GEWKWN: Γέροντες και Άγιοι εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων

Γέροντες και Άγιοι εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων και κομμουνισμού. Όταν η ιδεολογία συγκρούεται με το Ευαγγέλιο. Αυτό ακριβώς διέκριναν οι Πατέρες και οι Γέροντες της Εκκλησίας όταν μίλησαν εναντίον του κομμουνισμού και συγγενών ιδεολογιών.

️ Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μίλησε πολλές φορές για τον κομμουνισμό, όχι ως οικονομικό σύστημα, αλλά ως πνευματική απειλή.

Τόνιζε ότι: ο κομμουνισμός αρνείται τον Θεό, θέλει τον άνθρωπο χωρίς πίστη και χωρίς ελεύθερη συνείδηση, και γι’ αυτό οδηγεί αναγκαστικά σε καταπίεση.

Χαρακτηριστική η θέση του: «Όταν βγει ο Θεός από τη ζωή του ανθρώπου, τότε μπαίνει στη θέση Του το κράτος.» Δεν μιλούσε με πολιτικούς όρους, αλλά με ανθρωπολογικούς.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (Σερβία)

Ίσως ο πιο ξεκάθαρος και αυστηρός Πατέρας απέναντι στον κομμουνισμό. Έζησε ο ίδιος διωγμούς από το καθεστώς του Τίτο. Χαρακτήρισε τον κομμουνισμό:

-«ανθρωποκτόνα ιδεολογία»

-«ανθρωπισμό χωρίς Θεό, άρα απάνθρωπο»

Έλεγε ότι ο κομμουνισμός: «μειώνει τον άνθρωπο από πρόσωπο σε πράγμα» Για τον Πόποβιτς, το πρόβλημα δεν ήταν η φτώχεια ή η ανισότητα, αλλά ότι ο άνθρωπος παύει να είναι εικόνα Θεού.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (Κριμαίας)

Έζησε φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια στη Σοβιετική Ένωση. Μαρτυρούσε ότι:

-το καθεστώς ζητούσε απόλυτη υπακοή,

-τιμωρούσε κάθε ανεξάρτητη σκέψη,

-και θεωρούσε την πίστη εχθρό του κράτους.

Έλεγε ότι ο κομμουνισμός, «δεν αντέχει τον ελεύθερο άνθρωπο, γιατί δεν μπορεί να τον ελέγξει» Δεν μιλούσε θεωρητικά. Μιλούσε ως μάρτυρας καταπίεσης.

Γέροντας Φιλόθεος (Ζερβάκος)

Στην Ελλάδα, μίλησε ανοιχτά για τον κομμουνισμό ήδη από τον Μεσοπόλεμο.

Τόνιζε ότι είναι αντίθετος προς την Ορθοδοξία, υποσκάπτει την οικογένεια και την πίστη, και παρουσιάζει την ισότητα ως άλλοθι για έλεγχο.

Έγραφε ότι: «Όπου επικρατεί, η ελευθερία γίνεται λέξη χωρίς περιεχόμενο.»

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης (Αριζόνας)

Επισήμανε ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο πολιτικό σύστημα, αλλά πνεύμα που επηρεάζει και δημοκρατίες. Μιλούσε για, ιδεολογική αλλοίωση, σταδιακή πνευματική υποδούλωση, και κοινωνίες που νομίζουν ότι είναι ελεύθερες ενώ δεν είναι.

Η στρατηγική διάβρωσης. Οι Πατέρες διέκριναν ότι τέτοιες ιδεολογίες δεν επιβάλλονται μόνο με βία. Επιβάλλονται με σταδιακή αλλοίωση:

χρηματοδότηση ΜΜΕ και δημοσιογράφων για έλεγχο αφήγησης – απαξίωση της οικογένειας ως παρωχημένης – γελοιοποίηση της πίστης ως “σκοταδισμού” -βάφτισμα του αφύσικου ως φυσικού – σύγχυση ρόλων και αξιών.

Όχι για απελευθέρωση, αλλά για να μείνει ο άνθρωπος μόνος απέναντι στο σύστημα.

Το Ευαγγέλιο βλέπει τον άνθρωπο ως: πρόσωπο, ελεύθερο, υπεύθυνο, ικανό να πει “ναι” ή “όχι”.

Τα ολοκληρωτικά συστήματα βλέπουν τον άνθρωπο ως: αριθμό, εργαλείο, μονάδα παραγωγής ή κατανάλωσης, αντικείμενο διαχείρισης.

Στο Ευαγγέλιο, η υπακοή είναι ελεύθερη και συνειδητή. Στον ολοκληρωτισμό, η υπακοή είναι απαίτηση επιβίωσης. Αυτές οι δύο ανθρωπολογίες δεν συμφιλιώνονται.

Οι Πατέρες δεν έκαναν πολιτική. Έκαναν πνευματική διάγνωση. Και η διάγνωση ήταν ξεκάθαρη, κάθε σύστημα που, αφαιρεί την ελευθερία της συνείδησης, αντικαθιστά την πίστη με ιδεολογία, διαλύει οικογένεια και κοινότητα, δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο. Τον αλλοιώνει. Η κοινωνία δεν καταρρέει πρώτα θεσμικά.
Καταρρέει όταν ο άνθρωπος πάψει να είναι πρόσωπο.

Για όσους δεν χρειάζονται επεξηγήσεις

Δεν χρειάζεται να σου πουν τι έρχεται. Στο δείχνουν ήδη, αρκεί να μην κοιτάς την επιφάνεια. Τα ολοκληρωτικά συστήματα δεν εμφανίζονται με άρματα. Εμφανίζονται με φροντίδα. Με λέξεις όπως «προστασία», «ευαισθησία», «σωστό πλαίσιο».

Το πρώτο που αφαιρούν δεν είναι η ελευθερία. Είναι η βεβαιότητα ότι την έχεις.

Η μέθοδος είναι πάντα ίδια. Σπάσε τον άνθρωπο εσωτερικά. Όχι με πόνο, αλλά με σύγχυση. Να μην είναι σίγουρος για το φύλο του, τον ρόλο του, τη θέση του, την ευθύνη του. Κόψε τις φυσικές συμμαχίες. Οικογένεια → ύποπτη. Πίστη → γραφική
Παράδοση → επικίνδυνη. Δώσε υποκατάστατα. Ομάδες αντί για κοινότητες, ιδεολογία αντί για αλήθεια, συναίσθημα αντί για κρίση. Όταν τελειώσει αυτό, δεν χρειάζεται βία. Ο άνθρωπος θα ζητήσει μόνος του καθοδήγηση.

Αυτό που δεν λέγεται δημόσια. Οι Πατέρες το ήξεραν, αλλά δεν το φώναζαν.
Γιατί ότι φωνάζεται, απορρίπτεται. Το πρόβλημα δεν είναι το σύστημα.
Το σύστημα αλλάζει ονόματα. Το πρόβλημα είναι ο τύπος ανθρώπου που προωθείται:

-χωρίς εσωτερικό άξονα – χωρίς μεταφυσικό όριο – χωρίς προσωπική ευθύνη

Ένας τέτοιος άνθρωπος, υπακούει χωρίς να το καταλαβαίνει, φοβάται να ξεχωρίσει, μισεί όποιον στέκεται όρθιος

Η σιωπηλή αντικατάσταση:

Δεν σου λένε «παράδωσε τη συνείδησή σου». Σου λένε «εμπιστεύσου τους ειδικούς».

Δεν σου λένε «σταμάτα να πιστεύεις». Σου λένε «κράτα το για τον εαυτό σου». Δεν σου λένε «διάλυσε την οικογένεια». Σου λένε «επανεξέτασε τι σημαίνει».

Και κάπως έτσι, η ζωή γίνεται διαχειρίσιμη.

Γιατί αυτό αφορά λίγους. Γιατί οι πολλοί χρειάζονται απλές απαντήσεις. Οι λίγοι αντέχουν να μείνουν χωρίς απάντηση, αλλά με καθαρή συνείδηση. Η ελευθερία δεν χάνεται όταν σε δέσουν. Χάνεται όταν δεν θέλεις πια να σηκωθείς.

Και αυτό δεν είναι πολιτικό γεγονός. Είναι πνευματική κατάρρευση.

Τελευταία γραμμή (για όσους έφτασαν εδώ)

Όταν όλα γίνουν συλλογικά, η ευθύνη εξαφανίζεται. Όταν όλα ρυθμίζονται, η συνείδηση ατροφεί. Και όταν ο άνθρωπος πάψει να στέκεται μόνος μπροστά στην αλήθεια, τότε οποιοδήποτε σύστημα μπορεί να τον κυβερνήσει. Αυτό δεν το σταματάς με συνθήματα. Το σταματάς με ανθρώπους που δεν αλλοιώνονται.

Δεν θα σου πουν ότι αλλάζει ο άνθρωπος. Θα σου πουν ότι αλλάζει το περιβάλλον.

Και όσο εσύ προσαρμόζεσαι, εκείνοι μετρούν πόσο αντέχεις.

Το σημείο καμπής δεν είναι εξωτερικό. Δεν είναι ο νόμος. Δεν είναι η απαγόρευση. Δεν είναι η κρίση. Είναι η στιγμή που σκέφτεσαι κάτι και αποφασίζεις να μην το πεις, όχι γιατί φοβάσαι τιμωρία, αλλά γιατί κουράστηκες να εξηγείς. Εκεί τελειώνει η αντίσταση. Όχι με ήττα. Με παραίτηση από τη σαφήνεια.

Πώς χτίζεται ο υπάκουος άνθρωπος : Όχι με φόβο…..Με κόπωση. Πολλές αντικρουόμενες “αλήθειες” Καμία σταθερή βάση. Καμία σιωπή για σκέψη. Ο νους θολώνει. Η ψυχή μαθαίνει να αναθέτει. Όταν δεν ξέρεις πια τι είναι σωστό, δέχεσαι αυτό που σου διευκολύνει τη ζωή.

Η αντικατάσταση δεν είναι βίαιη. Δεν σου αφαιρούν αξίες. Σου δίνουν υποκατάστατα. Όχι πίστη — νόημα χρήσης. Όχι οικογένεια — δίκτυο. Όχι κοινότητα — ομάδα ενδιαφέροντος. Όλα λειτουργικά. Τίποτα δεσμευτικό. Έτσι δεν ανήκεις. Συμμετέχεις. Και όποιος συμμετέχει, μπορεί να αντικατασταθεί.

Το λάθος που κάνουν οι πολλοί. Ψάχνουν τον εχθρό έξω. Δεν καταλαβαίνουν ότι το παιχνίδι παίζεται μέσα. Όταν η συνείδηση γίνει διαπραγματεύσιμη, όταν η αλήθεια γίνει θέμα πλαισίου, όταν η σιωπή βαφτιστεί ωριμότητα, τότε δεν χρειάζεται καμία επιβολή. Η τάξη αυτοσυντηρείται.

Γιατί αυτό αφορά ελάχιστους. Γιατί οι περισσότεροι θέλουν, να ανήκουν. να μην ξεχωρίζουν, να μη ρισκάρουν

Οι λίγοι αντέχουν, να μείνουν μόνοι, να μη χειροκροτηθούν, να μην εξηγηθούν

Όχι γιατί είναι ανώτεροι. Αλλά γιατί δεν αντάλλαξαν την εσωτερική τους γραμμή.

Δεν υπάρχει σχέδιο διαφυγής: Δεν υπάρχει οδηγός. Υπάρχει μόνο, καθαρή σκέψη, εσωτερικό μέτρο, και άρνηση αλλοίωσης. Όποιος τα κρατήσει, θα αναγνωρίσει τους όμοιούς του χωρίς σήματα. Οι υπόλοιποι θα νομίζουν ότι όλα κύλησαν φυσιολογικά.

Η Ανθρωπολογία της Υπακοής

Πώς τα Ολοκληρωτικά Συστήματα Διαβρώνουν την Ελεύθερη Κοινωνία

Τα ολοκληρωτικά συστήματα δεν ξεκινούν από την πολιτική.
Ξεκινούν από τον άνθρωπο.

Ο κομμουνισμός και ο σύγχρονος σοσιαλισμός παρουσιάζονται ως ιδεολογίες κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και απελευθέρωσης.
Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τη ρητορική, κρύβεται μια συγκεκριμένη ανθρωπολογία

Eνας άνθρωπος χωρίς ελευθερία συνείδησης, χωρίς προσωπική ευθύνη, χωρίς πνευματικό βάθος. Ο Στόχος Δεν Είναι η Κοινωνία – Είναι ο Άνθρωπος. Οι στόχοι τους είναι διαχρονικά ίδιοι, έλεγχος των λαών και των πόρων. Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται μόνο με νόμους ή κυβερνήσεις. Επιτυγχάνεται όταν αλλάξει η ίδια η εικόνα του ανθρώπου. Γι’ αυτό και η ανατροπή δεν είναι απότομη. Είναι καλοσχεδιασμένη και σταδιακή: απαξίωση της ατομικής κρίσης -μεταφορά κάθε ευθύνης στο κράτος ή στη συλλογικότητα – ενοχοποίηση της ελευθερίας ως «εγωισμού».

Όταν φτάνουν στην εξουσία, δεν λειτουργούν ως διαχειριστές. Λειτουργούν ως δικτάτορες με ιδεολογικό άλλοθι.
Όχι πάντα με ωμή βία, αλλά με πειθαρχία, έλεγχο και εξάρτηση. Η Υποκρισία της «Αντικαπιταλιστικής» Ρητορικής Καταδικάζουν το κεφάλαιο, αλλά χρηματοδοτούνται από πλούσια ιδρύματα και ισχυρά κέντρα. Καταγγέλλουν τις ελίτ, αλλά δημιουργούν τις πιο κλειστές και ανεξέλεγκτες ελίτ. Διατηρούν εμμισθα στελέχη, χρησιμοποιούν προβοκάτορες, και κατασκευάζουν τεχνητές εντάσεις για να δικαιολογήσουν περισσότερη εξουσία. Δεν πολεμούν την εκμετάλλευση. Τη μονοπωλούν.

Ο Έλεγχος της Πληροφορίας ως Θεμέλιο Εξουσίας

Καμία ιδεολογία δεν επιβιώνει χωρίς έλεγχο αφήγησης. Χρηματοδοτούν ΜΜΕ και δημοσιογράφους για να παρουσιάζεται η ιδεολογία τους ως ηθικά ανώτερη και η αντίθετη άποψη ως επικίνδυνη ή ανήθικη, και η ουδετερότητα ως συνενοχή.

Η ενημέρωση μετατρέπεται σε κατήχηση. Όχι με ψέματα απαραίτητα αλλά με επιλογή, αποσιώπηση και συναισθηματικό εκβιασμό.

Η Επίθεση στις Ρίζες. Οικογένεια, Πίστη, Κοινότητα. Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο.

-Η οικογένεια παράγει ανθρώπους με ταυτότητα -Η πίστη γεννά εσωτερική ελευθερία.
-Η κοινότητα δημιουργεί δεσμούς ισχυρότερους από το κράτος.

Γι’ αυτό, η οικογένεια παρουσιάζεται ως καταπιεστική, η πίστη ως σκοταδισμός, η σταθερότητα ως πρόβλημα.

Το αφύσικο βαφτίζεται φυσικό. Η σύγχυση παρουσιάζεται ως πρόοδος. Και η αποδόμηση ως απελευθέρωση. Δεν πρόκειται για ανεκτικότητα. Πρόκειται για διάλυση των δομών που κάνουν τον άνθρωπο ανεξάρτητο.

Η Ανθρωπολογία Αντίθετη στο Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο μιλά για: ελεύθερη βούληση – προσωπική ευθύνη – συνείδηση που δεν εξαγοράζεται -άνθρωπο κατ’ εικόνα Θεού, όχι κατ’ εικόνα συστήματος.

Αντίθετα, τα ολοκληρωτικά συστήματα προωθούν, τον άνθρωπο ως μονάδα παραγωγής, ως αριθμό, ως διαχειρίσιμο μέγεθος. Όχι πρόσωπο, αλλά μέσο.

Η υπακοή δεν είναι καρπός αγάπης ή αλήθειας. Είναι αποτέλεσμα φόβου, ανάγκης και ιδεολογικής πίεσης.

Αυτές οι ιδεολογίες δεν αποτυγχάνουν τυχαία. Αποτυγχάνουν γιατί ξεκινούν από λάθος άνθρωπο. Όπου ο άνθρωπος χάνει την ελευθερία της συνείδησής του, όπου η πίστη αντικαθίσταται από ιδεολογία, όπου η οικογένεια και η κοινότητα διαλύονται,
εκεί η κοινωνία γίνεται εύκολα ελεγχόμενη. Η ελεύθερη κοινωνία δεν χάνεται όταν επιτεθούν απ’ έξω. Χάνεται όταν αλλοιώσουν τον άνθρωπο από μέσα.

GEWKWN

…