16:29 - 21/12/2014

Ήταν Άνθρωπος…

old-lady

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα…

Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα.

Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή. Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο. Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε. Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.

Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου». Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».

Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της. Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.

«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοια τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση. Αλλά’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια».

Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης. Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα». Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής.

Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη. Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση.

Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε:
«Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».

ΠΗΓΗ

Loading...

Σχόλια Αναγνωστών (4)

  1. 0
    0
    Λεσ να ηταν;
  2. 0
    0
    Μάστα, όταν φτανουν γιορτές θυμόμαστε και τους φτωχούς, αντε καλόν Τριέσπερον
  3. 0
    0
    Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ…

    ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΝΑ ΧΑΡΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ…

    Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ…

    ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΨΥΧΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ…

    ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ…ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ…

    Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ …ΑΛΛΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ…

    Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ…

    Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ … Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ…ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΤΟ ΘΕΙΟ ΛΙΜΑΝΙ…

    ΓΙΑΝΝΗΣ-ΚΟΖΑΝΗ

    ΥΓ. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΕ ΙΩΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΑΘΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ ΤΥΧΑΙΑ ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΙΔΑ…ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΦΙΛΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ…ΔΕΝ ΕΥΚΑΙΡΩ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΧΟΛΙΑ …ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΜΕΓΑΛΑ [ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ ] ΣΧΟΛΙΑ ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΗΔΗ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ…



  4. 0
    0
    Καλη η ιστοριουλα αλλα αυτες οι εικονες ειναι καθημερινα γυρω μας και οχι μονο πριν τα Χριστουγεννα.Αν ολοι βγαλουμε 10 ευρω απο αυτα που εχουμε στο προγραμμα να ξοδεψουμε για τα ανουσια χαζοδωρακια σε γνωστους και φιλους που στην ουσια δεν τα εχουν καθολου αναγκη θα χορτασουν πολλα στοματα,και αν το καναμε αυτο καθε μηνα να βαζαμε 10 ευρω στην ακρη για να προσφερουμε σε ανθρωπους που εχουν αναγκη δεν θα ειχαμε φτασει σε αυτο το χαλι.Τωρα θα μου πειτε σε ποιον που να βρω ποιος εχει και ποιος δεν εχει.Σχεδον σε ολες τις γειτονιες υπαρχουν ανεργοι ανθρωποι γυριστε τα ματια σας και δειτε.ειναι τραγικο να ξερεις οτι ο αλλος πειναει και απλα να το συζητας ως ιδεα.Δεν θελετε να δωσετε χρηματα οταν πατε στο σουπερ αγοραστε δυο πραγματα γιαυτον που γνωριζετε την αναγκη του,νομιζετε οτι θα τον προσβαλετε αφηστε τα απλα εξω απο την πορτα του δεν χρειαζετε να ξερει οτι το κανατε εσεις εχουμε χασει την ανθρωπια μας και για να αλλαξει ο κοσμος γυρω μας πρεπει επειγοντως να την ξαναβρουμε.ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Σχολιάστε

To e-mail σας δεν θα δημοσιευθεί