Σας αφήνουν μόνους. Και το ομολογούν επίσημα.

Πάνω από 20 χώρες ζητούν να αποθηκεύσετε τρόφιμα και νερό. Δεν είναι προετοιμασία. Είναι η πιο κυνική παραδοχή ότι σε κρίση το κράτος δεν θα είναι εκεί. Οι κυβερνήσεις δεν προστατεύουν πια τους πολίτες τους. Προετοιμάζουν το έδαφος για να τους αφήσουν μόνους. Δεν είναι θεωρία.

Σε όλη τη Δύση βλέπουμε τις ίδιες πολιτικές να εφαρμόζονται με εμμονή, παρά τα εμφανή αποτελέσματα, ακριβότερη ενέργεια, πιεσμένα συστήματα υγείας και παιδείας, αγρότες σε απόγνωση, βιομηχανία που φεύγει, κοινωνίες που διχάζονται όλο και περισσότερο. Πόλεμοι που διαρκούν χωρίς καθαρό τέλος. Μετανάστευση που συνεχίζεται χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Κανονισμοί για το κλίμα που πλήττουν πρώτα αυτούς που παράγουν τρόφιμα. Πολιτισμικές επιθέσεις στην οικογένεια και στην έννοια της εθνικής συνοχής. ΜΜΕ που ζουν από τον διχασμό.

Και την ίδια στιγμή, πάνω από είκοσι χώρες, τελευταία και η Αυστραλία, βγαίνουν και λένε στους πολίτες τους: «Αγοράστε τρόφιμα και νερό. Να είστε έτοιμοι να τα βγάλετε πέρα μόνοι σας για μέρες».

Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι παραδοχή.

Οι κυβερνήσεις ξέρουν ότι το σύστημα που διαχειρίζονται έχει γίνει εύθραυστο. Ξέρουν ότι σε περίπτωση σοκ –ενεργειακού, στρατιωτικού, κυβερνοεπίθεσης ή συνδυασμού, δεν μπορούν πια να εγγυηθούν τη συνέχεια βασικών υπηρεσιών τις πρώτες κρίσιμες ημέρες. Γι’ αυτό μεταφέρουν την ευθύνη προς τα κάτω. Στον πολίτη. Στο νοικοκυριό. Στον άνθρωπο που πληρώνει φόρους και περιμένει ότι το κράτος θα είναι εκεί όταν χρειαστεί.

Δεν χρειάζεται να πιστέψει κανείς σε μυστικά σχέδια. Αρκεί να δει τα κίνητρα. Πολιτικοί που σκέφτονται σε ορίζοντα εκλογών. Γραφειοκρατίες που επεκτείνουν τη δύναμή τους. Ιδεολογικές ελίτ που θεωρούν την εθνική συνοχή και την παραγωγική τάξη εμπόδιο. Οικονομικά συμφέροντα που κερδίζουν από την αστάθεια και την εξάρτηση. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: πολιτικές που αποδυναμώνουν συστηματικά την ανθεκτικότητα των κοινωνιών, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζουν το έδαφος ώστε, όταν έρθει η κρίση, το κόστος να το πληρώσουν οι πολλοί.

Κοίταξε το παράδοξο, από τη μία πλευρά περιορίζουν την αγροτική παραγωγή στο όνομα του κλίματος. Από την άλλη λένε στους πολίτες «αποθηκεύστε τρόφιμα». Από τη μία πλευρά αποδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή. Από την άλλη μιλούν για «ανθεκτικότητα». Από τη μία πλευρά ανοίγουν μέτωπα και δεσμεύονται σε συγκρούσεις. Από την άλλη ζητούν από τον πολίτη να είναι έτοιμος να επιβιώσει μόνος του.

Αυτό δεν είναι προστασία. Είναι μετατόπιση ρίσκου.

Η Αυστραλία μπήκε τώρα στον χορό. Μετά τη Βρετανία, την Ιαπωνία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και δεκάδες άλλες χώρες. Το μήνυμα είναι σαφές: το κράτος δεν θεωρεί πλέον δεδομένο ότι θα μπορεί να ανταποκριθεί άμεσα. Ο πολίτης πρέπει να καλύψει μόνος του το κενό.

Όσοι ακόμα περιμένουν ότι «κάποιος θα το διορθώσει» αγνοούν την πραγματικότητα. Το σύστημα δεν σχεδιάστηκε για να σε προστατεύει πρώτα. Σχεδιάστηκε για να επιβιώσει το ίδιο, μεταφέροντας το βάρος προς τα κάτω.

Οι οδηγίες για τρόφιμα και νερό δεν είναι προετοιμασία για μια μακρινή πιθανότητα. Είναι η πιο ειλικρινής ομολογία που έχουν κάνει οι δυτικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια:

«Σε περίπτωση σοβαρής κρίσης, είστε μόνοι σας».

Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι η λογική συνέπεια των πολιτικών που ακολουθούν εδώ και χρόνια.

GEWKWN