>Εγκατέλειψες τον εαυτό σου. Θέλησες να εγκαταλειφτείς. Αυτό είναι ολέθριο λάθος. Στον κόσμο ενός πολεμιστή μπορείς να επιζήσεις μόνο αν είσαι πολεμιστής. Ο πολεμιστής βλέπει τα πάντα με σεβασμό και δεν προσβάλει τίποτε, εκτός κι αν υποχρεωθεί να το κάνει. Ο πολεμιστής δεν εγκαταλείπει τον εαυτό του σε τίποτα, ούτε καν στον θάνατο του. Ο πολεμιστής δεν είναι ένας πρόθυμος σύντροφος, ο πολεμιστής δεν είναι προσιτός και όταν μπλέκεται σε κάτι, να είσαι βέβαιος ό,τι ξέρει πολύ καλά τι κάνει.Πραγματικά, αλλά ούτε το καθετί, είναι ένα αναπόφευκτο ατύχημα. Ο Λούκας δεν ζει σαν πολεμιστής, Αν ζούσε θα ήξερε ό,τι περιμένει και τι πράγμα περιμένει και δεν θα οδηγούσε το καμιόνι την ώρα που ήταν μεθυσμένος. Έριξε το καμιόνι πάνω στον βράχο που υπήρχε δίπλα στον δρόμο, επειδή ήταν μεθυσμένος και σακάτεψε τον εαυτό του μόνος του και χωρίς λόγο.
>Η ζωή του πολεμιστή είναι μια άσκηση στην στρατηγική, αλλά εσύ, θέλεις να βρεις το νόημα της ζωής. Ο πολεμιστής δεν νοιάζεται για νοήματα. Αν ο Λούκας ζούσε σαν πολεμιστής (και είχε την ευκαιρία να το κάνει, όπως την έχουμε όλοι μας), θα ρύθμιζε την ζωή του με στρατηγικό τρόπο. Έτσι, αν δε μπορούσε ν’ αποφύγει ένα ατύχημα που του έσπασε τα πλευρά, θα μπορούσε να βρει τα μέσα για να αντισταθμίσει αυτή την ατυχία ή ν’ αποφύγει τις συνέπειες της ή έστω να τις παλέψει. Αν ο Λούκας ήταν πολεμιστής δε θα καθόταν στο βρώμικο σπίτι του πεθαίνοντας από την πείνα. Θ’ αγωνιζόταν μέχρι το τέλος.Αν δεν μπορούσα να τ’ αποφύγω και έχανα τα πόδια μου δε θα μπορούσα πλέον να είμαι άνθρωπος κι έτσι θα πήγαινα να συναντήσω εκείνον που με περιμένει κάπου εκεί έξω.Σίγουρα όχι, δεν μπορώ να σταματήσω μια σφαίρα, αλλά εξακολουθώ να μην σε καταλαβαίνω.Γιατί όχι. Αν κάποιος μου έχει στήσει καρτέρι με το όπλο που λες, εγώ απλούστατα δε θα πάω εκεί που με περιμένει.


Εξαιρετικό… Έτσι κι αλλιώς οι Ινδιάνοι ζούσαν σε απόλυτη εναρμόνιση με την φύση και όσα αυτή μπορεί να διδάξει τους ανθρώπους. Την σεβάστηκαν και τους έδωσε πολύ σοβαρά μαθήματα συμπαντικής ζωής ουσιαστικά. Και κάτι παρεξηγημένο. Ο Θάνατος που μας έμαθαν να τον σκιαζόμαστε. Δεν γεννιόμαστε με τον φόβο του θανάτου. Κανένα παιδί δεν φοβάται τον θάνατο γιατί είναι νωπές ακόμα οι μνήμες της συνείδησης οι οποίες εξασθενούν όσο περνάει ο χρόνος…. Δεν φτάνει μόνον η στρατηγική αλλά χρειάζεται και η κατανόηση του απλού περάσματος από αυτή τη ζωή για να πάψει ο φόβος…
Υπάρχουν και Έλληνες…και όχι μόνο…που ζουν σαν πολεμιστές…
Για αυτό δεν θα τους δείτε εκεί που δεν πρέπει να τους δείτε…
Δεν σημαίνει όμως αυτό ότι δεν μάχονται και δεν πολεμούν με έναν άλλο τρόπο που…ακριβώς επειδή είναι πολεμιστές και όχι φανφάρες….δεν τους καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι…
Δεν επιζητούν δόξα και δημοσιότητα…αλλά βλέπουν και παρακολουθούν όλη την ώρα…δρουν εκεί που πρέπει να δράσουν,,,χωρίς διθυράμβους…
Για να τελειώνει αυτο…
Να είστε καλά όλοι 🙂
ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΕ ΔΙΟΠΤΡΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΑΣ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ.
ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ…