20:57 - 23/03/2014

Ποιό είναι το χρέος μας;

poio-einai-to-xreos-mas

Τί θα πεί ευτυχία; Να ζεις όλες τις δυστυχίες.

Τί θα πει φώς; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από την γιγάντια Οδύσσεια. Είμαστε βυθισμένοι σ’ ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά χοχλάδια όσο είναι βυθισμένα στην θάλασσα.

Ποιό είναι το χρέος μας; Να ανασηκώσουμε το κεφάλι από το κείμενο, μια στιγμή όσο αντέχουν τα σπλάχνα μας και ν’ αναπνέψουμε το υπερπόντιο τραγούδι.

Να σμίξουμε τις περιπέτειες, να δώσουμε νόημα στο ταξίδι, να παλεύουμε ακατάλυτα μες τους ανθρώπους, με τους θεούς και με τα ζώα κι αργά, υπομονετικά, να μολώνουμε μέσα στα φράνα μας μελούδι από το μελούδι μας, την Ιθάκη.

Σε ένα νησί, αργά, με φοβερόν αγώνα, υψώνεται μέσα από τον ωκεανό του ανύπαρκτου το έργο του ανθρώπου.

Νίκος Καζαντζάκης

ΠΗΓΗ

Loading...

Σχόλια Αναγνωστών (1)

  1. 0
    0
    με γεια τη νέα εμφάνιση..

    ευτυχία θα πει φως.. νόημα σε κάθε στιγμή του ταξιδιού μας..
    μη περιμένεις τα μεγάλα και τα σπουδαία..
    κάνε την κάθε στιγμή .. ν'αξίζει…

    ξαπλωμένοι στην ακρογιαλιά
    σαν στην αγκαλιά της μάνας …
    κουρνιασμένοι..
    καλοδεχόμασταν κάθε ακτίνα του ήλιου
    στα πρόσωπά μας..
    παίζοντας αγαπημένα παιχνίδια..
    – αν ήσουν χρώμα…?
    – αν ήμουν χρώμα.. θα ήμουν το γαλάζιο
    – αν ήσουν ήχος…?
    – θα ήμουν ο ήχος της θάλασσας
    – αν ήσουν αφή..?
    – χάδι σε γάτα που γουργουρίζει..
    – αν ήσουν μυρωδιά..?
    – σίγουρα μυρωδιά μωρού..
    – αν ήσουν τραγούδι..?
    – ο Αύγουστος του Παπάζογλου..
    – αν ήσουν φυτό..?
    μια εικόνα μου ήρθε στο μυαλό..
    μόνο αυτό θα ήθελα να είμαι..
    μόνο αυτό θα μπορούσα να είμαι..
    – ηλιοτρόπιο
    να ψηλώνω περήφανο ν’ανασαίνω ήλιο
    να γέρνω μόνο προς το Φως ..
    και παρέα με άλλους ήλιους
    όχι μόνο να στολίζουμε την πλάση
    αλλά να είμαστε γεμάτα σπόρους
    που θα τους προσφέρουμε απλόχερα..
    νύχτες με φεγγάρι στα θερινά σινεμά
    στιγμές με κουβέντα στα παγκάκια..

    όλοι οι άνθρωποι.. μοιάζουν με κάποιο φυτό
    αν το σκεφτείς..
    άλλοι με γλυστρίδα.. άλλοι με λεβάντα..
    άλλοι με τσουκνίδα.. άλλοι με βλήτο..
    άλλοι με κισσό.. αναρριχούνται.. τυλίγουν..
    ρουφούν χώρο …τροφή ..ενέργεια .. σε πνίγουν ..

    τον απεχθάνομαι τον κισσό..
    μόνο με ήλιους θέλω να γεμίσω… τη ζωή μου..
    άντε και χαμομήλια… και βαλσαμόχορτο..

    – όχι μαμά… ελιά θα ήσουν …πετάγεται ο γιος μου..
    – γιατί ελιά…? (λες να με θεωρεί σοφή?)
    – γιατί είσαι αιωνόβια μαμά … (πάρε να έχεις)
    – εξυπνοπούλι μου… φυτό είπα… ΟΧΙ ΔΕΝΤΡΟ…
    και σίγουρα εσύ θα ήσουν … ζιζάνιο… :))

    χρέος μας είναι να χαμογελούμε ακόμα και στα δύσκολα…

    καληνύχτα

    η "Ψυχαγωγός"



    Υ.Γ ." Ό,τι αγαπάς σ’ ακολουθεί πιάνει το βήμα σου
    Κι ό,τι πιστεύεις σαν νερό παίρνει το σχήμα σου"…

    http://www.youtube.com/watch?v=JIRbbo86njw

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί