17:51 - 21/06/2014

Γιατί δεν έχει κηρύξει το Κουρδιστάν την ανεξαρτησία του;

giati-den-exei-kiriksei-to-kourdistan-tin-aneksartisia-tou-katoxika-nea

Αν ο Μπαρζανί ήθελε την ανεξαρτησία, θα μπορούσε να την κηρύσσει σήμερα.

Michael Rubin (μτφ. Κριστιάν)

Η μόνη ομάδα που επωφελήθηκε από την εξέγερση του συνδυασμού Σουνιτικών φυλών, Μπααθιστών, και Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΚΙΛ) εναντίον της ιρακινής κεντρικής κυβέρνησης ήταν οι Κούρδοι του Ιράκ.

Οι Πεσμαργκά που ανήκουν στην Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν κατέλειψαν το Κιρκούκ, ενώ Πεσμαργκά, απαντώντας στο Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, έχουν πάρει, σύμφωνα με ορισμένους συνομιλητές, τον έλεγχο του μισού της Μοσούλης που κατοικείται από Κούρδους (Η Μοσούλη διχοτομείται από ένα ποτάμι. Οι Κούρδοι έχουν την τάση να ζουν σε μία πλευρά, οι Άραβες στην άλλη).

Πολλοί αναλυτές, για παράδειγμα, ο Peter Galbraith, έχουν μιλήσει τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την επίτευξη των Κούρδων, τελικά, να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους για ανεξαρτησία. Και, βέβαια, η ανεξαρτησία είναι ένα όνειρο για το οποίο είναι προσφιλή η πλειοψηφία των Κούρδων, αφού στερήθηκαν κράτος που προτάθηκε στην Συνθήκη των Σεβρών το 1920 και στη συνέχεια τους αρνήθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923.

Ήταν η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην Επιχείρηση Απελευθέρωσης του Ιράκ να επιμείνει για την ενότητα του Ιράκ, παρά την αναγνώριση μιας ισχυρής κουρδικής αυτονομίας υπό το πρόσχημα μιας ομοσπονδίας. Το Κουρδιστάν ενήργησε ως ντε φάκτο ανεξάρτητο κράτος: ελέγχει τα σύνορά του, αναρτά τη δική του σημαία, μιλά τη δική του γλώσσα, έχει το δικό του κοινοβούλιο, δικές του υπηρεσίες πληροφοριών και δυνάμεις ασφαλείας, κλπ.

Οι Κούρδοι, εξάλλου, κρατούν ήδη το Κιρκούκ.

Σε συνέντευξη του 2001 στο τριμηνιαίο περιοδικό Middle East Quarterly, ο Τζαλάλ Ταλαμπανί, τότε απλά επικεφαλής της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν και σήμερα πρόεδρος του Ιράκ, αναφέρθηκε στο Κιρκούκ ως «Ιερουσαλήμ του Κουρδιστάν».

Με την εξέγερση εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης, οι ιρακινές δυνάμεις εκκενώθηκαν από το Κιρκούκ και οι Κούρδοι το κατέχουν τώρα, καθώς και άλλα εδάφη που διεκδικούσαν καθώς και το πετρέλαιο του Κιρκούκ.

Ο Πρόεδρος του ιρακινού Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί, εν τω μεταξύ, έχει σταματήσει τη παραδοσιακή έχθρα του προς την Τουρκία και αγκάλιασε τον βόρειο γείτονα σε μια νέα εταιρική σχέση που περιστρέφεται γύρω από πετρέλαιο και άλλες επιχειρηματικές συναλλαγές.

Το ιρακινό Κουρδιστάν εξάγει σήμερα πετρέλαιο μέσω της Τουρκίας.

Ο Πρωθυπουργός του Κουρδιστάν Nechirvan Μπαρζανί και ο γιος του Ταλαμπανί Qubad ταξίδεψαν νωρίτερα αυτή την εβδομάδα στην Τεχεράνη, όχι μόνο για να συζητήσουν την τρέχουσα αναταραχή στο Ιράκ, αλλά και να επεκτείνουν τη συνεργασία τους και με αυτόν τον γείτονα του Κουρδιστάν προς τα ανατολικά, έτσι ώστε τα αυγά να μην είναι όλα στο τουρκικό καλάθι.

Πράγματι, φαίνεται να έφτασε η κουρδική ώρα, όχι μόνο στο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά και αλλού.

Μια αυτόνομη οντότητα έχει αναδειχθεί στο συριακό Κουρδιστάν.

Πράγματι, σήμερα, η «Rojava» είναι η μόνη περιοχή της Συρίας που λειτουργεί ειρηνικά.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει ξεκινήσει ειρηνευτικές συνομιλίες με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο έχει εξαπολύσει εδώ και δεκαετίες μια μακρά εξέγερση εναντίον της Τουρκίας. Έχοντας αναγνωρίσει τον αρχηγό του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν ως ουσιαστικό εκπρόσωπο των Κούρδων στη Τουρκία, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να σταματήσει μια διαδικασία που τελικά θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του Οτζαλάν από τη φυλακή και σε μια ομοσπονδιακή λύση για ευρείες περιοχές στην νοτιοανατολική Τουρκία.

Το ερώτημα που τίθεται επομένως είναι γιατί, αφού όλα τα αστέρια του ουρανού ευθυγραμμίστηκαν υπέρ του Κουρδιστάν, δεν ανακήρυξε την ανεξαρτησία του ο Κούρδος Πρόεδρος Μασούντ Μπαρζανί;

Πάντα ο ίδιος χρησιμοποίησε μια ισχυρή κουρδική εθνικιστική ρητορική, και δεν υπάρχει τίποτα να τον σταματήσει.

Αν κηρύσσει την ανεξαρτησία, δεν θα μπορέσει η ιρακινή κεντρική κυβέρνηση να κάνει πολλά πράγματα, και οι Τούρκοι επίσης φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα ενός κουρδικού κράτους, καθώς και, εφ ‘όσον πέφτει έξω από τα σύνορα της Τουρκίας.

Ούτε δεν υπάρχουν πολιτικά εμπόδια για τον Μπαρζανί: ο ίδιος είναι ένας ισχυρός Μεσανατολήτης άνδρας με την παραδοσιακή έννοια.

Ελέγχει το κοινοβούλιο, το θησαυροφυλάκιο, και ο γιος του διοικεί τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Η δεύτερη και συνταγματικά τελευταία θητεία του ως πρόεδρος έληξε πριν από μερικούς μήνες, και όμως εξακολουθεί να διατηρεί τη θέση του.

Εν ολίγοις, αν ήθελε την ανεξαρτησία, θα μπορούσε να την κηρύξει σήμερα.

Έχω δηλώσει εδώ και πολύ καιρό ως αναλυτής και όχι ως συνήγορος ότι ο Μπαρζανί δεν ήταν ειλικρινής σχετικά με κουρδικό εθνικισμό του.

Ίσως να κάνω λάθος, αλλά όλο και περισσότερο φαίνεται ότι όχι.

Πάνω από όλα, το 1996, ο Μπαρζανί κάλεσε τη μισητή Φρουρά του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ερμπίλ, διακινδυνεύοντας πραγματικά την κουρδική αυτονομία για να εξασφαλίσει την περιποίηση των Κούρδων πολιτικών αντιπάλων του. (Σήμερα, πάνω από 3.000 Κούρδοι παραμένουν «εξαφανισμένοι» από το κουρδικό εμφύλιο πόλεμο1994-1997. Ούτε ο Μπαρζανί ούτε ο Ταλαμπανί έχουν ξεκαθαρίσει όσον αφορά την τύχη τους).

Ο Μπαρζανί φαίνεται επίσης να δώσει προτεραιότητα στο χρήμα παρά στον πατριοστισμό: το Κουρδιστάν όχι μόνο εξάγει το δικό του πετρελαίου, αλλά λαμβάνει και ένα μέρος του πετρελαίου του Ιράκ.

Ενώ το Κιρκούκ είναι συχνά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι δεκαετίες εκμετάλλευσης και η αμφίβολη διαχείριση από την κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν έχουν αφήσει τα κοιτάσματα σε παρακμή.

Το μεγαλύτερο μέρος -ίσως το 70% ή περισσότερο- από το πετρέλαιο του Ιράκ προέρχεται από τα νότια κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράκ.

Αν το Κουρδιστάν χωρίζει, το Κουρδιστάν θα χάσει τις επιδοτήσεις και ο Μπαρζανί δεν θα είναι πλέον σε θέση να διατηρήσει τον τρόπο ζωής για τον ίδιο και τους γιους του, στο οποίο έχουν συνηθίσει.

Σε κάθε σχεδόν συνάντηση με Αμερικανούς αξιωματούχους, οι Κούρδοι ηγέτες της κοινωνίας των πολιτών έχουν προβάλει το επιχείρημα της ανεξαρτησίας.

Αντί να υποθέσουμε ότι είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες που την καθυστερούν, ίσως ήρθε η ώρα να την αναγνωρίσουν οι δικοί τους ηγέτες.

Ο Michael Rubin είναι συγγραφέας του «Dancing with the Devil: The Perils of Engaging Rogue Regimes» (Encounter, 2014). Είναι resident scholar at the American Enterprise Institute AEI. Οι σημαντικότερες έρευνες του είναι για τη Μέση Ανατολή, με ιδιαίτερη έμφαση στο Ιράν, το Ιράκ, την Τουρκία, και τη κουρδική κοινωνία.

Copyright, αντίστοιχου συγγραφέα ή πρακτορείου ειδήσεων, commentarymagazine.com

ekurd.net

infognomonpolitics.blogspot.gr

Loading...

Σχόλια Αναγνωστών (2)

  1. 0
    0
    ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ…ΣΥΝΤΟΜΑ…ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ…ΠΑΓΚΑΛΕ ΚΑΙ ΣΙΜΙΤΗ ΔΟΣΙΛΟΓΕ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΤΙΜΩΡΙΑ ΠΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΣΤΕΓΝΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΗΓΕΤΗ ΟΤΣΑΛΑΝ._
  2. 0
    0
    Να κηρύξει την ανεξαρτησία του ποιο, το αμερικανοκουρδιστάν του ΝΑΤΟ;
    Το ΡΚΚ και ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, δεν έχουν καμιά δουλειά με αυτά τα μορφώματα.

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί