Όσο ζω
μαθαίνω κι όσο μαθαίνω πληγώνομαι. Μαθαίνω να συνειδητοποιώ. Να
καταλαβαίνω. Ξαφνικά, η γνώση γίνεται αδυναμία. Η αντίληψη της
πραγματικής κατάστασης δημιουργεί το αίσθημα της ασφυξίας, όπως μου
έγραψε και μία καλή φίλη στο twitter. Όσοι δεν αντέχουν να συνηθίσουν,
πνίγονται. Οι άλλοι απλώς πεθαίνουν. Αυτές τις επιλογές άφησε στους
εαυτούς μας η αδράνεια. Είναι μια ήττα. Η μεγαλύτερη. Η συνήθεια της
εξαθλίωσης.
ΟΤΑΝ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙΣ
ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ ΑΚΟΜΑ
Τρία σχετικά θέματα που αξίζει να δεις
ΚΑΤΟΧΙΚΑΙ. Μ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ: Μεταπατερικές… μπουρδολογίες
ΚΑΤΟΧΙΚΑGOOGLE: Η εποχή των αυτόνομων κυβερνοεπιθέσεων AI έχει αρχίσει – Το σύστημα που βρίσκει και εκμεταλλεύεται κενά ασφαλείας
ΚΑΤΟΧΙΚΑ
Αφήστε μια απάντηση