07:48 - 02/12/2014

Αφιερώστε λίγα λεπτά σε μία ιστορία που αξίζει τον κόπο!!!

xioni


Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα.

Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσeξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.

Δείχνει μία γριουλα και πίσω δυο παιδιά ζωγραφίζουν «never give up» σε έναν τοίχο

Ένας παπάς είχε το νου του σε άλλα θέματα και δεν την πρόσeξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε.
Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.

Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα.

Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε.

Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».
Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι.

«Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».

Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της.

«Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους».

«Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.

«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλ’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσeξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε Σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο.

Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα.

Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: «Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».

ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

Σχόλια Αναγνωστών (9)

  1. 0
    0
    Γραψτε εδω το σχολιο σας ..
  2. 0
    0
    ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ!!!!!!!
  3. 0
    0
    Μέσα στην ιστορία αυτή, αν βάλουμε το χέρι στην καρδιά, κάπου ο καθένας μας θα αναγνωρίσει τον εαυτό του…
  4. 0
    0
    +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++Στις μερες μας ειναι δυσκολοτερο να δεις ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ απο ΑΓΓΕΛΟΥΣ-ΑΓΙΟΥΣ.
  5. 0
    0
    Ενδιαφερον η ιστορια αλλα εχει κενα σημεια ομως μεσα.
    Οπως του οτι κανεις δε ρωτησε τη γριουλα γιατι δε φοραει παπουτσια απλα ολοι βγαζαν συμπερασματα.
    Ας αφησουμε αυτη την παραμυθοιστορια κι ας περασουμε σε αλιθηνες ιστοριες.
    Στο μερος που μεγαλωσα σ ενα χωριο καπου ηταν μια γρια αυτη περπαταγε καθε μερα ξυπολητη φοραγε μαυρα καθοτι χηρα και καθε μερα ξυπολητη και οι δρομοι ηταν με χαλικια κι οχι ασφαλτου οοτε θα μπορουσε κανεις να πει οτι ποναγαν τα ποδια της οι πατουσες της.
    Μια μερα ετυχε να μιλησω μ ενα ατομο συγγενη της γριας και ρωτησα γιατι δε φοραει ποτε παπουτσια δεν εχει λεφτα ν αγορασει παιρνει μειωμενη συνταξη?
    Και μου ειπε ο συγγενης της αρεσει να περπαταει ξυπολητη εχει συνηθησει καποτε λεει πριν χρονια καποιος της ειχε παρει ενα ζευγαρι παπουτσια αυτη τα εβαλε στην ακρη και συνεχισε να περπαταει ξυπολητη.
    Ενω νομιζες απο τη πρωτη ματια οτι περπαταει απο φτωχια στη πραγματικοτητα ηθελε και περπαταγε ξυπολητη χειμωνα καλοκαιρι παντα ξυπολητη.
    Φυσικα τα ποδια οτα περπατας ολη την ωρα ξυπολητος σκληραινουν και δε νιοθεις πονο.

    Και να ταν μονο αυτη η γρια ηταν κι αλλοι που περπαταγαν ξυπολητοι κυριως μεγαλυτερης ηλικιας θυμαμαι μια μερα ηταν χειμωνας πρωι εκανε τσουχτερο κρυο και βλεπω εναν συγχωριανο να περπαταει εξω απο το σπιτι ξυπολυτος πηγαινωντας καπου.
    Ξυπολυτοι χειμωνα καλοκαιρι σε χωματοδρομο ολα γινονται.
    Οπως και του οτι περπατανε ξυπολυτοι πανω στα καρβουνα με μια εικονα ενος αγιου δε θυμαμαι τωρα τον αγιο.

    Εαν δεν ειχα δει οτι εχω δει με τους ξυπολητους ανθρωπους στα χωρια θα εβρησκα την ιστορια ευαισθητη βλεπωντας ομως τοσα πρωτα θα ρωταγα τη γρια γιατι περπαταει ξυπολητη αν ειναι φτωχια ή συνηθεια και μετα θα επρατα..

    Ασωτος


  6. 0
    0
    Ετυχε προχθές να είμαι στο Μοναστηράκι και εκεί έξω από τον σταθμό , πωλούσαν φρουτα ,
    σκεφτηκα να αγοράσω για τα παιδιά σταφύλια .Είχαν 2 το κιλό , το ξανασκέφτηκα όμως και
    δεν αγόρασα, είχαν φάει και πολλά το καλοκαίρι. Μπαίνοντας στον ηλεκτρικό , άκουσα την
    συνομιλία ενός νεαρού με τον φίλο του στο κινητο΄που του έλεγε να του δώσει έστω 5 ευρώ για να πάει την γυναίκα του στο νοσοκομείο , ή να πάρει μια φιάλη υγραερίου για να ζεσταθούν μαζί με το κοριτσάκι τους . Εκείνος προφανώς δεν είχε και ο νεαρός ήταν πραγματικά απελπισμενος. ΄Οταν φτάσαμε στην Ομόνοια έκανε να κατέβει, τότε του λέω , άκουσα την συνομιλία σου και μπορώ να σου δώσω εγώ , αυτά τα λεφτά, η έκπληξη στο πρόσωπό του ήταν μεγάλη, με ευχαρίστησε και κατέβηκε . Σας λέω ότι ντράπηκα που με κοίταξε εκείνος και μερικοί άλλοι. Ας κάνουμε ότι μπορούμε όλοι μας , από το υστέρημά μας, δεν γινόμαστε φτωχότεροι , ούτε αν τα κρατήσουμε στην τσέπη πλουσιότεροι.
    Ας φροντίσουμε ο ένας τον άλλο , όπως μπορούμε και με ό,τι έχουμε
  7. 0
    0
    ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ
    ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ…
    ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΠΕΤΟΥΣΕ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ…..
  8. 0
    0
    3:51 ΕΞΗΛΕΩΘΗΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΜΙΚΡΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ 4 ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΠΟΤΕ ΣΧΟΛΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΜΥΘΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΚΙΑΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝ ΟΛΑ ΣΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΜΜΥΘΙΑ http://www.katohika.gr/2014/11/anagki-gia-voithia.html

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί