Χρήσιμες πληροφορίες για τα φυσίγγια

του Δημητρίου Στ. Τσιάβα

ΦΥΣΙΓΓΙΑ (cartridges-CTG) είναι εκείνες οι μηχανοχημικές κατασκευές, οι οποίες με κατάλληλη έναυση και ταχύτατη καύση περιεχόμενης εκρηκτικής ύλης, λόγω δημιουργουμένου ωστικού κύματος, παράγουν κατευθυνόμενη κινητική ενέργεια και προωθούν με μεγάλη αρχική ταχύτητα, μέσω κάννης όπλου, ειδικές αεροδυναμικές, μεταλλικές κατά το πλείστον, κατασκευές(βολίδες), με σκοπό την, από απόσταση, αποτελεσματική πλήξη έμψυχου η άψυχου στόχου.

Τα όπλα, από της εφεύρεσής τους μέχρι το 1840 ήταν εμπροσθογεμή, δηλαδή η πυρίτιδα, μέσω της κάννης, πιεζόταν στη θαλάμη του όπλου και στη συνέχεια επ΄ αυτής πιεζόταν και η βολίδα. Η έναυση της πυρίτιδας γινόταν από εξωτερικό καψύλιο. Το 1812 όμως, ο Ελβετός εφευρέτης Jean Samuel PAULLY παρουσίασε το πρώτο πραγματικά αυτόνομο φυσίγγιο, το οποίο είχε χαρτονένιο κορμό και μεταλλική βάση με ενσωματωμένο καψύλιο.

Η εξέλιξη στο χώρο αυτό, ήταν τα φυσίγγια pin-fire,δηλαδή εκείνα τα φυσίγγια που για να πυροδοτηθούν έπρεπε να πιεσθεί με τη σφύρα του όπλου μια βελόνα που προεξείχε στον κορμό του κάλυκα κοντά στη βάση του, η οποία εισερχόμενη στο εσωτερικό του κάλυκα, διήγειρε το καψύλιο και γινόταν η έναυση της πυρίτιδας. Το 1840 λοιπόν, με τη εμφάνιση του φυσιγγίου pin-fire,παρατηρήθηκε μια αλματώδης πρόοδος στην τεχνολογία των φυσιγγίων και των όπλων. Το 1857 η εταιρία SMITH & WESSON παρουσιάζει το περίστροφο ΤΙΡ-UP,το οποίο πυροδοτεί τα πρώτα φυσίγγια περιφερειακής επίκρουσης (Rimfire) διαμετρήματος 0,22 της ίντσας.

Από εκεί και ύστερα παρουσιάζονται τα φυσίγγια κεντρικής πυροδότησης (centerfire) και εξελίσσονται μέχρι τη μορφή που έχουν σήμερα.

Τα φυσίγγια αποτελούνται από τον κυρίως κορμό, ο οποίος ονομάζεται κάλυκας, την περιεχόμενη προωθητική εκρηκτική ύλη, η οποία ονομάζεται πυρίτιδα, το καψύλλιο έναυσης και την βολίδα.