Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας

παιζει να ειναι και του κουμπαρου

ο γιος του ανέμου..

σημαντικός όσο η πλαση..

ξανθός σαν άγγελος..

μακρυά τα μαλλιά του ανεμίζουν..

σε κοιτά με τα πράσινα μάτια του..

και νοιώθεις ότι βλέπεις το σύμπαν!!

ΤΟΥ ΑΞΊΖΕΙ ΤΟ ΆΠΑΝ..

Υπάρχει ελπίδα..

ας πολεμήσουμε!

ΦΑΕΘΩΝ

Παρατηρούμε πως εκτός από την φροντίδα και την αγάπη προς τα παιδιά,οι γονείς προσπαθούν σε αυτά να διδάξουν πεποιθήσεις και αρχές που διδάχθηκαν απ΄τους δικούς τους γονείς.Πόσο ορθά είναι όμως αυτά που ως παιδιά διδαχθήκαμε και ως άλλοτε παιδιά οι γονείς μας διδάχθηκαν ; Γίνεται μια προσπάθεια ,όλα τα παιδιά να σκέφτονται τα ίδια,να δρουν και να πράττουν επίσης ,η διαφορετικότητα στον άνθρωπο θεωρείτο πρόβλημα,πως να καταλάβεις ως γονέας ένα παιδί αν δεν ένιωσες ποτέ σου ως παιδί,αν δεν σκέφτεσαι ως παιδί ; Έτσι λοιπόν,αφού δεν σκέφτεσαι ως παιδί ,θεωρείς το παιδί σου κτήμα σου ,πως έχεις το κάθε δικαίωμα επάνω του,ακόμα και στη σκέψη του..Εν μέρει δημιουργείς κλώνο πεποιθήσεων και συμπεριφοράς,μη γνωρίζοντας όμως αν όλα αυτά είναι ορθά όχι.Για να φτάσω και στο τίτλο του θέματος,πρέπει να σκεφτώ τι είμαι,ποιος είναι ο ρόλος και ο σκοπός μου ως άνθρωπος.Διότι ,τότε και μόνο τότε θα κατανοήσω το νόημα το τι σημαίνει πως το παιδί μου ,δεν είναι παιδί μου…

ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΑΘΩ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ [ ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ ] ΣΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ..ΟΜΩΣ ΠΡΩΤΑ ΠΡΕΠΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΓΕΙΗΣ ..ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΜΙΑΣ ΣΩΣΤΗΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ …ΠΡΩΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΗΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ …ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΡΟΝΙΜΗ…ΤΡΙΤΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΠΕΙΘΗ [ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΚΟΥΑ ] ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΛΙΓΟΙ ΞΕΝΟΙ…jiannhs kozani

Καστανεντα , Κοελο ,Γκιμπραν , Ρεντφιλντ…γιατι δε μας λες αυτο που θελεις να μας πεις με τα δικα σου λογια ; Γιατι μας μπλεκεις αραγε με διδασκαλους , προφητες , επιγνωσεις και πολεμιστες ; Μπες στο δια ταυτα και βαλε μας και Καζατζακη . Υ.Γ : Τουτα με λογια εκφραστηκε . Ομως τα περισσοτερα μειναν ανειπωτα , κλεισμενα στην καρδια του . Γιατι κι ο ιδιος οσο και να πασχιζε , δεν τα καταφερνε να πει το πιο βαθυ το ΜΥΣΤΙΚΟ του . Αφιερωμενο .

φίλε, εἶσαι πολὺ πλανεμένος. μὲ ξένους συγγραφεῖς, αἱρετικοὺς ψυχίατρους καὶ ψυχολόγους. ὅλοι αὐτοὶ κατέστρεψαν τὸ ἄτομο, τὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία. διέλυσαν γλώσσα, ἐκπαίδευση, κράτος καὶ μέλλον γιὰ τὰ παιδιά μας, δὲν περιμένω ἀπὸ κάτι τέτοιους κανένα καλὸ. καὶ γιὰ νὰ μὴ ξεχνιόμαστε δὲν ὑπάρχει θεωρία ἐξέλιξης παρὰ μόνο καλοστημένη ἀπάτη ξένων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ δογμάτων.

ΦΙΛΕ ΧΡΗΣΤΟ 8.46 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ Η ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΔΕΝ ΘΕΛΩ …ΓΕΙΑ ΣΟΥ…jiannhs kozani

υπαρχει και αυτή…. (1)
"Η συναισθηματική σεξουαλική κακοποίηση είναι μια σχετικά άγνωστη αλλά πολύ συνηθισμένη μορφή κακοποίησης. Δεν περιλαμβάνει ασέλγεια ούτε σωματική βία. Σπάνια αναγνωρίζεται από τους δράστες, από τα θύματα ή από τον περίγυρο ως κακοποίηση. Απεναντίας, ο κόσμος συνηθίζει να τη βλέπει ως «υπερβολική αγάπη» ή ότι «του έχει μεγάλη αδυναμία». Οι συνέπειές της όμως είναι πολλές φορές εξίσου σοβαρές με αυτές της ασέλγειας, ενώ η βαθιά άρνηση που την περιβάλλει προκαλεί μεγάλη σύγχυση στο παιδί: το κάνει να μην εμπιστεύεται την ίδια του την πραγματικότητα.

Συναισθηματική (ή «κεκαλυμμένη») σεξουαλική κακοποίηση έχουμε όταν ο γονιός χρησιμοποιεί το παιδί ως συναισθηματικό σύντροφο. Ο γονιός δεν είναι εκεί για να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού, αλλά το αντίστροφο. Ο γονιός δεν καλύπτεται συναισθηματικά από τη σχέση του με τον σύντροφό του (είτε γιατί αυτός δεν υπάρχει είτε γιατί είναι συναισθηματικά απών είτε λόγω άλλων προβλημάτων) και για να γεμίσει τη δική του μοναξιά δίνει στο παιδί (συνήθως του αντίθετου φύλου) τον ξεχωριστό ρόλο του έμπιστου συντρόφου.

Υποκατάστατο σχέσης

Ετσι, για παράδειγμα: Η μοναχική μητέρα μιλά συνέχεια στον γιο της για τα δικά της προβλήματα, για τη μοναξιά της, ακόμη και για την έλλειψη ερωτικής ικανοποίησης στη ζωή της.

Ο πατέρας κάνει την κόρη του «μικρή πριγκίπισσα» και εκείνη τον συνοδεύει παντού, σχεδόν ως παρτενέρ.

Η μητέρα κοιμάται μαζί με τον γιο της (ακόμη και σε ηλικία 7, 9 ή 11 ετών) με τη δικαιολογία ότι το παιδί φοβάται να κοιμηθεί μόνο του (ενώ στην πραγματικότητα εκείνη χρειάζεται ένα ζεστό σώμα δίπλα της).

Ο πατέρας γίνεται πολύ αυστηρός με τις εξόδους της έφηβης κόρης «για να την προστατέψει», ενώ στην πραγματικότητα ζηλεύει τα φλερτ της.

Η συναισθηματικά αιμομικτική μητέρα υπονομεύει σε σημείο χωρισμού την ερωτική σχέση του γιου με μια γυναίκα με την οποία είναι πραγματικά ερωτευμένος, καθώς απειλούνται η κυριαρχία της και η ικανοποίηση των δικών της αναγκών.

Οταν ο έφηβος ή νεαρός ενήλικας επιθυμεί να αποδεσμευτεί, να φύγει από το σπίτι, ο γονιός τού επιτίθεται ότι «είναι αχάριστος, εγωιστής» ή απλώς «ότι θα πάθει η καρδιά μου…».

Ολες οι παραπάνω συμπεριφορές είναι κακοποιητικές και τραυματίζουν το παιδί. Ισως φουσκώνει το «εγώ» του παιδιού καθώς ο γονέας έχει εξιδανικεύσει το παιδί, το έχει βάλει στο βάθρο του ήρωα, του «σωτήρα» του. Αυτή η ιδιαίτερη θέση πληρώνεται, όμως, πολύ ακριβά. Το παιδί φέρει ταυτόχρονα μεγάλη ευθύνη και μια ψευδή αίσθηση παντοδυναμίας («εγώ μπορώ να καταστρέψω τη μητέρα μου ή να την κάνω ευτυχισμένη»). Γεμίζει ενοχές, ντροπή, οργή και λύπη γιατί του κλάπηκε η παιδική ηλικία του, η ηλικία της ξεγνοιασιάς, όπου δεν χρειάζεται να ανησυχεί εκείνο για τους γονείς του. Νιώθει την εγκατάλειψη από τον αιμομικτικό γονιό γιατί, στην πραγματικότητα, «η υπερβολική αδυναμία» δεν αφορά καθόλου τις ανάγκες του παιδιού. Νιώθει εγκατάλειψη και από τον άλλο γονιό, ο οποίος συνήθως βολεύεται και δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με τον ανικανοποίητο σύντροφο.

Οι συνέπειες, όμως, δεν σταματούν εδώ. Κατατρέχουν το παιδί σε όλη του τη ζωή και σχεδόν σίγουρα θα έχουν αρνητικές συνέπειες στην ικανότητα του παιδιού, όταν θα ενηλικιωθεί, να συνάψει μια ουσιαστική ερωτική σχέση επικοινωνίας – κάτι που πιθανόν να σαμποτάρει και ο γονιός. Το παιδί δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει και να καλύπτει τις προσωπικές του ανάγκες καθώς πάντα προηγούνταν οι ανάγκες της μαμάς ή του μπαμπά. Η ανικανότητα αυτή μαζί με τα καταπιεσμένα συναισθήματα οργής, ενοχής, ντροπής και βαθιάς αναξιότητας καθιστούν τον μελλοντικό ενήλικα πολύ ευάλωτο σε εθισμούς διαφόρων ειδών.

Η συναισθηματική αιμομιξία από τη μητέρα είναι κάποιες φορές ο βαθύτερος λόγος για την ανικανότητα του άνδρα να συνάψει ή να «δεσμευτεί» σε μια ουσιαστική σχέση και να επιζητεί με καταναγκαστικό σχεδόν τρόπο ανακούφιση στον σεξουαλικό εθισμό, π.χ. μέσω πορνογραφίας, πορνείας ή αλλεπάλληλων εφήμερων σχέσεων (καθώς αυτά είναι κοινωνικώς αποδεκτά για το ανδρικό φύλο).

Η δέσμευση σε μια ουσιαστική σχέση σημαίνει κατά βάθος «εγκατάλειψη της μαμάς» και ο νεαρός (ή όχι και τόσο νεαρός) άνδρας νιώθει πολύ μεγάλες ενοχές.

Καθώς οι διαδικασίες αυτές είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητες, και από το γονιό και από το παιδί, είναι σημαντική για τη θεραπεία η επίγνωση αυτού που πραγματικά συμβαίνει.

Είναι, επίσης, σημαντικό να καταλάβει το παιδί ότι δεν φταίει εκείνο που ωθήθηκε σε τέτοιου είδους σχέση και να απενοχοποιηθεί. Η πραγματική αγάπη σημαίνει ότι αφήνουμε το παιδί ελεύθερο να βρει τον δικό του δρόμο.
(2)
Αυτό ταυτόχρονα ελευθερώνει και τον γονιό προς μια πιο ουσιαστική αναζήτηση του εαυτού του και κάλυψη των αναγκών του μέσα από δικά του ενδιαφέροντα και συνομήλικες παρέες."
Βικτωρία Πρεκατέ