Epstein: αν δεν είναι σκάνδαλο, αλλά άγκυρα χρόνου

Υπάρχουν ιστορίες που δεν κλείνουν ποτέ. Όχι επειδή δεν έχουν τέλος, αλλά επειδή δεν πρέπει να έχουν. Μένουν ανοιχτές, αιωρούμενες, πάντα διαθέσιμες. Κάθε τόσο επανέρχονται. Όχι για να λύσουν κάτι, αλλά για να θυμίσουν ότι μπορούν. Η υπόθεση Epstein μοιάζει όλο και περισσότερο με μία τέτοια ιστορία. Ο πλανήτης ολόκληρος γνωρίζει το όνομα. Τα έγγραφα «βγαίνουν». Τα αρχεία «ανοίγουν». Τα μέσα μιλούν. Οι λίστες κυκλοφορούν. Τα ονόματα αγγίζουν την κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας, από πολιτική μέχρι θρησκεία, από επιχειρήσεις μέχρι πολιτισμό. Και όμως, κάτι παράξενο συμβαίνει: κανείς ουσιαστικά δεν πέφτει. Καμία αλυσίδα δεν σπάει. Καμία δομή δεν καταρρέει. Αντίθετα, η υπόθεση παραμένει ζωντανή. Σαν εργαλείο. Τι θα γινόταν αν αυτό δεν ήταν αποτυχία της δικαιοσύνης, αλλά σχεδιασμός χρήσης; Η ιδέα της «άγκυρας» Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας ξεχάσουμε για λίγο το αν ο Epstein ήταν ένοχος, αθώος, μόνος ή πιόνι. Ας δούμε τη μορφή της υπόθεσης, όχι το περιεχόμενό της. Μια άγκυρα χρόνου είναι ένα γεγονός που: δεν κλείνει ποτέ, επανέρχεται περιοδικά, συνδέεται με φόβο, ντροπή και κοινωνικό θάνατο, μπορεί να ενεργοποιηθεί όποτε χρειαστεί. Αν είχες μια τέτοια…