Σύγχυση Ιστορίας …

Τολμώ να πιάσω ένα θέμα που έχει συγχύσει τους Έλληνες και έχει δημιουργήσει αρκετά κενά στην ιστορία μας. Θα προσπαθήσω να δώσω μια λογική σειρά πραγμάτων από αυτά που έχω διαβάσει και ακούσει. Τα παραθέτω γιατί θεωρώ πως είναι κομμάτι της χαμένης μας γνώσης στην Ιστορία και μάλλον εκούσια. Ποιόν εξυπηρετεί ; και για ποιό λόγο ; Εδώ θα μπεί η σχετική ταμπέλα του συνομωσιολόγου, τρελού, γραφικού αλλά πρίν γίνει ψάξτε. Πίστευε και μη, ερεύνα και ερευνάτε τας γραφάς λένε όσο και αν δυσανασχετούν ορισμένοι.

Κάπου εκεί στην αρχαιότητα υπήρχαν οι Σίβυλλες.  Σίβυλλα στην αρχαιότητα χαρακτηριζόταν η οποιαδήποτε γυναίκα με μαντική ικανότητα που προφήτευε αυθόρμητα (χωρίς να ερωτηθεί), όταν περιερχόταν σε έκσταση, μελλοντικά συμβάντα (συνήθως δυσάρεστα ή φοβερά). Αυτό συνέβαινε, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι, γιατί δεχόταν την επίσκεψη ενός θεϊκού πνεύματος. Οι Σίβυλλες δεν είχαν σχέση εργασίας με κάποιο μαντείο αντίθετα με την Πυθεία (πηγή Βικιπαίδεια). Μια από τις προβλέψεις που έδωσαν ήταν και η έλευση του Χριστού στη Γή.

Στην αρχαιότητα ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Παυσανίας ο Σωκράτης καταπιάνονται με τον Άγνωστο Θεό (τι εστίν αλήθεια;) προσπάθησαν να αναζητήσουν την αλήθεια, να αποδείξουν οτι οι 12 Θεοί του Ολύμπου ήταν στη Γή για να δώσουν από μια Γνώση στον άνθρωπο και πως ναι μεν υπήρχε προς αυτούς σεβασμός αλλά κάτι άλλο ήταν πάνω από αυτούς και πρίν από αυτούς. Το κακό είναι οτι η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κάηκε, η βιβλιοθήκη του Αγίου Όρους άβατη και του Βατικανού καλά κλειδωμένη.

Στα χρόνια του Χριστού, υπαρκτό πρόσωπο, έχουμε 12 Αποστόλους οι οποίοι με την σειρά τους μεταφέρουν το κήρυγμα του Θεού σε όλο το κόσμο και μεταφέρουν ο καθένας με τον τρόπο του είτε αγράμματος είτε γραμματιζούμενος, τις εντολές του Θεού και τον ορθρό τρόπο ζωής. Οι οποίοι όπου και αν βρέθηκαν κατατρέχτηκαν από κάποιους πολλούς ή λίγους, ο λόγος ; μήπως έλεγαν αλήθεια ; μήπως ο άνθρωπος είναι ελεύθερος και δεν το ήθελαν ; μήπως αρκεί ο άνθρωπος να έχει δέκα εντολές και δεν χρειάζεται τόση χειραγώγηση ;

Πάμε στους 12 Μήνες του έτους κάθε ένας από αυτούς με τα καλά και τα άσχημα του και ανά τρείς ανήκουν σε μια εποχή, τυχαίο το νούμερο ; 12 Ώρες κάθε μια από αυτές περνά για να εκφράσει ένα σύνολο μιας ολοκληρωμένης ημέρας. Κάποια στιγμή όταν και μεταφέρονταν οι πληροφορίες στον κόσμο κάποιοι δεν τις μετέφεραν πλήρεις και με το πραγματικό τους νόημα, απλά γιατί έτσι έπρεπε να γίνει ; υπήρχε κάποιος λόγος να παραποιηθούν ή όχι κάποια στοιχεία ; Μην ξεχνάμε πως οι νικητές γράφουν την ιστορία, τα δεδομένα του χαμένου χάνονται στο χρόνο.



Θεραπεία της σεξουαλικής ανικανότητας

Το φυτικο σκεύασμα που θεραπεύει τα προβλήματα σεξουαλικής ανικανότητας χωρις καμία παρενέργεια

Το μοναδικό 100% φυτικό σκεύασμα που θεραπεύει το πρόβλημα και δεν το συντηρεί οπως αλλα χημικά γνωστά προιόντα με παρενέργειες

ΤΙΜΗ 29,00

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

 Powered by WebCash


Τα μεγαλεία της Ελλάδος βρίσκονται στην Αγγλία, την Γαλλία, την Γερμανία ύστερα από σχετικό πλιάτσικο, που ; στην Ιστορία μας αγαπητοί μου. Σε αυτό το σημείο τα μπράβο στην Μελίνα Μερκούρη για τον αγώνα της να τα πάρει πίσω ποια ; τα κλεμμένα (κομματόσκυλα και μπόγιες δεν σας αφορά μιλώ για το πρόσωπο και την προσπάθεια). Η μούμια του Αγαμέμνωνα, η πυραμίδα του Ελληνικού (απαγορεύεται να χρονολογηθεί), ο σκελετός του γίγαντα που βρέθηκε στην Αργολίδα όλα καλά κρυμμένα, γιατί ; τι φοβούνται ; ποιός τα κρύβει ; γιατί μας θεώρουν ατίθασο λαό ; γιατί η θρησκεία, η πατρίδα, η οικογένεια, η γλώσσα, ο πολιτισμός μας ζηλεύεται από όλους αλλά εμάς τους ίδιους ως οντότητα μας πεθαίνουν ; και γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε σε λήθαργο ;

Χριστός, υπαρκτό πρόσωπο το μοναδικό που κατατρέχεται από όλες τις υπόλοιπες Θρησκείες, όλοι προσπαθούν να το απαξιώσουν, να το παρουσιάσουν ως έναν “επαναστάτη” της εποχής του κάτι σαν τα “παιδία των λουλουδιών”. Γιατί η υπόσταση του φοβίζει ; γιατί οι υπόλοιποι δεν τεκμηριώνουν την ανυπαρξία του ; γιατί τον διώκουν ; τι λάθος έκανε ; τι δίδαξε ; ποιά αλήθεια έδωσε στον κόσμο ; στην Ανάσταση στον Πανάγιο Τάφο γιατί ο ιερέας που εισέρχεται είναι δικός μας ; γιατί υπάρχει ασφάλεια που τον ψάχνει πρίν πάρει το Άγιο Φώς ;

Κάποιο καλά κρυμμένο μυστικό ή συγκάλυψη γινόταν, γίνεται και θα γίνεται. Καμία αλήθεια δεν είναι ίδια για όλους, για να έχεις όμως άποψη πρέπει να έχεις ψάξει και διαβάσει σχετικά. Κάθε ένας από εμάς αν αντιμετώπιζε την ζωή του όπως όταν πηγαίνει στο γιατρό φοβούμενος το θάνατο και όταν πηγαίνει στο δικηγόρο φοβούμενος οτι θα χάσει τα κεκτημένα του (τα δανεικά, τα σάβανα δεν έχουν τσέπες) και σταματούσε τον μονόλογο με το “ΕΓΩ” του, τότε ίσως βλέπαμε φως στο τούνελ. Ο υπέρμετρος εγωισμός μας και η αλαζονεία μας δεν μας αφήνει να δούμε πέρα από την μύτη μας, δυστυχώς.

 

16 thoughts on “Σύγχυση Ιστορίας …

  1. Λεωνίδας says:

    Όπως το είπες, σύγχυση επικρατεί στο μυαλό σου.
    Οι πρώτοι που πολεμάνε τον Χριστό είναι οι ιερείς των εκκλησιων. Οι υπόλοιποι καλά κάνουν γιατί είναι η “δουλειά” τους. Μπερδεύεις ότι έχεις διαβάσει κατά καιρούς για αυτά τα θέματα. Αφού ο Χριστός είναι υπαρκτό πρόσωπο κατα την de facto παραδοχή σου, πες μας ποιος απο τους ιστορικούς της εποχής του αναφέρεται σε Εκείνον.
    Υπάρχει και το ενδεχόμενο στο μυαλό σου να θεωρείς ότι οι Έλληνες “επινοήσαμε” τον Χριστό και τους “12” αποστόλους για να “συνεχίσουμε” τους “12” που πιστεύαμε;;

    Φιλικά,

    Λεωνίδας

    • νοτης says:

      to πιο δυσκολο πραγμα ειναι αν αποδεικσει καποιοσ οτι δνε ειναι ελεφαντας.. μιλαμε για προσσωπο που εκοψε την ιστορια στα 2.. σαν ιστορικο προσωπο. και για οσουσ αλλουσ ενδιαφερονται.. ασ γκουγκλαρουν.. σιναιτικοσ κωδιξ.μα8ετε και κατι αλλο.. ο πραγματικοσ ορθοδοξος δεν πιστευει. ουτε νομιζει.. αλλα ΓΝΩΡΙΖΕΙ.. το πνευμα το αγιο μαρτυρα κι αποκαλυπτει..στα παντα.. σε καχεντρεχεια και ε8ελοτυφλιααπλα τυφλωνει ακομα περισσοτερο.. εκσηγησε μου σε παρακλαω.. πως ενασ αμορφωτοσ αγροτησ.. καταλαβαινει αν ταισει 2 αγνα πραγματα στο παιδι του.. και οι πανσοφοι.. απο πανεπιστημια διοικοθντες τον κοσμο. τον δηλτηριασαν και εκσαφανισαν το μελλον απο τα παιδια τουσ..

      • Λεωνίδας says:

        Τι ακριβώς γνωρίζει ο “Ορθόδοξος”; Αυτά που του έχουν δώσει τα ιερατεία τόσα χρόνια να διαβάζει και να πιστεύει; Πως ονοματίστηκε ορθόδοξος; Μόνο αυτός “πιστεύει σωστα” και οι υπόλοιποι πιστεύουν λάθος;
        Η αλήθεια είναι ότι τέτοιου τύπου δογματικές απαντήσεις δείχνουν πόσο αποχαυνωμένοι είμαστε. Ρώτησα κάτι τον αρθρογράφο και προσπάθησες να μου απαντήσεις χωρίς πρακτικά να μου απαντάς.
        Δογματικά και de facto αποδέχεσαι κάποια πράγματα τα οποία εγώ δεν μπορώ να τα αποδεχθώ.
        Απογοήτευση μεγάλη από την κατάντια μας

  2. ΜΑΡΚΟΣ ΖΑΡΡΑΣ says:

    Θα σταθώ σ αυτό που είπες: ”Το κακό είναι οτι η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κάηκε, η βιβλιοθήκη του Αγίου Όρους άβατη και του Βατικανού καλά κλειδωμένη”
    ΝΑ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΟΥΝ ΜΗ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕΙ!
    Ποιος φαντάζεται τη γνώση μας κρύβουν, από κει φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με όσα μας λένε.

    • ΜΑΡΚΟΣ ΖΑΡΡΑΣ says:

      Eκεί θέλει να μπεις ένοπλος με τμήματα και: Τα κλειδιά των στοών τώρα! Τι; Όχι; Εκρηκτικά και σπάστε τις πύλες!

    • Μητσος εξ Αγγλιας says:

      ΑΝ ΛΕΩ ΑΝ , ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, ΣΕ 24 ΩΡΕΣ ΘΑ ΚΑΤΑΡΕΥΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΑΜΗΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ. ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ. ΟΙ ΑΠΙΣΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΘΕΜΑ , ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ.
      ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΒΡΕΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ .

  3. Λεωνίδας says:

    Αγαπητέ μεσήλικα, διάβασα προσεκτικά όσα έγραψε και σχολίασα. Εσύ φαίνεται ότι διάβασες την πρώτη πρόταση από αυτά που έγραψα και έβγαλες συμπέρασμα ότι είμαι πρόβατο και κουτοπόνηρος. Έτσι και εγώ βγάζω το συμπέρασμα ότι είσαι bonobo. Δίκαιο;

  4. ΕΛΛΗΝΙΣ says:

    ΕΡΕΥΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ. ΠΟΛΛΕΣ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ, ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΤΟΕΣ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ.
    ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ. ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΕΣΚΑΡΤΑΡΙΣΜΑ.
    ΟΤΑΝ ΖΗΤΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ. ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΕΚ ΠΕΙΡΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΟΛΑ ΤΑ ΕΧΩ ΠΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝ ΗΡΕΜΙΑ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΚΑΙ ΚΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΟΔΗΓΟΥΜΑΙ ΣΩΣΤΑ.ΣΤΟΝ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ. ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΣΒΗΣΑΝ. ΑΣ ΤΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ. ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΝ ΤΗΝ ΘΕΛΕΤΕ , ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΕΤΕ Η ΝΑ ΔΙΩΞΕΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΑΘΑΜΕ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ. ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ.

    • Γερασιμος says:

      Αν πιστεύεις οτι ο 3αδικος θεος ειναι μεγαλόψυχος και δίνει δυνατότητα σε βουδιστές και άλλους να κάνουν θαύματα σε παραδέχομαι μερικώς αν πιστεύεις οτι και αυτοι οι αλλόθρησκοι πάνε στην εκάστοτε μεκα τους πάλι σε παραδέχομαι μερικώς! Το μιρικώς πάει στο ότι όλες οι θρησκείες λένε ο θεός ειναι μεγάλος και βοηθάει και τους άπιστους το δόγμα ειναι τοσο κόμα όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί κομματιαζει κάτι που η ΕΛΙΤ φοβάται την μάζα

  5. Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» says:

    Οι δύο “φάσεις” τής δημιουργίας

    Προηγουμένως αναφέραμε ότι η “πνοή” που “ενεφύσησε” ο Θεός στον άνθρωπο δεν ήταν απλά η ανάσα αλλά το Άγιο Πνεύμα. Αυτό δεν είναι αυθαίρετο, αλλά είναι η Ορθόδοξη ερμηνεία για το χωρίο 2:7 της δεύτερης ανθρωπολογικής διήγησης της Γενέσεως.

    Μία εξαιρετική παρουσίαση τής Χριστιανικής διδασκαλίας για τους πρωτοπλάστους, κάνει ο πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης στο βιβλίο του Το προπατορικό αμάρτημα, όπου υπάρχουν καταγεγραμμένες οι θέσεις τής Εκκλησίας για ένα πλήθος συναφών θεμάτων. Λόγω τής ευχρηστίας και σοβαρότητος τού βιβλίου αυτού, καθώς και τού πλήθους τών Αγιογραφικών και Πατερικών χωρίων που περιέχει, παραπέμπουμε τον αναγνώστη στις σελίδες που παραθέτουμε στη συνέχεια για πλήθος θεμάτων, όπως τα παρακάτω:
    Η ζωοποίησις είναι η λήψη τού Αγίου Πνεύματος. Ο άνθρωπος είναι κατ’ εικόνα και καθ’ομοίωσιν μόνο όταν έχει το Άγιο Πνεύμα. Με το βάπτισμα, λαμβάνεται το Άγιο Πνεύμα, επαναφέροντας τον άνθρωπο στην προ-πτωτική καθαρή κατάσταση τού Αδάμ (Πράξεις 2:38). Όπου είναι το Πνεύμα τού Πατρός, εκεί υπάρχει ζωντανός άνθρωπος. Προορισμός τού ανθρώπου είναι η τελειότητα, ξεκινώντας από νηπιακή κατάσταση. Η ψυχή είναι φύσει θνητή αλλά χάριτι αθάνατη (“Το προπατορικό αμάρτημα” (έκδοσις 1957), Αθήνα 1957, σελ. 85, 97, 101, 116, 119, 133 – 140, 146 κλπ).

    Σε αυτές τις σελίδες, μεταξύ άλλων, ο αναγνώστης μπορεί να βρει τα λόγια Πατέρων, όπως των Αγίου Ειρηναίου, Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Τατιανού, Μεγάλου Αθανασίου και άλλων, που τονίζουν ότι το υπό εξέτασιν εδάφιο Γένεσις 2:7 δεν μιλάει για απλή πνοή μόνο (αλλιώς θα έπρεπε να πούμε ότι ο Θεός έπλασε τον θάνατο), αλλά για τη λήψη τού Αγίου Πνεύματος.

    Ας δούμε λοιπόν πώς το εξεταζόμενο εδάφιο εμφανίζεται στη μετάφραση των Εβδομήκοντα και στο Μασορετικό Εβραϊκό κείμενο:

    Ο΄: Γένεσις 2/β΄ 7.

    “Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από τής γης και ενεφύσισεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.”

    Εβραϊκό (Βάμβας): Γένεσις 2/β΄ 7.

    “Και έπλασε Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον από χώματος εκ τής γης. Και ανεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν”.

    Στα κείμενα αυτά, η λέξη που στη μετάφραση των Εβδομήκοντα αποδίδεται ως “πλάθω”, στο Εβραϊκό είναι “γιάτσερ”. Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται κυρίως για να τονίσει την κατασκευή, όπως φαίνεται και από άλλα χωρία τής Αγίας Γραφής (Ψαλμός 93/94: 9. 94/95: 5 κ.ο.κ.).

    Είναι όμως ενδιαφέρον ότι και τα δύο κείμενα μιλούν για δύο διακεκριμένα γεγονότα, χωρίς να λένε ότι αυτά έγιναν ταυτόχρονα[2].

    Το ένα γεγονός είναι ότι ο Θεός έπλασε τον Αδάμ/άνθρωπο από συστατικά τής γης.
    Το δεύτερο γεγονός είναι ότι ο Θεός ζωοποίησε τον Αδάμ/άνθρωπο με την “πνοή ζωής” και τον κατέστησε ζωντανή ψυχή.

    Πουθενά δεν αναφέρεται ότι τα γεγονότα αυτά συνέβησαν μαζί. Η διατύπωση δείχνει ότι θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει ήδη ο Αδάμ για καιρό πριν και ο Θεός με την πνοή του να τον ζωοποίησε μετά, (αν και κάτι τέτοιο δεν συνέβη για τον Αδάμ)[3].

    Μα είναι δυνατόν να υπήρχε ο Αδάμ από πριν, και να μην ήταν ζωντανός, εφ’ όσον το εδάφιο λέει ότι ο Θεός ενεφύσησε πνοή ζωής, “και έγινε ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν”;

    Εδώ ίσως βρίσκεται η μεγάλη παρανόηση, που εμποδίζει τη σωστή ερμηνεία τού εδαφίου. Τα ερωτήματα (στα οποία δεν θα απαντήσουμε εδώ, αλλά θα κάνουμε μόνο μια μικρή εισαγωγή) είναι:
    Με ποιο τρόπο ο Θεός ζωοποίησε τον Αδάμ; Μιλάει το εδάφιο για τη φυσική ζωή ή την πνευματική ζωή· ή και για τις δύο; Πώς περιγράφεται στην Αγία Γραφή η δημιουργία τού Αδάμ/ανθρώπου; Μπορεί η Γένεση να εννοεί απλά ότι ο Αδάμ/άνθρωπος αποτελείται από υλικά τής γης και όχι ότι κατασκευάστηκε εκείνη τη στιγμή το σώμα του λίγο πριν ζωοποιηθεί[4] (με όποια έννοια ισχύει αυτή η λέξη);

    Ναι, μπορεί η αφήγηση να μιλάει μόνο για τη σύσταση τού Αδάμ/ανθρώπου και να μην εννοεί ότι κατασκευάστηκε εκείνη τη στιγμή. Ωστόσο, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για ποιούς μιλάμε: για τον Αδάμ ειδικά ή για όλη την ανθρωπότητα; Επίσης πρέπει να ξεκαθαρίσουμε για ποιανού τη ζωοποίηση μιλάμε κάθε φορά αλλά και για τι είδους ζωοποίηση μιλάμε (βιολογική ή πνευματική).

    Θα ξεκινήσουμε λοιπόν πρώτα με κάτι σχετικό με τη λέξη “άνθρωπος”.

    Στα εβραϊκά που γράφτηκε η Γένεσις, η λέξη “άνθρωπος” είναι “αδάμ” και σημαίνει “χωμάτινος”. Η ίδια λέξη χρησιμοποιείται για το όνομα τού “Αδάμ”, τού πρώτου ανθρώπου. Έτσι, όταν στη Γένεση συναντούμε τη λέξη “αδάμ”, αυτή μπορεί να σημαίνει τον “άνθρωπο”, τον “χωμάτινο”, τον “Αδάμ”, ή ακόμα και τους απογόνους τού Αδάμ (κατά τον ίδιο τρόπο που με τη λέξη Ισραήλ εννοούμε και τους απογόνους τού προπάτορά τους, του Ισραήλ).

    Πρέπει λοιπόν κάθε φορά που συναντάμε τη λέξη, να εντοπίζουμε σε ποιόν αναφέρεται: στον Αδάμ ή στον «άνθρωπο» ως ανθρωπότητα γενικά;

    Ας θυμηθούμε το χωρίο Γένεσις 1:26-27 της πρώτης ανθρωπολογικής αφήγησης:

    “Και είπεν ο Θεός: Ας κάνουμε (ασάχ) άνθρωπο (αδάμ), κατά την εικόνα και την ομοίωσή Μας”.

    Η έμφαση εδώ δίνεται στο ότι ο Θεός κάνει έναν “γήινο” ή “χωμάτινο” να είναι “εικόνα” Του. Η λέξη “ποιώ” τού Ελληνικού κειμένου, στα Εβραϊκά είναι “ασά(χ)”· η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται στο Γένεσις 1:16 και που δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην την εξ αρχής δημιουργία εκείνη τη στιγμή. Συνεπώς, το εδάφιο αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι τον δημιούργησε τη στιγμή εκείνη, αλλά μπορεί να σημαίνει τη διαμόρφωση ενός ήδη προϋπάρχοντος χωμάτινου πλάσματος σε ομοίωση Θεού.

    Στη συνέχεια, στο αμέσως επόμενο εδάφιο, χρησιμοποιείται μία άλλη εβραϊκή λέξη με την έννοια “ποιώ”, εναλλακτικά της λέξης “ασάχ” που είδαμε πιο πάνω. Είναι η λέξη “μπαρά”, που χρησιμοποιείται στο Γένεσις 1:1, και που δε σημαίνει ούτε αυτή κατ’ ανάγκην την εξ αρχής δημιουργία, αλλά μπορεί και αυτή να σημαίνει τη διαμόρφωση.

    Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Θεός τον ονόμασε “Αδάμ” (Χωμάτινο)· θέλοντας με αυτό τον χαρακτηρισμό να δείξει ότι με το Άγιο Πνεύμα Του διαμόρφωσε ένα χωμάτινο πλάσμα ως “θεό κατά χάριν”, “όμοιο” με τον εαυτό Του, στο πρόσωπο τού Αδάμ.

    Τα παραπάνω συμφωνούν και με τη διατύπωση τού αγίου Αθανασίου:
    “Εκ γης γαρ γέγονεν, ώσπερ πάντες. Και η χειρ δε η πλάσασα τότε τον Αδάμ, και αύτη και νυν και αεί τους μετ’ εκείνον πάλιν πλάττει και διασυνίστησι.” (Μεγάλου Αθανασίου, «Επιστολή ότι η εν Νικαία Σύνοδος εωρακυία την πανουργίαν τών περί Ευσέβιον», Μigne, P.G., 25, 429).

    Σύμφωνα λοιπόν με τον άγιο Αθανάσιο, το ότι όλοι μας είχαμε γονείς και δεν πλασθήκαμε άμεσα και εξ αρχής από τον Θεό, δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε πλάσματά Του· αλλά, είτε γεννημένος είναι κάποιος, είτε πλασμένος άμεσα, δεν παύει να είναι δημιούργημα τού Θεού.

    Το ότι ο Θεός έπλασε εμάς δεν σημαίνει ότι μας έπλασε κατ’ ευθείαν. Όλοι μας είχαμε γονείς. (Ας παραβάλλει εδώ ο αναγνώστης και τα λόγια τού Ελιού στο Ιώβ 33:4-6, όπου εφαρμόζει τα λόγια για την κατασκευή τού Αδάμ στον εαυτό του.)

    Στη συνέχεια, θα παραθέσουμε τέσσερεις σημαντικούς λόγους που πείθουν ότι το “εμφύσημα” ήταν το Άγιο Πνεύμα και όχι μόνο η βιολογική ζωή:

    α. Δεν λέει ότι έγινε ο άνθρωπος “ψυχή”, αλλά “ψυχή ζώσα”. Νεκρό σώμα υπάρχει. Υπάρχει άραγε και νεκρή ψυχή; Και ποια είναι η νεκρή ψυχή παρά εκείνη που δεν μετέχει τού Αγίου Πνεύματος; Όπως λοιπόν ο άνθρωπος ζωοποιείται πνευματικά με το άγιο βάπτισμα, κατά παρόμοιο τρόπο ζωοποιήθηκε και τότε στο πρόσωπο τού Αδάμ, λαμβάνοντας έμμεσα[5] την πνοή τού Αγίου Πνεύματος· χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κατ’ ανάγκην σωματικά νεκρός πριν (πρβλ. Εφεσίους 2:1—5, Β΄ Κορινθίους 3:6, Ρωμαίους 8:10, Ιωάννης 2:17. 3:36. 8:51, Α΄ Ιωάννου 3:10-14). Και αυτό ισχύει διότι υπήρχαν ήδη βιολογικά ζωντανοί πολλοί άνθρωποι όταν στο πρόσωπο τού Αδάμ η ανθρωπότητα (ο άνθρωπος γενικά) έλαβε το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή την πνευματική ζωοποίηση.

    β. Τα λόγια αυτά θυμίζουν και τα λόγια του Χριστού, όταν αυτός ενεφύσησε στους μαθητές Του λέγοντάς τους: “λάβετε Πνεύμα Άγιο”, εμποτίζοντάς τους με σοφία και ενδυναμώνοντάς τους για την αποστολή που τους είχε αναθέσει (Ιωάννης 20:22). Φυσικά, αυτοί δεν ήταν σωματικά νεκροί!

    γ. Ας μην ξεχνάμε και τα λόγια που είπε ο Θεός στον Αδάμ: “Την ημέρα που θα φας από αυτό [το δένδρο] θα πεθάνεις”. Ο Αδάμ όμως έζησε ακόμα πολλά έτη αφότου έφαγε τον απαγορευμένο καρπό και εξήλθε τού Παραδείσου. Συνεπώς, ο θάνατός του ήταν πνευματικός. Έγινε “νεκρή ψυχή”, καθώς έχασε το Άγιο Πνεύμα που τού είχε δοθεί όταν ο Θεός τού “ενεφύσησε” πνοή ζωής. Και αντιστρόφως, με αυτό Του το εμφύσημα, ο Θεός είχε κάνει τον Αδάμ αρχικά ως ψυχή ζώσα.

    δ. Κατά τους Πατέρες, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σάρκα, ούτε μόνο ψυχή. Είναι ψυχοσωματική ενότητα. Έτσι, ένα νεκρό σώμα δεν θεωρείται άνθρωπος· όπως δεν θεωρείται ως άνθρωπος μία ψυχή χωρίς το σώμα.
    Ο π. Ιερόθεος Βλάχος στο βιβλίο του: «Η ζωή μετά το θάνατο σελ. 54 έκδ. 1994, γράφει: «Ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματικό ον, που σημαίνει ότι η ψυχή δεν αποτελεί τον όλον άνθρωπο, αλλά ούτε και το σώμα συνιστά τον όλον άνθρωπο».

    Φυσικά, οι άγιοι πατέρες συμφωνούν με τα παραπάνω σε πλήθος έργα τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής:

    Α. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά: «…τού κατά ψυχήν θανάτου απόφασις, ην εις έργον ήγαγεν ημίν η παράβασις κατά δικαιοσύνην τού κτίσαντος…» (Κεφάλαια Φυσικά, Θεολογικά, Ηθικά τε και Πρακτικά ρν΄ Migne, P.G., τόμ. 150: 1157-1160).

    Β. Ο Τατιανός γράφει: «Ο μεν κατ’ εικόνα τού Θεού γεγονώς χωρισθέντος απ’ αυτού τού Πνεύματος τού δυνατοτέρου θνητός γίνεται». (Τατιανού προς Έλληνας 7.)

    Γ. Επίσης κατά τον Άγιο Ειρηναίο: «Χωρισμός δε τού Θεού θάνατος». (Αγίου Ειρηναίου Έλεγχος Ε΄ ΧΧVΙΙ).

    «Εκείνοι λοιπόν, όσοιδήποτε και αν είναι ούτοι, οίτινες δεν έχουν ό,τι σώζει και οδηγεί εις την ζωήν, θα κληθούν σαρξ και αίμα, διότι αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι δεν έχουν το Πνεύμα τού Θεού εν εαυτοίς. Τοιούτοι άνθρωποι καλούνται δια τούτο υπό τού Κυρίου νεκροί, ως λέγει: “Άφετε τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς”, διότι ούτοι δεν έχουν το Πνεύμα, όπερ ζωοποιεί τον άνθρωπον». (Ειρηναίου Έλεγχος Ε΄, ΙΧ, 1).

    «Ο άνθρωπος ουχί δε μόνον μέρος αυτού, εδημιουργήθη καθ’ ομοίωσιν τού Θεού. Τώρα, η ψυχή και το Πνεύμα αποτελούν βεβαίως μέρος τού ανθρώπου, ουχί όμως τον άνθρωπον, διότι ο τέλειος άνθρωπος συνίσταται εις την σύμμιξιν και ένωσιν τής δεχθείσης το Πνεύμα τού Πατρός ψυχής και τής σαρκικής εκείνης φύσεως, ήτις έχει μορφωθή κατά την εικόνα τού Θεού». (Έλεγχος Ε΄ VΙ, 1).

    Δ. Και κατά τον άγιο Βασίλειο: «Όσον γαρ αφίστατο τής ζωής, τοσούτον προσήγγιζε τω θανάτω. Ζωή γαρ ο Θεός. Στέρησις δε τής ζωής θάνατος. Ώστε εαυτώ τον θάνατον ο Αδάμ δια τής αναχωρήσεως τού Θεού κατεσκεύασε…». (Μ. Βασιλείου: «Ομιλία ότι ουκ έστιν αίτιος τών κακών ο Θεός», 7, Migne P.G., 31, 345).

    Ε. Τα παραπάνω γραφόμενα από τών αγίων πατέρων, συνοψίζει κατάλληλα ο σύγχρονος Πατέρας της Εκκλησίας μας Ιωάννης Ρωμανίδης ως εξής: «Αν και οι μη έχοντες Πνεύμα Άγιον ζουν, εν τούτοις είναι κατά ψυχήν νεκροί… ο θάνατος τής ψυχής είναι ο χωρισμός αυτής από τής ζωοποιού ενεργείας τού Αγίου Πνεύματος». (Το Πρωπατορικό αμάρτημα σελ. 119. Έκδοσις 1957).

    “Και έπλασεν ο Θεός τον άνθρωπον, χουν από τής γης και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.”

    Κατά το εδάφιο, ποιον έπλασε ο Θεός από το χώμα; “Τον άνθρωπον”. Και σε ποιον ενεφύσησε πνοή ζωής; Σε “αυτόν”, δηλαδή “εις τον άνθρωπον”. Και ποιος “εγένετο εις ψυχήν ζώσαν”; “Ο άνθρωπος”. Παρατηρούμε ότι ο χαρακτηρισμός “άνθρωπος” υπάρχει και πριν από το “εμφύσημα” του Θεού.
    Εάν “ο άνθρωπος” ήταν βιολογικά νεκρός τη στιγμή που ο Θεός τού ενεφύσησε την πνοή Του, τότε δεν θα χαρακτηριζόταν από την Αγία Γραφή ως “άνθρωπος”!

    Πιστεύουμε ότι τα παραπάνω είναι αρκετά για να πείσουν περί της ορθότητος της πατερικής ερμηνείας, ότι εδώ πρόκειται επίσης για το Άγιο Πνεύμα και όχι μόνο για τη βιολογική ζωή.

  6. Χρηστος(Χ)«Εάν ο Υιός σάς ελευθερώσει θα είστε πραγματικά ελεύθεροι» says:

    Οι θεοί των ειδωλολατρών είναι ξεπεσμένοι άγγελοι

    Το αστείο της υπόθεσης, είναι όταν εμείς οι Χριστιανοί, προσπαθούμε να πείσουμε τους περισσότερους Νεοειδωλολάτρες, ότι οι “θεοί” τους… υπάρχουν!!! Όταν προσπαθούμε να τους πείσουμε, ότι οι “θεοί” τους δεν είναι απλά σύμβολα και μύθοι, αλλά αληθινά ΥΠΑΡΚΤΑ πρόσωπα!!!
    Οι θεοί του Δωδεκαθέου ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ. Και ούτε ήταν χαζοί οι αρχαίοι μας πρόγονοι, να πιστεύουν στην ύπαρξη τέτοιων θεών αν δεν υπήρχαν πράγματι. Μιλούσαν για πράγματα που ΓΝΩΡΙΖΑΝ.

    Ο γνωστός εχθρός του Χριστιανισμού ο Κέλσος, γράφει ότι στην εποχή του υπήρχαν τοποθεσίες, όπου μπορούσε ο καθένας να συναντήσει θεούς και να τους δει, και να τους ψηλαφίσει. Μιλάει επίσης για κάτι παρόμοιο που συνέβαινε τότε στην Αίγυπτο, με Αιγυπτιακές θεότητες.

    Ας δούμε ένα παράδειγμα από τον Κέλσο, που το αναφέρει στο κεφάλαιό του: «Η παραχάραξη της Ελληνικής Φιλοσοφίας από τους Χριστιανούς» (159.1) στο έργο του Κατά Χριστιανών. Εκεί, θέλοντας να αποδείξει ότι από τον Ύψιστο Δημιουργό Θεό έχει δοθεί σε μικρότερους θεούς η εξουσία σε κάθε πράγμα, γράφει τα εξής για την πίστη των Αιγυπτίων της εποχής του:

    «Όσο για το ότι έχει ανατεθεί σε κάποιον η εξουσία μέχρι και για το πιο μικρό πράγμα που υπάρχει πάνω στη γη, θα μπορούσε κανείς να πάρει μια ιδέα από τα λεγόμενα των Αιγυπτίων: ότι δηλαδή, αφού διαιρέθηκε το ανθρώπινο σώμα από τριάντα έξι δαίμονες ή ουράνιες θεότητες (μερικοί μιλούν για πολύ περισσότερους) σε ισόποσα μέρη, τάχθηκε να ορίζει ο καθένας το δικό του μέρος. Οι θεοί αυτοί είναι γνωστοί με τα ονόματα που έχουν πάρει από την ντόπια διάλεκτο, όπως λόγου χάρη Χνουμήν, Χναχουμήν, Κνατ, Σικάτ, Βίου, Ερού, Ερεβίου, Ραμανόρ και Ρειανοόρ και όσα άλλα ονόματα χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους· και καλώντας αυτούς θεραπεύουν τις παθήσεις των μερών του σώματος. Τι εμποδίζει λοιπόν να τους τιμά κανείς και αυτούς και άλλους ακόμα, αν προτιμά την υγεία από την αρρώστια, την ευτυχία από τη δυστυχία, και το να ζει όσο γίνεται πιο μακριά από βασανιστήρια και τιμωρίες;»

    Εδώ οι Νεοπαγανιστές, θα μας πουν βέβαια, ότι τη λέξη: «δαίμονες» διαφορετικά την εννοούσαν οι αρχαίοι Έλληνες από τους Χριστιανούς, και ότι θα μπορούσε να σημαίνει και κάποια καλή θεότητα. Και βεβαίως έτσι το εννοούσαν τότε. Όμως για προσέξτε τι άλλο γράφει στη συνέχεια ο Κέλσος:

    «…θέλει όμως προσοχή, αν πρόκειται κάποιος να συναναστραφεί αυτές τις θεότητες, να μη γίνει ένα με τη λατρεία τους και, αγαπώντας υπερβολικά το σώμα, απομακρυνθεί από τα ύψιστα αγαθά και τα λησμονήσει. Πρέπει, άλλο τόσο, να πιστεύει τους σοφούς άνδρες που λένε ότι οι περισσότερες επίγειες θεότητες, έτσι όπως είναι μπλεγμένες στον κόσμο των φθαρτών και καθηλωμένες με το αίμα και την κνίσσα και τα άσματα και άλλα παρόμοια, δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα περισσότερο από το να θεραπεύσουν ένα κορμί ή προφητεύσουν το μέλλον ενός ανθρώπου ή μιας πόλης και να κάνουν ό,τι άλλο ξέρουν ή μπορούν, σχετικό με πράξεις θνητές. Καλό λοιπόν είναι να τιμούμε αυτές τις θεότητες στο βαθμό που μας συμφέρει· γιατί ο ορθός λόγος δεν υπαγορεύει ότι κάτι τέτοιο είναι ούτως ή άλλως υποχρεωτικό. Και πιο σωστό είναι να θεωρήσουμε ότι οι θεότητες δεν χρειάζονται τίποτα και δεν έχουν την ανάγκη κανενός· απλώς χαίρονται με τους ανθρώπους που τους δείχνουν ευσέβεια. Τον (ύψιστο) θεό όμως δεν πρέπει να τον εγκαταλείπουμε ούτε μέρα ούτε νύχτα, ούτε όταν βρισκόμαστε με άλλους ούτε σαν είμαστε μόνοι· και με λόγια και με έργα, αλλά και χωρίς αυτά, η ψυχή μας ας τείνει πάντα προς τον θεό»
    Παρατηρούμε εδώ, ότι ο Κέλσος περιγράφει ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ αυτές τις θεότητες, με την έννοια των δαιμόνων όπως τους εννοούν οι Χριστιανοί (!!!) Έχει ο ίδιος παρατηρήσει, και τονίζει, ότι πρόκειται για ΞΕΠΕΣΜΕΝΕΣ οντότητες, που προσκολλώνται στα υλικά και το αίμα και τις διασκεδάσεις, και είναι μάλιστα και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ για όποιον δεν προσέξει. Και μάλιστα, είναι πολύ ενδιαφέρον ότι όπως είπε στο προηγούμενο απόσπασμα, αυτοί ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΣΩΜΑΤΑ, κάτι που εμείς το λέμε: “Δαιμονοκαταληψία”.

    Εδώ, αποδεικνύονται ΑΠΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΙΚΗ ΠΗΓΗ τα όσα διδάσκουν οι Χριστιανοί για τους θεούς των εθνών.

    Ας πάμε τώρα στον αρχαίο Δωδεκαθεϊστή μάγο, τον μετέπειτα Χριστιανό Άγιο Κυπριανό, να δούμε τη μαρτυρία του για τους θεούς του Ολύμπου, όπως τα μεταφράζει το βιβλίο: «Η ψυχή μετά τον θάνατο» του π. Σεραφείμ Ρόουζ, από τη ζωή του αγίου στο περιοδικό «The Orthodox World», 1976, No 70 σελ. 136-138:

    «Στο όρος Όλυμπος ο Κυπριανός μελέτησε όλων των ειδών τις διαβολικές τέχνες: κατάφερε να πραγματοποιεί δαιμονικές μεταμορφώσεις, έμαθε πώς να μεταβάλλει τη φύση του αέρα… Στον τόπο αυτό είδε μία λεγεώνα αμέτρητων δαιμόνων, με τον πρίγκηπα του σκότους επικεφαλής τους. Κάποιοι από τους δαίμονες στέκονταν μπροστά του, άλλοι τον υπηρετούσαν, άλλοι τον υμνούσαν με δυνατές κραυγές, και κάποιοι άλλοι αποστέλλονταν στον κόσμοι για να διαφθείρουν τους ανθρώπους. Είδε επίσης τους παγανιστικούς θεούς και θεές με τις ψεύτικες μορφές τους… Έτσι τελικά έγινε μάγος, καταστροφέας των ψυχών, πολύ στενός και πιστός δούλος του πρίγκηπα του άδη, με τον οποίο συνομιλούσε πρόσωπο με πρόσωπο, και δεχόταν μεγάλες τιμές από αυτόν, σύμφωνα με δική του μαρτυρία. «Πιστέψτε με», είπε, «είδα αυτόν τον ίδιο τον πρίγκηπα του σκότους… Μου υποσχέθηκε ότι θα με κάνει κι εμένα πρίγκηπα μετά την αναχώρησή μου από το σώμα, και ότι θα με βοηθά σε οτιδήποτε χρειαστώ κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής μου… Παραδόθηκα ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του εκείνον τον καιρό, υπακούοντας σε κάθε του εντολή».

    «Οι θεοί», σαφώς είναι κατά τους Εθνικούς, οι ενδοσυμπαντικές εκείνες οντότητες που (όπως είδαμε και στον Κέλσο) δεν είναι ούτε άναρχοι, ούτε παντοδύναμοι, αλλά βρίσκονται σε διαφορετική μορφή ύπαρξης από τον άνθρωπο. Και έτσι περιγράφουν ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ. Η βασική διαφορά είναι ότι οι Χριστιανοί θεωρούν ότι η λατρεία πρέπει να αποδίδεται ΜΟΝΟ στον Εξωσυμπαντικό Θεό πλάστη του σύμπαντος, ενώ οι Εθνικοί, ότι μπορούμε να λατρεύουμε και αυτές τις οντότητες, τους αγγέλους (καθ’ ημάς). Και όπως οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν σε καλούς και κακούς «θεούς», οι Χριστιανοί πιστεύουν σε καλούς και κακούς αγγέλους (δαίμονες). Άρα, αυτό που κάνει τη βασική διαφορά μας, είναι ΤΟ ΑΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.

    Οι αρχαίοι Δωδεκαθεϊστές, πίστευαν ότι οι δαίμονες μπορούσαν να λατρεύονται, μια και επιθυμούν κάτι τέτοιο, και το θεωρούσαν αυτό οι αρχαίοι ως «υποχρέωση» των ανθρώπων προς αυτούς. Ας δούμε τι λέει γι’ αυτό ο Κέλσος (στο 157.2, 157.3):

    «Αξίζει λοιπόν να πειστούν ότι οι άνθρωποι έχουν παραδοθεί σε κάποιους που διευθύνουν το δεσμωτήριο αυτό· και όχι να κακολογούν αυτές τις θεότητες που βρίσκονται στη γη. Και εντελώς μάταια να προσφέρουν το κορμί τους στα βασανιστήρια και στους ξυλοδαρμούς, δείχνοντας πόσο δεν αγαπούν τη ζωή [το μη φιλοζωεϊν]46 —θαρρείς κι είναι κακοποιοί που ακριβώς επειδή είναι ένοχοι ληστείας δέχονται τα πάθη τους αδιαμαρτύρητα.

    Ένα από τα δύο επιτάσσει η λογική: αν απαξιούν να τιμούν τα κοινά έθιμα και εκείνους που έχουν την εποπτεία τους, τότε ας μην ωριμάζουν για να γίνουν άντρες, ας μη νυμφεύονται και ας μη κάνουν παιδιά, ας μη κάνουν τίποτα στη ζωή, μόνο να σηκωθούν να φύγουν όλοι μαζί χωρίς να αφήσουν ούτε έναν απόγονο, μέχρι να αφανιστεί τελείως το γένος τους από τη γη· αν όμως είναι να κάνουν οικογένεια και παιδιά, να γεύονται τους καρπούς και να μετέχουν σε ό,τι προσφέρει η ζωή και να υπομένουν τις δυστυχίες που τους επιφυλάσσει -γιατί είναι φυσικό όλοι οι άνθρωποι να περνούν δυστυχίες· το κακό είναι μια αναγκαιότητα και άλλη πατρίδα δεν έχει-, τότε θα πρέπει να αποδίδουν τις προσήκουσες τιμές σε κείνους που τα ‘χουν όλα αυτά υπό την προστασία τους, και να κάνουν τα πρέποντα στη ζωή αυτή μέχρι να απαλλαγούν από τα δεσμά της, για να μη φανούν αχάριστοι απέναντι τους. Στο κάτω κάτω είναι άδικο να απολαμβάνεις τα αγαθά τους χωρίς να τους πληρώνεις τίποτα».

    Με άλλα λόγια, λέει εδώ ο Κέλσος: «Γιατί αντί να τιμήσετε εσείς οι Χριστιανοί τους θεούς, για τη ζωή που απολαμβάνετε, προτιμάτε να σας βασανίζουν στους διωγμούς και να σας σκοτώνουν;» Τότε βλέπεις, οι Χριστιανοί διώκονταν, και οι Αυτοκράτορες έβρισκαν σε αυτό «άλοθι» για το διωγμό τους, προκειμένου να διατηρήσουν ενιαία την αυτοκρατορία τους, χωρίς πρόσμιξη ξένης θρησκείας. Και ο Κέλσος με τα λόγια του αυτά, είναι ένας εξωχριστιανικός μάρτυρας των διωγμών των Χριστιανών!

    Άρα λοιπόν, η βασική διαφορά είναι, κατά πόσον θα έπρεπε να λατρεύονται οι άγγελοι, (γιατί περί αυτών πρόκειται), έστω οι καλοί, γιατί οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν και κακές θεότητες, όπως ο Άρης και ο Κρόνος, ή θεότητες, που ενώ τις έλεγαν καλές, αυτές απαιτούσαν αίμα και βασανιστήρια ανθρώπων, ή εξαπατούσαν και ήταν βουτηγμένες στα πάθη.

    Με λίγα λόγια, οι Χριστιανοί πίστευαν, ότι η συγκεκριμένη ομάδα αγγέλων, τους οποίους ονόμαζαν «δαίμονες», είχαν εκπέσει του λειτουργήματός τους, να έχουν την ευθύνη των ανθρώπων, και έτσι δεν τους οφείλουμε τιμή. Ενώ οι αρχαίοι Έλληνες, ότι οι “θεοί” (οι άγγελοι), τη διατηρούσαν αυτή την ευθύνη, και έτσι είχαν και απαίτηση να τους τιμούμε γι’ αυτό.

    Οι Χριστιανοί σαφώς πίστευαν όμως ότι υπήρχαν ακόμα άγγελοι με αυτή την ιδιότητα, αλλά όχι όλοι. Πίστευαν ότι αυτοί που είχαν εκπέσει, έφερναν εμπόδια στο έργο των αγίων αγγέλων του Θεού, και έτσι όχι μόνο άξιοι τιμής δεν ήταν, αλλά ήταν και υπεύθυνοι για την κατάντια του ανθρώπου. Και παράδειγμα αυτής της πίστης των Χριστιανών, μπορούμε να δούμε στον Δανιήλ 10/ι΄ 12-13, 20-21, όπου αναφέρεται σαφώς ότι ο άγγελος που έφερε την προφητεία του Δανιήλ, χρειάστηκε να παλέψει 21 ημέρες με τον «άρχοντα της Περσίας», και μόνο με τη βοήθεια του αρχαγγέλου Μιχαήλ μπόρεσε να περάσει. Και φεύγοντας, δήλωσε ότι είχε να αντιμετωπίσει τους «άρχοντες της Περσίας και της Ελλάδος».

    Αυτό το τμήμα του Δανιήλ, είναι αποκαλυπτικό του τι συνέβαινε. Είχαμε δύο ομάδες αγγέλων. Η μία, αποτελείτο από τους θεούς των Εθνών, (Ολυμπίους, Περσικούς, Αιγυπτιακούς, Ινδικούς, κλπ), και η άλλη από αγγέλους του Θεού. Οι Χριστιανοί λοιπόν, αρνούντο όχι μόνο να λατρέψουν οποιονδήποτε άγγελο, αλλά και να τιμήσουν έστω τους δαίμονες, (ενώ βεβαίως τιμούσαν αλλά δεν λάτρευαν τους αγγέλους του Θεού). Και αυτό ήταν στο οποίο διαφωνούσαν με τους Εθνικούς ως προς τους θεούς.

    Οι Χριστιανοί λοιπόν, δεν αρνούντο ότι πράγματι κάποτε οι δαίμονες είχαν μια τέτοια λειτουργία στον κόσμο, σαν αυτή που λέει ο Κέλσος. Αλλά πίστευαν ότι την εξουσία αυτή την έχασαν όταν αποστάτησαν στον Θεό και έγιναν δαίμονες. Γι’ αυτό αρνούντο να τους τιμήσουν. Οι αρχαίοι Δωδεκαθεϊστές πάλι, αυτή την πτώση δεν τη γνώριζαν, και συνέχιζαν να τους τιμούν, και θύμωναν που οι Χριστιανοί δεν τους τιμούσαν. Φυσικά τα όσα γράφει ο Κέλσος για «ξεπεσμένους θεούς» που είδαμε στο προηγούμενο μήνυμα, και όσα είδαμε για την απάτη των δήθεν θεών, και όσα μας δηλώνει η αρχαία Ελληνική μυθολογία για τους θεούς, τους γεμάτους πάθη, μίση και καυγάδες, δείχνουν ότι οι Χριστιανοί τελικά είχαν δίκιο όταν μιλούσαν για αγγέλους που έχασαν την αγιότητά τους.

    Ακόμα και τους δαίμονες που «βοήθησαν» να σταυρωθεί ο Χριστός, η Αγία Γραφή συνεχίζει να τους αποκαλεί με τα ονόματα εξουσίας τους: «Επειδή δεν είναι η δική μας πάλη ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά προς τις Αρχές, προς τις Εξουσίες, προς τους Κοσμοκράτορες του σκότους αυτού, προς τα Πνευματικά της πονηρίας στον ουρανό» (Εφεσίους 6/ς΄ 12). «Τις Αρχές και τις Εξουσίες έσυρε νικημένες με το θρίαμβό του στο σταυρό» ο Χριστός (Κολοσσαείς 2/β΄ 15).

    Σήμερα, 2000 χρόνια μετά τον Χριστό, κάποιοι άνθρωποι, εξακολουθούν να μη δίνουν προσοχή στις προειδοποιήσεις των Χριστιανών, ότι κάποιοι άγγελοι ξέπεσαν, και προσπαθούν να περάσουν ως “θεοί”. Εξακολουθούν να λατρεύουν κτιστές θεότητες, αντί να αποδώσουν τη λατρεία τους στον μόνο άξιο να τη δεχθεί, τον Δημιουργό του σύμπαντος. Οι άνθρωποι αυτοί, εξακολουθούν να γίνονται δούλοι αυτών των πεσμένων αγγέλων, και μάλιστα καταλαμβάνονται από αυτούς σε τέτοιο βαθμό, που μισούν ακόμα και τον Σωτήρα του κόσμου τον Ιησού Χριστό, που πέθανε για την ελευθερία τους.

    Η δική μας ευχή προς όλους αυτούς, είναι να αντιληφθούν την πραγματικότητα έγκαιρα, προτού ο θάνατος τους φέρει, κάτω από τη φρικτή εξουσία των “θεών” που επέλεξαν.

    Ν. Μ.

  7. ΡΟΜΦΑΙΟΦΟΡΟΣ says:

    ΓΙΑΤΙ Η ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΣΚΙΖΟΤΑΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΕ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΥ ΛΟΥΒΡΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ;

  8. σαντοσ says:

    Εγώ χρειάζομαι φροντιστήριο πάντως γιατί δε μπορώ να κάνω τις αποκωδικοποιήσεις που κάνεις εσύ και ως εκ τούτου δεν καταλαβαίνω πολλά. Ξέρω όμως ένα. Ότι η σχέση μου με το Χριστό είναι κυρίως βιωματική. Όπως είναι και η σχέση μου με την ψυχή μου και τα συναισθήματά μου, τα οποία δε βλέπω, αλλά υπάρχουν αναμφισβήτητα. Και είμαι και σίγουρη πως τα βιώματα μου ως προς το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι πλάνη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *