Γροιλανδία: μια κατάκτηση χωρίς πόλεμο και το σιωπηλό «ναι» της ανθρωπότητας

Η Γροιλανδία εμφανίστηκε ξαφνικά στο παγκόσμιο προσκήνιο ως γεωπολιτικό διακύβευμα. Όχι επειδή απείλησε, όχι επειδή επιτέθηκε, αλλά επειδή «άξιζε». Κάτω από τον πάγο της κρύβονται σπάνιες γαίες, στρατηγικοί πόροι και ανεκτίμητος πλούτος, αρκετός ώστε να μετατρέψει ένα απομονωμένο νησί σε αντικείμενο επιθυμίας των ισχυρών.

Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι το ενδιαφέρον για τη Γροιλανδία. Είναι η απουσία αντίδρασης. Καμία παγκόσμια κατακραυγή, καμία ηθική αγανάκτηση, καμία σοβαρή συζήτηση για κυριαρχία, αυτοδιάθεση ή διεθνές δίκαιο. Μόνο δηλώσεις, χαμόγελα και διπλωματική γλώσσα.

Όταν η κατάκτηση δεν χρειάζεται όπλα

Στη σύγχρονη εποχή, οι κατακτήσεις δεν γίνονται απαραίτητα με στρατούς. Γίνονται με αφηγήσεις. Με οικονομικούς όρους. Με τη λογική του «αναπόφευκτου». Όταν μια περιοχή παρουσιάζεται ως πόρος και όχι ως πατρίδα ανθρώπων, η ιδέα της αρπαγής μετατρέπεται σε «στρατηγική ανάγκη».

Η Γροιλανδία δεν ενοχλεί κανέναν. Δεν απειλεί. Δεν προκαλεί. Κι όμως, ακριβώς αυτό την καθιστά ιδανικό πείραμα: μια χώρα που μπορεί να διεκδικηθεί χωρίς αντίσταση.

Το σιωπηλό OK της ανθρωπότητας

Η απουσία αντίδρασης δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι συναίνεση. Όταν η ανθρωπότητα παρακολουθεί αμέτοχη την ιδέα της κατάκτησης μιας ειρηνικής περιοχής, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: «εφόσον δεν μας αφορά άμεσα, είναι αποδεκτό».

Αυτή η σιωπή λειτουργεί ως το πιο ισχυρό εργαλείο εξουσίας. Δεν χρειάζεται καταστολή, όταν υπάρχει αδιαφορία.

Human compliance test

Στην κοινωνική μηχανική, μικρές δοκιμές προηγούνται πάντα των μεγάλων αλλαγών. Αν μια ιδέα περάσει χωρίς αντίδραση, τότε μπορεί να επαναληφθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η Γροιλανδία μοιάζει λιγότερο με εξαίρεση και περισσότερο με δοκιμή.

Πόσο εύκολα αποδέχεται ο άνθρωπος την αδικία, όταν παρουσιάζεται ως «γεωπολιτική πραγματικότητα»; Πόσο πρόθυμος είναι να σωπάσει, όταν το αφήγημα δεν τον αγγίζει προσωπικά;

Η Νέα Τάξη δεν έρχεται – εξελίσσεται

Η Νέα Παγκόσμια Τάξη δεν εμφανίζεται με ένα γεγονός. Χτίζεται σταδιακά, μέσα από μικρές αποδοχές, σιωπές και συμβιβασμούς. Δεν επιβάλλεται με βία, αλλά με εξοικείωση.

Η υπόθεση της Γροιλανδίας ίσως να μην αφορά τελικά μόνο ένα νησί. Ίσως να αφορά το πώς η ανθρωπότητα μαθαίνει να αποδέχεται την αφαίρεση, αρκεί να γίνεται «ήσυχα».

Ερώτημα προς τον αναγνώστη:
Αν σήμερα η κατάκτηση μιας ειρηνικής χώρας περνά χωρίς αντίδραση, ποιο θα είναι το επόμενο όριο που θα ξεπεραστεί αύριο;