18:19 - 02/02/2014

Ευρωπαϊκή Ένωση: Ένα όνειρο των Ναζί που έγινε πραγματικότητα

evropaiki-enwsi-ena-oneiro-twn-nazi-pou-egine-pragmatikotita-polemiko-imerologio

Τους επιτρέψατε να σας εξαπατήσουν. Θέλατε τα χρυσά κουτάλια. Συνεχίστε μέσα στο μαντρί, να πιστεύετε ότι η ευρωπαϊκή ένωση επινοήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι από πριν.

Λένε ότι η ευρωπαϊκή ενότητα χτίστηκε για να ξεπεράσει τον εθνικισμό και για να επιδιώξει την πρόληψη των πολέμων, ότι ο ναζισμός ήταν μια μοιραία εμπειρία για την Ευρώπη και ότι η Ευρώπη θα πρέπει να είναι το αντίθετο του ναζισμού.

Θα συνεχίσουν να προσπαθούν να σας κάνουν να πιστέψετε ότι τα έθνη θα οδηγηθούν στον εθνικισμό, ο οποίος είναι κακός από μόνος του, διότι, με τη σειρά του, οδηγεί στον πόλεμο.

Η άνιση κατανομή του πλούτου και η χρεοκοπία του καπιταλιστικού συστήματος αποκρύβεται εσκεμμένα. Θέλουν να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι το σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γεννήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως αντίδοτο στις εσωτερικές εθνικιστικές αντιπαλότητες. Λένε ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ο σωβινισμός είχε φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα και οι Ευρωπαίοι ξαφνικά συνειδητοποίησαν ότι τα μικρά αντίστοιχα κράτη τους, πρέπει να είναι ενωμένα κάτω από υπερεθνικά όργανα.

Αν όχι, ο πόλεμος θα επιστρέψει για να σπείρει ξανά τον όλεθρο στην γηραιά ήπειρο. Ωστόσο, είναι ψέμα ότι η αρχική ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης γεννήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η αλήθεια είναι ότι η ιδέα γεννήθηκε λόγω προηγούμενων ιμπεριαλιστικών αντιπαλοτήτων.

Αντιθέτως, δεν είναι μόνο οι Ναζί, αλλά και οι φασίστες και οι συνεργάτες από πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ευρωπαϊστές που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την επιθετικότητα. Οι Ναζί, οι vichystas, οι Ιταλοί φασίστες και πολλοί άλλοι, πολλά χρόνια πριν, και κατά τη διάρκεια του πολέμου ανέπτυξαν τα «εξελιγμένα» προγράμματα της πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης …

Το γερμανικό μοντέλο

Στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα η Γερμανία δεν υπήρχε ως ένα ενιαίο κράτος. Ως εκ τούτου, όταν ξέσπασε ο Παγκόσμιος Πόλεμος, μόλις 50 χρόνια πριν από αυτόν η Γερμανία είχε εισέλθει πανηγυρικά στην αρένα των ευρωπαϊκών κρατών. Μια τρελή κούρσα γρήγορα έγινε ένα φεουδαρχικό, άγριο κρατικομονοπωλιακό καπιταλιστικό καθεστώς και τα προβλήματα της εσωτερικής κατασκευής ενός ομοσπονδιακού κρατικού ελέγχου έγιναν εφαλτήριο για τη δική της περιοχή επιρροής στο εξωτερικό.

Μόλις ανακατασκεύασαν την ίδια τους τη χώρα, οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές πίστεψαν ότι το ομοσπονδιακό μοντέλο τους, θα ίσχυε και για το οικονομικό τους περιβάλλον. Οι ίδιοι προσπάθησαν να «πείσουν» και τους άλλους. Να «πείσουν» για τον φεντεραλισμό τους, τον διεθνή φεντεραλισμό, ή τουλάχιστον τον ευρωπαϊκό. Ο πανγερμανισμός προέκυψε επειδή εκτός των συνόρων είχαν ενοποιηθεί οι Γερμανοί από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα. Οι χώρες που έμειναν έξω από τα λείψανα της Αυστρο-ουγγρικής και της τσαρικής αυτοκρατορίας είχαν αποδεκατισθεί από την μπολσεβίκικη επανάσταση του 1917 και ήταν πολύ αργά για την γερμανική ατμομηχανή να ασχοληθεί με αυτές. Ήθελαν να ενώσουν την Γερμανία όπως ήταν πριν αρχίσει ο XVII αιώνας.

Είναι γνωστό ότι οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές, πάντα γενναιόδωροι, εξέφρασαν την προθυμία τους να «μοιραστούν» με άλλους τα επιτεύγματα και την πρόοδο τους, πριν και μετά το 1933.

Τα ευρωπαϊκά σχέδια ολοκλήρωσης παραμένουν άθικτα.Δεν ήταν μια προσθήκη, αλλά μια ολοκλήρωση. Παρουσιάζουν τα σχέδιά τους στο εξωτερικό όχι ως ιμπεριαλιστική επέκταση, αλλά ως ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Στο μέλλον που ονειρεύονταν θα υπήρχε η ναζιστική Ευρώπη, στην οποία θα έκαναν κουμάντο οι εταίροι των αφεντικών και των υπαλλήλων.

Γι ‘αυτό στην προπαγάνδα τους σε όλο το Β’ Παγκοσμίο Πόλεμο, αφιερώνουν τεράστιες προσπάθειες για να πείσουν την υπόλοιπη Ευρώπη ότι η γερμανική οικονομική πρόοδος, των υποδομών, των μεταφορών και γενικότερα της οικονομίας ήταν πολύ καλύτερη από ό, τι στην υπόλοιπη Ευρώπη και κατά συνέπεια, η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει το γερμανικό μοντέλο.

Και παραπέρα ότι οι Γερμανοί ήταν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι που θα έπρεπε να ενδιαφερθούν για αυτή την ολοκλήρωση. Το σχέδιο του Χίτλερ για τη δημιουργία μιας ενιαίας πολιτικής οντότητας στην Ευρώπη και η ανάγκη του για υποστήριξη βρήκαν ως λύση την κατάληψη των ευρωπαϊκών χωρών. Πολλά βασικά στοιχεία της ναζιστικής φιλοσοφίας ήταν όλα μέρος της σκέψης του ευρωπαϊκού «ιδεώδους».

Σε έργα που γράφηκαν από τους Ναζί υπάρχουν ισχυρισμοί ότι τα μελλοντικά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας έπρεπε να διασφαλίζουν ότι το έδαφός τους δεν έχει δεσμευτεί με πράξεις ασυμβίβαστες με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Το 1943 σε ένα σημείωμα σχετικά με την ίδρυση μιας ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας, ο Cecile von Renthe-Fink , διπλωμάτης του Χίτλερ, πρότεινε τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, η οποία θα είχε ένα ενιαίο νόμισμα, κεντρική τράπεζα στο Βερολίνο, μια περιφερειακή αρχή, μια εργασιακή πολιτική και τα μέλη της θα δεσμεύονταν με οικονομικές και εμπορικές συμφωνίες.

Υποστήριξε ότι τα ευρωπαϊκά έθνη θα είχαν μια κοινή ανάπτυξη, καθώς επίσης ότι η Γερμανία ήθελε να ενώσει την Ευρώπη σε μια ομοσπονδία και διακήρυξε ότι δεν υπήρχε πρόθεση η Γερμανία να παρέμβει στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών: «Το μόνο που απαιτείται είναι τα ευρωπαϊκά κράτη να είναι πιστά και φιλο-ευρωπαϊκά μέλη της κοινότητας και να εργάζονται εθελοντικά στο έργο τους […]

Ο σκοπός μας, μια ευρωπαϊκή συνεργασία που θα προωθήσει την ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία όλων των ευρωπαϊκών κρατών και των πληθυσμών τους. Δεν θα κυριαρχεί ένα κράτος ή μια ομάδα κρατών έναντι των υπολοίπων, ούτε θα καθορίζουν τις σχέσεις της συμμαχίας, αλλά θα υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και όχι οι αυτοκρατορικές μέθοδες της προηγούμενης εποχής.»

Στο ίδιο πνεύμα, ο Werner Daitz (Γερμανός χημικός, ο οικονομολόγος του Ναζιστικού Κόμματος και μέλος του κοινοβουλίου (1936).), δήλωσε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να διαχειριστεί κεντρικά,θα πρέπει να οδηγηθεί σε ένα αποκεντρωμένο «μοντέλο».

Μια προηγμένη έκδοση του ναζιστικού σχεδίου για τη μελλοντική Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία επικεντρώθηκε στο ζήτημα του ομοσπονδιακού συστήματος με την ελπίδα της εξεύρεσης λύσης ως προς την αντιπαλότητα μεταξύ των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ισχυρίστηκαν ότι το ευρωπαϊκό πρόβλημα ήταν ότι ένα πλήθος ανθρώπων έπρεπε να ζει σε μια σχετικά μικρή περιοχή με έναν συνδυασμό ενότητας και ανεξαρτησίας.

Ανέφερε:

«Η Ένωση θα πρέπει να είναι σταθερή, ποτέ δεν θα μπορεί να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και τα εξωτερικά συμφέροντα πρέπει να διασφαλιστούν από την Ευρώπη στο σύνολό της. Την ίδια στιγμή, τα ευρωπαϊκά κράτη θα πρέπει να διατηρήσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, να ενεργούν σύμφωνα με τις διαφορετικές καταστάσεις και τις εθνικές αποστολές τους και να εκπληρώνουν τον ιδιαίτερο ρόλο τους στο ευρύτερο πλαίσιο, σε ένα χαρούμενο και δημιουργικό πνεύμα.

Η δύναμη και η ασφάλεια της Ευρώπης δεν εξαρτάται από την υποταγή, την επιβολή ή από τις απαιτήσεις μιας ευρωπαϊκής δύναμης πάνω σε μια άλλη, αλλά από την ένωση των πάντων. Το ευρωπαϊκό πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο σε ομοσπονδιακή βάση με την οποία τα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν δική τους ελεύθερη βούληση και αναγνωρίζοντας αυτή την ανάγκη, εντάσσονται σε μια κοινότητα κυρίαρχων κρατών. Αυτή η κοινότητα μπορεί να οριστεί ως ευρωπαϊκή συνομοσπονδία.»

Μέχρι τώρα, το διάσημο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα που απέτυχε ήταν μια πρωτοβουλία των Ναζί.

Το ναζιστικό σχέδιο Συντάγματος για την Νέα Ευρώπη διακήρυττε το δικαίωμα της κάθε χώρας να οργανώσει την εθνική ζωή της, όπως κρίνει αυτή σκόπιμο, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι υποχρεώσεις της έναντι της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Και άλλα έγγραφα επανέλαβαν την ίδια ιδέα. «Ο σημερινός πόλεμος είναι ένας πόλεμος για την ενότητα και την ελευθερία της Ευρώπης», έγραψε ο Renthe-Fink:

«Στόχος του (σ.σ. του πολέμου! ) είναι να δημιουργήσει και να εξασφαλίσει μια διαρκή ειρήνη για τις ευρωπαϊκές χώρες, […] να εξαλείψει τα αίτια των ευρωπαϊκών πολέμων, ειδικά την ισορροπία του συστήματος της ηλεκτρικής ενέργειας […] Η Ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα θα ξεπεραστεί με την ελεύθερη και ειρηνική συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Μέχρι τώρα, στην Ευρώπη, δεν υπάρχουν πραγματικές εταιρικές σχέσεις με βάση την ισότητα. Κάθε ευρωπαϊκός λαός θα πρέπει να συμμετέχει με τον τρόπο του στη νέα Ευρώπη. Η μόνη απαίτηση είναι ότι τα ευρωπαϊκά κράτη θα είναι πραγματικά πιστοί στην Ευρώπη, της οποίας είναι μέλη.»

Τέλος, ο Renthe-Fink πρόσθεσε:

«Κάθε κράτος πρέπει να εξακολουθήσει να έχει επίγνωση της ευθύνης του έναντι της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.»

Ο συγγραφέας του έργου, υποστήριξε ότι ο Χίτλερ δεν ήθελε μια υπερεθνική γραφειοκρατία ή ακόμη ένα σύστημα διακυβερνητικών διασκέψεων. Οποιαδήποτε πρόσχημα υπερεθνικό θα μπορούσε να δημιουργήσει υποψίες για γερμανικές ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες. Ο ναζιστικός ευρωπαϊσμός

Ο Ευρωπαϊσμός είναι μια εφεύρεση των ναζιστών, που ήταν οι πρώτοι που ανέπτυξαν σχέδια (οικονομικά και πολιτικά) ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αν δημοσιεύσουμε σήμερα κάποιες ομιλίες από την εποχή του Χίτλερ, από τους Goebbels, Ρίμπεντροπ και άλλους ηγέτες των Ναζί, χωρίς να αναφερθούμε στην πηγή, πολλοί θα πιστέψουν ότι είναι βουλευτές του σημερινού Ευρωκοινοβουλίου.

Πολύ πριν από την ανάληψη της εξουσίας το 1932, ο ηγέτης των Ναζί Alfred Rosenberg- εξέχον μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας που κατέλαβε σημαντικά κρατικά αξιώματα. Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό – παρακολούθησε ένα συνέδριο στην Ευρώπη, στη Ρώμη.

Στη συνέχεια, ο Χίτλερ και όλοι οι εκπρόσωποι του έκαναν συχνές αναφορές στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της εποχής του, της τρομοκρατικής κυριαρχίας, ακόμη και πριν από τον πόλεμο. Υπάρχουν διάφορες συλλογές, όπως ένα πλούσια εικονογραφημένο βιβλίο, με τίτλο «Μόνο η Ευρώπη», στο οποίο έγραψε την εισαγωγή ο Ρίμπεντροπ.

Το 1937, για παράδειγμα, δήλωσε στο ναζιστικό συλλαλητήριο του κόμματος στη Νυρεμβέργη ότι: «η Γερμανία ενδιαφέρεται περισσότερο για την Ευρώπη από ό, τι οι άλλες χώρες. Η χώρα μας, ο λαός μας, ο πολιτισμός μας και η οικονομία μας έχουν προκύψει από τις γενικές ευρωπαϊκές συνθήκες. Κατά συνέπεια, πρέπει να είμαστε εχθροί κάθε προσπάθειας να εισαχθούν στοιχεία διχόνοιας και καταστροφής στην ευρωπαϊκή οικογένεια των εθνών.»

Λίγο μετά, το 1938, ο Rudolf Hess διοργάνωσε παρουσίαση στο Συνέδριο του ναζιστικού κόμματος, που ονομάστηκε «Ο αγώνας για την τύχη της Ευρώπης στην Ανατολή», που εξήγησε γιατί χρειάζεται ο Γερμανικός εποικισμός με ευρωπαϊκό πολιτισμό στους βαρβάρους (Ρώσους, Σλάβους)

Το 1940 ο Joseph Goebbels, δήλωσε: «Είμαι πεπεισμένος ότι σε πενήντα χρόνια οι άνθρωποι δε θα σκέφτονται από την άποψη των χωρών.» Ο επικεφαλής της Ναζιστικής προπαγάνδας πίστευε ότι η γερμανική ομοσπονδία θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για την Ευρώπη, διότι η απορρόφηση των γερμανικών κρατιδίων από τη γερμανική αυτοκρατορία είχε συντελεστεί.

Έτσι, τα ευρωπαϊκά κράτη θα ενταχθούν αρμονικά χωρίς να υπονομεύεται η ταυτότητά τους: «Αν εμείς, με τη δική μας σκοπιά της Μείζονος Γερμανίας, δεν έχουμε κανένα συμφέρον να επιτιθόμαστε ιδιαίτερα οικονομικά, κοινωνικά ή πολιτιστικά, για παράδειγμα, στους Βαυαρούς και στους Σάξονες, τότε ούτε έχουμε συμφέρον να υπονομεύσουμε την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ιδιαιτερότητα για παράδειγμα, των Τσέχων πολιτών.»

Ευρωπαίοι λακέδες της ναζιστικής Γερμανίας όπως ο Quisling Vidkun (Νορβηγός πολιτικός. Στις 9 Απριλίου του 1940, με τη γερμανική εισβολή της Νορβηγίας να βρίσκεται σε εξέλιξη κατέλαβε την εξουσία με ένα ναζιστικό πραξικόπημα) δήλωσαν ότι η Γερμανική Συνομοσπονδία θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για τη συνεργασία με άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Ο Goebbels υποστήριξε ότι ποτέ δεν είχε την πρόθεση να επιβάλλει δια της βίας τη νέα τάξη και την αναδιοργάνωση της Ευρώπης. «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει οι Γερμανοί να πιστεύουν ότι όταν φέρνουμε μια νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη θα το κάνουμε, προκειμένου να καταπνίξουμε τους άλλους λαούς. Για να μην μακρηγορώ θα εξηγήσω το ρεαλιστικό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: Κατά τη γνώμη μου, ένα έθνος πρέπει για να έχει τη δική του ελευθερία να είναι εναρμονισμένο με τα τρέχοντα γεγονότα και τα ζητήματα της αποτελεσματικότητας. Με απλά λόγια, ακριβώς όπως κανένα μέλος της οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη για ιδιοτελείς λόγους, δεν μπορεί να επιτραπεί σε κανένα ευρωπαϊκό έθνος να βάλει εμπόδια στο δρόμο της γενικής διαδικασίας οργάνωσης.»

Στο ίδιο πνεύμα, ένας αξιωματούχος του Υπουργείου Απασχόλησης της Ναζιστικής Γερμανίας δήλωσε ότι οι Ναζί δεν αγωνίζονται μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για την Ευρώπη. Επεδίωκαν ένα σχέδιο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας. Ο ναζίστας υποστήριξε ότι ο ρόλος της Γερμανίας στην Ευρώπη ήταν να συμβιβάσει τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών κρατών με τα συμφέροντα της Ευρώπης στο σύνολό της. Σε αυτή την προσδοκία προστέθηκε η άποψη ότι τα συμφέροντα και οι ανάγκες της Γερμανίας είναι ουσιαστικά και άρρηκτα συνδεδεμένα με την Ευρώπη.

Οι Ναζί συχνά τόνιζαν ότι τα κράτη πρέπει να συμμετάσχουν εθελοντικά στη νέα Ευρώπη.

«Ηγεσία δεν σημαίνει κυριαρχία, αλλά εξωτερική προστασία και εσωτερική λογοδοσία». Αυτό ήταν το σύνθημά τους.

Οι Ναζί λέγαν ότι ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν ήθελαν να παραδοθούν, αλλά να συνεργαστούν ειλικρινά με όλα τα ευρωπαϊκά έθνη που έχουν αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι ευπρόσδεκτα ως μέλη της νέας Ευρώπης. Η εθνική και πολιτιστική ανάπτυξη, η ελευθερία και η ανεξαρτησία είναι εξασφαλισμένες. Κυνικά ισχυρίστηκαν ότι τα παραδείγματα της Φινλανδίας, της Ουγγαρίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Κροατίας και της Σλοβακίας, όλων δηλαδή των κατεχόμενων στρατιωτικά χωρών, έδειξαν ότι δεν υπήρχε πρόθεση να παρέμβουν στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών. «Μόνη απαίτηση μας είναι τα ευρωπαϊκά κράτη που είναι ειλικρινή και ενθουσιώδη να γίνουν μέλη της Ευρώπης.»

Οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές ήλπιζαν να βρουν, επιτέλους, ένα νέο τρόπο λειτουργίας της Ευρώπης χωρίς όμως να κυριαρχούν: «Η ιδέα της ηγεσίας, η οποία είναι η κεντρική ιδέα της νέας διεθνούς ζωής στην Ευρώπη, είναι η άρνηση των ιμπεριαλιστικών μεθόδων μιας άλλης εποχής: σημαίνει την αναγνώριση της συνεργασίας, την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία από τα μικρότερα κράτη για την αντιμετώπιση των νέων κοινών προβλημάτων.»

(σ.σ. την παραπάνω πρόταση θα μπορούσε κάλλιστα να την πει και ο Αλέξης Τσίπρας)

Ουσιαστικά πρότειναν τη σημερινή απάνθρωπη ιμπεριαλιστική ένωση των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

Ομοίως, ο Arthur Seyss-Inquart (Αυστριακός πολιτικός, διετέλεσε Καγκελάριος της Αυστρίας και αργότερα έγινε υψηλόβαθμο στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, αρχικά στη χώρα του και μετέπειτα στη Ναζιστική Γερμανία. Διετέλεσε επίσης αναπληρωτής κυβερνήτης της κατακτημένης Πολωνίας και, αργότερα, κομισάριος του Ράιχ (Reichskommissar) στην επίσης κατακτημένη Ολλανδία.

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη, δικάστηκε στην Δίκη της Νυρεμβέργης, βρέθηκε ένοχος για την κατηγορία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.) έγραψε ότι κανείς δεν ήθελε να δει μια Ευρώπη που κυριαρχείται από τη Γερμανία: «Η μόνη μας ελπίδα είναι η εμφάνιση μιας Ευρώπης που είναι πραγματικά ευρωπαϊκή και έχει επίγνωση της ευρωπαϊκής αποστολής της.»

Μετά την εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, δόθηκε κεντρικό σύνθημα στην μαζική κυκλοφορία των ελεγχόμενων από τους Ναζί εφημερίδων ότι τις ένδοξες μέρες του Τρίτου Ράιχ, να σημειωθεί ότι θα υπάρξει μια γερμανική Ευρώπη: «Στην πραγματικότητα οι στρατιώτες του Ράιχ υπερασπίζονται όχι μόνο την υπόθεση της χώρας τους, αλλά προστατεύουν κάθε ευρωπαϊκό έθνος αντάξιο του ονόματός του.»

Το πρόβλημα ήταν με αυτούς που δεν ήταν αντάξιοι του ονόματός τους…

Μια σταθερά στη ναζιστική ιμπεριαλιστική στρατηγική ήταν να μιλούν με τους συνεργάτες και τους γείτονές τους και να διακηρύττουν την ιδέα ότι η κοινή επιδίωξη των κοινών συμφερόντων είχε αντικαταστήσει την καπιταλιστική αντιπαλότητα και τον ανταγωνισμό – τι σύμπτωση! Ο Χίτλερ πρωταγωνιστεί, επίσης, στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης και αφιέρωσε ιδιαίτερη προσοχή σε θέματα όπως η ευρωπαϊκή έννοια της κοινότητας.

Ο Anton Reithinger, διευθυντής του μονοπωλίου IG Farben, στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, το 1942, μίλησε για την ισορροπία μεταξύ των διαφόρων συμφερόντων των μελών του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, αφενός και αφετέρου για τα κοινά συμφέροντα όλων των ευρωπαϊκών λαών: «Για να πραγματοποιηθεί αυτή η σκέψη απαιτείται […] η πίστη στην ιδέα της Ευρώπης και στην ευρωπαϊκή αποστολή της Γερμανίας.» Οι αρχιτέκτονες της Νέας Ευρώπης

Πολλές καταστάσεις που μπορεί να σχετίζονται με τους Ναζί είναι λιγότερο σημαντικές σε σχέση με τα συγκεκριμένα σχέδια που είχαν για την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Δε μιλάμε για την άποψη του να εφαρμοστούν αργότερα μετά τον πόλεμο, αυτό που λέμε είναι ότι είναι ακριβώς το ίδιο, δηλαδή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σχεδιαστεί από τους Ναζί!

Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση βρισκόταν στα σχέδια των Ναζί τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Ο Heinrich Hunke αναγνώρισε την ανάγκη για μια πολιτική τάξη, για την οικονομική συνεργασία των ανθρώπων. Από τα μέσα του 1941 ο Goebbels άρχισε να παρεμβαίνει στο ευρωπαϊκό ζήτημα και έκανε πολλές ομιλίες, συγκεντρώσεις και έγραψε άρθρα στις εφημερίδες.

Γέμισε τις σελίδες της ναζιστικής εφημερίδας Das Reichφιλοευρωπαϊκά συνθήματα: «Η νέα Ευρώπη, η νέα ευρωπαϊκή τάξη, ο ζωτικός χώρος της Ευρώπης ή το όραμα μιας νέας Ευρώπης.» Εν τω μεταξύ, ο Ούλριχ Φρίντριχ Βίλλι Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ (Εκτελέστηκε) εθνικοσοσιαλιστής πολιτικός με μεγάλη επιρροή και υπουργός εξωτερικών του Τρίτου Ράιχ δήλωσε ότι ο αγώνας ενάντια στον μπολσεβικισμό, ένωνε πολλούς λαούς της Ανατολικής Ευρώπης, όπως αποδεικνύεται από την αυξανόμενη ηθική ενότητα της Ευρώπης στη Νέα Τάξη.

Οι μεγάλοι ηγέτες μας έχουν διακηρύξει ότι έχουν προετοιμαστεί για το μέλλον των πολιτισμένων εθνών. Εδώ είναι το βαθύτερο νόημα του πολέμου ενάντια στον μπολσεβικισμό. Είναι ένα σημάδι της πνευματικής αναγέννησης στην Ευρώπη.

Εντός του Υπουργείου Εξωτερικών, το ενδιαφέρον αυτό κορυφώθηκε με τη δημιουργία μιας επιτροπής της Ευρώπης το φθινόπωρο του 1942. Η Επιτροπή περιελάμβανε τα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών και εμπειρογνώμονες από το Ινστιτούτο για τη Μελέτη των ξένων χωρών. Τα φώτα έδωσε ο Dr. Franz Alfred Six, διευθυντής του Ινστιτούτου Εξωτερικών, που διοργάνωσε το 1941 ένα συνέδριο που ονόμασε The New Europe, για 303 φοιτητές από 38 χώρες, και ο Werner Daitz (Γερμανός χημικός, ο οικονομολόγος του Ναζιστικού Κόμματος και μέλος του κοινοβουλίου).

Τον Μάρτιο του 1943 η εξέλιξη των σχεδίων για μια ευρωπαϊκή συνομοσπονδία είχε προχωρήσει πολύ. Τα σχέδια αυτά είχαν τη μορφή των συνταγμάτων και των συνθηκών που θα οριοθετούσαν τις αρμοδιότητες και τη διάρθρωση της μελλοντικής ομοσπονδίας.

Την 21η του Μάρτη 1943 ο Ρίμπεντροπ έγραψε ένα σημείωμα που αρχίζει ως εξής:

«Είμαι της γνώμης ότι, όπως έχω προτείνει στον Φύρερ μου, θα πρέπει να ανακηρύξει το συντομότερο δυνατό από τη στιγμή που έχουμε φτάσει σε μια σημαντική στρατιωτική επιτυχία, την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, πολύ συγκεκριμένα.»

Το μόνο πράγμα που σταμάτησε τους Ναζί στην επίσημη διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας ως στρατιωτική επιτυχία ήταν η συντριβή των ορδών του Ρίμπεντροπ και του Χίτλερ στο Στάλινγκραντ.

Το σχεδίο Ρίμπεντροπ είχε στόχο να καλέσει τους επικεφαλής των εν λόγω κρατών (Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σερβία, Ελλάδα και Ισπανία) να υπογράψουν το έγγραφο που θα σηματοδοτούσε την δημιουργία της συνομοσπονδίας. Κατά μήκος του μνημονίουξεδιπλώνονταν ένα σχέδιο που μιλούσε για την κοινή μοίρα των λαών της Ευρώπης και για τον στόχο της διασφάλισης του ότι ποτέ δεν θα ξεσπάσουν πόλεμοι μεταξύ τους.

Επίσης, προβλέπεται η κατάργηση των τελωνειακών φραγμών μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.

Τον Ιούνιο του 1943 ένας υπάλληλος παρουσίασε τα βασικά στοιχεία ενός σχεδίου για μια νέα Ευρώπη, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εκτός από την κοινή αγορά υπάρχει και η επιθυμία για ειρήνη των εθνών. Η ενότητα με τίτλο «Η οικονομική οργάνωση της Ευρώπης» που προβλέπει ένα εμπόριο με βάση την αρχή της ευρωπαϊκής προτίμησης κατά των μη ευρωπαϊκών χωρών, με στόχο την επίτευξη μιας τελωνειακής ένωσης στην Ευρώπη, ενός ευρωπαϊκού γραφείου συμψηφισμού και σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στην Ευρώπη.

Αυτό θα είχε την προοπτική μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, καθώς και την εναρμόνιση των συνθηκών εργασίας, το οποίο φαίνεται να σημαίνει ότι όλοι οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι θα πρέπει να μπουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο έργο προβλέπονται επίσης συνέδρια σε κάθε ειδικότητα (γεωργία, κλπ.) για να αποφασίσουν τις πολιτικές που θα εφαρμόζονται σε ολόκληρη την συνομοσπονδία.

Το έγγραφο αυτό ακολούθησε το σημείωμα του Αυγούστου του 1943 για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας που ο Renthe-Fink έγραψε:

«Στον τεράστιο αγώνα για το μέλλον της Ευρώπης, οι Γερμανοί είναι οι πρωταθλητές της, όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί θα βρουν μια νόμιμη και άξια, μια νέα και καλύτερη θέση. Μέχρι στιγμής έχουμε αποφύγει να κάνουμε μια συγκεκριμένη πρόταση σχετικά με το ευρωπαϊκό ζήτημα […] Αν τώρα παρουσιάσαμε την ιδέα μιας ομόσπονδης λύσης, η οποία θα βασιζόταν στην ελεύθερη συνεργασία μεταξύ ανεξάρτητων εθνών, θα ενίσχυε την εμπιστοσύνη των ευρωπαίων πολιτών στην πολιτική μας και θα αύξανε την προθυμία τους να ακολουθήσουν τις οδηγίες της και το έργο για τη νίκη μας».

Αν και οι αρχές που περιέχονται στην πράξη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας προσαρτηθούν στο μνημόνιο που ορίζει ότι η συνομοσπονδία θα ήταν μια κοινότητα κυρίαρχων κρατών, που αμοιβαία εγγυάται την ελευθερία και την ανεξαρτησία, είναι σαφές ότι, υπό τη διεύθυνση του Χίτλερ, η συνομοσπονδία θα ασκεί έλεγχο για το σύνολο των εσωτερικών υποθέσεων των κρατών μελών της: «Η ευρωπαϊκή οικονομία θα προγραμματίζεται από κοινού από τα κράτη μέλη σύμφωνα με τα κοινά και τα εθνικά τους συμφέροντα», ανέφερε το έγγραφο. «Ο στόχος ήταν να αυξηθεί η υλική ευημερία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η κοινωνική ασφάλιση σε μεμονωμένα κράτη, καθώς και η ανάπτυξη υλικών και εργατικού δυναμικού της Ευρώπης […] για την προστασία των ευρωπαϊκών κρίσεων στην οικονομία και τις εξωτερικές οικονομικές απειλές.»

Πρότεινε ότι: «… τελωνειακοί φραγμοί που εμποδίζουν την αύξηση του εμπορίου μεταξύ των μελών της Συνομοσπονδίας πρέπει να καταργηθούν σταδιακά και το ενδοκοινοτικό σύστημα επικοινωνιών από τις Εθνικές Οδούς, τους σιδηροδρόμους και τις πλωτές και αέριες οδούς θα πρέπει να αναπτυχθεί σύμφωνα με ένα ενιαίο σχέδιο.»

Το ευρωπαϊκό σχέδιο που ολοκλήρωσε ο Renthe-Fink προέβλεπε την ανάγκη για ένα Οικονομικό Συμβούλιο που θα αποτελούνται από εκπροσώπους των κρατών μελών, το οποίο συμβούλιο θα χωριζόταν σε επιτροπές για το εμπόριο, τη βιομηχανία και την πλοήγηση, την οικονομία και τα νομισματικά ζητήματα, τα εργασιακά ζητήματα, τα κοινωνικά, τα τρόφιμα, την γεωργία και τα δάση.

Το έγγραφο επανέλαβε τους τελικούς στόχους της Συνομοσπονδίας:

«Επιδιώκεται η λύση των οικονομικών προβλημάτων, με σκοπό την παρεμπόδιση της ασυλίας, η ρύθμιση του εμπορίου με βάση την προτίμηση για την Ευρώπη έναντι του υπόλοιπου κόσμου, με στόχο μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση και μια ευρωπαϊκή ελεύθερη αγορά, ένα σύστημα Ευρωπαϊκής Κεντρικής εκκαθάρισης και σταθερότητας και συναλλαγματικών ισοτιμιών στην Ευρώπη, με την προοπτική μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης.

Οι στόχοι περιλαμβάνουν την τυποποίηση και τη βελτίωση των συνθηκών ασφάλειας, απασχόλησης και κοινωνικής ευημερίας, καθώς και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της βιομηχανικής παραγωγής, της γεωργίας και της δασοκομίας».

Όπως βλέπουμε, η γεωργική παραγωγή καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στην Ευρώπη μέσα στα έγγραφα των Ναζί. Είναι απαραίτητη για να είναι αυτάρκης η ευρωπαϊκή γεωργία.

Οι Ναζί καταγράφουν επίσης ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν αναπόφευκτη λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης. Υποστήριζαν ότι ο κατακερματισμός των οικονομικών πόρων της Ευρώπης ήταν ένα σοβαρό εμπόδιο για την ευημερία και την κοινωνική πρόοδο των διαφόρων χωρών. Απαιτείται συντονισμός και οικονομικός σχεδιασμός, για την ενθάρρυνση του αμοιβαίου εμπορίου και τη δημιουργία μιας ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς που θα καταργηθούν τελωνειακοί και άλλοι φραγμοί μεταξύ των χωρών.

Ένα άλλο ναζιστικό σχέδιο είναι τα διευρωπαϊκά δίκτυα που υλοποιήθηκε πενήντα χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με τον Renthe-Fink, «η εμπειρία έχει δείξει ότι το σημερινό σύστημα επικοινωνιών στην Ευρώπη, είναι ανεπαρκές για την αυξημένη ζήτηση. Τα εσωτερικά δίκτυα των αυτοκινητοδρόμων, σιδηροδρόμων, και αεροπορικών εταιρειών θα πρέπει να αναπτυχθούν σύμφωνα με ένα κοινό σχέδιο.»

Επίσης ο vichyστας υπουργός Jacques Benoist-Méchin, παραπονέθηκε για τη συγκέντρωση του γαλλικού συστήματος μεταφορών, καθώς αν οι οδικές αρτηρίες και το γαλλικό σύστημα μεταφορών συνδεόταν με το αντίστοιχο της Ιταλίας και της Γερμανίας, τότε θα αποχτούσε ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Ένας ομιλητής από τη διάσκεψη για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα διακήρυξε ότι το μέλλον ανήκει στη μηχανοκίνητη μεταφορά.

Οι παρακαταθήκες των Ναζί και οι εκπλήξεις είναι ατελείωτες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας της Συνθήκης του 1977 , η οποία είναι κυριολεκτικά αντιγραμμένη από το Σύμφωνο του Χίτλερ και του Μουσολίνι, το λεγόμενο Αντι-Κομμουνιστικό Διεθνές Σύμφωνο, η συμφωνία κατά των κομμουνιστών. Έτσι, όταν η Ρουμανία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξέδωσε μια δήλωση ενάντια στον κομμουνισμό και, ταυτόχρονα, αποκατέστησε τον Ίον Αντονέσκου, την τοπική έκδοση του Χίτλερ, του Μουσολίνι και του Φράνκο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ακριβώς αυτό και τίποτα περισσότερο από αυτό.

ΠΗΓΗ

Loading...

Σχόλια Αναγνωστών (6)

  1. 0
    0
    ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΞΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΦΤΑ ΗΠΕΙΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΟ ' Α '….ΑΜΕΡΙΚΗ ..ΑΣΙΑ…ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.. ΑΦΡΙΚΗ…ΑΡΚΤΙΚΗ…ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ..ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΟ ' Ε '….ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΗΠΕΙΡΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟ ' Α '…ΕΝΩ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΠΟΛΥΤΙΣΜΙΚΗ ΕΠΙΡΟΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ…'' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΠΕΙΡΟΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΛΩΣΕΤΑΙ ..ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΟΧΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΟ ' …ΕΛΕΓΧΕΙ ..ΚΑΙ ΙΣΧΥΕΙ…ΓΙΑΝΝΗΣ-ΚΟΖΑΝΗ
  2. 0
    0
    Ευραιωπαϊκή ένωση.Η υποταγμένη Γερμανία τι σχέση έχει δεν κατάλαβα.
  3. 0
    0
    Η Αρκτικη δεν ειναι ηπειρος…και η Αυστραλια λεγεται και Ωκεανια!!!!!! τι να σημαινει αραγε το Ω???
    Mηπως ειναι καλυτερα να μην πεφτουμε σε τετοιες παγιδες?

    Φιλικα Αθηνα
  4. 0
    0
    ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΙΛΗ ΑΘΗΝΑ 11.09 …ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΩ …ΗΠΕΙΡΟΣ Η ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ ΑΙ ΟΧΙ Η ΑΡΚΤΙΚΗ …ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ…ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΠΛΑΝΗ…Η ΠΛΑΝΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΩΚΕΑΝΙΑ [ ΠΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ]…ΕΣΚΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΡΥΨΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΙΧΝΩ… ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΜΑΘΑΙΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΠΕΙΡΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ [ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΒΑΖΕΙΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΗΠΕΙΡΟ …ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ] ..ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΕΧΕΙ ΛΕΧΘΕΙ…ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΙ ΛΕΩ [ ΣΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΕΥΡΩΠΗ ΔΟΡΥΦΟΡΟ ΕΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΔΙΑΣ..[ ΣΥΝΔΥΑΣΕ ΜΥΘΟ ΚΑΙ ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠ[Η ]….ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΝ ΔΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΓΕΝΟΣ [ ΕΛΛΗΝΕΣ ] ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΥΧΑΙΑ…ΓΙΑΤΙ Η ΑΜΕΡΙΚΗ Π.Χ. ΔΕΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΚΟΛΟΜΒΙΑ [ ΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΟ ΒΕΣΠΟΥΤΣΙ ]..ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ …ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ …ΜΟΝΟ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ …ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΤΣΙ ΒΑΦΤΙΣΑΝ ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ ΗΤΑΝ …ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΖΗΤΗΘΗΚΕ ΕΚΑΝΑΝ…ΣΚΕΨΟΥ ΜΟΝΟ ΛΙΓΟ…ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΙΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΕΙΞΩ…ΓΙΑΝΝΗΣ-ΚΟΖΑΝΗ
  5. 0
    0
    Πράγματι έτσι είναι. Βέβαια ο Στρατηγός Ντε Γκώλ είχε οραματιστεί ένα άλλο μοντέλο. Όμως οι Γερμανοί τελικά κυριάρχησαν και αυτοί και οι απολυταρχικές τους ιδέες, μέσα από την εξαγορά συνειδήσεων με την υπόθεση της SIEMENS και άλλα σκάνδαλα, για να αποκτήσουν την κυριαρχία στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ευρώπης, πριν κατέβει η Ρωσία στη Μεσόγειο, που είναι ιστορική νομοτέλεια και περιγράφεται από όλους τους προφήτες της Ορθοδοξίας. Εάν πράγματι η Γερμανία και η Μέρκελ ήθελε ισότιμη συνεργασία των χωρών της Ευρώπης με σεβασμό στις αξίες και στις πολιτισμικές καταβολές κάθε χώρας, τότε θα φρόντιζε, ώστε να ενταχθεί η Ρωσία στην ΕΕ και όχι να την πολεμάει, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή που εξαγοράζουν διαδηλωτές. Η Γερμανία είναι μια απόλυτα απολυταρχική και σοβινιστική δύναμη και δεν ενδιαφέρει σε τίποτε από τη Γερμανία του μεσοπολέμου. Τη Γερμανία χρησιμοποιεί ο διεθνής σιωνισμός, επειδή ακριβώς είναι απολυταρχική και τέλεια δικτακτορική για να προωθήσει τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, το χάραγμα και τον αντίχριστο. Εξάλλου είναι γνωστό σε όλους ότι ο Χίτλερ ήταν νόθο παιδί του Ρόστιλντ και τον έφερα στην εξουσία οι Εβραίοι Τραπεζίτες, γνωρίζοντας τη μεγαλομανία του και την αποκρυφιστική του δράση μέσα από τη σατανική στοά της Θούλη, που είχε σχέσεις με τον ινδουιστικό αποκρυφισμό. Εμείς πιστεύουμε Ορθοδοξία και Ελλάδα και αντιστεκόμαστε σε όλες αυτές τις μεθοδεύσεις. Πιστεύουμε ότι η νίκη είναι με το μέρος της Ορθοδοξίας

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί