Ό ξεπεσμός τού γόη…

Ό ξεπεσμός τού γόη…

Ό ξεπεσμός, ό γλυκός πειρασμός, γιά ν’ ανεβείς στό βουνό πρέπει νά κατεβείς απ’ τό βουνό καί νά ανεβείς στό άλλο βουνό ή στό ίδιο βουνό μέ άλλη διάθεση σ’ άλλο ψυχικό μανδύα περικυκλωμένος.

Ξέπεσες από τό βουνό σού; Άν είναι γιά τήν αξιοπρέπεια σού καλά έκανες που ξώπεσες από τό κύρος τής τιμής σού. Αλλά σημασία έχει τί νόημα έχει γιά εσένα η λέξη αξιοπρέπεια, τό τό κύρος καί τί η τιμή. Άν στό υποσυναίσθητο σού σημαίνουν τό ίδιο δέν έμενες εκεί που ήσουν; Άν είναι μάταιο τό σήμα τούς δέν έμενες έξω κι’ απ’ αυτή τή πλάνη πώς αλλάσσεις;

Θά κατεβείς γιά ν’ ανεβείς αλλά κατέβα στά καλά γιά νά ανεβείς στά καλύτερα.

Η βιβλιοθήκες είναι οί φυλακές τών βιβλίων, τά νεκροταφεία τής γνώσης. Τά θαύουν εκεί φυλαγμένα στά μνήματα. Πάνε κάποιοι σπανίως καί τά αναστήνουν, ό,τι διαβάσεις αυτό αναστήνεις μέσα σού… Κι’ άν αναστήσεις κάτι που δέν σ’ άρεσε αρχίζεις ν’ αναστηλώνεις κάτι που σ’ αρέσει. Μέσα σού, πάντοτε μέσα σού…

Η γνώση είναι μάταια όταν δέν μαθαίνει τή γνώση τού θανάτου… Η μεγάλη πύλη, τό μεγάλο τέλος είναι ό θάνατος. Ό,τι περάσει απ’ εκεί, ό,τι περάσεις απ’ εκεί, όπως περάσει καί περάσεις απ’ εκεί, αποκρυσταλλώνεται στόν αιώνα τόν άπαντο… Άν περάσεις σκοτεινός θά καραμελωθείς σκοτεινός, εάν περάσεις φώς θά λάμπεις αιωνίως. Η γνώση είναι αυτό, πώς θά περάσεις έτσι θά είσαι… Ομοιάζει ό θάνατος μέ ένα ηφαίστειο, ένα αποκρυσταλλοτήρα, μία οξυγονοκόλληση, ένα καραμέλλωμα στόν εύθραυστο τρεμώδη χυλό που λέγεται ευαίσθητη κρέμα…

Ψήνεσαι στόν θάνατο… σταθεροποιείσαι έξω από τόν χρόνο σάν χρόνος αιώνιος. Σταματάει τήν αναμόρφωση στό ρούν τού χρόνου καί δίδει τελική σταθερή μορφή, μεγάλος καλλιτέχνης, άριστος τεχνουργός, άψογος γλύπτης, ό θάνατος.

Όποιος ξέχασε τόν θάνατο ξέχασε τήν καρδιά τού τής γνώσης. Όποιος ξέχασε τόν θάνατο ξέχασε τήν καρδιά τού χρόνου μέσα στόν θάνατο.
Νά τά βιώσεις όλα σημαίνει νά ζήσεις (τίς ηδονές), νά μετανοήσεις καί ν’ αγιάσεις στό φώς από τό άσβυστο φώς. Εάν δέν βιώσεις καί τά τρία δέν έζησες. Αλλά σημασία δέν έχει άν έχασες τήν ευκαιρία νά πάς μέ τά πόδια, τήν περιπέτεια, τήν γοητευτική διαδρομή στόν προορισμό αλλά άν πήγες. Στόν δρόμο τής γοητείας μπορεί νά κορακίσεις (πλεκτούν τά ρούχα σού στά κλαδιά, τά αιχμηρά, αγκάθια, πλεκτές ή σμιλωτές παγιδεύσεις). Άν πάς απευθείας στόν προορισμό πήγες μέ τήν ακτίδα, ή πήγες μέ τόν κοπιαστικό αργόσυρτο διακτινισμό. Δέν περίμενες νά έρθει αυτός σ’ εσένα καθώς αμελούσες στόν νωθρό από φώς κόσμο, έγινες εσύ αυτός, έγινες φώς Θείας Χάριτος απλώς πηγαίνοντας εσύ πρός αυτό τό βουνό…

Κατέβηκες λαγκάδια, κατέβηκες υπόγεια, κατέβηκες βάραθρα, εισήλθες σέ τάρταρα κι’ ανέβηκες στ’ απέαντι βουνό…

Έμαθες πώς γνώση είναι νά θυμάσαι τόν θάνατο, πώς εκεί ανοίγει ή κλείνει η θύρα, πώς κλείνει ή ανοίγει η θήρα… Ξέρεις ποίο εισιτήριο θά σού ζητηθεί από τά χιλιάδες που έχεις στήν τζέπη. Ξέρεις τί θέλει Ό Θεός, άν έχεις τό εισιτήριον πρός καί γι’ Αυτόν!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ