάγκη» λειτουργεί ως επιταχυντής.

Ότι δεν περνά σε καιρό ειρήνης, περνά σε καιρό φόβου.

Η αποδυνάμωση των εθνών δεν είναι το τέλος. Είναι το μέσο. Το τέλος είναι:

ένας κόσμος με λιγότερη ελευθερία – λιγότερη ευθύνη – λιγότερη ψυχή.

Η Ιστορία δείχνει ένα πράγμα ξεκάθαρα. Όταν οι άνθρωποι χάνουν το έθνος τους, δεν     κερδίζουν τον κόσμο. Χάνουν τον εαυτό τους. Και τότε, κάποιοι άλλοι αποφασίζουν   
για το πώς θα ζουν, τι θα λένε, και τι θα πιστεύουν.

GEWKWN