Ο διχασμός τής ζούγκλας

Ο διχασμός τής ζούγκλας

Περνάμε δύσκολες στιγμές μάς έχουν καθίσει στό τραίνο τής αβεβαιότητας.

Μάς έχουν κεντρίσει τόν πυρήνα καί τά μεγάλα καί μικρά σωματικά, ορμονολιγικά καί ψυχολογικά κέντρα τού φόβου.

Αυτές τίς ημέρες έχω διεισδύσει σέ λεπτομέρειες, παραδείγματα, εμπειρίες, βιώματα, διεισδυτικά κρυφά αφανή καί ορατά όπλα τά οποία μάς τά έχουν διεισδύσει μέσα μάς, είς τό περίοπτον καί περιαπτόν περιβάλοντα χώρο.

Η στατηγική κλειδί είναι ό διχασμός πάσας λίμνης δυνάμεων.

Λιμνάζουν μέσα μάς τήν αδημονία σκεπάζοντας τό μέλλον μέ έναν παχύρευστον καί παχύπετσον πολλαπλόν πέπλον αμαρτίας.

Τό μέλλον δέν αντανακλάει ακτίδες καί φιγούρες πνοής, ομοιάζει μέ τό πανί τού κινηματογράφου που δείχνει μόνον έναν μή αστικόν μελανό «φώς» ακούοντας τήν μηχανή τού χρόνου νά τρίζει καί τόν χειριστή νά καπνίζει πότε σκυθρωπός καί πότε μέ αναισθησία κρυμμένος κάτω από έναν υαλιστερόν καταμελανόν μανδύα καί από μέσα ό μανδύας έναν σωρόν απόκρυφα σατανοποιημένα σύμβολα υπερπαρακμής καί κατάρρευση νά ψέλνουν εξορκισμούς τού αγαθού καί επωδές τής μελανής αιώνιας νύχθας.

Η αδημονία τό μόνιμον συναίσθημα τού παγκόσμιου εμφυλίου πολέμου. Ανοίγεις τά μάτια καί πρίν προλάβεις νά καλημερίσεις τόν εαυτόν σού μέ γλυκό μειδίασμα αυταγάπης σέ παρακακονυχθίζει ό διεισδυτικός ασελγής έρωτας τής ξυπόλυτης άλουτης έξ’ ανέκαθεν αιώνιας νύχθας.

Κάθε άνθρωπος εγκατελειμμένος σέ αφιλόξενο σεληνιακό τοπίο, μόνος τού αντιμέτωπος μέ τό δέος τού αστρικού καί παραστρικού ουρανού. Καλούμενος νά τρώγει φαιομελανή άμμο καί εξωγηινάκια; Φανταστείτε μερικά δευτερόλεπτα ότι είσαστε έναν πειρατής ή ένα θύμα τής παρεξήγησης τό οποίον ξέκοψε μόνος τού αιώνια ολοζώντανος στήν Σελήνη! Αντιμέτωπος μέ τά συναισθήματα καί τήν κατανόηση τής αιώνιας φυλακή σ’ ένα χώρο ψυχρόκαρδο, στό κρύο τής αηδίας, στήν ζέση τού τρόμου.

Γυρνάς καί κάνεις τόν Σταυρόν σού πρός όλες τίς κατευθύνσεις καί γνωρίζεις πώς γνωρίζεις ότι κανένας δέν θά ξανά γυρίσει ούτε εσύ θά ξανά επιστρέψεις.

Νοσταλγείς ωσάν διαστημοπλάνος Οδυσσέας έστω έναν μπουτρούμι στήν γή που νά ξέρεις ότι από πάνω σού κυκλοφορεί κόσμος, έστω ό εχθρός σού, έστω ό μελλοντικός πιθανός δήμιος σού, παρά εδώ στήν μοναξιά τής μοναξιάς, στήν συμμοναξιά τής συμμοναξιάς.

Καί απορείς τί έφταιξε, σέ τί έφταιξεις καί τί θά απογίνεις….

Σού έχουν φυτεύσει τό χάος μέσα στήν άβυσσο τού υποσυναίσθητου καί τό βάραθρο τού διαστημαπείρου σ’ ένα σκηνικό περιβαλλοντικού περιμετρικού σφαιρομετρικού κινηματογράφου νά παρακολουθείς τήν μοναξιά τού μέσα σού μέ τούς παραζαλισμένους εξωτικούς οφθαλμούς τού έξω σού.

Πάντοτε ό άνθρωπος καρτερούσε παρηγοριά απ’ έξω, τό έξω είναι μαύρο τό μέσα είναι μαύρο, ποίο μαύρο νά επιλέξεις;

Κ’ ύστερα έρχεται τό μυαλό που παίζει τά ζάρια τούς στόν κυβισμό τής προσπάθειας νά ξεφύγει από τίς αναθυμιάσεις τής ατελεύτητης μοναξιάς. Τά νεύρα νά νοιώθουν κοροϊδευμένα καί νά τεντώνουν πρός τήν αγανακτισμένη έξαρση τής έν γνώσει τούς απέλπιδα προσπάθεια.

Σ’ αυτό τό περιβάλλον έχεις πεθάνει πολύ νωρίς ή έχεις μετατραπεί σ’ έναν επιβιώσαντα τής αντοχής μέσα από τήν ελπίδα τής ξηρής τρυφερής ελπίδας. Έχεις καταλάβει ότι ζούσες στόν Παράδεισο καί ότι τόν μόλυναν γιά νά σέ κάνουν νά μετακομοίσεις στήν ασύνορη μοναξιά μέσα από τήν λογιστική τής τρέλλας καί τήν παράνοια τής λογιστικής.

Καί λές άς είχαν τήν ευκαιρία νά γυρίσω πίσω καί θά σπαταλούσα κάθε σταγόνα ενέργειας γιά νά διδάξω καί πρωτοστατήσω γιά τούς συνανθρώπους μού. Όλοι τέτοια λένε, αλλά όλοι έχουν εγκλωβιστεί στήν προσωπική τούς Σελήνη, στήν αφιλόξενη ελλειπτική βαρύτητα καί τών ναρκωτικών που κερνάει στά μπούσουλα τού μυαλού καί σέ κάνουν νά σκασμοουρλιάζεις: «Θεέ μού δώσε κι’ άλλη βαρύτητα, φέρε όση είχαν πρίν μέ κάνουν από βλακοδοξία νά γίνει συνώνυμο μέ τήν ατοπία μέσα στήν δυστοπία τής κιβδηλόνειρης ουτοπίας τών επαρσιωμένων παροξυσμών».

Λένε πώς κάνενας άνθρωπος δέν είναι νησί,,,,….. αλλά, τό νησί μπορεί νά καταπιεί τόν άνθρωπο, ή,…. τό νησί άν είναι ευλογημένο νά κάνει τόν άνθρωπο βασιλιά στό δώρο τής πηγής που κελαρίζει από τήν απαρεξήγητη ανεξήγητη ανεξιχνίαστη τρυφερή καθαρόβια καθαροποιά ζωή.

Ό διχασμός τής ζούγκλας φύτρωσε έναν αυρομανιτάρι μέσα στό οποίον περιδιαβαίνει, ζεί καί αποκλείεται ό καθένας από κάθε ελπίδα ροδιού…

Η απληστία ήταν τό λίπασμα τής παγκολασμένης σεληνιακής ακολασίας…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ