08:06 - 11/11/2014

Το newspeak του προοδευτισμού και η αποκωδικοποίησή του

to-newspeak-tou-proodevtismou-kai-i-apokodikopoiisi-tou

Το newspeak του προοδευτισμού και η αποκωδικοποίησή του
Η ‘πολιτική ορθότητα’ είναι ένα ηθικός κώδικας του δυτικού προοδευτισμού, που επιδιώκει να καταστήσει «αδικίες», «μίση,» και «φοβίες» πράγματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απόλυτα φυσιολογικά και φυσικά. Η τάση της πολιτικής ορθότητας είναι επίσης, να παίρνει πραγματικές αδικίες, παθολογίες, και μίση και να τα επαναπροσδιορίζει ως λαμπρά παραδείγματα «κοινωνικής δικαιοσύνης». Η εθνική συνείδηση των Ευρωπαίων και η πολικότητα των φύλων είναι δύο από τα κύρια θύματα αυτής της τάσης.

Το κύριο εμπόδιο για την κατανόηση της φύσης της πολιτικής ορθότητας είναι η εξαιρετικά κωδικοποιημένη γλώσσα που χρησιμοποιεί και που με την οποία επιτυγχάνει την σχεδόν γελοία πολιτικά ορθή ηθική της έκφραση, με λέξεις πίσω από τις οποίες κρύβονται οι δικοί της στόχοι. Έτσι, η γλώσσα αυτή παρουσιάζει πάντα τους δικούς της στόχους όσον αφορά την «απελευθέρωση» ή την «ένταξη», ή άλλου είδους «επιβεβαίωση» (“affirmation” = με την έννοια της υπεροχής μιας κύριας ομάδας έναντι των άλλων «ασθενέστερων», π.χ. μαύρων, μεταναστών, ομοφυλόφιλων κλπ) κάτι που έχει οδηγήσει πολλούς αφελείς συντηρητικούς να μιλάνε για δήθεν, άστοχες καλές προθέσεις των «προοδευτικών». Αυτού του είδους οι συντηρητικοί περιορίζονται μόνο στην αντιστροφή της αρνητικής επαναξιολόγησης των αξιών και των παραδοχών που τους είναι προσφιλείς. Η «εναλλακτική Δεξιά» όμως, θα πρέπει να προχωρήσει στην επίθεση και να αρχίσει το έργο της εκ νέου αξιολόγησης των θετικών όρων που χρησιμοποιούνται από τους «προοδευτικούς» για να περιγράψουν την πολιτιστική τους επανάσταση. Ωστόσο, σε αυτό θα πρέπει να προφυλαχθούμε από όλες τις αυθαιρεσίες και τους γλωσσικούς θεατρινισμούς, γιατί τίποτα δεν είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί, ούτε πιο γρήγορα να ξεχαστεί, από μια αργή και συναισθηματική αναμόρφωση της γλώσσας σύμφωνα με τις πολιτικές προκαταλήψεις κάποιου.

Έτσι, προτείνουμε μια απλή μεθοδολογία για την «αποκωδικοποίηση του προοδευτισμού» η οποία είναι η εξής: όπου η πολιτικά ορθή γλώσσα μιλά για επιβεβαίωση μιας συγκεκριμένης ομάδας ή τάσης, (με την έννοια της υπεροχής) γυρίστε την κουβέντα στην εξέταση των ομάδων και των τάσεων που υφίστανται άρνηση. Για παράδειγμα: όταν οι «προοδευτικοί» μιλούν με κωδικοποιημένη γλώσσα περί «ισότητας του γάμου» για τους ομοφυλόφιλους, θα πρέπει να εξετάσουμε το αναπόφευκτο αρνητικό αποτέλεσμα αυτής της «θετικής αξίας», η οποία είναι βέβαια η περαιτέρω διάλυση του «παραδοσιακού» γάμου.

Εδώ δεν χρειάζεται να αρνηθούμε ότι ο ζήλος του «προοδευτικού» για την λεγόμενη «ισότητα του γάμου» (των ομοφυλόφιλων) προέρχεται πραγματικά από κάποια αίσθηση φιλανθρωπίας για την οργανωμένη ομοφυλοφιλική κοινότητα την οποία επιδιώκει να κινητοποιήσει. Εμείς απλά έχουμε ως στόχο να δώσουμε την δέουσα προσοχή στην άσχημη, επιθετική συγκίνηση που βιώνει ταυτόχρονα ένα τέτοιο άτομο στη σκέψη ότι ‘φτύνει’ επάνω στις θρησκευτικές ευαισθησίες εκείνων των ανθρώπων που απεχθάνεται. Επειδή ο «προοδευτισμός» μετατοπίζει την θετική υποστήριξή του σε όλα τα είδη των ομάδων που παρουσιάζονται ως «καταπιεσμένες» ή «υποδεέστερες», με ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα, ενώ η αρνητική αντιπάθειά του στην Παράδοση παραμένει περισσότερο ή λιγότερο στατική και σταθερή, έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι η αρνητικότητα, η φοβία, και το μίσος – και όχι οι λεγόμενες «καλές προθέσεις» που επιπλέουν σαν αντικατοπτρισμός στην επιφάνεια της πολιτικά ορθής γλώσσας – βρίσκονται στο επίκεντρο της νοοτροπίας των «προοδευτικών».

Αποκωδικοποίηση Προοδευτικών Όρων Διαβεβαίωσης

Παρακάτω μερικά παραδείγματα από την πολιτικά ορθή άποψη της επιβεβαίωσης που θα μπορούσαν να επαναξιολογηθούν σύμφωνα με τη παραπάνω μεθοδολογία:

“Inclusiveness” – «Ένταξη» (ή «Συμμετοχή όλων») = Κατάργηση.

Αυτό το παράδειγμα είναι, κατά μία έννοια, το κλειδί για τα περισσότερα από τα άλλα. Και είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι σε μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντλεί τη νομιμότητά της από το πρόσχημα της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας», μια αδιάκριτη και ολέθρια ένταξη είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο της κατάργησης που μια διεφθαρμένη και σατανική εξουσία έχει στη διάθεσή της.

Η βασική ιδέα μπορεί να κατανοηθεί μέσω της παραβολής: ένα σχολείο διαθέτει ένα καλά διατηρημένο γήπεδο ποδοσφαίρου, το οποίο είναι το αγαπημένο των μαθητών, αλλά θεωρείται «βάρος» από την διεύθυνση του σχολείου που επιθυμεί να το μετατρέψει σε ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Αντί να διακινδυνεύσει να δημιουργήσει μια εξέγερση από ολόκληρο το σώμα των μαθητών με την επιβολή αυτού του σχεδίου από την Fiat, οι σχολικές αρχές κινητοποιούν μικρότερες ομάδες συμφερόντων μεταξύ των μαθητών, έτσι ώστε να προβάλλουν το «άνοιγμα» της χρήσης του γηπέδου: πρώτα οι παίκτες του ράγκμπι, στη συνέχεια οι παίκτες του μπάσκετ, στη συνέχεια οι παίκτες με κάρτες και επιτραπέζια παιχνίδια, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα ηθικολογικού περιεχομένου προτρέπουν την πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών να μοιραστούν τον τομέα τους με τους άλλους. Μόλις το γήπεδο είναι τόσο γεμάτο, με σκουπίδια-σπαρμένα και τόσο άσχημα διατηρημένο ώστε να είναι άχρηστο για να παίξεις ποδόσφαιρο ή οτιδήποτε άλλο, η διεύθυνση του σχολείου κινητοποιεί τελικά τα συμφέροντα των γονέων ώστε να μετατραπεί το γήπεδο σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων – και έτσι, μέσω μιας παρωδίας «δικαιοσύνης» και «δημοκρατίας», επιτυγχάνει το αρχικό σχέδιο της κατάργησης.

Είναι εύκολο να εφαρμόσετε αυτήν την λογική με παραδείγματα από τον πραγματικό κόσμο. Ένας καθολικός ναός που άνοιξε για την «ένταξη» των Προτεσταντών δεν θα είναι πλέον Καθολικός. Μια παραδοσιακή έννοια του γάμου επαναπροσδιορισμένη ώστε να περιλαμβάνει και την ένωση ατόμων του ιδίου φύλου, δεν είναι πλέον καθόλου η ίδια έννοια. Και μια αντρική συμμορία που άνοιξε για να δεχτεί τη συμμετοχή γυναικών παύει ουσιαστικά να υφίσταται ως τέτοια, η οποία παρεμπιπτόντως είναι ένα συν για κάθε εξουσία που αισθάνεται να απειλείται από ανεξάρτητες ομάδες ανδρών.

Μια «ένταξη» αυτού του τύπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταργήσει όχι μόνο ιδρύματα και θεσμούς, αλλά και ολόκληρους λαούς: γιατί εάν οι όροι όπως Άγγλος ή Γάλλος διευρυνθούν ώστε να καλύψουν όποιον εμφανίζεται στα σύνορα της Αγγλίας ή της Γαλλίας και να αποκαλούνται έτσι, ο αρχικός εθνοτικός ορισμός για αυτούς τους λαούς παύει ουσιαστικά να υφίσταται, όπως ακριβώς ένα σπίτι παύει να υφίσταται ως τέτοιο όταν «επαναπροσδιοριστεί», κατά τον πιο περιεκτικό όρο των συντριμμιών. (Αυτό βρίσκεται και πάλι να είναι βολικό για την ιδιοτέλεια κακών ανθρώπων: γιατί αυτοί που λένε «Όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια μου» σπάνια θα βρεθούν να συμπεριφέρονται σε αγνώστους όπως θα συμπεριφέρονταν στη δική τους οικογένεια, αλλά βρίσκουν κάθε δικαιολογία για να συμπεριφερθούν στον ίδιο τους το αίμα τους, ασυγκίνητα όπως θα έκαναν για έναν ξένο!)

«Διαφορετικότητα», «πολυπολιτισμικότητα», «δικαίωμα στην ελεύθερη μετανάστευση» κλπ = άρνηση των εθνικών δικαιωμάτων των ιθαγενών λαών και εθνοτική αντικατάσταση αυτών των λαών.

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια εδώ, επειδή ο σωστός επαναπροσδιορισμός των όρων αυτών ακολουθεί περισσότερο ή λιγότερο άμεσα αυτά που έχουν ειπωθεί για την «ένταξη»: το μόνο που χρειάζεται να κάνετε, είναι να στρέψετε την προσοχή από τα «δικαιώματα» των μεταναστών που έχουν εξισωθεί με τα περισσότερα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών, οι οποίοι τελικά αναιρούνται με αυτόν τον τρόπο, κυρίως το δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν την δική τους πατρίδα. Σύμφωνα με ό, τι έχει ήδη ειπωθεί, αρνούμαστε να προσποιούμαστε ότι αυτό είναι απλώς το ακούσιο υποπροϊόν «άστοχων καλών προθέσεων»: γιατί εάν συνέβαινε αυτό, τα άψογα λογικά επιχειρήματα των «συντηρητικών» που εκθέτουν τις αδικίες που γίνονται στο όνομα αυτών των «προοδευτικών» συνθημάτων θα είχαν εδώ και πολύ καιρό ταρακουνήσει τις συνειδήσεις των υπευθύνων, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό δεν ισχύει. Μάλλον, είναι το μίσος και η εχθρότητα προς τους αυτόχθονες λαούς της Ευρώπης – όπως μπορεί να δει κανείς από τη ρητορική της άρχουσας τάξης των παγκοσμιοποιητών – που συνθέτουν το σκοτεινό και άσχημο παγόβουνο του οποίου όλη η ηθικολογική συζήτηση για τα «δικαιώματα» των μεταναστών στη Δύση αντιπροσωπεύει μόνο την κορυφή.

«Απελευθέρωση των γυναικών» = αντικατάσταση της αναπαραγωγής και της «παράδοσης» από την οικονομική παραγωγή, τον καταναλωτισμό, και την φορολόγηση

Και πάλι, αυτός ο επαναπροσδιορισμός είναι αρκετά αυτονόητος. Ωστόσο, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται εδώ, δεν θέλουμε να σταθούμε αδικαιολόγητα στην ιδιοτέλεια των ισχυρών που αναμφίβολα παίζει μεγάλο ρόλο στην προώθηση της «απελευθέρωσης», που αποτελείται από την οικονομική υποτέλεια. Αντίθετα, στόχος μας είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας στο πνεύμα της εχθρότητας και της άρνησης που τροφοδοτεί την επιφανειακά θετική ρητορική περί «απελευθέρωσης των γυναικών», η οποία σε αυτή την περίπτωση ανέρχεται σε κυριολεκτική άρνηση όλων των επόμενων γενεών. Αδιαχώριστο από αυτό είναι μια βαθύτερη άρνηση της Παραδόσεως, η οποία χρησιμοποιείται στην παραπάνω πρόταση ως ρήμα, σύμφωνα με την αρχική έννοια της «Μεταβίβασης»: είναι προφανές ότι αν δεν υπάρχει επόμενη γενιά με την οποία οτιδήποτε μπορεί να «παραδοθεί προς τα κάτω», οι παραδοσιακές αξίες ενός ολόκληρου λαού μπορούν να καταστραφούν εντελώς. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η «απελευθέρωση» των γυναικών στον αποστειρωμένο σύγχρονο κόσμο των γραφείων και των εμπορικών κέντρων καταλαμβάνει μία ιδιαίτερη θέση, παράλληλα με τις ανάλογες βαρβαρότητες που αναφέρθηκαν παραπάνω.

“Open society” – «Ανοιχτή κοινωνία» = μια κοινωνία ανοιχτή στον έλεγχο των παγκοσμιοποιητών και στην εκμετάλλευση.

Ο Δρ Κέρι Μπόλτον, στο διαφωτιστικό του έργο «Επανάσταση από τα Πάνω» (‘Revolution From Above’) περιγράφει τη χρήση της φράσης «ανοικτή κοινωνία» από τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης, τους «προοδευτικούς» που προωθούν τα πλουτοκρατικά συμφέροντα σε άλλες χώρες μέσω της πολιτισμικής ανατροπής και της στρατιωτικής παρέμβασης και – όλο και περισσότερο – τις rent-a-mob «έγχρωμες επαναστάσεις». Πάλι δεν θέλουμε να σταθούμε εδώ στα θέματα της ιδιοτέλειας και του “Cui bono?”, («ποιος ωφελείται;»), αλλά να περιορίσουμε τη συζήτησή μας στο θέμα του τι αναιρείται από τη θετική φράση «ανοιχτή κοινωνία»: και η απάντηση μπορεί να είναι μόνο η ανεξαρτησία ενός συγκεκριμένου έθνους ή της κοινωνίας από την εξουσία των παγκοσμιοποιητών, η οποία είναι επίσης η απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε αποτελεσματική άμυνα ενάντια στις καταστροφικές επιδράσεις του προοδευτισμού.

Εδώ βλέπουμε το φόβο και το μίσος του προοδευτισμού για την Παράδοση όχι για αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτό που θα μπορούσε θεωρητικά να της επιτρέψει να υπερασπιστεί και να ανασυνταχθεί οπουδήποτε στον κόσμο. Δεδομένου ότι οι προοδευτικοί και οι παγκοσμιοποιητές έχουν γίνει πολύ σαφείς τα τελευταία χρόνια, ο φόρος του αίματος – είτε είναι στρατιώτες στα πεδία της μάχης, είτε είναι άμαχοι που σκοτώνονται σε τρομοκρατικές ενέργειες ως αντίποινα, είτε είναι τα μελλοντικά εκατομμύρια που μπορεί ακόμα να πεθάνουν σε άσκοπους πολέμους που προκαλούνται από τους αμερικανοκίνητη παγκοσμιοποιητική ανατροπή των άλλων χωρών – δεν μπορεί να κατευνάσει αυτόν τον φόβο και το μίσος.

Αποκωδικοποιώντας Αρνητικούς Προοδευτικούς Όρους

Μόλις διακρίνουμε σωστά αυτά τα βασικά μοτίβα, η μεθοδολογία μπορεί να «γίνει μπούμερανγκ», και να εφαρμοστεί σε πολιτικά ορθούς όρους άρνησης και περιφρόνησης, προκειμένου να δώσει σε μας κατανόηση του αληθινού θετικού περιεχομένου αυτών των όρων:

«Ρατσιστής» = ένα φυλετικό επίθετο για ένα άτομο λευκού ευρωπαϊκού πολιτισμού και καταγωγής.

Χρειάζεται να γίνεται χρήση των συγκρίσεων με άλλα, πιο ωμά ρατσιστικά επίθετα, έτσι ώστε να ξεκαθαριστούν ορισμένες κοινές παρανοήσεις ως προς τα όρια της χρήσης του.

Το πρώτο αποδεικτικό στοιχείο, είναι τα αρνητικά επίθετα και ρατσιστικά επίθετα για λευκούς Ευρωπαίους. Δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται βάναυσα ρατσιστικά επίθετα για όλες τις άλλες φυλές, και οι λευκοί Ευρωπαίοι, σε γενικές γραμμές, υπόκεινται σε τέτοιου είδους επίθετα από τους άλλους, αλλά επίθετα τύπου “honkey” και “white boy”, μετά βίας δημιουργούν αγανάκτηση στον πολύ κόσμο για τα αντι-λευκά συναισθήματα που εκφράζονται σε φαινόμενα τύπου «knockout game».

Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται τόσο παράξενο όταν θυμηθούμε ότι η έννοια του «ρατσιστή» έχει το πλεονέκτημα να καταστήσει τα περισσότερα αντι-λευκά επίθετα περιττά και είναι τόσο καταστροφική για τους περισσότερους λευκούς Ευρωπαίους.

Επιπλέον, η σύγχρονη προέλευση της λέξης «ρατσιστής» είναι γνωστή: βγαλμένη από το αντι-λευκό προοδευτικό δόγμα και γεμάτη κάθε είδους κουραστικής σοφιστείας, παρουσιάζει τους λευκούς Ευρωπαίους ως αποκλειστικά «προνομιούχους» να είναι ρατσιστές. (Το 2012 ο Lee Jasper, μαύρος βρετανός ακτιβιστής και σύμβουλος του δημάρχου Λονδίνου, είχε αναφέρει ότι οι μαύροι δεν μπορούν ποτέ να είναι ρατσιστές!)

Ένας λευκός Ευρωπαίος χρειάζεται να περάσει από την πολιτιστική αυτο-εξόντωση, την κατάπτυστη επαιτεία για χάρη και την αποδοκιμασία του ίδιου του λαού του, για να ξεφύγει από το επίθετο «ρατσιστής», όπως ένας μαύρος μεταξύ των εχθρών του θα πρέπει να ξεφύγει από το επίθετο «αράπης».

«Σεξιστής» = ένας όρος περιφρόνησης για τους φυσιολογικούς άνδρες και τις φυσιολογικές γυναίκες.

Οι αληθινές επιπτώσεις ενός επιθέτου που στιγματίζει τις «διακρίσεις μεταξύ των φύλων» είναι εδώ και πολύ καιρό κρυμμένες πίσω από έναν τοίχο, καθώς οι προοδευτικοί φαίνονται να μάχονται για τα συμφέροντα των γυναικών. Ωστόσο, αυτό έχει γίνει ντεμοντέ όπως η ιδέα ότι ο προοδευτισμός υπερασπίζεται τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ο προοδευτισμός απέτυχε να προστατεύσει και να απελευθερώσει τις γυναίκες, και υπάρχουν ενδείξεις ότι το δυναμικό του λεγόμενου «κινήματος των γυναικών» ως εργαλείο πολιτιστικής επανάστασης κοντεύει να εξαντληθεί. Σε πιο πρόσφατες προσπάθειές του να κινητοποιήσει την «τρανσέξουαλ κοινότητα» για να επιτύχει μια βαθύτερη επίθεση στις παραδοσιακές αξίες, ο προοδευτισμός αρχίζει να δείχνει όλο και πιο ξεκάθαρα ότι η κριτική των σεξιστικών «διακρίσεων» δεν συνεπάγεται την προώθηση του ενός φύλου έναντι του άλλου, αλλά την απλή άρνηση και των δύο.

Δεδομένης της συνεχόμενης ανάπτυξης του ρεπερτορίου των πολιτικά ορθών όρων, όλα αυτά είναι μόνο μια αρχή σε ένα πολύ μεγαλύτερο έργο «αποκωδικοποίησης» – η οποία, μόλις ολοκληρωθεί, θα μπορούσε πιθανότατα να γεμίσει τις σελίδες ενός μικρού λεξικού. Όσοι έχουν κατανοήσει τη βασική μεθοδολογία που χρησιμοποιείται εδώ καλούνται να δημοσιεύσουν τις δικές τους προσπάθειες αποκωδικοποίησης προοδευτικών όρων. Ένας ιός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί χωρίς εμβολιασμό – και δεν μπορούμε καν να αντιταχθούμε στον προοδευτισμό, εκτός αν επινοήσουμε μεθόδους για να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά τα ψέματα και τις υποκρισίες που έχουν κωδικοποιηθεί στη γλώσσα του.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Άρθρο του William Solniger (Alternative Right) ελάχιστα τροποποιημένο. Πηγή.

Σχόλια Αναγνωστών (1)

  1. 0
    0
    Εξαιρετικό άρθρο!. Να 'σαι καλά Νικόλα!

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί