Η Στιγμή Πριν Ανάψει Το Φυτίλι

GEWKWN: Η Στιγμή Πριν Ανάψει Το Φυτίλι

Ο κόσμος μπαίνει σε φάση αλυσιδωτών συγκρούσεων. Αυτή τη στιγμή, ο κόσμος δεν      βρίσκεται απλώς σε ένταση. Βρίσκεται σε μετάβαση. Μετάβαση από τοπικές κρίσεις σε      αλυσιδωτές συγκρούσεις.
Από περιφερειακές εντάσεις σε συστημική αποσταθεροποίηση.

Η Μέση Ανατολή είναι το επίκεντρο, όχι γιατί είναι η μόνη εστία, αλλά γιατί είναι το σημείο επαφής όλων, ενέργεια, θρησκεία, στρατηγικές διόδους, μεγάλες δυνάμεις.

Όταν ένα τέτοιο σημείο υπερθερμαίνεται, δεν καίγεται μόνο του.

Τα σημάδια που δεν αγνοούνται

Όταν βλέπεις, εκκενώσεις πολιτών από εμπόλεμες ή οριακές ζώνες, κλεισίματα εναέριων ώρων, αυξημένη κινητικότητα στρατιωτικών μονάδων μακριά από τις “συνήθεις” περιπολίες, συγκέντρωση ναυτικών δυνάμεων σε θαλάσσιους κόμβους,

τότε δεν μιλάμε για ρητορική. Μιλάμε για προετοιμασία επιλογών.

Οι κυβερνήσεις δεν μετακινούν μεγάλες δυνάμεις για εντυπώσεις. Το κάνουν όταν θέλουν να έχουν απαντήσεις έτοιμες.

Όταν οι συμμαχίες γίνονται ρευστές

Σε τέτοιες φάσεις, συμβαίνει πάντα το ίδιο, πρώην εχθροί αναγκάζονται να συνεργαστούν, πρώην σύμμαχοι αρχίζουν να αποκλίνουν, ουδέτερες χώρες πιέζονται         να διαλέξουν πλευρά. Οι συμμαχίες δεν αλλάζουν από ιδεολογία.  Αλλάζουν από ανάγκη επιβίωσης. Και όταν αυτό συμβεί, οι “σταθερές” δεκαετιών παύουν να ισχύουν.

Οικονομία: το αόρατο καύσιμο

Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν ξεκινούν μόνο από πυραύλους. Ξεκινούν από καταρρεύσεις εμπιστοσύνης…..Όταν:

-τα νομίσματα πιέζονται,

-το χρέος γίνεται ασήκωτο,

-οι κοινωνίες πολώνονται,

και τα πολιτικά συστήματα μπλοκάρουν, τότε οι κυβερνήσεις αναζητούν διέξοδο.

Και ιστορικά, η διέξοδος αυτή συχνά λέγεται “σύγκρουση”. Όχι γιατί τη θέλουν οι λαοί.
Αλλά γιατί ενοποιεί, αποσπά, καθυστερεί, μεταθέτει ευθύνες.

Η Τουρκία και το ρίσκο του χάους

Σε περιόδους γενικευμένης αστάθειας, χώρες με αναθεωρητική στρατηγική θεωρούν το     χάος ευκαιρία.                                                                                                                                         Αλλά το χάος δεν ελέγχεται. Και όσοι προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν, συχνά το πληρώνουν πρώτοι. Η Ιστορία είναι αμείλικτη με όσους μπερδεύουν την κίνηση με τον έλεγχο.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ένα μεμονωμένο μέτωπο. Είναι η λογική ντόμινο.

Ένα χτύπημα φέρνει απάντηση. Η απάντηση φέρνει συμμαχίες. Οι συμμαχίες φέρνουν    υποχρεώσεις. Και οι υποχρεώσεις φέρνουν γενίκευση. Έτσι ξεκινούν οι παγκόσμιοι πόλεμοι. Όχι με μια απόφαση. Αλλά με σειρά “αναγκαστικών” κινήσεων.

Δεν υπάρχει βεβαιότητα. Υπάρχει όμως κατεύθυνση.  Και η κατεύθυνση δείχνει

αύξηση περιφερειακών συγκρούσεων, στρατιωτικοποίηση της διπλωματίας, και έναν κόσμο που μπαίνει σε φάση όπου τα λάθη δεν συγχωρούνται.

Όποιος πιστεύει ότι “δεν θα φτάσει ως εδώ”, ξεχνά ότι έτσι έλεγε πάντα ο κόσμος
λίγο πριν φτάσει.

ΜΕΡΟΣ Β’

Τι σημαίνει πραγματικά για τους λαούς – όχι για τα κράτη, όταν Σπάνε Ταυτόχρονα Πόλεμος, Οικονομία και Κοινωνία  

Οι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα χαρακώματα. Αρχίζουν όταν τρία πράγματα σπάνε ταυτόχρονα, η γεωπολιτική ισορροπία, η οικονομική σταθερότητα και η κοινωνική συνοχή. Όταν αυτά συμβεί, οι λαοί δεν ρωτιούνται. Σαρρώνονται.

1. Πόλεμος: από περιφερειακός σε αναπόφευκτος

Οι σύγχρονες συγκρούσεις δεν σχεδιάζονται για να μείνουν τοπικές. Σχεδιάζονται για  να ελέγχουν ροές, ενέργεια, τρόφιμα, θαλάσσιες διόδους, φόβο.

Όταν αυξάνονται τα μέτωπα, δεν αυξάνονται οι επιλογές, αυξάνονται οι υποχρεώσεις.

Κάθε κράτος τραβιέται μέσα από, συμμαχίες, δεσμεύσεις, “κόκκινες γραμμές” που κάποιος άλλος χάραξε. Και όταν η λογική γίνει «αν δεν κινηθώ τώρα, χάνω»,ο πόλεμος      παύει να είναι επιλογή. Γίνεται συνθήκη.

2. Οικονομία: ο σιωπηλός πολλαπλασιαστής καταστροφής

Η οικονομία είναι το καύσιμο. Όχι το πρόσχημα.

Όταν, το χρέος διογκώνεται, τα νομίσματα πιέζονται, η ενέργεια ακριβαίνει, και οι αγορές λειτουργούν με φόβο, τότε το σύστημα χρειάζεται εκτόνωση. Ο πόλεμος, απορροφά κοινωνική οργή, δικαιολογεί ελλείψεις, επιτρέπει έκτακτα μέτρα, 

“παγώνει” λογαριασμούς. Δεν λύνει προβλήματα. Τα μεταθέτει με αίμα. Και το κόστος       δεν το πληρώνουν οι δείκτες. Το πληρώνουν τα σπίτια.

3. Κοινωνία: η κατάρρευση που δεν φαίνεται στις ειδήσεις

Η κοινωνία είναι πάντα το τελευταίο θύμα. Και το πιο ανυπεράσπιστο. Σε τέτοιες περιόδους, ο φόβος αντικαθιστά την κρίση, η ανάγκη αντικαθιστά την ελευθερία,

και η “ασφάλεια” αντικαθιστά την αλήθεια.

Οι άνθρωποι, αποδέχονται περιορισμούς που χθες θα απέρριπταν, σιωπούν για να μη στοχοποιηθούν, μαθαίνουν να προσαρμόζονται αντί να αντιστέκονται.  Δεν γίνεται εξέγερση. Γίνεται κόπωση. Και η κόπωση είναι το πιο χρήσιμο εργαλείο εξουσίας.

Το επικίνδυνο σημείο σύγκλισης

Όταν πόλεμος, οικονομία και κοινωνία πιέζονται ταυτόχρονα, συμβαίνει κάτι κρίσιμο,

ο άνθρωπος παραιτείται από την εσωτερική του γραμμή. Δεν ρωτά αν είναι σωστό.
Ρωτά αν “βγαίνει”.  Δεν σκέφτεται το αύριο. Σκέφτεται την επιβίωση.

Και τότε, κάθε μέτρο περνά, κάθε αφήγημα βρίσκει ακροατήριο, κάθε απόφαση παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Τι ΔΕΝ λέγεται στους λαούς

Δεν τους λένε ότι οι κρίσεις αυτές δεν τελειώνουν γρήγορα, οι “προσωρινές” λύσεις γίνονται μόνιμες, και η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι δεδομένη.

Τους λένε, «κάντε λίγο υπομονή». Αλλά η υπομονή χωρίς αλήθεια γίνεται συνενοχή χωρίς επίγνωση. Δεν είμαστε ακόμη στο τέλος.

Όταν οι εντάσεις πολλαπλασιάζονται, οι οικονομίες τρίζουν και οι κοινωνίες κουράζονται, τότε ο κόσμος μπαίνει σε φάση όπου οι εξελίξεις τρέχουν πιο γρήγορα         από τη συνείδηση. Και όποιος δεν καταλαβαίνει τι έρχεται, θα το ζήσει χωρίς να το έχει     επιλέξει.

GEWKWN