ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΙΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ !!

Ένας βοσκός είχε πάρα πολλά αρνάκια. Τόσα που δεν φαντάζεσαι. Κάθε μέρα φυσικά έσφαζε και μερικά απ’ αυτά. Τα προβατάκια με το λίγο μυαλό που ‘χαν, προσπαθούσαν να ξεφύγουν, διότι όσο προβατάκια και αν ήταν, κάποιο ελάχιστο ένστικτο επιβίωσης το είχαν.

Ο βοσκός λοιπόν παρατήρησε ότι πολλά απ’ τα πρόβατά του χανόντουσαν, άλλα τρέμανε από τον φόβο τους και άλλα φεύγανε προς το δάσος όπου τα έτρωγαν οι λύκοι. Κατάλαβε λοιπόν ότι χρειαζότανε πολλούς υπηρέτες για να τα φυλάνε, πράγμα που θ’ ανέβαζε κατά πολύ τα έξοδα του. Τότε σκέφτηκε κάτι πολύ απλό.
Υπνώτισε τα αρνάκια του και τους φόρτωσε εμφυτεύσεις
Τους έδινε στο καθένα διαφορετικό μυαλό. Στο ένα έλεγε «Δεν είσαι αρνί εσύ, εσύ είσαι άνθρωπος». Στο άλλο έλεγε «Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για το αν θα σε φάνε, εσύ είσαι λιοντάρι» Σε κάποιο άλλο είπε «Δεν θα σε σκοτώσουν εσένα όπως τα άλλα, εσύ είσαι τίγρης». μετά απ αυτό όλα τ’ αρνάκια άρχισαν να συμπεριφέρονται, ανάλογα με τις εμφυτεύσεις και τα έγγραμα που τους είχε δώσει.
Ο Βοσκός όχι μόνο βρήκε την ησυχία του και ηρέμησε, διότι δεν έφευγε κανένα αρνάκι πλέον απ το μαντρί, αλλά μπορούσε και να σκοτώσει κάποια, χωρίς τα άλλα να ανησυχούν, αφού πίστευαν πλέον πως το ένα ήταν λιοντάρι ή τίγρης. Επίσης τους είχε εμφυτεύσει τον Παράδεισο και την Κόλαση για να είναι πειθήνια και να περιμένουν κάποια ανταμοιβή.
Πολλά μάλιστα γελούσαν και λέγανε «χα χα κοίτα τι παθαίνουν τα αρνάκια»
Τώρα πια κανένα δεν δραπέτευε, όλα ήταν υποτακτικά κι υπάκουα.
1-2 προβατάκια όμως αναρωτιούνταν
«Ποιός μας έδωσε τις εμφυτεύσεις που έχουμε;»
Τα Αρπακτικά!!!!
-Τι είναι αυτό,ρώτησα. Βλέπω παντού γύρω μου σκιές, σκιές που ξεγλιστρούν.

– Α, είναι το σύμπαν στην ολότητά του, απάντησε. Ασύγκριτο, μη γραμμικό, πέρα από το βασίλειο της σύνταξης. Οι σαμάνοι του αρχαίου Μεξικού ήταν οι πρώτοι που διέκριναν αυτές τις φευγαλέες σκιές, κι έτσι παρακολούθησαν τις κινήσεις τους. Τις είδαν όπως τις βλέπεις κι εσύ, και τις είδαν επίσης σαν ενέργεια που ρέει στο σύμπαν. Και ανακάλυψαν κάτι υπερβατικό.

Σώπασε και με κοίταξε. Οι παύσεις του ήταν πολύ καίριες. Σώπαινε πάντα όταν εγώ ένιωθα να κρέμομαι από μια κλωστή.
-Τι ανακάλυψαν; τον ρώτησα.

-Ανακάλυψαν πως έχουμε έναν ισόβιο σύντροφο, απάντησε με όση σαφήνεια μπορούσε. Ενα αρπακτικό, που ανέβηκε από τα βάθη του κόσμου και πήρε τον έλεγχο της ζωής μας. Τα ανθρώπινα όντα είναι αιχμάλωτοί του. Τούτο το αρπακτικό, που είναι πολλοί άρπαγες μαζί, είναι κύριος και αφέντης μας. Μας έκανε υπάκουους, αβοήθητους. Οταν πάμε να διαμαρτυρηθούμε, καταπνίγει τις διαμαρτυρίες μας. Κι όταν θελήσουμε να δράσουμε ανεξάρτητα, απαιτεί να μη δράσουμε καθόλου. Το γυροφέρνω τόση ώρα για να σου πω ότι κάτι μας κρατά αιχμαλώτους. Κι είμαστε όντως αιχμάλωτοι, δεσμώτες! Αυτό ήταν ένα ενεργειακό γεγονός.



Nicoin

ΚΟΨΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΕΥΚΟΛΑ, με το σπρέι Nicoin..!

Το σπρέι Nicoin – ένα φυσικό προιόν ,το οποίο βοηθάει να απαλλαγείτε απο τον έθισμο στη νικοτίνη μόνο σε 3 εβδομάδες..

Χωρίς έμπλαστρα, Χωρίς βιομαγνήτες, Χωρίς φάρμακα και συμπλήρωμα διατροφής, Χωρίς βιβλία και υπνοθεραπεία!..

Βοηθάει να κόψετε τσιγάρο εύκολα, Εξαλείφει τα στερητικά συμπτώματα ,Χωρίς αύξηση του σωματικού βάρους, Ηρεμεί τα νεύρα, Εξαλειφθεί την πίσσα και την νικοτίνη από τον οργανισμό!.

ΤΙΜΗ 49,00

ΑΓΟΡΑ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ

 Powered by WebCash


Και γιατί μας κυρίευσε αυτό το αρπακτικό με τον τρόπο που μου περιγράφεις; τον ρώτησα. Κάποια λογική εξήγηση πρέπει να υπάρχει.

-Υπάρχει μια εξήγηση, μου αποκρίθηκε τότε σοβαρά. Και είναι η απλούστερη εξήγηση στον κόσμο. Αυτές οι οντότητες μας κυρίευσαν επειδή είμαστε η τροφή τους και μας απομυζούν ανελέητα γιατί είμαστε τα μέσα συντήρησής τους. Κι όπως εμείς εκτρέφουμε κοτόπουλα σε ορνιθοτροφεία, έτσι και τα αρπακτικά εκτρέφουν εμάς σε ανθρωποτροφεία. Έτσι έχουν πάντα άφθονο φαγητό.

– Οχι, όχι, όχι, άκουσα τον εαυτό μου να κραυγάζει. Είναι παράλογο. Είναι τερατώδες αυτό που λες. Απλώς δεν μπορεί να ‘ναι αλήθεια, για τους μάγους τους κοινούς ανθρώπους ή οποιονδήποτε άλλο!
-Γιατί όχι; Γιατί όχι; επειδή σε εξοργίζει;
-Ναι, με εξοργίζει! απάντησα αμέσως. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι τερατώδεις!

-Καλά, μου είπε, όμως δεν τα άκουσες όλα ακόμη. Περίμενε λίγο, να δεις πως θα νιώσεις. Θα σε βομβαρδίσω. Θα κάνω δηλαδή στο μυαλό σου τρομακτικές επιθέσεις, ασύλληπτες εφόδους. Και μη θαρρείς πως μπορείς να σηκωθείς και να φύγεις, γιατί είσαι εγκλωβισμένος. Οχι γιατί σε κρατάω εγώ αιχμάλωτο, αλλά επειδή υπάρχει κάτι μέσα σου που θα σε εμποδίσει να φύγεις, ενώ ένα άλλο κομμάτι σου θα γίνει αληθινά έξω φρενών. Γι αυτό, θωράκισε τον εαυτό σου.
Κάνω έκκληση στο αναλυτικό σου μυαλό, είπε. Σκέψου για μια στιγμή και πες μου: Πως εξηγείς την αντίφαση ανάμεσα στη νοημοσύνη του ανθρώπου που μηχανεύεται, οργανώνει και κατασκευάζει και την ηλιθιότητα των συστημάτων των πεποιθήσεων και δοξασιών του ή την ηλιθιότητα της αντιφατικής συμπεριφοράς του; Οι μάγοι πιστεύουν ότι τα αρπακτικά μας έχουν δώσει τα συστήματα πεποιθήσεων που ασπαζόμαστε, τις ιδέες μας για το καλό και το κακό, τα κοινωνικά μας ήθη. Τα αρπακτικά είναι που δημιούργησαν τις ελπίδες τις προσδοκίες μας, το όραμα της επιτυχίας, τον εφιάλτη της αποτυχίας. Αυτά τα αρπακτικά μας έδωσαν την πλεονεξία, την απληστία και τη δειλία μας. Είναι τα αρπακτικά αυτά που μας κάνουν αυτάρεσκους, κοινότοπους και εγωπαθείς.

-Μα πως μπορούν να τα κάνουν όλα αυτά; τον ρώτησα, ενώ τα λόγια του μ’ είχαν θυμώσει ακόμη περισσότερο. Τι κάνουν δηλαδή; Τα ψιθυρίζουν στ’ αυτί μας όλα αυτά όταν κοιμόμαστε;

-Οχι δεν το κάνουν έτσι. Αυτό είναι βλακώδες! Απάντησε χαμογελώντας ο δον Χουάν. Είναι απείρως πιο ικανά και συγκροτημένα. Για να μας κρατούν υπάκουους, μειλίχιους κι ανίσχυρους, τα αρπακτικά χρησιμοποιούν ένα καταπληκτικό τέχνασμα – καταπληκτικό από άποψη στρατηγικής φυσικά. Είναι ένα φρικτό τέχνασμα για όσους το υφίστανται. Μας έδωσαν το μυαλό τους! Μ’ άκουσες; Τα αρπακτικά μας έδωσαν το μυαλό τους, που έγινε και δικό μας.
Το μυαλό των αρπακτικών είναι ταραγμένο, αντιφατικό, σκυθρωπό, πλημμυρισμένο από το φόβο μην αποκαλυφθεί από στιγμή σε στιγμή. Ξέρω πως μολονότι δεν πείνασες ποτέ, συνέχισε, ανησυχείς για το πως θα εξασφαλίσεις την τροφή σου, κάτι που δεν είναι παρά η ανησυχία του αρπακτικού που φοβάται μήπως ανά πάσα στιγμή αποκαλυφθεί το τέχνασμά του και του αρνηθούν την τροφή που έχει τόση ανάγκη. Μέσω του ανθρωπίνου νου, που άλλωστε είναι ο δικός τους νους, τα αρπακτικά εισάγουν στη ζωή των ανθρώπινων όντων οτιδήποτε τα εξυπηρετεί. Με τον τρόπο αυτό κατορθώνουν να αποκτήσουν λίγη ασφάλεια, που λειτουργεί σαν ασπίδα απέναντι στο φόβο τους.

-Δεν είναι ότι δεν μπορώ να δεχτώ τη φαινομενική αξία όσων λες, είπα. Θα μπορούσα, αλλά υπάρχει κάτι τόσο αηδιαστικό σ’ αυτό τον ισχυρισμό, που με απωθεί και με αναγκάζει να κρατήσω αντίθετη στάση, να επιχειρήσω να σε αντικρούσω. Αν είναι αλήθεια πως μας τρώνε πως το κάνουν;

Μου εξήγησε ότι οι μάγοι βλέπουν τα ανθρώπινα όντα σαν παράξενες, φωτεινές σφαίρες ενέργειας, που καλύπτονται ολόκληρες από ένα λαμπερό περίβλημα, κάτι σαν λούστρο, σαν επίχρισμα, ένα κάλυμμα που εφαρμόζει σφιχτά στο κουκούλι της ενέργειάς τους. Συνέχισε λέγοντας πως αυτό το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης είναι που καταναλώνουν τα αρπακτικά, και πως όταν ένα ανθρώπινο ον φτάσει στην ενηλικίωση, το μόνο που απομένει από αυτό το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης είναι μια στενή λωρίδα που φτάνει από το έδαφος ως τις άκρες των δαχτύλων των ποδιών.
Αυτή η λωρίδα επιτρέπει στην ανθρωπότητα να επιζήσει, μόλις και μετά βίας.Σαν να ‘βλεπα όνειρο, άκουσα τον δον Χουάν Μάτους να μου εξηγεί ότι, απ’ όσο ήξερε, ο άνθρωπος είναι το μοναδικό είδος που διαθέτει το λαμπερό περίβλημα της επίγνωσης έξω από το φωτεινό του κουκούλι. Γίνεται επομένως εύκολο θύμα μιας διαφορετικής επίγνωσης όπως είναι η σκληρή επίγνωση του αρπακτικού.
Στη συνέχεια έκανε την πιο δυσοίωνη δήλωση που είχα ακούσει ποτέ από τα χείλη του. Μου είπε ότι αυτή η στενή λωρίδα επίγνωσης αποτελεί τον πυρήνα της αυτοανάκλασης, όπου εγκλωβίζεται αμετάκλητα ο άνθρωπος. Με τον επιδέξιο χειρισμό της αυτοανάκλασης, της μοναδικής λάμψης επίγνωσης που αφήνουν στον άνθρωπο τα αρπακτικά δημιουργούν αναλαμπές επίγνωσης, τις οποίες στη συνέχεια καταναλώνουν με αδίστακτο, ληστρικό τρόπο. Μας φορτώνουν με ανόητα προβλήματα που αναγκάζουν εκείνες τις αναλαμπές επίγνωσης να γεννηθούν, και κατορθώνουν μ’ αυτό τον τρόπο να μας κρατούν ζωντανούς, ώστε να μπορούν να τρέφονται από την ενεργειακή αναλαμπή των ψευδοανησυχιών μας.

-Τον ρώτησα: γιατί οι σαμάνοι του αρχαίου Μεξικού, όπως και όλοι οι σύγχρονοι σαμάνοι, μολονότι βλέπουν τα αρπακτικά δεν κάνουν τίποτα γι’ αυτό;

-Δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό εσύ ή εγώ, μου απάντησε θλιμμένα. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποκτήσουμε αυτοπειθαρχία και να τη φτάσουμε σ’ ένα σημείο όπου δε θα μπορούν να μας αγγίξουν. Πως μπορείς να ζητήσεις από τους συνανθρώπους σου να ακολουθήσουν μια τόσο αυστηρή αυτοπειθαρχία; Θα σε περιγελάσουν και θα σε γελοιοποιήσουν, ενώ οι πιο επιθετικοί θα σε μαυρίσουν στο ξύλο. Κι όχι τόσο επειδή δεν θα σε πιστέψουν.
Κάπου στα βάθη κάθε ανθρώπινου όντος υπάρχει η προγονική γνώση της ύπαρξης των αρπακτικών. Το ξέρουν τα σπλάχνα σου… Οι σαμάνοι του αρχαίου Μεξικού είδαν τα αρπακτικά. Τα ονόμασαν ιπτάμενους επειδή κάνουν βουτιές στον αέρα. Δεν είναι όμορφο θέαμα. Μεγάλες, αδιαπέραστες σκιές που σκίζουν τον αέρα. Μετά προσγειώνονται βαριά στο έδαφος. Οι σαμάνοι προβληματίστηκαν πολύ για το πότε εμφανίστηκαν στη γη. Είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος ήταν κάποτε ένα τέλειο ον, ικανό να επιτελέσει με θαυμαστή διορατικότητα άθλους επίγνωσης που στις μέρες μας έχουν τη μορφή μύθων και θρύλων. Κι έπειτα όλα χάθηκαν κι έχουμε τώρα έναν άνθρωπο σε καταστολή.

Τι λες τώρα; τον ρώτησα άψυχα.
-Αυτό που λέω είναι πως δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποια συνηθισμένα αρπακτικά. Είναι πολύ έξυπνα, πολύ συγκροτημένα. Χρησιμοποιούν πολύ μεθοδικά το σύστημα που θα μας εξουδετερώσει. Ο άνθρωπος, το μαγικό ον που προορίζεται να γίνει, παύει να είναι πλάσμα μαγικό. Δεν είναι παρά ένα κομμάτι κρέας. Δεν υπάρχουν πια άλλα όνειρα γι’ αυτόν, πέρα από τα όνειρα ενός ζώου αναθρεμμένου για να γίνει κάποτε ένα κομμάτι κρέας, κοινότοπα, συμβατικά, ηλίθια.

8 thoughts on “ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΙΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ !!

    • ennea says:

      Οτι δεν καταλαβαινεις, δεν ειναι απαραιτητα νεοεποχιτικο. Αλλοι ειναι οι νεοεποχιτες.
      Το Κατοχικα Νεα, στα σχολια, αρχιζει να μοιαζει ολο και περισσοτερο με το Ολυμπια οταν ηταν στις δοξες του.
      Μετα την μετατροπη του Ολυμπια σε ατυπο γραφειο τυπου των ΑΝΕΛ, οι περισσοτεροι σχολιαστες πηραν μεταγραφη στα Κατοχικα. Ειναι αληθεια οτι ειναι η μονη ιστοσελιδα που παρουσιαζει ενδιαφερον σημερα στην Ελλαδα, αφηνοντας τους σχολιαστες να εκφραστουν ελευθερα. Ετσι, εχει ενισχυθει σε μεγαλο βαθμο το τμημα των σχολιαστων που πιστευουν σε κοκκινες μηλιες και Μαρμαρωμενους Βασιλιαδες. Οι νεοι σχολιαστες δεν εχουν συνειδητοποιησει ακομα που βρισκονται. Το Κατοχικα εχει σαν αρχη του να δημοσιευει οποιαδηποτε πληροφορια παρουσιαζει ενδιαφερον, για ξεσκαρταρισμα απο τους αναγνωστες και τους σχολιαστες. Μια ακομα αρχη η μαλλον προσπαθεια, ειναι να βγουν οι αναγνωστες απο καθε ειδους μαντρια, να παψουν να βλεπουν τον κοσμο με ταμπελες.
      Πανω σε αυτο το θεμα θα ειχε ενδιαφερον καποιοι να δουν το πενταλεπτο βιντεο που ακολουθει σχετικα με τον Γεροντα Παισιο.
      https://www.youtube.com/watch?v=fmMxlBLKz-E
      Επιστρεφοντας στο θεμα με τους νεοεποχιτες, ο συγγραφεας του αρθρου ειναι ο Ιων Μαγγος απο το Terra Papers. Μια επισκεψη στην ιστοσελιδα
      terrapapers.com/
      θα σε κανει να καταλαβεις ποσο λαθος κανεις να αποκαλεις τον Ιωνα Μαγγο νεοποχιτη.
      Μια και χρησιμοποιεις το ονομα που ειχα σαν σχολιαστης και αρθογραφος μερικους μηνες πριν, να σου αφιερωσω και ενα τραγουδι.
      https://www.youtube.com/watch?v=Lm-SnkkvfdM
      No bad feelings.

  1. No One Can Stop Death says:

    “Οι σαμάνοι του αρχαίου Μεξικού είδαν τα αρπακτικά. Τα ονόμασαν ιπτάμενους επειδή κάνουν βουτιές στον αέρα. Δεν είναι όμορφο θέαμα. Μεγάλες, αδιαπέραστες σκιές που σκίζουν τον αέρα. Μετά προσγειώνονται βαριά στο έδαφος.” Συγκεκριμένα ονομάζονται Voladores.

    Υπάρχουν αρχαίες διδασκαλίες που εσένα, που διαβάζεις αυτό το μήνυμα, μπορούν να σε κάνουν Voladore. Θα το ήθελες ??? Θέλεις να ανέβεις επίπεδο στην τροφική αλυσίδα;;;;;

    Are you one of us ???
    http://www.strigoivii.org

  2. spiros papageorge says:

    “Did you find a petty tyrant yourself, don Juan?”
    “I was lucky. A king-size one found me. At the time, though, I felt like you; I couldn’t
    consider myself fortunate.”
    Don Juan said that his ordeal began a few weeks before he met his benefactor. He was barely
    twenty years old at the time. He had gotten a job at a sugar mill working as a laborer. He had
    always been very strong, so it was easy for him to get jobs that required muscle. One day when he
    was moving some heavy sacks of sugar a woman came by. She was very well dressed and
    seemed to be a woman of means. She was perhaps in her fifties, don Juan said, and very
    domineering. She looked at don Juan and then spoke to the foreman and left. Don Juan was then
    approached by the foreman, who told him that for a fee he would recommend him for a job in the
    boss’s house. Don Juan told the man that he had no money. The foreman smiled and said not to
    worry because he would have plenty on payday. He patted don Juan’s back and assured him it
    was a great honor to work for the boss.
    Don Juan said that being a lowly ignorant Indian living hand-to-mouth, not only did he believe
    every word, he thought a good fairy had touched him. He promised to pay the foreman anything
    he wished. The foreman named a large sum, which had to be paid in installments.
    Immediately thereafter the foreman himself took don Juan to the house, which was quite a
    distance from the town, and left him there with another foreman, a huge, somber, ugly man who
    asked a lot of questions. He wanted to know about don Juan’s family. Don Juan answered that he
    didn’t have any. The man was so pleased that he even smiled through his rotten teeth.
    He promised don Juan that they would pay him plenty, and that he would even be in a position
    to save money, because he didn’t have to spend any, for he was going to live and eat in the house.
    The way the man laughed was terrifying. Don Juan knew that he had to escape immediately.
    He ran for the gate, but the man cut in front of him with a revolver in his hand. He cocked it and
    rammed it into don Juan’s stomach.
    “You’re here to work yourself to the bone,” he said. “And don’t you forget it.” He shoved don
    Juan around with a billy club.
    Then he took him to the side of the house and, after observing that he worked his men every
    day from sunrise to sunset without a break, he put don Juan to work digging out two enormous
    tree stumps. He also told don Juan that if he ever tried to escape or went to the authorities he
    would shoot him dead – and that if don Juan should ever get away, he would swear in court that
    don Juan had tried to murder the boss.
    “You’ll work here until you die,” he said. “Another Indian will get your job then, just as you’re
    taking a dead Indian’s place.”
    Don Juan said that the house looked like a fortress, with armed men with machetes
    everywhere. So he got busy working and tried not to think about his predicament. At the end of
    the day, the man came back and kicked him all the way to the kitchen, because he did not like the
    defiant look in don Juan’s eyes. He threatened to cut the tendons of don Juan’s arms if he didn’t
    obey him.
    In the kitchen an old woman brought food, but don Juan was so upset and afraid that he
    couldn’t eat. The old woman advised him to eat as much as he could. He had to be strong, she
    said, because his work would never end. She warned him that the man who had held his job had
    15
    died just a day earlier. He was too weak to work and had fallen from a second-story window.
    Don Juan said that he worked at the boss’s place for three weeks and that the man bullied him
    every moment of every day. He made him work under the most dangerous conditions, doing the
    heaviest work imaginable, under the constant threat of his knife, gun, or billy club. He sent him
    daily to the stables to clean the stalls while the nervous stallions were in them. At the beginning
    of every day don Juan thought it would be his last one on earth. And surviving meant only that he
    had to go through the same hell again the next day.
    What precipitated the end was don Juan’s request to have some time off. The pretext was that
    he needed to go to town to pay the foreman of the sugar mill the money that he owed him. The
    other foreman retorted that don Juan could not stop working, not even for a minute, because he
    was in debt up to his ears just for the privilege of working there.
    Don Juan knew that he was done for. He understood the man’s maneuvers. Both he and the
    other foreman were in cahoots to get lowly Indians from the mill, work them to death, and divide
    their salaries. That realization angered him so intensely that he ran through the kitchen screaming
    and got inside the main house. The foreman and the other workers were caught totally by
    surprise. He ran out the front door and almost got away, but the foreman caught up with him on
    the road and shot him in the chest. He left him for dead.
    Don Juan said that it was not his destiny to die; his benefactor found him there and tended him
    until he got well.
    “When I told my benefactor the whole story,” don Juan said, “he could hardly contain his
    excitement.
    “That foreman is really a prize,” my benefactor said. “He is too good to be wasted. Someday
    you must go back to that house.”
    “He raved about my luck in finding a one-in-a-million petty tyrant with almost unlimited
    power. I thought the old man was nuts. It was years before I fully understood what he was talking
    about.”
    “That is one of the most horrible stories I have ever heard,” I said. “Did you really go back to
    that house?”
    “I certainly did, three years later. My benefactor was right. A petty tyrant like that one was one
    in a million and couldn’t be wasted.”
    “How did you manage to go back?”
    “My benefactor developed a strategy using the four attributes of warriorship: control,
    discipline, forbearance, and timing.”
    Don Juan said that his benefactor, in explaining to him what he had to do to profit from facing
    that ogre of a man, also told him what the new seers considered to be the four steps on the path of
    knowledge. The first step is the decision to become apprentices. After the apprentices change
    their views about themselves and the world they take the second step and become warriors, which
    is to say, beings capable of the utmost discipline and control over themselves. The third step, after
    acquiring forbearance and timing, is to become men of knowledge. When men of knowledge
    learn to see they have taken the fourth step and have become seers.
    His benefactor stressed the fact that don Juan had been on the path of knowledge long enough
    to have acquired a minimum of the first two attributes: control and discipline. Don Juan
    emphasized that both of these attributes refer to an inner state. A warrior is self-oriented, not in a
    selfish way, but in the sense of a total and continuous examination of the self.
    “At that time, I was barred from the other two attributes,” don Juan went on. “Forbearance and
    timing are not quite an inner state. They are in the domain of the man of knowledge. My
    benefactor showed them to me through his strategy.”
    “Does this mean that you couldn’t have faced the petty tyrant by yourself?” I asked.
    “I’m sure that I could have done it myself, although I have always doubted that I would have
    16
    carried it off with flair and joyfulness. My benefactor was simply enjoying the encounter by
    directing it. The idea of using a petty tyrant is not only for perfecting the warrior’s spirit, but also
    for enjoyment and happiness.”
    “How could anyone enjoy the monster you described?”
    “He was nothing in comparison to the real monsters that the new seers faced during the
    Conquest. By all indications those seers enjoyed themselves blue dealing with them. They proved
    that even the worst tyrants can bring delight, provided, of course, that one is a warrior.”
    Don Juan explained that the mistake average men make in confronting petty tyrants is not to
    have a strategy to fall back on; the fatal flaw is that average men take themselves too seriously;
    their actions and feelings, as well as those of the petty tyrants, are all-important. Warriors, on the
    other hand, not only have a well-thought-out strategy, but are free from self-importance. What
    restrains their self-importance is that they have understood that reality is an interpretation we
    make. That knowledge was the definitive advantage that the new seers had over the simpleminded
    Spaniards.
    He said that he became convinced he could defeat the foreman using only the single
    realization that petty tyrants take themselves with deadly seriousness while warriors do not.
    Following his benefactor’s strategic plan, therefore, don Juan got a job in the same sugar mill
    as before. Nobody remembered that he had worked there in the past; peons came to that sugar
    mill and left it without leaving a trace.
    His benefactor’s strategy specified that don Juan had to be solicitous of whoever came to look
    for another victim. As it happened, the same woman came and spotted him, as she had done years
    ago. This time he was physically even stronger than before.
    The same routine took place. The strategy, however, called for refusing payment to the
    foreman from the outset. The man had never been turned down and was taken aback. He
    threatened to fire don Juan from the job. Don Juan threatened him back, saying that he would go
    directly to the lady’s house and see her. Don Juan knew that the woman, who was the wife of the
    owner of the mill, did not know what the two foremen were up to. He told the foreman that he
    knew where she lived, because he had worked in the surrounding fields cutting sugar cane. The
    man began to haggle, and don Juan demanded money from him before he would accept going to
    the lady’s house. The foreman gave in and handed him a few bills. Don Juan was perfectly aware
    that the foreman’s acquiescence was just a ruse to get him to go to the house.
    “He himself once again took me to the house,” don Juan said. “It was an old hacienda owned
    by the people of the sugar mill – rich men who either knew what was going on and didn’t care, or
    were too indifferent even to notice.
    “As soon as we got there, I ran into the house to look for the lady. I found her and dropped to
    my knees and kissed her hand to thank her. The two foremen were livid.
    “The foreman at the house followed the same pattern as before. But I had the proper
    equipment to deal with him; I had control, discipline, forbearance, and timing. It turned out as my
    benefactor had planned it. My control made me fulfill the man’s most asinine demands. What
    usually exhausts us in a situation like that is the wear and tear on our self-importance. Any man
    who has an iota of pride is ripped apart by being made to feel worthless.
    “I gladly did everything he asked of me. I was joyful and strong. And I didn’t give a fig about
    my pride or my fear. I was there as an impeccable warrior. To tune the spirit when someone is
    trampling on you is called control.”
    Don Juan explained that his benefactor’s strategy required that instead of feeling sorry for
    himself as he had done before, he immediately go to work mapping the man’s strong points, his
    weaknesses, his quirks of behavior.
    He found that the foreman’s strongest points were his violent nature and his daring. He had
    shot don Juan in broad daylight and in sight of scores of onlookers. His great weakness was that
    17
    he liked his job and did not want to endanger it. Under no circumstances could he attempt to kill
    don Juan inside the compound in the daytime. His other weakness was that he was a family man.
    He had a wife and children who lived in a shack near the house.
    “To gather all this information while they are beating you up is called discipline,” don Juan
    said. “The man was a regular fiend. He had no saving grace. According to the new seers, a perfect
    petty tyrant has no redeeming feature.”
    Don Juan said that the other two attributes of warriorship, forbearance and timing, which he
    did not yet have, had been automatically included in his benefactor’s strategy. Forbearance is to
    wait patiently – no rush, no anxiety – a simple, joyful holding back of what is due.
    “I groveled daily,” don Juan continued, “sometimes crying under the man’s whip. And yet I
    was happy. My benefactor’s strategy was what made me go from day to day without hating the
    man’s guts. I was a warrior. I knew that I was waiting and I knew what I was waiting for. Right
    there is the great joy of warriorship.”
    He added that his benefactor’s strategy called for a systematic harassment of the man by taking
    cover with a higher order, just as the seers of the new cycle had done during the Conquest by
    shielding themselves with the Catholic church. A lowly priest was sometimes more powerful than
    a nobleman.
    Don Juan’s shield was the lady who got him the job. He kneeled in front of her and called her
    a saint every time he saw her. He begged her to give him the medallion of her patron saint so he
    could pray to him for her health and well-being.
    “She gave me one,” don Juan went on, “and that rattled the foreman to pieces. And when I got
    the servants to pray at night he nearly had a heart attack. I think he decided then to kill me. He
    couldn’t afford to let me go on.
    “As a countermeasure I organized a rosary among all the servants of the house. The lady
    thought I had the makings of a most pious man.
    “I didn’t sleep soundly after that, nor did I sleep in my bed. I climbed to the roof every night.
    From there I saw the man twice looking for me in the middle of the night with murder in his eyes.
    “Daily he shoved me into the stallions’ stalls hoping that I would be crushed to death, but I had
    a plank of heavy boards that I braced against one of the corners and protected myself behind it.
    The man never knew because he was nauseated by the horses – another of his weaknesses, the
    deadliest of all, as things turned out.”
    Don Juan said that timing is the quality that governs the release of all that is held back.
    Control, discipline, and forbearance are like a dam behind which everything is pooled. Timing is
    the gate in the dam.
    The man knew only violence, with which he terrorized. If his violence was neutralized he was
    rendered nearly helpless. Don Juan knew that the man would not dare to kill him in view of the
    house, so one day, in the presence of the other workers but in sight of his lady as well, don Juan
    insulted the man. He called him a coward, who was mortally afraid of the boss’s wife.
    His benefactor’s strategy had called for being on the alert for a moment like that and using it to
    turn the tables on the petty tyrant. Unexpected things always happen that way. The lowest of the
    slaves suddenly makes fun of the tyrant, taunts him, makes him feel ridiculous in front of
    significant witnesses, and then rushes away without giving the tyrant time to retaliate.
    “A moment later, the man went crazy with rage, but I was already solicitously kneeling in
    front of the lady,” he continued.
    Don Juan said that when the lady went inside the house, the man and his friends called him to
    the back, allegedly to do some work. The man was very pale, white with anger. From the sound
    of his voice don Juan knew what the man was really planning to do. Don Juan pretended to
    acquiesce, but instead of heading for the back, he ran for the stables. He trusted that the horses
    would make such a racket the owners would come out to see what was wrong. He knew that the
    18
    man would not dare shoot him. That would have been too noisy and the man’s fear of
    endangering his job was too overpowering. Don Juan also knew that the man would not go where
    the horses were – that is, unless he had been pushed beyond his endurance.
    “I jumped inside the stall of the wildest stallion,” don Juan said, “and the petty tyrant, blinded
    by rage, took out his knife and jumped in after me. I went instantly behind my planks. The horse
    kicked him once and it was all over.
    “I had spent six months in that house and in that period of time I had exercised the four
    attributes of warriorship. Thanks to them, I had succeeded. Not once had I felt sorry for myself or
    wept in impotence. I had been joyful and serene. My control and discipline were as keen as they’d
    ever been, and I had had a firsthand view of what forbearance and timing did for impeccable
    warriors. And I had not once wished the man to die.
    “My benefactor explained something very interesting. Forbearance means holding back with
    the spirit something that the warrior knows is rightfully due. It doesn’t mean that a warrior goes
    around plotting to do anybody mischief, or planning to settle past scores. Forbearance is
    something independent. As long as the warrior has control, discipline, and timing, forbearance
    assures giving whatever is due to whoever deserves it.”
    “Do petty tyrants sometimes win, and destroy the warrior facing them?” I asked.
    “Of course. There was a time when warriors died like flies at the beginning of the Conquest.
    Their ranks were decimated. The petty tyrants could put anyone to death, simply acting on a
    whim. Under that kind of pressure seers reached sublime states.”
    Don Juan said that that was the time when the surviving seers had to exert themselves to the
    limit to find new ways.
    “The new seers used petty tyrants,” don Juan said, staring at me fixedly, “not only to get rid of
    their self-importance, but to accomplish the very sophisticated maneuver of moving themselves
    out of this world. You’ll understand that maneuver as we keep on discussing the mastery of
    awareness.”
    I explained to don Juan that what I had wanted to know was whether, in the present, in our
    times, the petty tyrants he had called small fry could ever defeat a warrior.
    “All the time,” he replied. “The consequences aren’t as dire as those in the remote past. Today
    it goes without saying that warriors always have a chance to recuperate or to retrieve and come
    back later. But there is another side to this problem. To be defeated by a small-fry petty tyrant is
    not deadly, but devastating. The degree of mortality, in a figurative sense, is almost as high. By
    that I mean that warriors who succumb to a small-fry petty tyrant are obliterated by their own
    sense of failure and unworthiness. That spells high mortality to me.”
    “How do you measure defeat?”
    “Anyone who joins the petty tyrant is defeated. To act in anger, without control and discipline,
    to have no forbearance, is to be defeated.”
    “What happens after warriors are defeated?”
    “They either regroup themselves or they abandon the quest for knowledge and join the ranks
    of the petty tyrants for life.”

  3. Ανώνυμος says:

    υπαρχουν οπως πολυ ευστοχα παρατηρεις αγαπητε συντακτη του παραπανω κειμενου “αρπακτικα”που παραμονευουν σαν τους κλεφτες στα κρυφα και μουλωχτα να αλωσουν και να καταδυναστευσουν την ψυχη . Εξαρταται τι θελει να υπηρετησει αυτη η ψυχη στην ζωη .ετσι και συνειδητοποιησουμε τον σκοπο της υπαρξης μας κανενα “αρπακτικο” δεν εχει εξουσια στην υπαρξη μας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *